H Άνοιξη των εργατών · tο πιο μεγάλο απεργιακό κύμα 6 h...

of 32/32
ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ από τα κΑτΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008 3 Iδιοκτήτης: Eκδόσεις Eργατική Δημοκρατία Yπεύθυνη σύνταξης: Mαρία Στύλλου Επιμέλεια: Λέανδρος Μπόλαρης Eξώφυλο, σελιδοποίηση: Παντελής Γαβριηλίδης, Aλέξης Kαλέργης Kεντρική διάθεση: Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Φειδίου 14- 16, Tηλ. 210 52 47 584 Για συνδρομές και γράμματα: Περιοδικό «Σοσιαλισμός από τα Κάτω« Τ.Θ. 8161 - 100 10 Αθήνα Ε-mail: [email protected] μπορείτε να διαβάσετε το περιοδικό στο internet στη ιστοσελίδα www.sek-ist.gr/sak.htm To «Σοσιαλισμός από τα Κάτω« είναι το δίμηνο περιοδικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος H Aνοιξη των εργατών 3 Tο πιο μεγάλο απεργιακό κύμα 6 H απεργιακή 8 Mάρτη των Γυναικών 8 H απεργία στους Δήμους 10 Mάης ‘68 Hταν μόνο η αρχή... 11 H κρίση, το δολάριο ο Kέϊνς και ο Mάρξ 14 Bαλκάνια Tο ελντοράντο των ελληνικών τραπεζών 17 Σερβία H κρίση από ταξική σκοπιά 20 H διεθνιστική παράδοση στα Bαλκάνια «Tα λαβαρα ήσαν όλα ερυθρά» 22 Pωσία H επιστροφή της δεύτερης υπερδύναμης; 25 H Kύπρος μετά τη νίκη του AKEΛ 28 Βιβλιοκριτική 31-34 Mίκλος Kουν: Mπουχάριν Aπό την ηγεσία των μπολσεβίκων στο εκτελεστικό απόσπασμα Πέτρος Παπακωνσταντίνου: Tο χρυσό παραπέτασμα H γέννηση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού Charles Tilly: Kοινωνικά κινήματα 1768-2004 Σ’αυτό το τεύχος... Τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τη μεγάλη μάχη για το Ασφαλιστικό. Όπως μετά το ασφαλιστικό του Γιαν- νίτση η απεργία και το συλλαλητήριο που ανάγκασε τον Σημίτη σε υποχώ- ρηση έγινε σταθμός για το εργατικό κίνημα, το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν υπάρχει σύγκριση. Οι αγώνες της εργατικής τάξης αυτό το τετράμηνο έφτασαν στο ψηλότερο σημείο σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια. Γι’ αυτό η σύγκριση γίνεται από πολλούς με τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης –και αριθμητικά και ποιοτικά. Αριθμητικά μέσα σ’αυτό το διάστη- μα βγήκε σε απεργία σχεδόν όλη η εργατική τάξη. Στις τρεις Πανεργατι- κές της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ 12Δ, 13 Φ και 19Μ, σε όλες ή τουλάχιστο σε μια, απεργούσαν χώροι ακόμα και ασυνδι- κάλιστοι που μέχρι τώρα δεν τολμού- σαν να το σκεφτούν. Οι στατιστικές έχουν πάψει να μετράνε τις μέρες των απεργιών τα τελευταία χρόνια, αν όμως γινόταν κάτι τέτοιο το απο- τέλεσμα θα ήταν το ψηλότερο. Δεν είναι μόνο αυτό. Η διαφορά με τα προηγούμενα είναι η συμμετοχή σε κάθε χώρο. Τα ποσοστά ξεκινού- σαν από το 85% και έφταναν το 100%. Στη ΔΕΗ, στους Δήμους, στην Τράπεζα της Ελλάδος η συμμετοχή έσπασε τα ρεκόρ. Η διαφορά ήταν ότι σε μια σειρά κλάδους οι απεργίες έγιναν διαρκεί- ας. Οι Πανεργατικές ήταν κορυφές μέσα σε ένα μακρύ απεργιακό κύμα. Ξεκίνησαν τα λεγόμενα «ευγενή» ταμεία, με τους δημοσιογράφους και τους μηχανικούς να απεργούν πριν από την πρώτη Πανεργατική και να συνεχίζουν αμέσως μετά στις 19 Δεκέμβρη. Το Γενάρη, τη σκυτάλη πήραν οι κινητοποιήσεις ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στα Λιμάνια, στα ΕΛΤΑ, στη ΔΕΗ. Η δεύτερη Πανεργατική στις 13 Φλεβάρη έμοιαζε με αποκλιμάκωση σε σύγκριση με την προηγούμενη και κάποιοι θεωρούσαν ότι η μάχη για το Ασφαλιστικό έπαιρνε τέλος. Ο Καρα- μανλής ταλαντεύτηκε για το τι πρέπει να κάνει. Νόμιζε ότι είχε κερδίσει το παιχνίδι διασπώντας το μέτωπο των «ευγενών» ταμείων με υποχωρήσεις κάτω από το τραπέζι, αλλά διαψεύ- στηκε οικτρά. Οι αποφάσεις στη ΔΕΗ και στους Δήμους για απεργίες διαρ- κείας από τα τέλη Φλεβάρη έδωσαν τον τόνο και καθόρισαν το κλίμα. Η απεργία στην Τράπεζα της Ελλά- δος έδωσε μεγαλύτερη ώθηση σ’αυ- τή τη δυναμική που άρχισε πια να έχει την τάση να γενικευτεί με απεργίες στο Μετρό και τον ΗΣΑΠ, στις άλλες Τράπεζες, στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Οι απεργίες στη ΔΕΗ, στους Δήμους και στην Τράπεζα της Ελλάδος ξανα- ζωντάνεψαν την περιφρούρηση και τις απεργιακές φρουρές, τον έλεγχο του προσωπικού ασφαλείας από το συνδικάτο και όχι την εργοδοσία, την οργάνωση απεργιακών επιτροπών που φροντίζουν για όλα αυτά. Οι νέοι και οι Γυναίκες Σ’αυτό το κύμα καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι νέοι και οι γυναίκες. Μέχρι πρόσφατα, το νέο εργατικό κομάτι είτε δεν συμμετείχε καθόλου στις απεργίες, είτε αναζητούσε χωριστές δικές του. Παράδειγμα οι «Καμπαλέ- ρος» με τις μηχανοκίνητες πορείες τους χωριστά από τα συνδικάτα. Όμως η «γενιά των 700 ευρώ» δεν είναι κάποιο παράξενο φρούτο έξω από την υπόλοιπη εργατική τάξη και δεν αποκτάει συλλογικότητα μέσα H Άνοιξη των εργατών SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 3
  • date post

    11-Aug-2020
  • Category

    Documents

  • view

    5
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of H Άνοιξη των εργατών · tο πιο μεγάλο απεργιακό κύμα 6 h...

  • ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008 3

    Iδιοκτήτης: EEκκδδόόσσεειιςς EEρργγααττιικκήή ΔΔηημμοοκκρρααττίίααYπεύθυνη σύνταξης: Mαρία Στύλλου

    Επιμέλεια: Λέανδρος ΜπόλαρηςEξώφυλο, σελιδοποίηση:

    Παντελής Γαβριηλίδης, Aλέξης KαλέργηςKεντρική διάθεση: ΜΜααρρξξιισσττιικκόό ΒΒιιββλλιιοοππωωλλεείίοο,

    Φειδίου 14- 16, Tηλ. 210 52 47 584

    ΓΓιιαα σσυυννδδρροομμέέςς κκααιι γγρράάμμμμαατταα::Περιοδικό «Σοσιαλισμός από τα Κάτω«Τ.Θ. 8161 - 100 10 ΑθήναΕ-mail: [email protected]@sseekk--iisstt..ggrrμπορείτε να διαβάσετε το περιοδικό στο internet στη ιστοσελίδα wwwwww..sseekk--iisstt..ggrr//ssaakk..hhttmm

    TToo ««ΣΣοοσσιιααλλιισσμμόόςς ααππόό τταα ΚΚάάττωω««είναι το δίμηνο περιοδικό του

    ΣΣοοσσιιααλλιισσττιικκοούύ ΕΕρργγααττιικκοούύ ΚΚόόμμμμααττοοςς

    HH AAννοοιιξξηη ττωωνν εερργγααττώώνν 33

    TTοο ππιιοο μμεεγγάάλλοο ααππεερργγιιαακκόό κκύύμμαα 66

    HH ααππεερργγιιαακκήή 88 MMάάρρττηη ττωωνν ΓΓυυννααιικκώώνν 88

    HH ααππεερργγίίαα σσττοουυςς ΔΔήήμμοουυςς 1100

    MMάάηηςς ‘‘6688 HHτταανν μμόόννοο ηη ααρρχχήή...... 1111

    HH κκρρίίσσηη,, ττοο δδοολλάάρριιοο οο KKέέϊϊννςς κκααιι οο MMάάρρξξ 1144

    BBααλλκκάάννιιααTTοο εελλννττοορράάννττοο ττωωνν εελλλληηννιικκώώνν ττρρααππεεζζώώνν 1177

    ΣΣεερρββίίααHH κκρρίίσσηη ααππόό ττααξξιικκήή σσκκοοππιιάά 2200

    HH δδιιεεθθννιισσττιικκήή ππααρράάδδοοσσηη σστταα BBααλλκκάάννιιαα««TTαα λλααββααρραα ήήσσαανν όόλλαα εερρυυθθρράά»» 2222

    PPωωσσίίαα HH εεππιισσττρροοφφήή ττηηςς δδεεύύττεερρηηςς υυππεερρδδύύννααμμηηςς;; 2255

    HH KKύύππρροοςς μμεεττάά ττηη ννίίκκηη ττοουυ AAKKEEΛΛ 2288

    ΒΒιιββλλιιοοκκρριιττιικκήή 3311--3344

    MMίίκκλλοοςς KKοουυνν::MMπποουυχχάάρριιννAAππόό ττηηνν ηηγγεεσσίίαα ττωωνν μμπποολλσσεεββίίκκωωνν σσττοοεεκκττεελλεεσσττιικκόό ααππόόσσππαασσμμαα

    ΠΠέέττρροοςς ΠΠααππαακκωωννσσττααννττίίννοουυ::TTοο χχρρυυσσόό ππααρρααππέέτταασσμμααHH γγέέννννηησσηη ττοουυ οολλοοκκλληηρρωωττιικκοούύ κκααππιιττααλλιισσμμοούύ

    CChhaarrlleess TTiillllyy::KKοοιιννωωννιικκάά κκιιννήήμμαατταα 11776688--22000044

    Σ’αυτό το τεύχος...

    Τίποτα δεν θα είναι ίδιο μετά τημεγάλη μάχη για το Ασφαλιστικό.Όπως μετά το ασφαλιστικό του Γιαν-νίτση η απεργία και το συλλαλητήριοπου ανάγκασε τον Σημίτη σε υποχώ-ρηση έγινε σταθμός για το εργατικόκίνημα, το ίδιο συμβαίνει και τώρα.Μόνο που αυτή τη φορά δεν υπάρχεισύγκριση.

    Οι αγώνες της εργατικής τάξηςαυτό το τετράμηνο έφτασαν στοψηλότερο σημείο σε σχέση με όλα ταπροηγούμενα χρόνια. Γι’ αυτό ησύγκριση γίνεται από πολλούς με ταπρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης–και αριθμητικά και ποιοτικά.

    Αριθμητικά μέσα σ’αυτό το διάστη-μα βγήκε σε απεργία σχεδόν όλη ηεργατική τάξη. Στις τρεις Πανεργατι-κές της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ 12Δ, 13 Φ και19Μ, σε όλες ή τουλάχιστο σε μια,απεργούσαν χώροι ακόμα και ασυνδι-κάλιστοι που μέχρι τώρα δεν τολμού-σαν να το σκεφτούν. Οι στατιστικέςέχουν πάψει να μετράνε τις μέρεςτων απεργιών τα τελευταία χρόνια,αν όμως γινόταν κάτι τέτοιο το απο-τέλεσμα θα ήταν το ψηλότερο.

    Δεν είναι μόνο αυτό. Η διαφορά μετα προηγούμενα είναι η συμμετοχήσε κάθε χώρο. Τα ποσοστά ξεκινού-σαν από το 85% και έφταναν το 100%.Στη ΔΕΗ, στους Δήμους, στηνΤράπεζα της Ελλάδος η συμμετοχήέσπασε τα ρεκόρ.

    Η διαφορά ήταν ότι σε μια σειράκλάδους οι απεργίες έγιναν διαρκεί-ας. Οι Πανεργατικές ήταν κορυφέςμέσα σε ένα μακρύ απεργιακό κύμα.Ξεκίνησαν τα λεγόμενα «ευγενή»ταμεία, με τους δημοσιογράφους καιτους μηχανικούς να απεργούν πριναπό την πρώτη Πανεργατική και νασυνεχίζουν αμέσως μετά στις 19Δεκέμβρη. Το Γενάρη, τη σκυτάλη

    πήραν οι κινητοποιήσεις ενάντια στιςιδιωτικοποιήσεις στα Λιμάνια, σταΕΛΤΑ, στη ΔΕΗ.

    Η δεύτερη Πανεργατική στις 13Φλεβάρη έμοιαζε με αποκλιμάκωσησε σύγκριση με την προηγούμενη καικάποιοι θεωρούσαν ότι η μάχη για τοΑσφαλιστικό έπαιρνε τέλος. Ο Καρα-μανλής ταλαντεύτηκε για το τι πρέπεινα κάνει. Νόμιζε ότι είχε κερδίσει τοπαιχνίδι διασπώντας το μέτωπο των«ευγενών» ταμείων με υποχωρήσειςκάτω από το τραπέζι, αλλά διαψεύ-στηκε οικτρά. Οι αποφάσεις στη ΔΕΗκαι στους Δήμους για απεργίες διαρ-κείας από τα τέλη Φλεβάρη έδωσαντον τόνο και καθόρισαν το κλίμα.

    Η απεργία στην Τράπεζα της Ελλά-δος έδωσε μεγαλύτερη ώθηση σ’αυ-τή τη δυναμική που άρχισε πια να έχειτην τάση να γενικευτεί με απεργίεςστο Μετρό και τον ΗΣΑΠ, στις άλλεςΤράπεζες, στα Ασφαλιστικά Ταμεία.

    Οι απεργίες στη ΔΕΗ, στους Δήμουςκαι στην Τράπεζα της Ελλάδος ξανα-ζωντάνεψαν την περιφρούρηση καιτις απεργιακές φρουρές, τον έλεγχοτου προσωπικού ασφαλείας από τοσυνδικάτο και όχι την εργοδοσία, τηνοργάνωση απεργιακών επιτροπώνπου φροντίζουν για όλα αυτά.

    Οι νέοι και οι ΓυναίκεςΣ’αυτό το κύμα καθοριστικό ρόλο

    έπαιξαν οι νέοι και οι γυναίκες. Μέχριπρόσφατα, το νέο εργατικό κομάτιείτε δεν συμμετείχε καθόλου στιςαπεργίες, είτε αναζητούσε χωριστέςδικές του. Παράδειγμα οι «Καμπαλέ-ρος» με τις μηχανοκίνητες πορείεςτους χωριστά από τα συνδικάτα.Όμως η «γενιά των 700 ευρώ» δενείναι κάποιο παράξενο φρούτο έξωαπό την υπόλοιπη εργατική τάξη καιδεν αποκτάει συλλογικότητα μέσα

    H Άνοιξη των εργατών

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 3

  • 4 ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008

    από τους bloggers και το ίντερνετ. Πιοσωστή είναι η περιγραφή ότι πρόκειται γιατη γενιά της Γένοβας και του Αρθρου 16και αυτό δεν αφορά μόνο τους φοιτητέςαλλά και τους νέους εργάτες και εργά-τριες.

    Η αλήθεια είναι ότι αυτό που εμποδίζειτη συμμετοχή τους είναι η αλλοτρίωσηπου αισθάνονται άντρες και γυναίκες σεσχέση με το πώς λειτουργούν τα συνδικά-τα. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απω-θεί όλο αυτό τον κόσμο από τη ζωή τωνσυνδικάτων. Δεν εμπνέει μια λειτουργίαπου μέσα στο χρόνο μπορεί να σημαίνειμια συνέλευση και εκλογές, εκεί όπουακόμα κι αυτά δεν έχουν γίνει κάθε δυο ήτρία χρόνια. Η εικόνα δεν βελτιώνεται μετο κάλεσμα μιας 24ωρης απεργίας μέσαστο χρόνο άντε στο εξάμηνο. Μέχρι τώρα,η μόνη 24ωρη απεργία που ήταν διαφορε-τική ήταν στις 14 Δεκέμβρη του 2005,όταν κάτω από την επίδραση της απεργί-ας στις Τράπεζες εκείνο το καλοκαίρι καιενός δυναμικού συλλαλητήριου στη ΔΕΘ,η ΓΣΕΕ κάλεσε πανελλαδικά στην Αθήνακατέβασε κόσμο με τρένα από τη Θεσσα-λονίκη και κινητοποίησε το Λεκανοπέδιομε επιτροπές και εκδηλώσεις στους γύρωΔήμους.

    Ηταν μια αναλαμπή, ή πιο σωστά έναςπροπομπός του σημερινού κινήματος. Οισυνδικαλιστικές ηγεσίες, όμως, την είχανφοβηθεί και γύρισαν στη ρουτίνα της«ομαλότητας».

    Μέσα στη σημερινή μάχη, αυτή η ρου-τίνα έσπασε κάτω από την ανάγκη ναοργανωθεί η απεργία διαρκείας και τηναναταραχή σε όλους τους χώρους από τημακρόσυρτη σύγκρουση τόσων μηνών. Ησυμμετοχή του νέου κοματιού και τωνγυναικών απογειώθηκε και αποδείχθηκεκαθοριστική. Η εξήγηση ότι αυτό έγινε

    επειδή το νομοσχέδιο της Πετραλιά χτυ-πάει ιδιαίτερα τις γυναίκες και τους νέουςδεν είναι αρκετή. Η ένταση, η διάρκεια καιη ορμή αυτού του απεργιακού κινήματοςέδωσε την έμπνευση και τη δυνατότητανα ξαναμπούνε παλιά και νέα κομάτια καινα το οργανώσουν.

    Οι ηγεσίες είχαν απομακρύνει και τουςμεν και τους δε από τα συνδικάτα, όχιμόνο με τις γραφειοκρατικές λειτουργίεςαλλά και με την πολιτική τους. Χάρισαν τημάχη των συμβασιούχων σε δικηγόρουςστυλ Νικολετσόπουλου και άφησανκόσμο έκθετο σε αλισβερίσια στυλΤσέκου, ενώ παράλληλα ξηλώνονταν οικατακτήσεις που είχαν κερδίσει οι γυναί-κες πριν 20 χρόνια. Η σημερινή εισβολήτων γυναικών και των νέων στις απεργίεςανοίγει μια νέα δυναμική για να αλλάξουν

    όλα αυτά, αλλά αυτό θα είναι μάχη.

    Η συνέχειαΟι απεργίες έκλεισαν στο ψηλότερο

    σημείο της κλιμάκωσης τους. Στη ΔΕΗ ηαπόφαση ήταν κοινή από ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕαλλά και ΣΥΝ και ΚΚΕ. Στους Δήμους πάλισυναίνεσαν στο κλείσιμο όλες οι παρατά-ξεις με μικρή διαφοροποίηση του ΚΚΕ πουπρότεινε 48ωρη παράταση της απεργίαςκαι Γενικές Συνελεύσεις. Η κυβέρνησηέβγαλε ένα μεγάλο στεναγμό ανακούφι-σης. Το κλείσιμο των απεργιών δεν καλύ-πτεται με συμβολικές κινήσεις αντιπολί-τευσης όπως η πρόταση για Δημοψήφισμαή η πρόταση μομφής ενάντια στην κυβέρ-νηση. Όταν χάρη στις απεργίες έχουμεφτάσει το 80% να δηλώνει στις δημοσκο-πήσεις ότι θέλει να αποσυρθεί το νομο-

    1199 MMάάρρττηη:: ττοο μμππλλοοκκ ττηηςς ΔΔEEHH δδιιααδδηηλλώώννεειι σσττοο κκεεφφάάλλιι ττηηςς ππααννεερργγααττιικκήήςς1199 MMάάρρττηη:: ττοο μμππλλοοκκ ττηηςς ΔΔEEHH δδιιααδδηηλλώώννεειι σσττοο κκεεφφάάλλιι ττηηςς ππααννεερργγααττιικκήήςς

    1199 MMάάρρττηη:: OO γγεερρααννόόςς ττοουυ ΔΔήήμμοουυ NNίίκκααιιααςς μμππρροοσσττάά σστταα μμππλλοοκκ ττηηςς ΠΠOOEE--OOTTAA1199 MMάάρρττηη:: OO γγεερρααννόόςς ττοουυ ΔΔήήμμοουυ NNίίκκααιιααςς μμππρροοσσττάά σστταα μμππλλοοκκ ττηηςς ΠΠOOEE--OOTTAA

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 4

  • ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008 5

    σχέδιο για το Ασφαλιστικό, οι 200 ή 300χιλιάδες υπογραφές δεν βάζουν μεγαλύ-τερη πολιτική πίεση στην κυβέρνηση.

    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πίεση από τιςαπεργίες. Το κλείσιμο δεν ήταν μονόδρο-μος, αντίθετα η συνέχεια μπορούσε καιμπορεί να συνδιαστεί με τη διεύρυνσητων μετώπων. Μέσα στους τελευταίουςδυο μήνες άνοιξε η προοπτική να βγούνεκαι απεργίες για αυξήσεις. Υπήρξε η πρό-ταση από τη ΔΟΕ προς τους Δάσκαλουςκαι Καθηγητές να ξεκινήσουν από τις 3Μάρτη πενθήμερες επαναλαμβανόμενεςαπεργίες με αίτημα για αυξήσεις. Η πρό-ταση αυτή αντιμετωπίστηκε αρνητικά όχιμόνο από τη ΔΑΚΕ αλλά και από παρατά-ξεις της αριστερας ακόμα και της εξωκοι-νοβουλευτικής αριστεράς. Με τη λογικήτης «συγκέντρωσης δυνάμεων στο μέτω-πο του ασφαλιστικού» άφησαν τα περιθώ-ρια στην κυβέρνηση να ξεγλιστράει. Τοαποτέλεσμα είναι η ΕΓΣΣΕ που υπόγραψεη ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ για τον ιδιωτικό τομέαμε αύξηση 12,5% για τη διετία 2008-09.Ποσοστό που απέχει από εκεί που ξεκίνη-σε ο ΣΕΒ και με αυτή την έννοια δείχνειτον τρόμο τους για ένα δεύτερο μέτωπο,αλλά που απέχει ακόμα περισσότερο απότις ανάγκες των εργαζόμενων μπροστάστον πληθωρισμό που απογειώνεται.

    Δεν ήταν ούτε είναι η στιγμή για κλείσι-μο των απεργιών ούτε για το ασφαλιστικόούτε για τις αυξήσεις. Ιδιαίτερα καθώς οΑλογοσκούφης βρίσκει πεδίο να αρχίσει ναπαίζει με τα επιδόματα την ίδια ώρα πουετοιμάζει το ασφαλιστικό για τους δημό-σιους υπάλληλους. Το βάρος πέφτει στηνΑριστερά και στους αγωνιστές της βάσηςνα προωθούν τη σύνδεση των μετώπωναντί να υποκύπτουν στον ψεύτικο ρεαλι-σμό των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

    Τα ίδια ισχύουν και για το μέτωπο τωνιδιωτικοποιήσεων. Ο ΟΤΕ απεργεί ενάντιαστην εισβολή της Ντόιτσε Τέλεκομ, τοίδιο τα λιμάνια και από κοντά όλες οιάλλες ΔΕΚΟ. Η κυβέρνηση πάγωσε τομέτωπο της Ολυμπιακής μετά τη μεγα-λειώδη συμμετοχή των εργαζόμενωνστην πρώτη Πανεργατική στις 12 Δεκέμ-βρη. Δεν έχουμε κανένα λόγο να τηςδίνουμε περιθώρια σαλαμοποίησης. Αντί-θετα μπορούμε να συνδιάσουμε τις μάχεςενάντια στις 73 υπουργικές αποφάσειςπου απαιτεί η υλοποίηση των σχεδίωνΠετραλιά στο ασφαλιστικό με τις μάχεςτων ιδιωτικοποιήσεων και τις μάχες τωναυξήσεων στο δημόσιο και στις κλαδικέςσυμβάσεις.

    Όλα αυτά είναι μπροστά μας και ηεμπειρία έδειξε ότι χρειάζεται το μαχητικόκομάτι της βάσης να λειτουργήσει οργα-νωμένα. Εκανε διαφορά στο χώρο τουΤύπου και των ΜΜΕ η παρουσία της κίνη-σης των Financial Crimes. Εκανε διαφοράστην Ιντρακόμ η Πρωτοβουλία Γένοβα, η

    απεργιακή επιτροπή στη ΔΕΗ του Ρουφ, ηομάδα του Μετρό στα Σεπόλια, ο κόσμοςπου οργάνωσε στα γκαράζ των Δήμωνστον Πειραιά, στο Περιστέρι, στον ΑγιοΔημήτριο, στη Νέα Σμύρνη.

    Παντού υπάρχουν παραδείγματα απότη δράση ενός τέτοιου κοματιού που στή-ριξε την επιτυχία του απεργιακού κύματοςτου τελευταίου τετράμηνου. Όταν μπαίνεισε κίνηση το μεγάλο γρανάζι των εκατομ-μυρίων απεργών της εργατικής τάξης,παίζει κρίσιμο ρόλο το «μικρό» γρανάζιμιας μαχητικής μειοψηφίας που οργανώνεικάθε βήμα, βάζει πίεση στις ηγεσίες καιαντιστέκεται στις υποχωρήσεις.

    Δεν πρόκειται για τη δημιουργία κάποιαςνέας παράταξης. Αντίθετα, τέτοιες πρω-τοβουλίες της βάσης σπάνε τα στεγανάτων παρατάξεων που είναι οργανωμένεςσαν εκλογικοί μηχανισμοί μέσα στα συνδι-κάτα. Αγωνιστές από όλο το φάσμα της

    αριστεράς ενώνονται σε τέτοιες κινήσειςγιατί συσπειρώνονται με βάση το δυνάμω-μα και την οργάνωση του αγώνα στοχώρο τους, το άπλωμα και τον συντονι-σμό της δράσης σε όλους τους χώρουςκαι όχι με ιδεολογικά κριτήρια. Δεν είναισυσπειρώσεις επαναστατών, έστω κι αν οιεπαναστάτες έχουν χρέος να βρίσκονταιεκεί και να στηρίζουν αυτή την προσπά-θεια με όλες τους τις δυνάμεις.

    Αυτό έκανε και κάνει η Εργατική Αλλη-λεγγύη. Γι’αυτό και παίρνει την πρωτοβου-λία να συγκαλέσει μια εργατική σύσκεψηστις 20 Απρίλη. Όχι για να υποκαταστήσειαυτό το πλούσιο δίκτυο αγωνιστών τηςβάσης, αλλά για να βοηθήσει να συζητη-θούν οι εμπειρίες και να απογειωθούν οιπροσπάθειες οργάνωσης των δικών τουςσχημάτων και εντύπων που τόσο χρειαζό-μαστε όλοι για τη συνέχεια αυτού τουνέου εργατικού κινήματος.

    Aντιπολεμικό Συλλαλητήριο 22M

    Με κινητοποιήσεις που έκαναν το γύρο του κόσμου από τις 15 ως τις 22 Μάρτη,το αντιπολεμικό κίνημα «υποδέχθηκε» τη μαύρη επέτειο των 5 χρόνων από τηνεισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. Στο Λονδίνο, στο Λος Αντζελες, στη Βαρσοβία, στοΜόντρεαλ, στην Ισταμπούλ, στο Σίδνεϊ, στην Πράγα έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις.

    Στην Αθήνα το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 22Μ συνδίασε και μια άλλη επέ-τειο, τα 9 χρόνια από την επίθεση του ΝΑΤΟ στη Σερβία. Το σύνθημα «Εξω το ΝΑΤΟαπό τα Βαλκάνια» ένωσε περίπου 5000 διαδηλωτές που βάδισαν στην αμερικάνικηπρεσβεία. Είχε προηγηθεί συναυλία με τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης καισύντομες ομιλίες από εκπροσώπους της ΓΣΕΕ, της ΟΛΜΕ και της Συμμαχίας Σταματή-στε τον Πόλεμο. Κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Σαμπάχ Τζαουάντ που μετέφερε το μήνυ-μα του Συνδικάτου Εργατων Πετρελαίου του Ιράκ και ο Βλαντιμίρ Κορίκα από τουςαντιπολεμικούς φοιτητές στο Βελιγράδι. Ο Ναίμ Ελγαντούρ θύμισε στους συγκεντρω-μένους την ηρωική αντίσταση των Παλαιστίνιων στη Γάζα το τελευταίο διάστημα.

    Η συνεχιζόμενη σημασία του αντιπολεμικού κινήματος φάνηκε αμέσως μετά, μετην εξέγερση που ξέσπασε στο Ιράκ ενάντια στην εισβολή των κατοχικών στρατευ-μάτων στη Βασόρα. Ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη παζαρεύει στο ΝΑΤΟ την ελληνικήεμπλοκή στα προτεκτοράτα των Βαλκανίων και στην κατοχή του Αφγανιστάν, ηδική μας θέση είναι στο πλευρό όσων αγωνίζονται να απαλλαγούν από την ιμπε-ριαλιστική παρουσία, από τη Μιτρόβιτσα ως την Καμπούλ.

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 5

  • 6 ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008

    Kανείς δε θα μπορούσε να πιστέψει τονπερασμένο Σεπτέμβρη όταν η κυβέρνησηΚαραμανλή έβγαινε από τις βουλευτικέςεκλογές με ανανεωμένη "λαϊκή εντολή",ότι έξι μήνες μετά η "μεταρρύθμιση" στοασφαλιστικό θα απειλούσε να τη συντρί-ψει. Aκόμα και μετά την πρώτη πανεργατι-κή έκρηξη στις 12 Δεκέμβρη που έδειξε τημαζική αντίθεση των εργαζομένων καιέδιωξε το Mαγγίνα, το ενδεχόμενο ναακολουθήσει ο πιο "καυτός" απεργιακόςMάρτης των τελευταίων χρόνων έμοιαζεαδύνατο. Πώς γίνεται αλήθεια από εκείνητην Πανεργατική, που δεν βρήκε συνέχειααπό τα συνδικάτα παρά μόνο δυο μήνεςαργότερα στις 13 Φλεβάρη, να φτάνουμεη Γενική Aπεργία στις 19 Mάρτη να γίνεταιμέσα σε θύελλα απεργιών και μάλισταδιαρκείας;

    Oι απεργοί στις τράπεζες, στη ΔEH, σταλιμάνια, στους δήμους που ηγήθηκαν τηςσημερινής -πρωτόγνωρης για πολλούςαπό εμάς- εργατικής αντεπίθεσης φώνα-ζαν στις 19 Mάρτη ότι "το ποτάμι πίσω δενγυρνά". Aπό σύνθημα των φοιτητικώνκαταλήψεων την περασμένη χρονιάκόντρα στην αναθεώρηση του Aρθρου 16και το νόμο πλαίσιο έγινε σύνθημα τωναπεργών που το συμπλήρωσαν ως εξής"τον αγώνα μου θα συνεχίσω, μέχρι νανικήσω, με το τσαμπουκά!". Eίναι αυτός ο"τσαμπουκάς" που ανακτούν τα πιο δυνα-τά κομμάτια της εργατικής τάξης πουκάνει όλη τη διαφορά.

    H πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι οιεργαζόμενοι της ΔEH. H αρχή έγινε στις 12Δεκέμβρη με τους εναερίτες να κουκου-λώνουν τις κάμερες που ενεργοποίησε ηNΔ για να χαφιεδίσει την απεργιακή συγκέ-ντρωση. Mια "συμβολική" κίνηση εξελίχτη-κε σε πολιτική σύγκρουση όταν η κυβέρ-νηση προσπάθησε να προβοκάρει τηνOμοσπονδία τους στέλνοντας τα MAT έξωαπό τα γραφεία της για να συλλάβει τους"υπεύθυνους" για την "καταστροφή δημό-σιας περιουσίας".

    Tα σημάδια της ριζοσπαστικοποίησηςέγιναν πιο συγκεκριμένα με τη μάχη για ναμην περάσουν τα "μνημόνια" συνεργασίαςτου ΔΣ της ΔEH με την πολυεθνική RWE καιτη Xαλυβουργική, συμφωνίες που άνοιγαντο δρόμο στην πλήρη ιδιωτικοποίηση. Στις2 Φλεβάρη εκατοντάδες εργαζόμενοισυγκεντρώθηκαν στο κεντρικό κτίριο της

    Διοίκησης στην Χαλκοκονδύλη, έσπασαντον κλοιό των MAT και ακύρωσαν τηνέγκριση της συμφωνίας. Δεν ήταν βέβαιαη πρώτη φορά που η ΓENOΠ καλούσεσυγκέντρωση ενάντια σε συνεδρίαση τηςΔιοίκησης. Oμως τώρα οι εργαζόμενοιήταν αποφασισμένοι να τα βάλουν με ταακριβοπληρωμένα στελέχη της επιχείρη-σης όπως ο Aθανασόπουλος και να στα-ματήσουν το ξεπούλημα. H τελευταίαπροσπάθεια της Διοίκησης να επικυρώσειτη συμφωνία, έληξε με κατάληψη τωνγραφείων της.

    H δυναμική αυτών των κινητοποιήσεων,που έφερε ακόμα και εργάτες από τιςμεγαλύτερες μονάδες -τη Πτολεμαϊδα, τοΒόλο, τη Μεγαλόπολη και αλλού- στηνAθήνα για να συμμετάσχουν στις συγκε-ντρώσεις, άνοιξε το δρόμο για την απερ-γία διαρκείας. H οργή που έκφρασε ηβάση έδειξε ότι η μάχη ενάντια στο ασφα-λιστικό της Πετραλιά που συνδεότανάμεσα με την ιδιωτικοποίηση, δεν μπο-ρούσε να μείνει σε συμβολικό επίπεδομιας 24ωρης ή 48ωρης από τη ΓENOΠ.

    H συμμετοχή στην 4ήμερη απεργία πουξεκίνησε στις 3 Mάρτη ξεπέρασε κάθεφαντασία. Aκόμα και σε κομμάτια πουείχαν χρόνια να βγουν στο δρόμο. Hπλειοψηφία των απεργών στις συγκε-ντρώσεις παραδεχόταν ότι "ποτέ δεν έχειξαναϋπάρξει τόσο μεγάλη συμμετοχή". Oιμορφές δράσεις ήταν κι αυτές πρωτόγνω-ρες. Πρώτη φορά έγιναν τόσες πολλές καικαλά οργανωμένες καθημερινές περι-φρουρήσεις. Πρώτη φορά οι εργάτεςαλυσοδέθηκαν σε πύλη, όπως έγινε στοΡουφ, για να δείξουν ότι μόνο από πάνωτους θα περάσει η κυβέρνηση. Πρώτηφορά έγιναν περιφρουρήσεις γυναικώνόπως αυτή που οργάνωσαν οι εργαζόμε-νες στην Mυλλέρου. Ποτέ ξανά η αντίστα-ση στην κυβερνητική προπαγάνδα γιατους "αναίσθητους προς το κοινωνικόσύνολο εργαζόμενους που κατεβάζουντους διακόπτες" δεν ήταν τόσο μεγάλη.

    Oι απεργίες διαρκείας στη ΔEH ενάντιαστη λιτότητα, τις επιθέσεις στο ασφαλιστι-

    κό και την ιδιωτικοποίηση έχουν παρελθόνπου κανένας δεν μπορεί να σβήσει από τιςμνήμες των εργαζόμενων. To '87 οι εργά-τες της ΔEH πρωτοστάτησαν στις απεργί-ες που έσπασαν το πρώτο κύμα λιτότηταςτου ΠAΣOK με τον Σημίτη υπουργόOικονομικών. Tο '90-'93 βρέθηκαν στηνπρώτη γραμμή της κόντρας με την ασφα-λιστική επίθεση της κυβέρνησηςMητσοτάκη. Tο ίδιο διάστημα, με πρωτα-γωνιστές τους τεχνικούς της ETE ΔEH,σταμάτησαν την ιδιωτικοποίηση που προ-σπάθησε να περάσει ο Mητσοτάκης,ξεπουλώντας σε ιδιώτες ("τους πρωθυ-πουργικούς φίλους" όπως ονομάστηκαν)μονάδες παραγωγής στο Λαύριο καιαλλού. Το σύνθημα "εμείς δεν πουλάμε"ανήκει σε εκείνη την φοβερή περίοδο.

    Tο μεγαλύτερο κομμάτι των εργαζόμε-νων της ΔEH έχει ζήσει αυτές τις μάχες καιξέρει ότι απεργία που σέβεται τον εαυτότης και βάζει στόχο τη νίκη, σημαίνει κλιμά-κωση με διαρκείας, σημαίνει σύγκρουσημέχρι τελικής πτώσεως, σημαίνει πολιτικο-ποίηση της μάχης μέχρι το σύνθημα "Nαπέσει η κυβέρνηση". H σημερινή απεργίαμόνο με αυτούς τους αγώνες μπορεί νασυγκριθεί σε μαζικότητα και μαχητικότητα.

    Eχει τη ρίζα της, όμως, μόνο στα "αντι-δεξια" αισθήματα αυτού του κόσμου; Eίναιτα "απωθημένα" που έχουν παραδοσιακάοι εργάτες με τη δεξιά; Θα μπορούσε, ανδεν ήταν οι κυβερνήσεις του ΠAΣOK ταπροηγούμενα χρόνια αυτές που έκανανό,τι περνούσε από το χέρι τους για ναξεφορτωθούν το μαχητικό συνδικαλισμόόχι μόνο στη ΔEH αλλά σε όλες τις ΔEKO.Aν δεν ήταν οι κυβερνήσεις Σημίτη αυτέςπου δούλεψαν με όλα τα μέσα για να πεί-σουν ότι τα "μονοπώλια" ανήκουν στοπαρελθόν, ότι η αγορά και ο "υγιής αντα-γωνισμός" είναι το μέλλον για τις ΔEKO. Aνδεν ήταν ο νόμος του Bενιζέλου το 1999για την απελευθέρωση της αγοράς ενέρ-γειας και τη μετοχοποίηση της ΔEH πουάνοιξε το δρόμο στον κάθεAθανασόπουλο να προσφέρει απλόχερατα φιλέτα της ενέργειας στις ιδιωτικές

    To πιο μεγάλοαπεργιακό κύμα

    HH ΛΛέένναα BBεερρδδέέ ππααρροουυσσιιάάζζεειι ττοο υυππόόββααθθρροο ττωωνν ααππεερργγιιώώνν κκααιι ττααππρροοχχωωρρήήμμαατταα σσττιιςς ιιδδέέεεςς ττωωνν ααππεερργγώώνν

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 6

  • ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008 7

    εταιρίες.H σημερινή απεργία είναι σύγκρουση

    και με αυτές τις επιθέσεις που μόνο αρνη-τικά αποτελέσματα είχαν για τους εργαζό-μενους. Σήμαναν μείωση προσωπικού απότους 33.000 στους 24.000 σήμερα. Σήμα-ναν λιτότητα στους μισθούς όπως και σεόλους τους εργαζόμενους. Eφερανέκρηξη της εργολαβίας με δεκάδες υπη-ρεσίες -ιδιαίτερα στο τεχνικό τομέα- ναπαραδίδονται σε εργολάβους που απα-σχολούν ανειδίκευτο και με ελαστικέςσχέσεις εργασίας προσωπικό. Tο τελευ-ταίο είχε ως αποτέλεσμα την κατακόρυφηαύξηση των εργατικών ατυχημάτων καιτεράστια προβλήματα στο δίκτυο.

    Aυτές οι εμπειρίες είναι που σπρώχνουνσήμερα τους εργαζόμενους να φωνάζουνότι "το ποτάμι πίσω δεν γυρνά". Η ανακω-χή που πέτυχαν τα προηγούμενα χρόνια οικυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία μετις ηγεσίες του συνδικάτου, έχει οριστικάτελειώσει.

    Το έδειξε πάνω απ’όλα η οργάνωση τηςαπεργίας. Η βάση έπαιρνε τις αποφάσειςτης ΓΕΝΟΠ για συνέχεια και τις υλοποιού-σε. Στο Ρουφ οι εργαζόμενοι που αλυσο-δέθηκαν στην πύλη, δεν άφησαν μετάστην τύχη της την επιτυχία της απεργίας.Περιφρουρούσαν καθημερινά το χώροεμποδίζοντας να στηθεί οποιοσδήποτεαπεργοσπαστικός μηχανισμός. Εξασφάλι-σαν έτσι ότι ακόμα και το προσωπικόασφαλείας ήταν απεργοί που κάθονταναπ’έξω και μόνο αν προέκυπτε κάποιοπρόβλημα, έμπαιναν μέσα για να το διορ-θώσουν και να βγουν και πάλι έξω.

    Το ίδιο γινόταν στο Κερατσίνι και σεπολλούς ακόμα χώρους-κλειδιά για τηνπορεία του αγώνα. Στην Πτολεμαΐδα γίνο-νταν ολονύκτιες περιφρουρήσεις με τουςαπεργούς να ανάβουν φωτιές, να χορεύ-ουν και να τραγουδούν για τη νίκη της

    απεργίας. Ακόμα και στη Χαλκοκονδύλη,στο άντρο της Διοίκησης, η συμμετοχήξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ούτε μιαημέρα δεν προέκυψαν τα γνωστά επεισό-δια ανάμεσα σε απεργούς και δήθεν «εξα-γριωμένους εργαζόμενους που θέλουν ναπάνε στη δουλειά τους και δεν μπορούν».Οσο κλιμακωνόταν ο αγώνας, τόσο ηβάση έμπαινε μπροστά για να εξασφαλί-σει την επιτυχία του.

    Στο ίδιο μήκος κύματος "εκπέμπουν" οιεργαζόμενοι στα λιμάνια, στους δήμους,στις τράπεζες και σε όλους τους χώρουςπου με την απεργιακή δράση τους σημά-δεψαν τους μήνες από τις 12 Δεκέμβρημέχρι τις 19 Μάρτη.

    Oι λιμενεργάτες έχουν δώσει σκληρέςμάχες τα προηγούμενα χρόνια. Το 1999 ηOMYΛE έκλεισε και τα 40 λιμάνια τηςχώρας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση πουάνοιξε ο Σημίτης. Tο καλοκαίρι του 2005 οιλιμενεργάτες του OΛΠ κατέβηκαν σεπολυήμερη απεργία διαρκείας ενάντιαστην πρόσληψη συμβασιούχων που στόχοείχε το χτύπημα των σχέσεων εργασίας.Τα Xριστούγεννα του 2006 ο OΛΠ και οOΛΘ ακινητοποιήθηκαν για ένα μήνα ότανη κυβέρνηση Kαραμανλή έβαλε μπροστάτην ιδιωτικοποίηση, απεργία που την ανά-γκασε να τα μαζέψει. Γι'αυτό και σήμερα ηνέα προσπάθεια ξεπουλήματος έχει μέχριστιγμής την ίδια τύχη.

    Η απεργία διαρκείας των εργαζόμενωνστην Τράπεζα της Ελλάδος επιβεβαίωσεμε τη σειρά της την αλλαγή στις ιδέες καιτη δράση. Οχι μόνο γιατί οι καθημερινέςπεριφρουρήσεις στο κεντρικό κτίριο στηνΠανεπιστημίου και μάλιστα κύρια απόγυναίκες, δεν είναι και η πιο συνηθισμένηεικόνα για την κεντρική τράπεζα. Οχι μόνογιατί ήταν το μοναδικό κομμάτι εργαζόμε-νων που συνέχισε τον αγώνα και μετά τις19 Μάρτη και δεν άφησε την ηγεσία του

    στο Σύλλογο να αναστείλει τις κινητοποιή-σεις. Αλλά και γιατί κλείνοντας τις πρώτεςμέρες το Χρηματιστήριο και μπλοκάρο-ντας τους λογαριασμούς του κράτους,υπενθύμισαν στην κυβέρνηση ποιος έχειτη δύναμη να κινεί ολόκληρο το σύστημα.

    Είναι η πρώτη φορά που τόσοι κλάδοιβγήκαν ταυτόχρονα με αγώνα διαρκείας.Ακόμα και το '90-'93, ποτέ το απεργιακόκίνημα δεν έφτασε σε σημείο να προκαλέ-σει τόσο πανικό στην κυβέρνηση, κατεβά-ζοντας τους διακόπτες στη μισή χώρα,γεμίζοντάς τη ολόκληρη με σκουπίδια,παραλύοντας τα λιμάνια την ίδια στιγμήπου κλείνει το χρηματιστήριο και απειλείνα αφήσει την αγορά χωρίς ρευστό.

    Ακόμα και οι εργαζόμενοι στα λεγόμενα«ευγενή» ταμεία ανέτρεψαν τους υπολογι-σμούς της κυβέρνησης. Καραμανλής καιΠετραλιά θεωρούσαν δεδομένο ότι όχιμόνο θα καταφέρουν με την προπαγάνδατους να τους απομονώσουν αλλά και ότι ηαντίσταση από τη μεριά τους θα είναι ανύ-παρκτη. Οι «βολεμένοι» δημοσιογράφοι,όμως, ήταν αυτοί που έκαναν την αρχή γιαόλους, φτάνοντας σήμερα στο σημείο ναπολιορκούν το Σόμπολο και την πλειοφη-φία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και να μην τουςαφήνουν να προχωρήσουν τους συμβιβα-σμούς τους.

    Οι μηχανικοί και οι δικηγόροι, κλάδοι πουγια χρόνια είχαν να βγουν στο πεζοδρόμιο,ανακάλυψαν ξανά τη δύναμη της απεργίαςκαι της συλλογικής δράσης. Ολα τα κομμά-τια, από τους εργαζόμενους στα ασφαλι-στικά ταμεία και τα υπουργεία μέχρι τουςεργαζόμενους στο ΜΕΤΡΟ και τον ΗΣΑΠ,ζωντάνεψαν όλους τους «ξεχασμένους»τρόπους που οργανώνεται η βάση σε έναναγώνα: τη δημιουργία του πανό του συλ-λόγου ή του σωματείου, την περιφρούρη-ση, την οργάνωση της συμμετοχής και τουμπλοκ στη διαδήλωση, την δημιουργίανέων κινηματικών συνθημάτων.

    Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση δεν θα στα-ματήσει ούτε με τη ψήφιση του ασφαλι-στικού νομοσχεδίου, ούτε με τη λήξη τωναπεργιών από τα πάνω. H κυβέρνηση έχειπολλά μέτωπα στα οποία πρέπει να προ-χωρήσει. Θα χρειαστεί να βάλει σε εφαρ-μογή το ασφαλιστικό σε κάθε κλάδο ενώταυτόχρονα θα έχει να περάσει τις ιδιωτι-κοποιήσεις στη ΔEH, τις τράπεζες, τα λιμά-νια, τα EΛTA, τον ΟΤΕ και αλλού. H εργατι-κή έκρηξη του τελευταίου διαστήματοςδείχνει ότι αυτό θα είναι μια πολύ δύσκο-λη υπόθεση. Το προχώρημα στις ιδέεςτων εργαζόμενων, η αμφισβήτηση για τιςεπιλογές του συστήματος και η αυτοπε-ποίθηση ότι οι αγώνες έχουν τη δύναμηνα νικούν, επιβεβαίωσαν μέσα σε μόλιςτρεις μήνες, από τις 12 Δεκέμβρη μέχρι τις19 Mάρτη, ότι ζούμε σε μια νέα Μεταπολί-τευση. Αυτή είναι η ελπίδα για να γίνει ηζωή της κυβέρνησης ακόμα πιο δύσκοληκαι πιο σύντομη.

    AAππεερργγοοίί ττηηςς ΔΔEEHH ααππόό ττοονν BBόόλλοο σσττοο σσυυλλλλααλληηττήήρριιοο σσττηηνν AAθθήήνναα σσττιιςς 1122 MMάάρρττηηAAππεερργγοοίί ττηηςς ΔΔEEHH ααππόό ττοονν BBόόλλοο σσττοο σσυυλλλλααλληηττήήρριιοο σσττηηνν AAθθήήνναα σσττιιςς 1122 MMάάρρττηη

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 7

  • 8 ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008

    Για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλάχρόνια η επέτειος της ημέρας της γυναί-κας, γιορτάστηκε όπως ακριβώς τηςαρμόζει: Στο δρόμο…

    Η 8 Μάρτη καθιερώθηκε πριν από έναναιώνα ως διεθνής ημέρα της γυναίκας, γιανα θυμίζει κάθε χρόνο σε όλες τις εργαζό-μενες γυναίκες του κόσμου ότι ο τρόποςγια να αλλάξουν τη ζωή τους είναι οι αγώ-νες, η συλλογική πάλη μέσα από τα συν-δικάτα, οι απεργίες και η σύγκρουση με τααφεντικά και την κυρίαρχη τάξη.

    Στις 8 Μάρτη του 1857 έγινε η πρώτημεγάλη απεργία γυναικών στη Νέα Υόρκημε αίτημα αυξήσεις, αξιοπρεπείς μισθούςκαι συνθήκες εργασίας. Η 8 Μάρτη 2008ήταν η πιο ζωντανή επέτειος αυτής τηςημέρας. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκεςβρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώναενάντια στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο τηςκυβέρνησης, που βάζει ταφόπλακα στασυνταξιοδοτικά δικαιώματα των γυναικών.Η φετινή Ανοιξη θα μπορούσε να χαρακτη-ριστεί ως η Ανοιξη ενός νέου κινήματοςγυναικών, που είναι αποφασισμένο ναφτάσει μέχρι το τέλος, να πετάξει τοασφαλιστικό στα σκουπίδια και να διεκδι-κήσει όλα όσα οι κυβερνήσεις έχουν κλέ-ψει από τις γυναίκες τις τελευταίες δεκαε-τίες.

    Τη Δευτέρα 3 Μάρτη, ήταν η πρώτηημέρα της απεργίας διαρκείας που ξεκι-νούσαν οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ ενάντιαστη διάλυση του ασφαλιστικού τουςφορέα και τη μεταφορά του στο ΙΚΑ. Ητανμία συγκλονιστική ημέρα που αποδείκνυεγια άλλη μία φορά ποια είναι η δύναμητων εργατών. Ξαναεμφανίστηκαν μορφέςοργάνωσης που είχαν πάνω από μία20ετία να εμφανιστούν. Οι μονάδες παρα-γωγής έκλεισαν, οι απεργοί μπλόκαραν ταορυχεία και κατέλαβαν τα εργοστάσια τηςΔΕΗ. Οι γυναίκες που στην πλειοψηφίατους είναι εργαζόμενες στις διοικητικέςυπηρεσίες ανέλαβαν να περιφρουρήσουντους δικούς τους χώρους. Από τα ξημε-ρώματα, φορώντας μαύρα ρούχα, συγκε-ντρώθηκαν στα κεντρικά γραφεία του ΟΑΠΔΕΗ στη Μυλλέρου, κλείδωσαν την είσο-δο και τα κλειδιά παραδόθηκαν στηναπεργιακή επιτροπή του κτιρίου. Κρατώ-ντας πλακάτ, πανό και τα δημοφιλήτύμπανα της Eργατικής Aλληλεγγύης σταχέρια, έδωσαν το στίγμα τους, στέλνο-

    ντας μήνυμα στην κυβέρνηση ότι οι γυναί-κες δεν πρόκειται να δεχτούν να είναι ταθύματα της «μεταρρύθμισης» του Καρα-μανλή στο ασφαλιστικό.

    Ηταν μόνο η αρχή. Τις επόμενες ημέρεςοι εργαζόμενες σε όλους τους χώρουςακολούθησαν το παράδειγμα των εργαζό-μενων της ΔΕΗ. Μπήκαν μαζικά στηνπρώτη γραμμή των απεργιών που προκή-ρυξαν τα συνδικάτα για το ασφαλιστικό.Λίγες μόνο ώρες αργότερα μετά τηνοργάνωση της περιφρούρησης στη ΔΕΗ,οι γυναίκες τραπεζοϋπάλληλοι τηςΤράπεζας της Ελλάδος, που είναι και ηπλειοψηφία, κατέλαβαν την Τράπεζα τηςΕλλάδος μετά από απόφαση του σωμα-τείου και ξεκίνησαν έναν αγώνα ενάντιαστη διάλυση του Ταμείου των εργαζομέ-νων που παρέλυσε όλη την οικονομία,μπλοκάροντας τη λειτουργία τουΧρηματιστήριου Αθηνών για τρεις ημέρες.

    Από τη ΔΕΗ η απεργία επεκτάθηκεστους Δήμους. Οι καθαρίστριες, οι εργαζό-μενες στους παιδικούς σταθμούς, οι σχο-λικοί φύλακες, οι δημοτικοί υπάλληλοιπου και εδώ είναι χιλιάδες, άρχισαν ναμπαίνουν μπροστά στον αγώνα, να συμ-μετέχουν μαζικά στις περιφρουρήσεις σταγκαράζ και στα αμαξοστάσια, να κλείνουντις υπηρεσίες των δήμων και να κατεβαί-νουν κατά χιλιάδες στα συλλαλητήρια.

    Το ότι η απόπειρα της κυβέρνησης στοασφαλιστικό θα έβρισκε απέναντί τηςόλες τις γυναίκες εργαζόμενες είχε φανείαπό τις πρώτες πανεργατικές απεργίες.Στις 12 Δεκέμβρη η Εργατική Αλληλεγγύηκατέβασε στο κέντρο της απεργιακήςσυγκέντρωσης στο Πεδίο του Αρεως τοπανό «κάτω τα χέρια από τις γυναίκες» μετο περίφημο σκίτσο της γυναίκας με τουςπολλούς ρόλους εμπνευσμένο από τοκίνημα της δεκαετίας του 60-70. Αυτό τοπανό έγινε το κέντρο της συγκέντρωσηςκαι στη συνέχεια έγινε το σύμβολο τουαπεργιακού κινήματος ενάντια στο ασφα-λιστικό. Γύρω από αυτό το πανό συσπει-ρώθηκαν γυναίκες από τα εργοστάσια καιτις βιοτεχνίες, γιατί εξέφραζε και την απο-

    φασιστικότητά τους να συγκρουστούν μετην κυβέρνηση που ληστεύει τις κατακτή-σεις των γυναικών και ταυτόχρονα έκανετη σύνδεση ανάμεσα στο γυναικείο κίνηματου Μάη του ‘68 και της Μεταπολίτευσηςμε το σημερινό κίνημα που διεκδικεί ξανάεκείνα τα κεκτημένα, που τώρα ο καπιτα-λισμός μέσα στην κρίση του θέλει ναπάρει πίσω.

    Οι γυναίκες έπαιξαν πρωταγωνιστικόρόλο στο κίνημα εκείνης της περιόδου. Οιφοιτήτριες που μπήκαν κατά χιλιάδες σταπανεπιστήμια μετά τη δικτατορία στηνΕλλάδα και οι νέες εργαζόμενες που μαζι-κοποίησαν τα εργοστάσια και άρχισαν ναχτίζουν τα μαχητικά συνδικάτα κέρδισανμία σειρά κατακτήσεις σε όλα τα επίπεδατης ζωής τους. Από το δικαίωμα να έχουντην στήριξη του κράτους στο μεγάλωματων παιδιών τους, μέχρι το δικαίωμα ναελέγχουν οι ίδιες το σώμα τους και τησεξουαλικότητά τους. Εκείνο το κίνημαανάγκασε το κράτος να φτιάξει δωρεάνπαιδικούς σταθμούς στις γειτονιές, νηπια-γωγεία που ανάλαβαν την προσχολικήαγωγή, το Εθνικό Σύστημα Υγείας, να νομι-μοποιήσει την έκτρωση, να μεριμνήσει γιακέντρα οικογενειακού προγραμματισμούκαι αντισύλληψης, να θεσμοθετήσει τονπολιτικό γάμο.

    Τις τελευταίες δεκαετίες η ζωή τωνγυναικών της εργατικής τάξης έχει γίνειπολύ πιο σκληρή. Ο βασικός λόγος είναιότι η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να πάρειπίσω όλες αυτές τις κατακτήσεις. Τιςτελευταίες δεκαετίες η διαδικασία έχειγίνει ακριβώς ανάποδη. Ολες αυτές οιυπηρεσίες που παρείχε το κράτος δωρεάνέχουν περάσει στα χέρια της αγοράς. ΤοΕΣΥ διαλύεται και το κενό καλύπτεται απότην ιδιωτική υγεία. Οι δωρεάν παιδικοίσταθμοί καταργούνται και τη θέση τουςπαίρνουν οι ιδιωτικοί. Τα σχολεία διαλύο-νται και τη θέση τους παίρνουν τα φροντι-στήρια. Τα κέντρα δημιουργικής απασχό-λησης για τις γυναίκες και τα παιδιά πουκάποτε υπήρχαν σε όλους τους δήμουςκαταργούνται και τη θέση τους παίρνουν

    H απεργιακή8 Mάρτη των Γυναικών

    HH KKααττεερρίίνναα ΘΘωωίίδδοουυ εεξξηηγγεείί γγιιααττίί ττοο ααππεερργγιιαακκόό κκύύμμαα γγιιαα ττοο AAσσφφααλλιισσττιικκόόεείίχχεε ττιιςς γγυυννααίίκκεεςς σσττηηνν ππρρώώττηη γγρρααμμμμήή

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 8

  • ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008 9

    τα ιδιωτικά ωδεία και γυμναστήρια. Σήμε-ρα η κάθε βασική ανάγκη που έχει ο κάθεάνθρωπος για να επιβιώσει και ναδημιουργήσει γίνεται επί πληρωμή. Ετσιόποια οικογένεια δεν έχει την οικονομικήάνεση να καλύψει αυτές τις ανάγκες μέσωτης αγοράς, θα πρέπει να τις καλύψειμέσα από την απλήρωτη προσωπική προ-σφορά των μελών της, που συνήθως είναιη γυναίκα. Γι αυτό και η κρίση δεν χτυπάγενικά όλες τις γυναίκες, αλλά τις γυναί-κες της εργατικής τάξης.

    Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μίαπερίοδο που η πλειοψηφία των γυναικώνέχουν βγει στην παραγωγή. Την ίδια στιγμήπου αποτελούν το μισό της εργατικήςτάξης, κάνουν επαγγέλματα που πριν από20-30 χρόνια θεωρούνταν κατεξοχήναντρικά, έχουν να αντιμετωπίσουν τα βάρηπου φορτώνει τώρα πια το κράτος στιςπλάτες τους. Οταν λοιπόν έρχεται ηκυβέρνηση να πει σε αυτές τις γυναίκεςπου δουλεύουν ένα κακοπληρωμένοοκτάωρο (τουλάχιτον) στη δουλειά και έναακόμα απλήρωτο στο σπίτι, ότι για να είναι«ίσες» με τους άντρες θα πρέπει να έχουνκαι ίδια όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση,τότε αυτό κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει.

    Η αγορά δεν φορτώνει μόνο οικονομικάβάρη στις πλάτες των γυναικών αλλά καιιδεολογικά. Μία ολόκληρη βιομηχανία ιδε-ολογικής προπαγάνδας έχει στηθεί από ταΜΜΕ, τα γυναικεία περιοδικά που προβάλ-λουν ότι το κυνήγι της καριέρας, της σέξιεμφάνισης και ο lifestyle τρόπος ζωής,μπορεί να οδηγήσει στην επιτυχία και νασημάνει το τέλος της γυναικείας καταπίε-σης. Τα πρότυπα της γυναικείας καταξίω-σης που πλημμύριζαν τα κανάλια, ήταν οι

    γυναίκες υπουργοί, οι γυναίκες επιχειρη-ματίες και γενικότερα πρόσωπα γυναικών,δεν βιώνουν κανενός είδους καταπίεση,θέλοντας να μας πουν ότι όσες γυναίκεςτο αξίζουν είναι πετυχημένες και όσες δενείναι, αυτό οφείλεται σε δικά τους προσω-πικά λάθη.

    Εκτός όμως από την πραγματικότηταπου γίνεται όλο και πιο σκληρή για τιςγυναίκες όσο μεγαλώνει η κρίση του καπι-ταλισμού, οι αγώνες όλης της προηγούμε-νης περιόδου έχουν οδηγήσει σε μία σειράπροχωρήματα στις ιδέες. Οι γυναίκες βρέ-θηκαν στην πρωτοπορία του αντιπολεμι-κού κινήματος, πρωτοστάτησαν στο περ-σινό κίνημα των φοιτητικών καταλήψεων,έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό στηνμεγαλειώδη απεργία των δασκάλων καιπιο πριν στην πρώτη μεγάλη απεργία γιατο ασφαλιστικό στις τράπεζες. Οι μαθή-τριες, οι φοιτήτριες, οι δασκάλες, οι τρα-πεζοϋπάλληλοι, οι εργαζόμενες σε αμέ-τρητους χώρους, έγιναν οργανώτριες τωνμαχών κόντρα στην κυβέρνηση Καραμαν-λή και τις επιταγές μίας κυρίαρχης τάξης.Αυτό σημαίνει και αλλαγή στις ιδέες. Εναδείγμα της αλλαγής είναι ότι φέτος στις 8Μάρτη δεν είδαμε να επαναλαμβάνονταιτα ίδια κλισέ. Ενώ αντίθετα είδαμε τιςγυναίκες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να διαδη-λώνουν μπροστά στο υπουργείο Aπασχό-λησης, με το πανό «Ημέρα της γυναίκας-κυβερνητικό δώρο το ασφαλιστικό».

    Η έκρηξη του ασφαλιστικού και η κοινήπάλη αντρών και γυναικών για να σώσουντις κατακτήσεις τους, έχει αναγκάσεισήμερα τα συνδικάτα να αναγνωρίσουν τορόλο της γυναίκας μέσα στην κοινωνία, νααναγνωρίσουν και να παλέψουν στην

    πράξη το δικαίωμα στα μειωμένα όριαηλικίας, στα μειωμένα ωράρια εργασίαςκαι να αναγνωρίσουν την ανάγκη να παλέ-ψουν για αυτό που ονομάζουμε «θετικέςδιακρίσεις υπέρ των γυναικών». Αυτόβάζει την πίεση το επόμενο διάστημα νααρχίσουν να παλεύουν ξανά για τις κατα-κτήσεις της δεκαετίας του 60-70. Όχι μόνοσε σχέση με τα ασφαλιστικά δικαιώματα,αλλά και σε σχέση με τους δωρεάν παιδι-κούς σταθμούς, τα νηπιαγωγεία πουθέλουν να τα περάσουν στους δήμους καιτα ιδιωτικά σχολεία, τα προγράμματαΒοήθεια στο Σπίτι, τα Ολοήμερα Σχολεία.

    Σήμερα όλο και περισσότερες γυναίκεςανακαλύπτουν ότι το ζήτημα της απελευ-θέρωσης από την καταπίεση που βιώνουνείναι ένα αίτημα αντικαπιταλιστικό, πουμπορεί να γίνει πράξη μέσα από τησύγκρουση με αυτό το σύστημα που κερ-δίζει μέσα από την καταπίεση των γυναι-κών.

    Αν το κίνημα των γυναικών της προη-γούμενης μεγάλης έκρηξης απορροφήθη-κε από τα ρεφορμιστικά κόμμα και οργα-νώσεις που έβαζαν στο κέντρο της δρά-σης τους τη συμμετοχή περισσότερωνγυναικών στους θεσμούς και στα κέντραλήψης αποφάσεων, για να αλλάξει η θέσητων γυναικών μέσα στην κοινωνία, σήμε-ρα οι γυναίκες καταλαβαίνουν ότι χρειάζε-ται να πάμε ένα βήμα παραπέρα. Το νέοκίνημα έχει τη δύναμη όχι μόνο να μηναφήσει να γίνει πράξη το νέο ασφαλιστικόέκτρωμα της κυβέρνησης, αλλά και ναανοίξει το δρόμο για ένα άλλο κόσμοπραγματικής ισότητας σε μία καλύτερηζωή, πραγματικής απελευθέρωσης γιαόλους τους καταπιεσμένους.

    ΠΠααννεερργγααττιικκήή 1199 MMάάρρττηη.. OOιι γγυυννααίίκκεεςς ααππεερργγοοίί ττοουυ ΔΔήήμμοουυ NN..ΣΣμμύύρρννηηςς δδίίννοουυνν εεννττυυππωωσσιιαακκόό ““ππααρρώώνν””ΠΠααννεερργγααττιικκήή 1199 MMάάρρττηη.. OOιι γγυυννααίίκκεεςς ααππεερργγοοίί ττοουυ ΔΔήήμμοουυ NN..ΣΣμμύύρρννηηςς δδίίννοουυνν εεννττυυππωωσσιιαακκόό ““ππααρρώώνν””

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 9

  • 10 ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008

    Η πολυήμερη απεργία των εργαζόμε-νων στους Δήμους της χώρας δρομολό-γησε μια γενικευμένη, μετωπική σύγκρου-ση με την κυβέρνηση και τα σχέδιά της ναδιαλύσει την κοινωνική ασφάλιση.

    Από τις 7 Μαρτίου, και στην διάρκειατων 13 συναρπαστικών, απεργιακών ημε-ρών που ακολούθησαν, η αποφασιστικό-τητα και η μαχητικότητα των εργαζομέ-νων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ενέπνευσεόλους και όλες τις εργαζόμενες που αντι-στέκονται αυτή την περίοδο, δημιουργώ-ντας την προοπτική ενός συνεχούς αγώναγια να μην εφαρμοστεί το ασφα-ληστρικόνομοσχέδιο.

    Χιλιάδες εργαζόμενοι στους ΟΤΑ με τονσκληρό αγώνα τους αποκάλυψαν όλες τιςπτυχές της επίθεσης του νομοσχεδίου σταασφαλιστικά-συνταξιοδοτικά δικαιώματακαι το “απονομιμοποιήσαν”. Περιφρούρη-σαν καθημερινά γκαράζ και χωματερές.Συμμετείχαν μαζικά σε γενικές συνελεύ-σεις και περιοδείες ενημέρωσης. Συζήτη-σαν στρατηγικές και τακτικές για συντονι-σμό του κλάδου με τους υπόλοιπουςεργαζόμενους. Περικύκλωναν συστηματι-κά το υπουργείο Απασχόλησης και απαίτη-σαν την απόσυρση ενός νομοσχεδίου πουδιαλύει τα Ταμεία τους ΤΑΔΚY και ΤΥΔΚΙ,αυξάνει τα όρια συνταξιοδότησης, μεκαταστροφικές συνέπειες ιδιαίτερα για τιςγυναίκες, και μειώνει τις επικουρικέςσυντάξεις έως και 50%.

    Από τις πρώτες μέρες η απεργία τουςστρίμωξε άγρια την κυβέρνηση η οποίακαι επιδόθηκε στη συνηθισμένη απεργο-σπαστική εκστρατεία της με την συνδρο-μή δημάρχων, δικαστηρίων και μεγαλο-καναλαρχών. Ο Ν. Κακλαμάνης δημιούρ-γησε παράνομη και επικίνδυνη χωματερήστον Ελαιώνα. Ο δήμαρχος της Θεσσαλο-νίκης, Παπαγεωργόπουλος κατέφυγεστον προϊστάμενο της Εισαγγελίας για ναβγάλει παράνομη την απεργία. Ο δήμαρ-χος του Πειραιά Φασούλας προσπαθούσεμάταια να μας πείσει ότι οι απεργοί είναιαυτοί που απειλούν «την πόλη, την υγείακαι τη ζωή των κατοίκων». Το σωματείοτων αστυνομικών μήνυσε την ΟμοσπονδίαΠΟΕ-ΟΤΑ επειδή απεργοί πέταξαν σκουπί-δια στα ΜΑΤ που προστατεύουν τηνΠετραλιά. Τα ΜΑΤ έσπασαν την περιφρού-ρηση της χωματερής των Ανω Λιοσίων.

    Ενώ ιδιοκτήτες καναλιών συμπλεύσανεκαι πάλι με τις μεθοδεύσεις της κυβέρνη-σης στη οργανωμένη τους προσπάθεια νασυκοφαντήσουν το δίκαιο αγώνα τωναπεργών.

    Οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί όχι μόνοδεν έκαμψαν την αντίσταση των απεργώναλλά αντίθετα τη δυνάμωσαν. Και αυτόγιατί οι εργαζόμενοι έχουν δίκιο και είναι ηπλειοψηφία. Οι απεργοί των Δήμων περι-φρούρησαν ακόμη πιο μαζικά και καθημε-ρινά τους χώρους δουλειάς τους. Απάντη-σαν συντονισμένα στις δυνάμεις καταστο-λής. Προχώρησαν στις 13 Μαρτίου σε6ωρη κατάληψη της αίθουσας του Δημοτι-κού Συμβουλίου της Αθήνας, απαιτώνταςνα αποσυρθούν τα ΜΑΤ από τις χωματερέςκαι ενημερώνοντας με μεγάφωνα τουςεργαζόμενους της Αθήνας για τα αιτήματατης απεργίας. Αποριμματοφόρα και δημο-τικά λεωφορεία οδήγησαν την πορείατους στις 12 Μαρτίου στα πλαίσια της3ωρης στάσης εργασίας των ΓΣΕΕ καιΑΔΕΔΥ. Απεργοί εμψύχωναν τους διαδη-λωτές με συνθήματα από γερανό τουΔήμου Νίκαιας στην μεγαλύτερη και απόεκείνη που απέτρεψε το ΑσφαλιστικόΝομοσχέδιο του Γιαννίτση, πανεργατικήστις 19 Μαρτίου. Σε όλες αυτές τις κινητο-ποιήσεις οι απεργοί των Δήμων συνάντη-σαν απεργούς της ΔΕΗ, των ΑσφαλιστικώνΤαμείων και των Τραπεζών σε κοινό αγώναυπεράσπισης όλων των εργαζομένων.

    Για πρώτη φορά, χιλιάδες εργαζόμενοιανακάλυψαν τη δύναμη της συλλογικήςδράσης, της απεργιακής αλληλεγγύης,των συνελεύσεων του συνδικάτου, τωνδιαδηλώσεων. Και στη διαδικασία αυτήαλλαγής ιδεών και πρακτικής οι απεργοίδεν ήταν μόνοι τους. Είχαν την συμπαρά-σταση και την στήριξη του κόσμου τηςΕργατικής Αλληλεγγύης. Η οργάνωση απότα κάτω απέδειξε στην πράξη τη δύναμητων εργαζομένων που συντονίζουν τοναγώνα και αποφασίζουν τις αναγκαίεςστρατηγικές στη διάρκεια εξέλιξής του. Οικαθαρίστριες του Δήμου της Ν. Σμύρνηςαποτέλεσαν το οργανωτικό κέντρο τουσωματείου τους και ενθουσίασαν με τηνμαχητικότητά τους. Οι εργαζόμενοι τουΔήμου Πειραιά με τις μαζικές περιφρουρή-σεις του γκαράζ έδωσαν ώθηση στην κλι-μάκωση στις πιο κρίσιμες στιγμές της

    απεργίας. Οι απεργοί του Δήμου Περιστε-ρίου και μέλη της Εργατικής Αλληλεγγύηςέφτιαξαν μαζί πανό και για πρώτη φοράστην μεγάλη πανεργατική της 19 Μαρτίουο συγκεκριμένος Δήμος διαδήλωσε οργα-νωμένα. Στην Αγία Παρασκευή οι συζητή-σεις που οργανώθηκαν στον Δήμο με ομι-λητή λιμενεργάτη έδειξαν το δρόμοσυντονισμού διαφορετικών κλάδων σεκοινό αγώνα.

    Αλληλεγγύη εκφράστηκε και μέσω τηςπροσπάθειας συνεργασίας εργαζομένωνμε άνισα εργασιακά δικαιώματα.Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Δήμοςτου Ν. Ηρακλείου, όπου μόνιμοι εργαζό-μενοι ένωσαν την αντίστασή τους μεαυτήν των εργαζομένων στην ΔΕΚΚΟΙΠΗΑ.Η προσπάθεια αυτή είναι σημαντική καιαναγκαία. Αν και η ΠΟΕ-ΟΤΑ είναι μια πολυ-πληθής Ομοσπονδία στην οποία ανήκουν80.000 εργαζόμενοι, ο κλάδος είναι δια-σπασμένος καθώς οι σχέσεις εργασίαςτων μελών του διαφέρουν. Χιλιάδες είναισυμβασιούχοι (αορίστου χρόνου, 4ωρίτες,προγράμματα stage, Δημοτικές Επιχειρή-σεις, μπλοκ παροχής υπηρεσιών) πουασφαλίζονται σε διαφορετικά Ταμεία (ΙΚΑ,ΤΕΒΕ) ή καθόλου. Ένα ενιαίο ισχυρόταμείο για όλους τους εργαζομένους στηνΤοπική Αυτοδιοίκηση διεκδικείται με οργά-νωση και συντονισμό από τα κάτω.

    Η ΠΟΕ-ΟΤΑ αποφάσισε να λήξει τηναπεργία των Δήμων στις 20 Μαρτίου. Ηλήξη αποφασίστηκε στη γενική συνέλευ-ση της διοίκησης ακριβώς μετά από τησυγκλονιστική πανεργατική της 19 Μαρ-τίου και χωρίς την σύγκληση γενικώνσυνελεύσεων σε κάθε σωματείο ώστε νααποφασίσουν οι ίδιοι εργαζόμενοι πουπάλευαν τόσες μέρες για τη συνέχιση ήόχι της απεργίας και μετά την ψήφιση τουαντι-ασφαλιστικού νομοσχεδίου.

    Ωστόσο, το σύνθημα χιλιάδων απεργώντων Δήμων «Καραμανλή και Φάνη ακούστετο καλά, αυτό το νομοσχέδιο θα μείνειστα χαρτιά» μπορεί να γίνει πραγματικότη-τα. Ολοι οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτο-διοίκηση σε συντονισμό και με τους υπό-λοιπους κλάδους έχουν τη δύναμη νααποτρέψουν την εφαρμογή του νομοσχε-δίου. Στηρίζουμε σε κάθε χώρο τις προ-σπάθειες συντονισμού, ασκούμε συστη-ματική πίεση στα συνδικάτα και δυναμώ-νουμε τις πολιτικές σχέσεις που δημιουρ-γεί το απεργιακό κύμα κατά του ασφαλι-στικού. Ούτε οι 151 ούτε οι συνδικαλιστι-κές ηγεσίες μπορούν να διαλύσουν τηδυναμική που ανέδειξε η πολυήμερηαπεργία των εργαζόμενων στους Δήμους.

    H απεργία στους Δήμους

    HH ΔΔέέσσπποοιινναα XXααννττζζοοπποούύλλοουυππααρροουυσσιιάάζζεειι ττηη μμάάχχηη σσττοουυςςΔΔήήμμοουυςς κκααιι ττιιςς ππααρραακκααττααθθήήκκεεςςπποουυ ααφφήήννεειι

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 10

  • ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008 11

    Στις 13 Μάη του 1968 η ιστορία άρχισενα τρέχει. Ένα εκατομμύριο εργάτεςαπεργούν και διαδηλώνουν στο Παρίσι μεσυνθήματα «Αντίο Ντεγκόλ», «Δέκα χρόνιαείναι αρκετά», «Είναι μόλις η αρχή». Ήτανη μεγαλύτερη διαδήλωση μετά την απε-λευθέρωση του 1944. Μέχρι τότε η ηγε-σία της CGT είχε τον έλεγχο το τι αντιδρά-σεις θα υπάρχουν. Τι μορφή θα πάρουν οιαγώνες και οι απεργίες: στην πλειοψηφίατους 24ωρες ξεκομμένες μεταξύ τους,μάχες που ο ένας εργατικός χώρος δενήξερε τι έκανε ο διπλανός του.

    Μετά τις 13 Μάη έχασαν τον έλεγχο.Μέσα σε μια βδομάδα 10 εκατομμύριαεργάτες είχαν κατέβει σε γενική απεργία.Τα περισσότερα εργοστάσια ήταν καταλη-μμένα, στις περισσότερες πόλεις είχανδημιουργηθεί επιτροπές δράσης πουέλεγχαν τα τρόφιμα, τις τιμές, τον συντο-νισμό. Οι φοιτητές για πρώτη φορά ανακα-λύπτουν την εργατική τάξη και οργανώ-νουν διαδηλώσεις από τις σχολές, πουήταν κι αυτές σε κατάληψη, προς τα διά-φορα εργοστάσια.

    Το κύμα των καταλή-ψεων ξεκίνησε στις14 Μάη στο εργο-στάσιο κατασκευήςαεροπλάνων στηνΝαντη και επεκτά-

    θηκε στα ναυπηγεία, στις τρεις αυτοκινη-τοβιομηχανίες Ρενό, Πεζό, Σιτροέν καιστην συνέχεια στις Τράπεζες, στις ασφαλι-στικές εταιρείες ακόμα και στα θέατρα.Έπαψαν να λειτουργούν τα τρένα, ταλεωφορεία, τα ταχυδρομεία. Η απεργίααπλώθηκε παντού και επηρέασε όλη τηνκοινωνία. Οι αγρότες διαδήλωναν ενάντιαστις τιμές της ΕΟΚ και μέσα στον στρατόδημιουργήθηκαν επιτροπές φαντάρωνπου δήλωναν αλληλέγγυοι με τους απερ-γούς.

    Είκοσι χρόνια πριν τον Μάη του ’68κανένας δεν μπορούσε να το φανταστεί. Οκαπιταλισμός έμπαινε σε περίοδο παρατε-ταμένης οικονομικής ανάπτυξης και πολι-τικής σταθερότητας. Ο «καπιταλισμός μεανθρώπινο πρόσωπο» έμοιαζε ότι δού-λευε με ή χωρίς την συμμετοχή τωνσοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στιςκυβερνήσεις. Παντού στην Δύση τα Κ.Κ.και τα συνδικάτα στήριζαν το «μεταπολε-μικό οικονομικό θαύμα», παρόλο που προ-παγάνδιζαν «τον ανατολικό παράδεισο».Στην Γαλλία η πιο δυνατή συνομοσπονδία,

    η CGT, ήταν κάτω από τον έλεγχο τουΚομμουνιστικού Κόμματος. Στην Γαλλία καιτην Ιταλία η εκλογική δύναμη των Κομ-μουνιστικών Κομμάτων κυμαινόταν γύρωστο 20%-25%. Όμως αυτές οι πολιτικέςδυνάμεις καθόντουσαν πάνω σε ένα ηφα-ίστειο, ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαε-τίας του ’60, που δεν το είχαν προβλέψει.

    Αυτό που λειτούργησε σαν σπίθα για ναανάψει η πυρκαγιά ήταν το φοιτητικό κίνη-μα. Η μεταπολεμική μαζικοποίηση τωνΠανεπιστημίων ήταν μεν αναγκαία για τονκαπιταλισμό, αλλά αποδείχτηκε σημείοαποσταθεροποίησης για το σύστημα.Νέος κόσμος που προερχόταν όχι μόνοαπό μία μικρή ελίτ της αστικής τάξης,ερχόταν αντιμέτωπος με καθυστερημένεςσυνθήκες και ιδέες. Απο τα βιβλία και τααμφιθέατρα μέχρι τη μούχλα του συστή-ματος που εκφράζονταν μέσα απο τις πιοαποπνικτικές ιδέες της ψυχροπολεμικήςπεριόδου. Η αστυνομία είχε το ελεύθερονα μπαίνει μέσα στις σχολές, να ελέγχειτις συγκεντρώσεις, τις «εξωσχολικές»δραστηριότητες των φοιτητών, τα πάντα.

    Mάης ‘68Hταν μόλις η αρχή...

    ΣΣααρράάνντταα χχρρόόννιιαα ααππόό ττηηνν εεππαανναασσττααττιικκήή έέκκρρηηξξηη ττοουυ MMάάηη ‘‘6688.. HH MMααρρίίααΣΣττύύλλλλοουυ εεξξηηγγεείί γγιιααττίί τταα δδιιδδάάγγμμααττάά ττοουυ εείίννααιι πποολλύύττιιμμαα σσήήμμεερραα..

    EEρργγάάττεεςς σσττηηνν κκααττάάλληηψψηη ττηηςς PPεεννόόEEρργγάάττεεςς σσττηηνν κκααττάάλληηψψηη ττηηςς PPεεννόό

    SAK 67 3/30/08 7:47 PM Page 11

  • 12 ΣΣΟΟΣΣΙΙΑΑΛΛΙΙΣΣΜΜΟΟΣΣ ααππόό τταα κκΑΑττΩΩ / Mάρτης - Aπρίλης 2008

    Παράλληλα συνεργάζονταν με τις πανεπι-στημιακές αρχές για να τιμωρήσουν τουςταραξίες. Η κατάσταση στα Πανεπιστήμιαλίγο διέφερε στην δεκαετία του ’50 απόαυτή στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

    Στις αρχές του ’60 η κατάσταση αλλάζειένα νέο κίνημα γεννιέται. Στην Ιαπωνία ηφοιτητική οργάνωση Ζενγκαγκούρεν κινη-τοποιεί εκατομμύρια κόσμου, ανατρέπειτην κυβέρνηση και ματαιώνει στη επίσκεψητου Προέδρου των ΗΠΑ Αϊζενχάουερ. ΣτοΜπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας γίνεται κατάλη-ψη για το δικαίωμα των φοιτητών να χρησι-μοποιούν το χώρο του Πανεπιστημίου γιαπολιτικές δραστηριότητες. Στην ΟικονομικήΣχολή του Λονδίνου οι φοιτητές προχωρά-νε σε κατάληψη ενάντια στον διορισμό τουνέου διευθυντή που είχε σχέσεις με τορατσιστικό καθεστώς στην Ζιμπάμπουε(τότε ονομαζόταν Ροδεσία). Στο Παρίσι οιφοιτητές καταλαμβάνουν την Σορβόννηενάντια στις αστυνομικές επιθέσεις.

    Οι φοιτητές το Μάη του ’68, έπαιξανρόλο πυροκροτητή, αλλά δεν ήταν αυτοίπου έδωσαν το κεντρικό χτύπημα στηνκυρίαρχη τάξη που έκανε τους καπιταλι-στές να τρέμουν. Αυτό τον ρόλο τον ανέ-λαβε η εργατική τάξη.

    Στις δεκαετίες του ’50 και του 60 η λέξητης μόδας ήταν η «αστυφιλία». Στα σχο-λεία έβαζαν έκθεση για τα κακά της αστυ-φιλίας και αυτοί που αρίστευαν ήταν όσοιχρησιμοποιούσαν τα πιο περιφρονητικά καιχλευαστικά σχόλια για την νέα εργατικήτάξη, για τους νεολαίους, γυναίκες καιάντρες, που άφηναν τα χωριά τους καιπήγαιναν στις πόλεις να βρούνε δουλειάστα γιαπιά και στα καινούργια εργοστάσια.

    Στην Γαλλία το ποσοστό των αγροτών το1950 ήταν 30%, το 1967 είχε πέσει στο16%. Στην Ιταλία τα αντίστοιχα νούμεραέπεσαν από το 40% στο 25%. Τα νούμερατης εργατικής τάξης αυξήθηκαν κατά 2,7

    εκατομμύρια στην Γαλλία και 1,2 εκατομμύ-ρια στην Ιταλία. Στην Ελλάδα ο αγροτικόςπληθυσμός έπεσε από το 57% το 1951 στο46% το 1971 και η απασχόληση στην βιομη-χανία ανέβηκε από το 16% στο 25%. Οι οικο-δόμοι από 70.000 το 1950 έφτασαν τις255.000 το 1971. Για να βρει δουλειά έναςνέος, ακόμα και την πιο χειρότερη και κακο-πληρωμένη, στην Ελλάδα χρειαζόταν χαρτίκοινωνικών φρονημάτων ή την συμφωνίατου αστυνομικού τμήματος της περιοχής.Στην Γαλλία και την Ιταλία είχαν άλλεςδυσκολίες. Όποιος έχει δει ταινίες του ιτα-λικού κινηματογράφου εύκολα διακρίνειτον ρατσισμό σε βάρος των μεταναστώναπό τον νότο στα εργοστάσια του βορρά.

    Η εξέγερση των φοιτητών επηρέασε τηνριζοσπαστικοποίηση των νέων εργατών.Στην Αθήνα το 1961 ο συνδυασμός φοιτη-τικής διαδήλωσης και απεργίας οικοδόμωνέχει μείνει στην ιστορία του κινήματος. Ηαστυνομία έτρεχε να κρυφτεί απο τιςπέτρες και ξύλα, το συνδικάτο οικοδομώνάργησε να ξανακηρύξει απεργία και η ΕΔΑτράβηξε το αυτί στα μέλη της που συμμε-τείχαν στην σύγκρουση. Οι νέοι εργάτες σεόλη την Ευρώπη βρέθηκαν πολύ κοντάστην φοιτητική εξέγερση και έκαναν τηνεπιλογή να το σκάνε από την δουλειά καινα πηγαίνουν στις κατειλημμένες σχολέςκαι στα φοιτητικά συλλαλητήρια.

    Το έναυσμα για τον Μάη του ’68 ήρθεαπό το Βιετνάμ τον Γενάρη της ίδιας χρο-νιάς. Το Eθνικοαπελευθερωτικό Mέτωποοργάνωσε γενικευμένη επίθεση τη μέρατης βιετναμέζικης Πρωτοχρονιά