®â€œ®â€¢®©®Œ®â€œ®â„¢®®£...

download ®â€œ®â€¢®©®Œ®â€œ®â„¢®®£ ®â€Œ®â€¢®â€œ®Œ®®£ ® ®¤®â„¢®â€œ®Œ®â€”®£

of 172

  • date post

    09-Mar-2020
  • Category

    Documents

  • view

    4
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of ®â€œ®â€¢®©®Œ®â€œ®â„¢®®£...

  • ΤΕΟΣ ΡΟΜΒΟΣ

    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΝΕΓΡΟΣ

    Ο ΤΙΓΡΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

  • A' έκδοση: Ιούνιος 2012

    Εκδόσεις-περιοδικό ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ

  • Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στο τσούρμο του κοινοβίου

    της οδού Μπενάκη 87.

    Στο Νίκο Μπαλή, τον Άγγελο Μαστοράκη, τη Σοφίτσα Βλάχου,

    το Γιώργο Κακουλίδη, στη σύντροφο της ζωής μου Χαρά Πελεκάνου,

    στο Ρολφ Πόλε που μας έδωσε την αφορμή,

    σ’ όλους εκείνους τους αγαπημένους που μαζί ονειρευτήκαμε ότι κάποτε

    θα πλέαμε μ’ ένα θαλασσινό σκαρί πειρατεύοντας στο Αιγαίο.

    Δεν έγινε, ίσως, σε μιαν άλλη ζωή...

  • ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΣΠΙΤΙ που κατοικούμε το σαρώνουν

    χίλιοι άνεμοι. Κάθε χειμώνα αλλά και στα καλοκαιριάτικα μελ-

    τέμια το κτίσμα ζωντανεύει, αντιδρά, βογκάει, δονείται λες και

    τρέφεται από τους ισχυρούς ανέμους που κατεβαίνουν ανεμπό-

    διστα στο Αρχιπέλαγος κι έρχονται από χώρες βορινές και πα-

    γωμένες. Κι όταν ο αέρας ξεπερνάει τα εννέα και δέκα μποφόρ

    και αρχίζει ένας μόνιμος γδούπος πάνω στα βορινά ντουβάρια,

    τότε μπλέκεται και σφυρίζει στις κορυφές των δέντρων, τρε-

    μουλιάζει και πάλλεται στα πατζούρια της μπαλκονόπορτας,

    στριμώχνεται κάτω από χαραμάδες και μαζί τρυπώνουν κα-

    μπανοκρουσίες, ερωτικά τραγούδια χωρισμού, καλπασμοί αλό-

    γων, μυρωδιές από γυναικεία χείλη. Ο πουνεντομαΐστρος

    κουβαλάει μαζί λατινικές διαλέκτους και αρωματικά εκλεπτυ-

    σμένων ιπποτών μαζί με τον ιδρώτα τραχιών σταυροφόρων. Ο

    ζέφυρος ανακατεύει μυρωδιές από μπαχάρια και κουβέντες

    εμπόρων σε ξεχασμένες διαλέκτους της Βενετίας, της Σικελίας,

    της Γαλικίας, της Ανδαλουσίας. Ο γραίγος, η γραιγοτραμου-

    ντάνα, ο γραιγολεβάντες κι ο λεβάντες μάς φέρνουν ακούσματα

    από την Ανατολή, τη μακρόσυρτη φωνή των μουεζίνηδων και τις

    περιστρεφόμενες φωνές των δερβίσηδων, τούρκικες κατάρες,

    απειλές. Κι ο γαρμπής, ο πουνεντογάρμπης, ο λιβοζέφυρος, μας

    παγώνουν το αίμα από βερβερίνικες πειρατικές προσταγές,

    οδυρμούς και παρακάλια για ζωή και θάνατο...

    Κάποτε φυσάνε όλοι οι Αέρηδες μαζί και μερικές φορές

    ξεπερνούν και τα δώδεκα μποφόρ. Τους μήνες του χειμώνα, όταν

    η θάλασσα αγριεύει κι ο ουρανός ανταριάζει, τα θεόρατα

    επιβατικά πλοία κουρνιάζουνε μπροστά στο τελωνείο δένοντας

    τους χοντρούς κάβους στις δέστρες του λιμανιού.

    Μόλις τα χαμηλά σύννεφα αγκιστρώνονται στα ερείπια των

    μεσαιωνικών κάστρων, που υποθετικά πια υπάρχουν στις κορφές

    των βουνών της Άνδρου και της Τήνου, ελευθερώνονται και

  • 5

    ξεχύνονται πάνω στο νησί μας οι αεροκαταρράκτες με ριπές

    βροχής και με χαλάζια.

    Ξαφνικά χιμάνε μπουρίνια, τυφώνες, ανεμοστρόβιλοι και

    θύελλες πάνω στο σπίτι. Εναλλάσσονται απότομα, δυναμώνουν,

    αλλάζουν συνεχώς κατευθύνσεις, διαρκούν λίγο ή περισσότερο και

    σταματούν έτσι όπως άρχισαν, απότομα.

    Έχω ξεκινήσει το γράψιμο του βιβλίου της Πειρατείας. Διαβάζω

    και ξαναδιαβάζω το κείμενο δυνατά. Γράφω με αναπνοές,

    προσπαθώ να γράψω όπως αναπνέω. Προσπαθώ να δώσω στο

    γραπτό μου ρυθμό. Ανάσες. Πρέπει να προσπαθήσω να γράφω

    όπως αναπνέω, με ανάσες. Με μια ανάσα, με δυο, με τρεις ανάσες.

    Έτσι θα βρει το κείμενο το ρυθμό του. Όπως αναπνέω όταν

    κάθομαι γαλήνιος. Όπως αναπνέω μετά από τρέξιμο. Όπως

    αναπνέω όταν γαμάω. Όπως αναπνέω όταν είμαι οργισμένος.

    Όπως θα αναπνέω όταν ξεψυχώ...

    Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και γι' αυτό καταφεύγω συ-

    νέχεια στο παράθυρο. Γυρεύω τη στιγμή της εγρήγορσης που δεν

    έρχεται. Κοιτάζω με τα κιάλια το ανταριασμένο πέλαγος. Στην

    ανοιχτή θάλασσα φτερουγίζουν θαλασσοπούλια, ψαραετοί,

    γλαρόνια, βουτηχτάρια, θαλασσοκόρακες ακολουθώντας τα

    κοπάδια των ψαριών. Ολόγυρα, νησιά ταξιδεύουν κυκλώνοντας

    τον ορίζοντα που σβήνει μέσα στη θάλασσα. Ανάμεσα στα

    κοντινά νησιά υποπτεύομαι την αχνή παρουσία κι άλλων νησιών.

    Όλα κολυμπούν στο γλαυκό φως και τα τυλίγει το δέος της ματιάς

    που δε φτάνει το τέλος κι αντιλαμβάνομαι την ασημαντότητά

    μου...

    Βλέπω το πέλαγος να ριγάει, τη θάλασσα ν' αφρίζει, να

    βγάζει φίδια, στο βάθος τα κύματα σκεπάζουν το Λανάδο, φό-

    βητρο άλλοτε των ναυτικών. Στο ερημόνησο -λέει ο θρύλος-

    ζούσε ένας αράπης και τέτοιες ώρες που μάνιαζε ο καιρός, έπιανε

    και ξερίζωνε μεγάλα αγκωνάρια και τα εκσφενδόνιζε στα πλοία

    και τα βούλιαζε. Σήμερα είναι πέρασμα τούρκικων και ρώσικων

    πλοίων που πλέουν ανοιχτά απ' το νησί μας. Συχνά πυκνά, άτιμοι

    άνθρωποι από τα παράλια της Τουρκίας με ταχύπλοα σκάφη

  • βγαίνουν σε έρημους κόλπους κι αποβιβάζουν λαθρομετανάστες

    και μετά μαθαίνουμε για πνιγμένους που βρέθηκαν στις παραλίες.

    Όταν φυσήξει γραίγος, η μουντάδα καθαρίζει, σκορπίζει η

    αχλή και ξεπροβάλλουν ολόγυρα νησιά από το χάος.

    Όταν ήρθαμε για πρώτη φορά στο μεσαιωνικό οικισμό της

    Απάνω Σύρας, αντικρίσαμε μια οχυρωμένη πόλη όπου οι χοντροί

    τοίχοι των σπιτιών, χτισμένων κολλητά το ένα δίπλα στ' άλλο, με

    τα μικρά παράθυρά τους ψηλά σαν πολεμίστρες, δημιουργούσαν

    από την εξωτερική πλευρά ένα τείχος απροσπέλαστο. Στην πόλη

    μπαίνεις από λιγοστές εισόδους, την Πορτάρα, την Καμάρα, τον

    Μπούργο, το Βορνά, κι ο φρουριακός οικισμός τυλίγεται σαν

    τεράστιο σαλιγκάρι, με τα σπίτια χτισμένα περιστροφικά από το

    πιο ψηλό σημείο μέχρι κάτω στις παρυφές του λόφου, και τα

    σοκάκια να στριφογυρίζουν κυκλικά γύρω ολόγυρ