Guillermo Ferrara (Γκιγιέρμο Φεράρα) - Το μυστικό του Αδάμ

428
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 1

description

2012: Η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στην ανακάλυψη του μυστικού της προέλευσής της.Ο διάσημος επιστήμονας Αδάμ Ρούσος δέχεται ένα απρόσμενο τηλεφώνημα από τον Αχιλλέα Ευαγγέλου, αρχαιολόγο και παλιό συνεργάτη του πατέρα του, ο οποίος τον ενημερώνει ότι έχει κάνει μια σπουδαία ανακάλυψη και του ζητά να έρθει από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα για να τον βοηθήσει στην έρευνά του. Όταν ο Αδάμ φτάνει στην Ελλάδα, μαθαίνει από την κόρη του Αχιλλέα, Αλεξία, ότι ο αρχαιολόγος έχει εξαφανιστεί. Στο μυστικό γραφείο του Ευαγγέλου ο Αδάμ και η Αλεξία ανακαλύπτουν ότι ερευνούσε την εξαφάνιση της Ατλαντίδας και την εξέλιξη του ανθρώπινου DNA σε συνδυασμό με τις προφητείες των Μάγια για το 2012. Έκπληκτοι έρχονται αντιμέτωποι με στοιχεία που ανατρέπουν κάθε βεβαιότητα για την ύπαρξη και τη φύση του ανθρώπου... Ένα συνταρακτικό μυθιστόρημα που η δράση του εξελίσσεται μεταξύ Ελλάδας, Μεξικού και Αγγλίας. Θεμελιωμένο επιστημονικά και βασισμένο σε στοιχεία έρευνας, "Το Μυστικό του Αδάμ" παρουσιάζει μια διαφορετική εκδοχή για το τι θα συμβεί το 2012 σύμφωνα με τις προφητείες."21 Δεκεμβρίου 2012: Μόνο ένα μέρος της ανθρωπότητας -όσοι έχουν επεκτείνει την εσωτερική τους όραση και την ικανότητα να διασχίζουν τη μεγάλη πύλη των διαστάσεων- θα έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει την προέλευσή του και να κοιτάξει ξανά προς τα άστρα..."

Transcript of Guillermo Ferrara (Γκιγιέρμο Φεράρα) - Το μυστικό του Αδάμ

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 1

ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ

ΣΑΜ ΚΡΙΣΤΕΡ

Η Κληρονομιά του Στόουνχεντζ

ΣΑΪΜΟΝ ΤΟΪΝ

Sanctus

ΓΚΡΑΧΑΜ ΧΑΝΚΟΚ

Παράλληλα Πεπρωμένα

ΤΟΜ ΧΑΡΠΕΡ

Τα Μυστικά των Νεκρών

ΚΕΒΙΝ ΓΚΙΛΦΟΪΛ

Οι Χίλιοι

ΟΥΙΛΙΑΜ ΓΚΛΑΝΤΣΤΟΟΥΝ

Οι Δώδεκα

ΣΤΕΛ ΠΑΥΛΟΥ

Κρύπτω

ΓΟΥΙΤΛΙ ΣΤΡΙΜΠΕΡ

2012 – Ο Πόλεμος για τις Ψυχές

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 3

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ

ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ

Μετάφραση από τα ισπανικάΧΡΥΣΑ ΜΠΑΝΙΑ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΒΑΝΗ ΑΘΗΝΑ

Tο βιβλίο αυτό αποτελεί φανταστικό δημιούργημα. Tα ονόματα, οι χαρακτήρες, τα περι-στατικά, οι ιδεολογίες ή οι θεσμοί που περιγράφονται, υπαινίσσονται ή αναφέρονται εί-ναι προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα ή χρησιμοποιούνται σε φανταστικό πλαίσιο. Oποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα ή πρόσωπα, εν ζωή ή όχι, είναι τελείως συμπτωματική.

Σειρά: ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Tίτλος πρωτοτύπου: EL SECRETO DE ADÁN Συγγραφέας: GUILLERMO FERRARA Γλωσσική επιμέλεια: ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΚΕΡΕΣΤΕΤΖΗ Copyright © D. R. Guillermo Ferrara, 2011 Copyright © 2012 για την ελληνική γλώσσα: EKΔOTIKOΣ OPΓANIΣMOΣ ΛIBANH ABE Σόλωνος 98 – 106 80 Aθήνα. Tηλ.: 210 3661200, Fax: 210 3617791 http://www.livanis.gr Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή η από-δοση κατά παράφραση ή διασκευή του περιεχομένου του βιβλίου με οποιονδήποτε τρό-πο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γρα-πτή άδεια του εκδότη. Nόμος 2121/1993 και κανόνες του Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Eλλάδα. Παραγωγή: Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη ISBN 978-960-14-2533-7

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 7

Για τη μητέρα μου, Μαρία δελ Κάρμεν Φριτζ, που με φύλαξε εννέα μήνες μέσα στο κορμί της. Προς τιμήν της θεάς που υπάρχει μέσα σου και μέσα σε όλες τις γυναίκες. Και για τον πατέρα μου, Χούλιο Φεράρα, γενναιόδωρο αίμα ιταλικό, και για τους προγόνους μας.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 9

Ευχαριστίες

Ευχαριστώ κατ’ αρχάς την υπεύθυνη εκδότριά μου, Λάουρα Λάρα, για την τεράστια δημιουργική και λογοτεχνική συνεισφορά της στο μυθιστόρημα. Δε θα ήταν το έργο που είναι τώρα χωρίς το όραμά της, τις πολύτιμες θηλυκές πινελιές και την εμπειρία της. Η συμβο-λή της ήταν ζωτικής σημασίας για το τελικό απoτέλεσμα.

Τον εκδότη μου, Χόρχε Σολίς Αρενάθας, γιατί διάβασε το αρχι-κό χειρόγραφο σε τρεις μέρες και ένιωσε την ψυχή του βιβλίου. Και για το μεγάλο έργο της διόρθωσης ιδεών και της αφαίρεσης περιτ-τών στοιχείων για να μπορέσει να λάμψει το διαμάντι.

Την Αλεξάνδρα Κάραμ, που με σύστησε σε ένα σημαντικό εκδο-τικό οίκο και έγινε η γέφυρα ανάμεσά μας. Το δόκτορα Αρτούρο Ορ-νέλιας, σοφό φίλο, αρχαιολόγο, παλαιοντολόγο και μέλος του ΟΗΕ, από τον οποίο εμπνεύστηκα το χαρακτήρα του αρχαιολόγου Αχιλλέα Ευαγγέλου.

Τον Ενρίκε δε Βιθέντε, διευθυντή του περιοδικού Año Cero στην Ισπανία, για την τεράστια διάδοση των επιστημών επί χρόνια. Τον Δαβίδ Μπάρμπα, λογοτεχνικό φίλο και σοφό σύμβουλο. Τη Χάιντι Μορένο γιατί διάβασε το χειρόγραφο για πρώτη φορά και μου πρό-σφερε μια πρώτη άποψη του δημιουργικού οράματος. Τον Ραφαέλ Παλάθιος, που μάχεται ακούραστα για τη διάδοση όσων βρίσκονται πέρα από τα όρια του γνωστού.

Τον Σιμόν Φεράρα, που με συντρόφευσε στα χρόνια της αναμο-νής της έκδοσης αυτού του έργου και άκουσε τον ενθουσιασμό μου. Τη Μαριέλα ντ’ Αμάτο και τη Μαρία Γκαμπριέλα Φεράρα.

Τη Ροθίο Γκόμεθ Χούνκο από το TV Azteca για τη σοφία, την πα-ρουσία και τη γοητεία της. Τη Σαμάνθα Ερνάντεθ, καλή μου φίλη

10 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

από το Μεξικό. Τους φίλους μου Άνχελ Γκράθια, Λορένθο Γκόμεθ και Γουστάβο Μαρτίν, αδερφούς στο δρόμο μου. Την Τερέζα Κολί-λιεθ, τη Λουίζα Μοράλ, την Γκρασιέλα Μπαρόν και την Πάουλα Κα-στάνιο, καρδιακές φίλες. Τον Δαβίδ Εσκαντόν, τον άνθρωπο που γε-φυρώνει τους προορισμούς των ομοίων. Τον Βίκτορ Ορτίθ Πελάγιο, για την εκλεπτυσμένη και λεπτομερειακή καλλιτεχνική εργασία τους στους χάρτες και τις εικόνες. Τον Φερνάντο Μαλκούν, για το τερά-στιο έργο της διάδοσης και της έρευνας πάνω στους Μάγια και στις ιερές επιστήμες, εδώ και τόσα χρόνια. Την οικογένεια Κάνο, που αποδείχθηκε φιλική, κοντινή και γενναιόδωρη στα συναισθήματα.

Τη Σάντρα Κάνο, ένα δώρο της Ζωής στη ζωή μου. Για την αστεί-ρευτη ενέργεια, το φως, την έξυπνη αγάπη, τη συντροφικότητα και την πνευματική της απελευθέρωση.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 11

Είπε τότε το φίδι στη γυναίκα· «δε θα πεθάνετε, κάθε άλλο. [Σας απαγόρευσε ο Θεός να φάτε από το δέντρο αυτό] διότι γνώριζε ότι κατά την ημέρα κατά την οποία θα φάτε θα ανοίξουν τα μάτια σας και θα είστε κι εσείς σαν θεοί, όμοιοι με αυτόν, γνωρίζοντες το καλό και το πονηρό.

Γένεση

Ο Θεός έβαλε τον Αδάμ και την Εύα στον Κήπο της Εδέμ, τον Παράδεισο, και για να δοκιμάσει την πίστη και την υπακοή τους έδωσε την εντολή να δοκιμά-σουν τον καρπό από όλα τα δένδρα του κήπου, εκτός από ένα· εκείνο που λεγό-ταν το Δένδρο της Επιστήμης του Καλού και του Πονηρού –μα δεν τους απα-γόρευσε να δοκιμάσουν τον καρπό του Δένδρου της Ζωής– και υπέδειξε στον Αδάμ και την Εύα ότι αν δοκίμαζαν εκείνο τον καρπό θα πέθαιναν. Ο διάβολος με τη μορφή ερπετού εκμεταλλεύτηκε το μοναδικό κανόνα και έβαλε την Εύα σε πειρασμό και την εξαπάτησε· κι εκείνη έφαγε τον απαγορευμένο καρπό. Η Εύα, βλέποντας ότι ο καρπός ήταν καλός στη γεύση και ευχάριστος στην όψη και ότι το δένδρο ήταν πραγματικά χρήσιμο για να φτάσουν τη σοφία, έδωσε τον καρπό και στο σύντροφό της.

Γένεση

Την εποχή του Κρόνου οι θεοί έφτιαξαν τους πρώτους ανθρώπους, το χρυσό γέ-νος, που δεν υπέφεραν ούτε από τα γεράματα, ούτε από ασθένειες, ούτε από την εργασία, γιατί έπαιρναν άκοπα τους καρπούς της γης. Όλοι αυτοί πέθαναν –δί-χως να μαθευτεί η αιτία– σαν να αποκοιμήθηκαν, μα συνέχισαν να υπάρχουν σαν πνεύματα που φυλάνε τους ανθρώπους. Ύστερα ο Ζευς και οι ολύμπιοι θεοί έπλασαν το ασημένιο γένος κι αυτό ωρίμαζε εκατό χρόνια· ήταν αλαζόνες και βίαιοι και δε λάτρευαν τους θεούς. Ο Ζευς τούς εξαφάνισε κάτω από τη γη, όπου κι εκείνοι συνέχισαν να υπάρχουν ως πνεύματα.

Τα τρία τελευταία γένη ήταν κι αυτά δημιούργημα του Δία. Το τρίτο γένος, το χάλκινο, ανακάλυψε τα μέταλλα και έκανε τα πρώτα βήματα για να χτίσει

12 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

έναν πολιτισμό, μα στο τέλος άρχισαν να εξολοθρεύουν ο ένας τον άλλον και πέ-ρασαν επονείδιστα στον Άδη. Έπειτα εμφανίστηκε το γένος των ηρώων, γεννη-μένο από θνητές και θεούς. Ήταν γενναίοι θνητοί με υπεράνθρωπες δυνάμεις και όταν πέθαιναν πήγαιναν στα Νησιά των Μακαρίων. Το πέμπτο γένος ήταν το σιδερένιο, οι τωρινοί άνθρωποι, γι’ αυτούς είναι πάντα ενωμένα τα καλά και τα κακά και αναγκάζονται να εργάζονται. Αυτό το γένος θα αφανιστεί όταν τα παιδιά θα γεννιούνται με γκρίζους κροτάφους, δε θα τιμούν τους γονείς τους όταν γερνούν, θα καταστραφούν οι πολιτείες και θα τιμούν όποιον κάνει το κα-κό και το άδικο.

Ησίοδος, Έργα και Ημέρες

Εννιά χιλιάδες χρόνια πριν από την εποχή του Σόλωνα οι Αθηναίοι αναχαίτι-σαν την προέλαση του Βασιλείου των Ατλάντων, κατοίκων ενός μεγάλου νησιού που λεγόταν Ατλαντίδα και βρισκόταν απέναντι από τις Ηράκλειες Στήλες. Λί-γο μετά την αθηναϊκή νίκη εξαφανίστηκε στη θάλασσα εξαιτίας ενός σεισμού και μιας μεγάλης πλημμύρας. Σε εκείνο το νησί-ήπειρο, μεγαλύτερο από τη Λιβύη και την Ασία μαζί, υπήρξε ένας ανώτερος πολιτισμός που σαρώθηκε από μια φυσική καταστροφή. Η ιστορία λέει ότι ο Ποσειδώνας είχε δέκα γιους και ότι στο μεγαλύτερο γιο του, Άτλαντα, παρέδωσε το βασίλειο που περιλάμβανε ένα βουνό μέσα σε δακτυλίους νερού, δίνοντάς του, επίσης, εξουσία πάνω στους αδελφούς του. Προς τιμήν του Άτλαντα το νησί ονομάστηκε Ατλαντίδα και η θάλασσα που το περιέβαλλε Ατλαντικός. Με την εύνοια του Ποσειδώνα το νη-σί της Ατλαντίδας είχε άφθονους πόρους. Η δικαιοσύνη και η αρετή χαρακτή-ριζαν την κυβέρνηση της Ατλαντίδας, μα όταν η θεϊκή φύση των βασιλέων-απογόνων του Ποσειδώνα ελαττώθηκε, η υπεροψία και η λαχτάρα για κυριαρ-χία άρχισαν να γίνονται χαρακτηριστικά των Ατλάντων. Οι θεοί αποφάσισαν να τους τιμωρήσουν για την υπεροψία τους και ο Ζευς και οι υπόλοιποι θεοί συγκεντρώθηκαν για να καθορίσουν την κύρωση. Η τιμωρία ήταν ένας μεγά-λος σεισμός, η έκρηξη ενός ηφαιστείου και ένας κατακλυσμός τον οποίο ακο-λούθησε μια πλημμύρα που έκανε το νησί να εξαφανιστεί στη θάλασσα «μέσα σε μία μέρα και μία νύχτα φρίκης».

Πλάτωνας, Τίμαιος

Και φούσκωσαν ακόμα περισσότερο τα ύδατα και πλήθυναν και σκέπασαν όλα τα όρη τα υψηλά, όσα υπήρχαν κάτω από τον ουρανό. Δεκαπέντε πήχεις επά-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 13

νω από τα υψηλότερα όρη υψώθηκε το ύδωρ και τα σκέπασε εξ ολοκλήρου. Πνίγηκε και πέθανε κάθε ζωική ύπαρξη της γης, τα πτηνά του ουρανού και τα κτήνη, και τα θηρία και τα ερπετά που σέρνονται στη γη και κάθε άνθρω-πος· και όλα όσα έχουν ζωή και αναπνέουν, καθετί το οποίον ζούσε στην ξηρά πνίγηκε. Έτσι ο Θεός εξαφάνισε κάθε ζωντανή ύπαρξη επί της γης, από τον άνθρωπο μέχρι τα κτήνη και τα ερπετά του ουρανού· τα πάντα εξαφανίσθηκαν από το πρόσωπο της γης. Έμεινε δε μόνο ο Νώε, και όσοι ήταν μαζί με αυτόν στην κιβωτό.

Γένεση

Ο κόσμος μας, ο γεμάτος μίσος και υλισμό, θα τελειώσει στις 21 Δεκεμβρίου του έτους 2012. Εκείνη τη μέρα η ανθρωπότητα θα πρέπει να διαλέξει αν θα εξαφανιστεί ως σκεπτόμενο είδος που απειλεί να καταστρέψει τον πλανήτη ή θα εξελιχθεί προς την αρμονική ενοποίηση με όλο το σύμπαν, κατανοώντας ότι τα πάντα είναι ζωντανά και έχουν συνείδηση, ότι είμαστε μέρη αυτού του όλου και ότι μπορούμε να υπάρξουμε σε μια νέα εποχή φωτός.

Φερνάντο Μαλκούν, απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του Απείρου,

«Οι κύριοι του χρόνου»

Οι Φύλακες των Κρυστάλλων θα κρατήσουν ανοιχτές τις πύλες· οι Φύλακες του Χρόνου θα σας βοηθήσουν να κινηθείτε μέσα από αυτές. Αυτό το γνώριζαν οι Μάγια από τότε που οι πρόγονοί τους ερεύνησαν για πρώτη φορά με λεπτομέ-ρεια τα κρυστάλλινα κρανία και έμαθαν ότι η Γη, που έχει αναγεννηθεί πέντε φορές, θα φτάσει τον Έκτο Ήλιο στα τέλη του 2012 μ.Χ. και θα μπει στην τε-λική φάση ανάληψης από το σύμπαν της ύλης προς την τέταρτη διάσταση, εκεί όπου η ψευδαίσθηση του χρόνου δεν υπάρχει πια.

Πατρίσια Κόρι, Φτάνουν τα μυστικά! Φτάνουν τα ψέματα!

Το παιχνίδι (Lîla) της γέννησης και της εξαφάνισης των κόσμων αποτελεί πρά-ξη δύναμης του Όντος που βρίσκεται πέρα από την ουσία (pradhana) και το σχέδιο (purusha), από το εκδηλωθέν (vyatka), από το μη εκδηλωθέν (avyakta) και από το χρόνο (kala).

Ο χρόνος του Όντος δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Γι’ αυτό η γέννηση, η διάρ-κεια και η εξαφάνιση των κόσμων δε σταματούν ποτέ. Μετά την καταστροφή

14 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

δεν υπάρχει πια ούτε μέρα ούτε νύχτα, ούτε χώρος ούτε γη, ούτε σκοτάδι ούτε φως, μόνο το Ον πέρα από τις αντιλήψεις των αισθήσεων ή της σκέψης.

Βισνού Πουράνα Ι

Στο τέλος της Κάλι Γιούγκα ο θεός Σίβα –η Συνείδηση– θα εκδηλωθεί για να επαναφέρει την ορθή οδό κάτω από μια μυστική και κρυφή μορφή.

Λίνγκα Πουράνα

...Και η γη στολισμένη με τον καλύτερο μανδύα του φωτός θα ανυψωθεί και θα αντικρίσει έναν άλλο Ήλιο.

Βιβλίο των Αποκαλύψεων

Τα μεγάλα μυστήρια για τον άνθρωπο ήταν ανέκαθεν η ταυτότητα και ο σκο-πός του. Ποιος είμαι; Τι κάνω εδώ; Παρόμοια ερωτήματα αφθονούν μέσα του ακριβώς όταν η απάντηση είναι διαθέσιμη στα ανεπαίσθητα σχέδια της ίδιας του της ψυχής. Ωστόσο μπορεί να περάσουν εκατοντάδες γενιές πριν βεβαιωθεί για τις απαντήσεις. Όταν φθάσει εκείνη η στιγμή, η μεγάλη μάζα δε διερωτάται καν για αυτά τα θέματα. Κι όμως, η διαδικασία της εξέλιξής της δεν τελματώ-νει απαραιτήτως· αν οι νευρώνες είναι άγρυπνοι και γνωρίζουν καλά το σημα-ντικό, το σώμα ακολουθεί το πνεύμα, η ύλη ακολουθεί το φως γιατί χωρίς αυτό δεν έχει νόημα. Η ανθρωπότητα αποτελείται από τα άτομα που σε πολύ διαφο-ρετικά επίπεδα έχουν φτάσει την επαρκή και απαραίτητη κατάσταση της συνεί-δησης σε κάθε πιθανό επίπεδο πειραματισμού.

Γ. Ερνάντεθ Μ., απόσπασμα από μια διάλεξη στη Μαδρίτη

Όταν κάνετε τα δύο να γίνουν ένα και το μέσα σαν το έξω και το έξω σαν το μέ-σα, και το πάνω σαν το κάτω, και όταν καθορίσετε το άρρεν με το θήλυ σαν μία μόνο ενότητα έτσι ώστε ο άνδρας να μην είναι αρσενικός και η γυναίκα να μην είναι θηλυκή... τότε θα εισέλθετε στη Βασιλεία.

Ευαγγέλιο του Θωμά

Το σεξ είναι η γέφυρα με την οποία ερχόμαστε στον κόσμο και, όταν δε χρησι-μοποιείται ως μέσον αναπαραγωγής, μπορεί να γίνει μια άμεση οδός σύνδεσης με το συμπαντικό οργασμό –το Big Bang– και τη δημιουργική του ενέργεια.

Ταντρική αρχή

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 15

Ο Αδάμ ήταν ο πρώτος άνδρας, μα όχι επειδή υπήρξε πρώτος. Κατά πάσα πι-θανότητα υπήρξαν πολλοί άλλοι, αλλά η ιστορία δεν τους θυμάται γιατί δεν έχουν «εγώ». Ο Αδάμ ήταν ο πρώτος που είπε «όχι». Μου φαίνεται αδύνατο να είναι ο Αδάμ ο πρώτος άνδρας. Σίγουρα υπήρξαν εκατομμύρια άνδρες πριν από αυτόν, μα κανείς από αυτούς δεν είπε «όχι». Δεν μπορούσαν να γίνουν άνδρες, δεν μπορούσαν να γίνουν «εγώ».

Ο Αδάμ είπε «όχι». Φυσικά υπέφερε γι’ αυτό· εξορίστηκε από τον κήπο της ευτυχίας.

Ο Αδάμ είναι ένας άνδρας και όλοι οι άνδρες είναι σαν τον Αδάμ. Η παιδι-κή ηλικία είναι σαν τον Κήπο της Εδέμ. Τα παιδιά είναι ευτυχισμένα όπως τα ζώα, ευτυχισμένα όπως οι πρωτόγονοι άνθρωποι, ευτυχισμένα όπως τα δένδρα. Έχετε προσέξει ποτέ ένα παιδί να τρέχει ανάμεσα στα δένδρα ή στην παραλία; Δεν είναι άνθρωπος ακόμα. Τα μάτια του είναι διάφανα, αλλά δεν έχει συνεί-δηση. Θα πρέπει να βγει από τον κήπο της Εδέμ. Αυτό είναι το νόημα της εξο-ρίας του Αδάμ από τον Κήπο της Εδέμ, δεν αποτελεί πλέον μέρος της ασυναί-σθητης ευτυχίας. Όταν έφαγε τον καρπό του δένδρου της σοφίας, απέκτησε συ-ναίσθηση. Έγινε άνδρας.

Ο Αδάμ δεν εξορίστηκε μία φορά, ο κάθε Αδάμ θα πρέπει να εξοριστεί ξα-νά. Κάθε παιδί θα πρέπει να εξοριστεί από τον κήπο των θεών· αυτό είναι μέ-ρος της μάθησης. Είναι ο πόνος της μάθησης. Πρέπει να τον χάσει κανείς για να τον ξαναβρεί, για να τον βρει συνειδητά. Αυτό είναι το φορτίο και το πεπρω-μένο του ανθρώπου, το βάσανο και η ελευθερία του, το πρόβλημα και μαζί το μεγαλείο του ανθρώπου.

Όσο, Το Βιβλίο του Ανθρώπου

Αφού στάθηκε ο Παύλος στον Άρειο Πάγο είπε: Άνδρες Αθηναίοι, σαν ευλαβέστερους καθ’ όλα και πιο θρήσκους από πολ-

λούς άλλους σας βλέπω, γιατί διαβαίνοντας τους δρόμους της πόλης σας και εξε-τάζοντας εκείνα που λατρεύετε βρήκα και ένα βωμό στον οποίο είχε τεθεί η επι-γραφή: «Στον άγνωστο Θεό». Εκείνον λοιπόν το Θεό που λατρεύετε χωρίς να τον γνωρίζετε, αυτόν εγώ σας κηρύττω. Ο Θεός, ο οποίος δημιούργησε τον κό-σμο και όλα, όσα υπάρχουν μέσα στον κόσμο, απόλυτος Κύριος του ουρανού και της γης, δεν κατοικεί σε ναούς που κατασκευάζονται από χέρια ανθρώπων, ού-τε υπηρετείται από χέρια ανθρώπων, σαν να είχε ανάγκη από κάτι. Αφού αυτός δίνει σε όλα τα ζώντα δημιουργήματά του ζωή και αναπνοή και όλα όσα τους

16 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

χρειάζονται. Και δημιούργησε από ένα αίμα όλα τα έθνη των ανθρώπων για να κατοικούν σε όλη την επιφάνεια της γης. Και όρισε για καθένα από τα έθνη χρό-νους εκ προτέρων προσδιορισμένους καθώς και τα σύνορα της κατοικίας τους, για να ζητούν τον Κύριο, εάν θα κατόρθωναν ψηλαφητά μέσω της σκέψης να τον βρουν, αν και αυτός υπάρχει όχι μακριά, αλλά πολύ κοντά στον καθένα από εμάς. Διότι μέσα σ’ αυτόν ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε, καθώς και με-ρικοί από τους δικούς σας ποιητές έχουν πει: «Γιατί δική του γενιά είμαστε».

Ο λόγος του Παύλου επί Αρείου Πάγου, Πράξεις

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 17

Σημείωμα του συγγραφέα

Οι προφητείες των Μάγια έχουν μελετηθεί και αναλυθεί από έγκρι-τους επιστήμονες και αρχαιολόγους όλων των εθνοτήτων. Είναι ση-μαντικό να γνωρίζουμε ότι έξι από τις επτά προφητείες των σοφών αστρονόμων και μαθηματικών Μάγια έχουν ήδη εκπληρωθεί και ότι η έβδομη προαναγγέλλεται ως μια ζωτική, υπερβατική αλλαγή για την ανθρωπότητα το 2012.

Όλη η γνώση που έχει διοχετευτεί σε αυτό το μυθιστόρημα, τό-σο σε σχέση με το γενετικό κώδικα όσο και με την Ατλαντίδα, τους αρχαίους Μάγια, τους Αιγύπτιους, τους γνωστικούς, τους Έλληνες, ακόμη και με την απόκρυφη σεξουαλικότητα, τις επιστήμες και τις λοιπές απόψεις που παρουσιάζονται εδώ, έχει γίνει αντικείμενο έρευ-νας και τεκμηρίωσης μέσα από βαθιά μελέτη και από τα ταξίδια μου.

Οι διάφοροι θεσμοί όπως η Μυστική Κυβέρνηση, η Λέσχη Μπίλ-ντερμπεργκ, η Εθνική Λέσχη Τύπου των ΗΠΑ, αλλά και η διάσημη Περιοχή 51, το πρόγραμμα HAARP, η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας των ΗΠΑ, το Disclosure Project του δόκτορα Στί-βεν Γκριρ, το βραβευμένο έργο του Πίτερ Τζόζεφ με τα ντοκιμαντέρ Zeitgeist, η θεωρία του Ρούπερτ Σέλντρεϊκ, το Παρατηρητήριο Ηλια-κής Δυναμικής (SDO) και οι υπόλοιποι οργανισμοί που εμφανίζονται σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν πραγματικά.

Τα ονόματα των ηρώων του μυθιστορήματος είναι φανταστικά, όχι όμως και τα ονόματα αρχαιολόγων, ερευνητών, οργανισμών, ιστορικών προσώπων και γεγονότων. Πραγματικά είναι επίσης τα μνημεία, τα στοιχεία, οι ημερομηνίες, τα σύμβολα, τα έργα τέχνης και τα αντικείμενα.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 19

Εισαγωγή (Άλφα)

ΑΒΧΔΕΦΓΗΙϑΚΛΜΝ∇ΟΠΘΡΣΤΥςΩΞΨΖ

Κεφάλαιο 0 Όσα δε βλέπουμε κι όσα έχουμε ξεχάσει

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΑΣ (παρότι κινδυνεύει να θεωρηθεί υπερβολικά αλα-ζονική η λέξη «μας») είναι ένας εντυπωσιακός, όμορφος και άγνω-στος χώρος, ακαταμέτρητος και άπειρος. Και λέγοντας «άπειρος» εν-νοώ ότι δε θα βρούμε όριο ακόμα κι αν πάμε πάνω, κάτω, δεξιά ή αριστερά.

Στεγάζει χιλιάδες εκατομμύρια άστρα, γαλαξίες, πλανήτες, αστε-ροειδείς, μαύρες τρύπες, σουπερνόβα και τα λοιπά. Ατέλειωτες δη-μιουργίες σε πολλαπλά χρώματα και σχήματα. Αν πλέαμε στο Γαλα-ξία μας, θα συναντούσαμε διακόσια δισεκατομμύρια άστρα. Για το ανθρώπινο μάτι ο αριθμός αυτός φαντάζει τεράστιος, απίστευτος. Διαστάσεις και αποστάσεις που χειρίζεται κανείς με μια υψηλότερη παράμετρο, με μια ανώτερη συνείδηση.

Ο Ήλιος μας, ο ηγέτης που φωτίζει όλους τους πλανήτες του συστήματος που χορεύουν γύρω του σε ένα παιχνίδι ακριβείας, βρί-σκεται στο Γαλαξία μας. Για τα δικά μας μάτια το άστρο-βασιλιάς αποτελεί μια απέραντη εστία ενέργειας, φωτός και θερμότητας, δεν είναι όμως τίποτα περισσότερο από ένα μικρό άστρο. Υπάρ-χουν άλλα άστρα εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες φορές μεγαλύ-τερα. Αν κάνω αυτή τη σύγκριση είναι για να γίνουν η φαντασία

20 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

και η συνείδησή μας ελαστικές, για να εγκαταλειφθεί η περιορι-σμένη όραση.

Μικρός ή μεγάλος, ο Ήλιος είναι η πηγή της ζωής στη Γαία, τον πλανήτη που ονομάζουμε Γη (παρότι πάνω από το ένα τρίτο του απο-τελείται από νερό), όνομα το οποίο ανάγεται στην ελληνική μυθολο-γία. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Γαία τη Γη, που τη θεωρούσαν θεά-Μητέρα ή Μεγάλη Θεά, βάση κάθε ζωής όπως τη γνωρίζουμε στην τρίτη διάσταση.

Το ηλιακό σύστημα αποτελείται από τους πλανήτες Ερμή, Αφρο-δίτη, Γη, Άρη, Δία, Κρόνο, Ουρανό, Ποσειδώνα και μέχρι πριν από λίγα χρόνια και τον Πλούτωνα – ας μην ξεχνάμε ότι όλοι έχουν ονό-ματα θεών της ελληνικής μυθολογίας. Κι αυτό το σύστημα ανήκει μόνο σε ένα γαλαξία. Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί, ενώ μάλιστα γίνο-νται και συγκρούσεις ολόκληρων γαλαξιών. Πρέπει να ξέρουμε, μό-νο και μόνο για να έχουμε μια ιδέα, ότι υπάρχουν δέκα δισεκατομ-μύρια γαλαξίες όπως ο δικός μας. (Πρέπει να αφομοιώσουμε αργά τους αριθμούς, αφού δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τόσο χώρο και τόση δημιουργία.)

Τα πάντα κινούνται. Τα πάντα κάνουν τον κύκλο τους. Μετεωρί-τες συγκρούονται, άστρα γεννιούνται και πεθαίνουν. Στο σύμπαν συμβαίνουν πολλά πράγματα που εμείς αγνοούμε και οι αστρονόμοι κάνουν ό,τι μπορούν για να τα μελετήσουν. Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει άλλους αστερισμούς και πλανήτες σε απόσταση είκοσι, τριάντα ή εκατό εκατομμυρίων ετών φωτός. Ως το 2007 είχαν ανα-καλυφθεί διακόσιοι εβδομήντα εξωηλιακοί πλανήτες, όλοι σχεδόν μεγαλύτεροι σε μέγεθος από τον Δία.

Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα. Το σύμπαν, αυτή η απεραντοσύνη «εκεί έξω», θα μπορούσαμε να

σκεφτούμε. Τι θα συνέβαινε αν εμείς οι άνθρωποι μοιάζαμε με ένα κύτταρο του σώματος, το οποίο δεν μπορεί να δει τι υπάρχει «έξω» από αυτό (παρά μόνο όταν το σώμα ματώνει), ή με ψάρι, που δεν έχει τη δυνατότητα να βγει από το νερό για να δει κι άλλους κόσμους, κι άλλες πραγματικότητες. Ένας καρχαρίας, για παράδειγμα, δε θα καταφέρει να γνωρίσει ποτέ τη μεγάλη ποικιλομορφία της ζωής που υπάρχει πέρα από το φυσικό του περιβάλλον. Δεν ξέρει για τους φοί-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 21

νικες, τα βουνά, τα ηφαίστεια και πολλά άλλα. Σε πολύ σπάνιες πε-ριπτώσεις πλάσματα όπως ο κάβουρας, η φώκια, ο κροκόδειλος ή το δελφίνι μπορούν να περάσουν από τον έναν κόσμο στον άλλο, να γνω-ρίσουν το γήινο και το υδάτινο, να μεταβούν σχεδόν από τη μία διά-σταση στην άλλη. Παρ’ όλα αυτά, ένας κάβουρας δε θα δει ποτέ με τα δικά του μέσα το Ακονκάουα, το Έβερεστ, την Ακρόπολη ή τις πυ-ραμίδες της Αιγύπτου.

Παρόμοια με την περίπτωση του κάβουρα, μπορεί και σε εμάς να συμβεί το ίδιο όσον αφορά το σύμπαν και τις άλλες μορφές ζωής. Στη διάρκεια μιας ιστορίας διεσταλμένης (περισσότερο εκτεταμένης χρονικά από εκείνη που μας έχουν επιβάλει και μας έχουν κάνει να πιστέψουμε) υπήρξαν άνθρωποι που σαν τους κάβουρες, τις φώκιες ή τους κροκόδειλους κατάφεραν να βιώσουν «αναλαμπές» άλλων πραγματικοτήτων, να βρεθούν και στο ένα στοιχείο και στο άλλο. Αυ-τό για μας θα ισοδυναμούσε με το πέρασμα από την τρίτη διάσταση σε ανώτερες διαστάσεις. Οι «άνθρωποι-κάβουρες» κατόρθωσαν να πλησιάσουν με τη συνείδησή τους διαφορετικές πραγματικότητες και να αντικρίσουν μερικούς από τους «φοίνικες» της κοντινής παραλίας. Ήταν σοφοί, προφήτες, διορατικοί.

Για να αναφέρω μερικούς από αυτούς, ο Δημόκριτος, ο Έλληνας σοφός, δίκαια βεβαίωνε ότι ο Γαλαξίας μας αποτελείται από μια με-γάλη συλλογή άστρων, τόσο μακρινών ώστε έχουν τηχθεί μεταξύ τους. Και ότι ο απέραντος Γαλαξίας μας δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα νησί ανάμεσα στους χιλιάδες άλλους γαλαξίες (ή νησιά) του σύ-μπαντος.

Το 1543 ο Νικόλαος Κοπέρνικος δημοσίευσε το έργο του με τίτ-λο De Revolutionibus Οrbium Coelestium Libri VI (Έξι Βιβλία για τις Περι-στροφές των Ουράνιων Σφαιρών), όπου παρουσίαζε την ηλιοκεντρική θε-ωρία που είχε πάρει από τον Έλληνα αστρονόμο Αρίσταρχο τον Σά-μιο (3ος αι. π.Χ.). Αποφάσισε να το δημοσιεύσει από το νεκροκρέ-βατό του για να αποφύγει την οργή της Εκκλησίας, αφού στο έργο αυτό διαβεβαίωνε ότι οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο.

Οι Μάγια προέβλεψαν μια μεγάλη αλλαγή για το 2012 μετρώντας πάντα μετά Χριστόν. (Ας μην ξεχνάμε όμως ότι προηγήθηκαν χιλιά-

22 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

δες χρόνια ζωής, τα οποία συνήθως δε μετράμε ή δε μας άφησαν να μετρήσουμε.)

Ο Νοστράδαμος έγραψε πάνω από χίλιες προφητείες που έχουν επαληθευτεί, μεταξύ άλλων, για την κατάρρευση των Δίδυμων Πύρ-γων, την εμφάνιση του «Χίστερ» (κάνοντας λάθος μόνο σε ένα γράμ-μα στο επίθετο του ηγέτη των Ναζί), τους λοιμούς και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, την πτώση βασιλέων, για να αναφέρω μερικές. Προφητεύει μάλιστα ότι στις μέρες μας θα υπάρχουν «αράχνες στον ουρανό». Να αναφέρεται άραγε στις διαρκείς πτήσεις των στρατιω-τικών αεροσκαφών, τις επονομαζόμενες chemtrails, τα χημικά κατά-λοιπα των οποίων μοιάζουν με ιστούς στον ουρανό; Αυτά τα βλαβε-ρά χημικά που σκορπίζονται καθημερινά στο φως της μέρας στις με-γάλες πρωτεύουσες (παντού εκτός από την Κίνα) έχουν σκοπό να δι-αταράσσουν το πνεύμα, να επηρεάζουν τον ψυχισμό, να εμποδίζουν τον πληθυσμό να έχει επαφή με τον Ήλιο και να εξασθενίζουν την ανοσοποιητική άμυνα του ανθρώπου. Τα αεροπλάνα που το κάνουν αυτό υποστηρίζονται από τη ΝΟΑΑ (την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας) των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορείς να δεις τα σημάδια και τις λευκές γραμμές που αφήνουν πίσω τους καθημερινά, κοιτώ-ντας τον ουρανό ή παρακολουθώντας τα βίντεο στο Youtube.

Ο κατάλογος των ανθρώπων με το εξυψωμένο βλέμμα που προέ-βλεψαν διάφορα πράγματα είναι μακρύς: ο Έντγκαρ Κέισι, η Έλενα Μπλαβάτσκι, ο Γαλιλαίος, ο Νεύτωνας, ο Σωκράτης, ο Χριστόφορος Κολόμβος και τόσοι άγνωστοι, ανώνυμοι οραματιστές. Ήταν πρωτο-πόροι και οι ανακαλύψεις τους αργότερα επαληθεύτηκαν.

Πιο κοντά σε εμάς, ο Ρούπερτ Σέλντρεϊκ ανακάλυψε και εκλαΐ-κευσε τη θεωρία των μορφικών πεδίων που συνοψίζεται ως εξής: Όταν ένας κοινός παλμός ή ιδέα μπαίνει στο συλλογικό υποσυνείδη-το ενός ποσοστού του πληθυσμού, τότε ολόκληρο το είδος λαμβάνει το ίδιο μήκος κύματος και εξελίσσεται.

Ο δόκτωρ Μασάρου Εμότο ανακάλυψε τις διαφορές που προκα-λούν στο νερό και στα υγρά του φυσικού οργανισμού τα ανθρώπινα συναισθήματα και οι παλμοί.

Και ο Καρλ Σαγκάν, ο αστροφυσικός που μας εντυπωσίασε με νέους τρόπους θεώρησης του σύμπαντος.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 23

Υπήρξαν κι άλλοι, όπως ο Βούδας, ο Ζαρατούστρα, ο Ιησούς, ο Μωάμεθ ή ο Αβραάμ, που μίλησαν με συμβολική γλώσσα η οποία δεν έγινε απόλυτα κατανοητή και μάλιστα στις περισσότερες περι-πτώσεις παρερμηνεύτηκε και παρεξηγήθηκε.

Επειδή ξεχώρισαν από την κοινή κριτική μάζα, τους αποκάλεσαν τρελούς, τους έκαψαν, τους δηλητηρίασαν και τους δολοφόνησαν, αγνοώντας το αυθεντικό μήνυμα που εξέφραζαν τα λόγια τους για να αφυπνήσουν συνειδήσεις. Μα ήταν άτομα με μεγάλη ικανότητα επι-κοινωνίας με το σύμπαν και τις διαφορετικές μορφές ζωής που υπάρ-χουν σε αυτό και που εμείς δε βλέπουμε.

Αν, για παράδειγμα, έλεγαν στον Ναπολέοντα ή σε οποιονδή-ποτε βασιλιά της αρχαιότητας ότι μπορεί κανείς να ηχογραφήσει και να ακούσει μουσική σε ένα δίσκο ή ότι είναι σε θέση να στείλει μηνύματα και να επικοινωνήσει μέσα από έναν υπολογιστή ή μια συσκευή που λέγεται τηλέφωνο, η αντίδραση του βασιλιά θα ήταν να αποκεφαλίσει όποιον ισχυριζόταν κάτι τέτοιο θεωρώντας τον τρελό.

Οι σοφοί και οι προφήτες φιμώθηκαν. Ύστερα άρχισαν να δια-δίδονται ψεύδη σαν να ήταν απόλυτες αλήθειες. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα των πιο προφανών ψευδών. Σήμερα τα θεωρούμε ανο-ησίες, αλλά στον καιρό τους ισοδυναμούσαν σχεδόν με νόμους: «Ο Ήλιος και οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τη Γη, όχι το αντί-στροφο», «Η Γη είναι επίπεδη και τη στηρίζουν δύο ελέφαντες και τρεις χελώνες», «Το σεξ είναι αμαρτία και πειρασμός του διαβόλου», «Οι Εβραίοι και οι μαύροι είναι κατώτεροι», «Η Εύα βγήκε από το πλευρό του Αδάμ» και τα λοιπά. Μπορεί να σκεφτεί κανείς: «Αυτά δεν υπάρχουν πια, ανήκουν σε περασμένους αιώνες». Όμως δεν εί-ναι έτσι.

Το σοβαρό της υπόθεσης είναι ότι τα ψέματα τελειοποιούνταν και γίνονταν πιο εξεζητημένα σιγά σιγά όσο εξελισσόταν η παγκό-σμια ανθρώπινη μάζα. Και πολλά από αυτά που κυκλοφορούν δια-κριτικά σήμερα θεωρήθηκαν αλήθειες κατά τρόπο επικίνδυνο. Ένα από αυτά είναι η πεποίθηση ότι σε αυτό το σύμπαν, το απέραντο και αχανές, δεν υπάρχει άλλη μορφή ζωής από τη γήινη. Πόσος χώρος χαραμίζεται αν είναι έτσι! Αυτό δηλώνεται, παρότι υπάρχουν απο-

24 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

δείξεις ζωής όντων άλλων διαστάσεων, κυρίως στην Περιοχή 51 των Ηνωμένων Πολιτειών, τη φημισμένη στρατιωτική βάση που βρίσκε-ται στα νότια της Νεβάδα, εμφανίζεται σε επίσημα έγγραφα της CIA και, όπως πιστεύεται, οι κυβερνήσεις έχουν κρύψει σε αυτήν αποδεί-ξεις ύπαρξης εξωγήινων όντων.

Ένα πράγμα, όμως, είναι βέβαιο: Είμαστε πιθανότατα η μόνη μορφή ζωής στην τρίτη διάσταση. Μοιάζουμε με καρχαρίες που δεν μπορούν να βγουν από το νερό για να δουν ότι υπάρχουν κι άλ-λα πράγματα∙ πράγματα που βλέπει κανείς μόνο με άλλα μάτια, αλ-λάζοντας οπτική. Αυτό ακριβώς το σημείο είναι κρίσιμο, γιατί το αυθεντικό DNA του ανθρώπινου όντος έχει αλλάξει, έχει αλλοιωθεί και έχουν κλείσει γι’ αυτό οι πόρτες της πλήρους χρήσης των εξή-ντα τεσσάρων κωδικονίων (είναι ενεργά μόνο είκοσι) και των δώδε-κα κλώνων (είναι ενεργοί μόνο δύο). Είναι πολλά εκείνα που δεν αντιλαμβανόμαστε ποτέ, γιατί «δεν προλαβαίνουμε» ή γιατί δεν ερευνούμε.

Η Μυστική Κυβέρνηση και η Εκκλησία, μαζί με τη Λέσχη Μπίλ-ντερμπεργκ, τους φραγκομασόνους και άλλες οργανώσεις που σχε-τίζονται με το δογματικό χειρισμό των μαζών κατηγορούνται για λο-γοκρισία και απόκρυψη εμπιστευτικών πληροφοριών για την πραγ-ματική, θεϊκή καταγωγή μας.

Έχουν αποκρυφθεί αρχαιολογικά ευρήματα ηλικίας πάνω από δώδεκα χιλιάδων χρόνων και υπάρχουν άπειρα μέσα που μας ρίχνουν σε υπαρξιακό λήθαργο: το ποδόσφαιρο, το play station, τα τηλεοπτι-κά προγράμματα, οι ζωές των διάσημων, οι χημικές πτήσεις, η αλ-λαγή του DNA, η οικονομική χειραγώγηση, τα εξιλαστήρια θύματα, οι κρυφοί πόλεμοι, οι κρυμμένες πληροφορίες για τα εξωγήινα όντα και την τεχνολογία για ταξίδια πέρα από το χρόνο, η σεξουαλική και ηθική χειραγώγηση, η κλιματική αλλαγή και ένα σωρό ψευδείς δο-ξασίες που μας έχουν επιβληθεί διά της βίας και χωρίς αναισθησία. Δοξασίες που εντυπώνονται στην ψυχή ενός κοιμισμένου ανθρώπι-νου όντος και με αυτό τον τρόπο τα ψέματα αναπαράγονται.

Είναι ώρα να ξυπνήσουμε. Δεν έχουμε αλλάξει ακόμα την οπτική. Μόνο μια χούφτα άνθρω-

ποι, τους οποίους αποκαλούμε «πεφωτισμένους», έχουν επεκτείνει τη

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 25

συνείδησή τους αφαιρώντας κάθε όριο για να νιώσουν άπειροι σαν το σύμπαν.

Η Γη έχει διάμετρο 12.756 χιλιόμετρα, περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο με ταχύτητα τριάντα χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, έχει ηλι-κία 4.600.000.000 χρόνων και κατοικείται από 6.500.000.000 ανθρώ-πους. Περιστρέφεται στον άπειρο χώρο του σύμπαντος ακολουθώ-ντας ορισμένους κύκλους. Ας μην ξεχνάμε ότι η λέξη «κόσμος» ση-μαίνει τάξη.

Όσο εμείς ζούμε εγκλωβισμένοι σε ασήμαντα προβλήματα, ο πλανήτης μας κινείται χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Ο Ήλιος πε-ριστρέφεται γύρω από το Γαλαξία μας με ταχύτητα διακοσίων τριά-ντα χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο, ενώ ο Γαλαξίας μας κινείται με τα-χύτητα εξακοσίων χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Οι αστρονόμοι λέ-νε ότι αυτό το σύμπαν είναι ένας τόπος πολύ ενεργός, που μεταβάλ-λεται βίαια. Οι σοφοί Μάγια έκαναν τους υπολογισμούς και τις προ-φητείες τους παρατηρώντας τους ουρανούς. Εμείς, ωστόσο, πιστεύου-με ότι όλα είναι σταθερά, ακίνητα. Στην πραγματικότητα δεν είναι όπως τα βλέπουν τα φυσικά μάτια: Τα άστρα φαίνονται ήσυχα πά-νω από τα κεφάλια μας, αλλά δεν είναι έτσι. Μερικά ταξιδεύουν με ταχύτητα 500.000.000 χιλιομέτρων την ώρα! Τα πάντα είναι σε κί-νηση!

Στη ζωή μας αναζητούμε σιγουριά από κάθε άποψη, αλλά η Γη, για παράδειγμα, υπέστη συγκρούσεις με αστεροειδείς εδώ και χιλιά-δες χρόνια. Ο μετεωρικός κρατήρας της Αριζόνα είναι αποτέλεσμα μιας τέτοιας σύγκρουσης. Μετεωρίτες έπεσαν επίσης στη Σιβηρία ή στη Σαουδική Αραβία. Μάλιστα, ο Δίας είναι μια προστατευτική ασπίδα λόγω του μεγάλου μεγέθους του. Δέχεται το μεγαλύτερο μέ-ρος των προσκρούσεων των αστεροειδών στην επιφάνειά του και προστατεύει τη Γη.

Σήμερα, μέσα από δορυφόρους και τηλεσκόπια όπως το Χαμπλ, μπορούμε να δούμε φωτογραφίες και εικόνες ενός σύμπαντος που καταπλήσσει τα φυσικά μάτια και συγκινεί την ψυχή με την ομορ-φιά και τη μεγαλοπρέπειά του. Χάρη στη ΝΑSΑ έχουμε γνωρίσει μα-θηματικούς υπολογισμούς που έχουν πραγματοποιηθεί με εξειδικευ-μένες συσκευές. Κατά τον ίδιο τρόπο, με μεγάλη χαρά κάναμε μερι-

26 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

κά βήματα ελευθερίας πάνω στο φεγγάρι, αλλά εξακολουθούμε να κα-βγαδίζουμε για επικράτειες και εκτάσεις γης σε αυτό τον πλανήτη.

Πώς κατάφεραν οι αρχαίοι πολιτισμοί να μάθουν χωρίς τη δική μας τεχνολογία τόσα πράγματα, τα οποία διαπιστώνουμε σήμερα με ακρίβεια; Πώς ανακάλυψαν μυστήρια, πώς άφησαν πίσω τους προ-φητείες, πώς έκαναν μαθηματικούς, αστρονομικούς και επιστημονι-κούς υπολογισμούς, πώς έμαθαν ακόμα και τη θέση μας μέσα στον κόσμο;

Οι Μάγια ανέπτυξαν έναν πολιτισμό πεφωτισμένων ανθρώπινων όντων, σοφών και επιστημόνων, που πίστευαν ότι το σύμπαν είναι ένα ζωντανό ον. Και όπως ένας ανθρώπινος οργανισμός ακολουθεί τη διαδικασία της εισπνοής και της εκπνοής μέσα από την κίνηση των πνευμόνων και τη συστολή και τη διαστολή της καρδιάς, έτσι και το σύμπαν έχει κύκλους που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «ανα-πνευστικούς». Προέβλεψαν με μαθηματική ακρίβεια πολλά πράγμα-τα, μεταξύ άλλων, ότι πολύ σύντομα θα μπούμε μαζί με το Γαλαξία μας σε ένα νέο στάδιο φωτός και αρμονίας, τη «γαλαξιακή ημέρα», βγαίνοντας από τη «γαλαξιακή νύχτα», μια περίοδο με διάρκεια πά-νω από 5.125 χρόνια, στην οποία υπήρξαν προβλήματα, διαμάχες, πόλεμοι και σύγχυση. Είναι η στιγμή που αναστέλλεται στιγμιαία μια εισπνοή για να κάνει χώρο για μια εκπνοή.

Οι επιστήμονες, αντίθετα, μιλούν για το Big Bang και το Big Crunch. Για την επέκταση του σύμπαντος και ύστερα για τη συστολή του. Για το Γιν και το Γιανγκ, την εντροπία και την ενθαλπία, το Θη-λυκό και το Αρσενικό.

Αιώνες πριν, οι Μάγια άφησαν πίσω τους σημαντικές γνώσεις και προφητείες, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει το κρίσιμο αυτό μήνυμα, ενώ τριάντα οχτώ χιλιάδες κώδικες κάηκαν από τη χριστιανική εκκλησία στα χέρια του αδελφού Διέγο δε Λάντα. Έπα-ψε να δίνεται προσοχή και στους αρχαίους Αιγύπτιους, στις ατλαντι-κές διδαχές και στους αυτόχθονες της Αυστραλίας ή της Αμερικής.

Η πρώτη προφητεία των Μάγια υποστηρίζει ότι θα φτάσει ο «χρό-νος του μη χρόνου», μια περίοδος είκοσι ετών που οι ίδιοι ονομάζουν

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 27

κατούν. Τα τελευταία είκοσι χρόνια αυτού του μεγάλου ηλιακού κύ-κλου των 5.125 χρόνων αριθμούν από το 1992 ως το 2012. Οι Μάγια προφήτευσαν ότι θα εμφανίζονται όλο και πιο έντονες ηλιακές κηλί-δες και πιο ισχυρή απελευθέρωση ηλιακού ανέμου. Από το 1992 η αν-θρωπότητα μπαίνει σε μια τελευταία περίοδο μεγάλων μαθήσεων.

Η δεύτερη προφητεία αναφέρει ότι η συμπεριφορά όλης της αν-θρωπότητας θα αλλάξει γοργά μετά την έκλειψη ηλίου στις 11 Αυ-γούστου 1999∙ ότι εκείνη η μέρα θα φανεί σαν πύρινος δακτύλιος που διαγράφεται στον ουρανό. Και πραγματικά ήταν μια έκλειψη χωρίς προηγούμενο στην ιστορία, λόγω της ευθυγράμμισης σε κοσμικό σταυρό με το κέντρο της Γης. Σχεδόν όλοι οι πλανήτες του ηλιακού συστήματος τοποθετήθηκαν σε τέσσερα ζώδια, στο Λέοντα, στον Ταύρο, στο Σκορπιό και στον Υδροχόο, τα οποία συνέπεσαν με τα σύμβολα των τεσσάρων ευαγγελιστών της Βίβλου, τους τέσσερις φύ-λακες του θρόνου που πρωταγωνιστούν στην Αποκάλυψη, λέξη πα-ρεξηγημένη γιατί έχει μεταφραστεί ως καταστροφή. Οι Μάγια προέ-βλεψαν ότι το 1999 θα ξεκινούσε ένα στάδιο γοργών αλλαγών, απα-ραίτητων για την ανανέωση των κοινωνικών και ιδεολογικών διαδι-κασιών.

Η τρίτη προφητεία κάνει λόγο για ένα κύμα θερμότητας που θα αυξήσει τη θερμοκρασία της Γης προκαλώντας κλιματικές, γεωλογι-κές και κοινωνικές αλλαγές σε άνευ προηγουμένου κλίμακα και με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Σύμφωνα με τους Μάγια, η αύξηση της θερμο-κρασίας θα οφείλεται στο συνδυασμό αρκετών παραγόντων, ένας εκ των οποίων θα προκληθεί από τον άνθρωπο, γιατί λόγω έλλει-ψης συγχρονίας με τη φύση αυτός πυροδοτεί μόνο διαδικασίες αυ-τοκαταστροφής. Άλλοι παράγοντες θα προκύψουν από τον Ήλιο. Το άστρο θα επιταχύνει τη δραστηριότητά του λόγω αύξησης του παλμού του αυξάνοντας μαζί την ακτινοβολία και τη θερμοκρασία του πλανήτη.

Η τέταρτη προφητεία υποστηρίζει ότι η αύξηση της θερμοκρα-σίας που θα προκληθεί από την αντιοικολογική συμπεριφορά του αν-θρώπου σε συνδυασμό με μια μεγαλύτερη δραστηριότητα του Ήλιου θα έχει ως αποτέλεσμα το λιώσιμο των πάγων στους πόλους. Αν ο Ήλιος αυξήσει τα επίπεδα δραστηριότητάς του πάνω από το φυσιο-

28 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

λογικό, θα σημειωθούν μεγαλύτερη παραγωγή ηλιακού ανέμου, πε-ρισσότερες μαζικές εκρήξεις από το στέμμα του άστρου και αύξηση της ακτινοβολίας και της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Όπως καταγράφεται στον Κώδικα της Δρέσδης, έπειτα από κά-θε εκατόν δεκαεπτά περιστροφές της Αφροδίτης, η οποία εμφανίζε-ται στο σημείο εκκίνησής της, ο Ήλιος υφίσταται σοβαρές αλλαγές και παρουσιάζονται τεράστιες κηλίδες ή εκρήξεις που απελευθερώ-νουν ισχυρά κύματα ηλιακού ανέμου. Οι Μάγια προειδοποίησαν ότι κάθε 5.125 χρόνια σημειώνονται ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές. Τότε ο άνθρωπος πρέπει να είναι σε επιφυλακή, γιατί ένα τέτοιο γεγονός είναι προάγγελος αλλαγής και καταστροφών. (Οι σημερινοί επιστή-μονες έχουν προβλέψει τις επονομαζόμενες ηλιακές μέγιστες ή Στεμ-ματικές Εκτινάξεις Μάζας CME το 2011 και το 2012.)

Η πέμπτη προφητεία των Μάγια αναφέρει ότι όλα τα συστήμα-τα που βασίζονται στο φόβο, πάνω στον οποίο έχει θεμελιωθεί ο πο-λιτισμός μας, θα μεταμορφωθούν μαζί με τον πλανήτη και τον άν-θρωπο, ώστε να ανοίξουν το δρόμο για μια νέα αρμονική πραγματι-κότητα. Ο άνθρωπος πιστεύει εσφαλμένα ότι το σύμπαν υπάρχει μό-νο γι’ αυτόν, ότι η ανθρωπότητα είναι η μοναδική έκφραση νοήμο-νος ζωής και γι’ αυτό δρα ως άρπαγας των πάντων. Τα συστήματα θα αποτύχουν να τον φέρουν αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό και να τον αναγκάσουν να δει την ανάγκη να αναδιοργανώσει την κοινωνία και να συνεχίσει στο δρόμο της πνευματικής εξέλιξης που θα οδηγήσει στην κατανόηση της δημιουργίας. Αυτή την εποχή όλες σχεδόν οι οικονομίες ανά τον κόσμο βρίσκονται σε κρίση. Ο άνθρω-πος θα πρέπει να μπει στη «μεγάλη αίθουσα των καθρεπτών» για να δει το δικό του πρόσωπο.

Η έκτη προφητεία των Μάγια λέει ότι στα επόμενα χρόνια θα εμ-φανιστεί ένας κομήτης, η πορεία του οποίου θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου. Οι Μάγια έβλεπαν τους κομήτες ως φορείς αλλαγής που έθεταν σε κίνηση την υπάρχουσα ισορροπία, έτσι ώστε ορισμένες δομές να μεταμορφώνονται επιτρέποντας την εξέλιξη της συλλογικής συνείδησης.

Η έβδομη προφητεία των Μάγια κάνει λόγο για τη στιγμή στην οποία το ηλιακό σύστημα, στην κυκλική περιστροφή του, βγαίνει από

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 29

τη γαλαξιακή νύχτα για να μπει στο ξημέρωμα. Αυτή η προφητεία αναφέρει ότι στα δεκατρία χρόνια που θα περάσουν από το 1999 ως το 2012 το φως που θα εκπέμπεται από το κέντρο του Γαλαξία μας θα συγχρονίσει όλα τα όντα και θα επιτρέψει την ακούσια πρόσβα-σή τους σε μια εσωτερική μεταμόρφωση που θα παράγει νέες πραγ-ματικότητες. Υποστηρίζει ότι όλοι οι άνθρωποι θα έχουν την ευκαι-ρία να αλλάξουν και να σπάσουν τους φραγμούς τους προσλαμβάνο-ντας ένα νέο νόημα, την επικοινωνία μέσω της σκέψης. Οι άνθρωποι που θα βρουν εκούσια την κατάσταση της εσωτερικής γαλήνης υψώ-νοντας τη ζωτική τους ενέργεια και προσεγγίζοντας τη συχνότητα του εσωτερικού τους παλμού του φόβου στην αγάπη θα μπορέσουν να συλλάβουν το νέο νόημα και να εκφραστούν μέσω της σκέψης, μαζί με την οποία θα ανθίσει το νόημα αυτό.

Η πρόσθετη ενέργεια της ακτίνας μεταδίδεται από το Χουνάμπ Κου, το οποίο οι Μάγια θεωρούν το συνειδητό κέντρο του Γαλαξία, σε απόσταση είκοσι οχτώ χιλιάδων ετών φωτός από το δικό μας ηλι-ακό σύστημα. Από αυτό το κέντρο-ανώτατη συνείδηση θα ενεργο-ποιηθεί ο γενετικός κώδικας, το DNA μας, για να αποκαλύψει τη θεϊ-κή καταγωγή στους άντρες και στις γυναίκες που θα βρίσκονται σε υψηλή συχνότητα παλμού. Αυτό το εσωτερικό νόημα θα επεκτείνει τη συνείδηση όλων των όντων δημιουργώντας μια νέα ατομική, συλ-λογική και καθολική πραγματικότητα. Είναι μία από τις μεγαλύτε-ρες μεταμορφώσεις σε πλανητικό επίπεδο, γιατί όλα τα όντα που συνδέονται μεταξύ τους ως μία ενότητα, ένα σύνολο, θα γεννήσουν ένα νέο ον στο σύμπαν. Η επανένωση των ατομικών συνειδήσεων εκατομμυρίων ανθρώπων θα ξυπνήσει μια νέα συνείδηση, μέσα στην οποία όλοι θα κατανοήσουμε ότι είμαστε μέρη του τεράστιου οργανισμού.

Οι Μάγια πρόβλεψαν ότι θα αφυπνιστεί η δυνατότητα των όντων να διαβάζουν το ένα τη σκέψη του άλλου. Κάτι τέτοιο θα αποτελέσει την απόλυτη επανάσταση για τον πολιτισμό, θα εξαφανιστούν όλα τα όρια και θα τελειώσουν τα ψέματα για πάντα, αφού κανείς δε θα μπορεί να κρύψει τίποτα. Θα ξεκινήσει μια εποχή διαφάνειας και φωτός που δε θα είναι σε θέση να τη σκιάσει καμία βία και κανένα αρνητικό συναίσθημα. Οι Μάγια κήρυξαν επίσης ότι θα εξαφανι-

30 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

στούν οι νόμοι και οι εξωτερικοί έλεγχοι, όπως η αστυνομία και ο στρατός, γιατί κάθε ον θα αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του και δε θα χρειάζεται να εφαρμοστεί με τη βία κανένα δικαίωμα ή καθή-κον. Θα εφαρμοστούν τεχνολογίες για τη διαχείριση του φωτός και της ενέργειας (όπως έκαναν οι Άτλαντες) και έτσι θα μεταμορφωθεί η ύλη παράγοντας με απλό τρόπο καθετί απαραίτητο. Ως αποτέλε-σμα, θα εξαλειφθούν ο φόβος και η ασθένεια, μέσω του παλμού με άλλη ενέργεια, και θα παραταθεί η ζωή των ανθρώπων. Η νέα επο-χή θα είναι μια αρχή φωτισμένης ζωής σε αρμονία με τους νόμους του σύμπαντος.

Η σημερινή ανθρωπότητα, στην κατάσταση του Homo sapiens, προόδευσε από τεχνολογικής άποψης, αλλά οπισθοχώρησε όσον αφορά τη συνείδησή της. (Αν και η «τεχνολογική» άποψη είναι συ-ζητήσιμη, αν πιστέψουμε ότι οι Αιγύπτιοι έλεγχαν την αντιβαρύτη-τα...)

Οι περισσότεροι άνθρωποι του πολιτισμού μας έχουν απολέσει τη σύνδεση των αρχαίων με την Πηγή, την Προέλευση, το Παν. Δεν έχει κατανοηθεί εις βάθος το βεληνεκές αυτών των πολιτισμών. Θεω-ρούμε εκείνους που τους δημιούργησαν βάρβαρους, παγανιστές και ακαλλιέργητους, επειδή λάτρευαν τον Ήλιο και τα άστρα...

Τώρα νιώθουμε μόνοι, απομονωμένοι. Είμαστε μαζί, συνδεδεμέ-νοι, βρισκόμαστε σε επικοινωνία∙ αλλά είμαστε μόνοι. Μήπως νιώ-θουμε έτσι γιατί έχουμε χάσει την επαφή με την Πηγή που λάτρευαν οι αρχαίοι; Απωλέσαμε τη συνειδητή επαφή με τον Ήλιο ως ζωντα-νό ον, ζητώντας του σε αντάλλαγμα μόνο να μαυρίσει την επιδερμί-δα μας.

Απομακρυσμένοι από την εσωτερική μας οντότητα και τη γλώσ-σα των ουρανών, ζούμε σε ένα είδος μεταφυσικής κακοκαιρίας.

Για έναν περίεργο λόγο, η ετυμολογία των λέξεων (από την οποία μαθαίνει κανείς πολλά πράγματα) μας χαρίζει ένα παιχνίδι φωνητι-κής στα ισπανικά με τη λέξη «soledad» («μοναξιά»): Αν αλλάξουμε τη σειρά των μερών που την απαρτίζουν, απομένει η φράση «edad de Sol» («ηλικία του ήλιου»), που σημαίνει ούτε λίγο ούτε πολύ μια φωτεινή, μύχια στιγμή κατά την οποία είμαστε ξεκάθαροι με τον εαυ-τό μας και με όσα μας περιβάλλουν.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 31

Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν αυτή την πλούσια μοναξιά, που τρέ-φει και συνδέει με την Πηγή της ζωής.

Η κβαντική φυσική κάνει σήμερα ανακαλύψεις και πειράματα σχετικά με την πραγματικότητα ανάλογα με το πώς τη βλέπουμε.

Είναι μια στιγμή στην οποία πλησιάζουν μεγάλες αλλαγές. Ας παίξουμε ένα παιχνίδι: Ας φανταστούμε πως είμαστε ένα μυρ-

μήγκι που παρακολουθεί τη διαδικασία του ανθρώπινου πεπτικού συστήματος. Μεγεθύνοντας την προοπτική, είναι σαν να βλέπουμε τις κινήσεις των πλανητών, τα σύννεφα αερίου, τη γέννηση νέων άστρων, το σύμπαν να τρέφεται και να απορρίπτει ύλη μέσα από τις σουπερνόβα. Ας αναρωτηθούμε: Μήπως βρισκόμαστε μέσα σε ένα μεγάλο ζωντανό οργανισμό και τα άστρα του σύμπαντος είναι ό,τι και τα κύτταρα στο σώμα μας; Μήπως οι πλανήτες αντιπροσωπεύουν για το σύμπαν ό,τι οι ενδοκρινείς αδένες για το σώμα μας; Μήπως βρισκόμαστε μέσα σε ένα τεράστιο ζωντανό σώμα που στεγάζει άπει-ρες δυνατότητες, όπως οι σπόροι της μουστάρδας στην παραβολή του Ιησού;

Η μεγαλύτερη αξία για να ανακαλύψουμε όλα τα μυστήρια είναι η συνείδηση.

Όπως ακριβώς η ουσία ενός κυττάρου στο ανθρώπινο σώμα εί-ναι το φως, έτσι και η συνείδησή μας αποτελείται από φωτεινή ενέρ-γεια. Είναι το μοναδικό άπειρο πράγμα που έχουμε. Έχει εξακριβω-θεί επιστημονικά, χάρη στις φωτογραφίες Κίρλιαν, ότι ο φόβος μει-ώνει το προσωπικό φως και τη ζωτική ενέργεια.

Ζούμε σε μια εποχή σύχγυσης, φόβου και αβεβαιότητας. Οι Ανα-τολίτες την ονομάζουν Εποχή του Σκότους, Εποχή της Κάλι. Δε χρει-άζεται να πάμε πολύ μακριά για να το διαπιστώσουμε, αρκεί να δια-βάσουμε τις εφημερίδες, να δούμε τις ειδήσεις ή να κοιτάξουμε τους περισσότερους ανθρώπους κατά πρόσωπο. Ζούμε υπνωτισμένοι, δογ-ματισμένοι, κοιμισμένοι. Η ματιά μας δεν είναι ούτε προς τα πάνω, προς το σύμπαν, μα ούτε και προς τα μέσα, προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Η όρασή μας έχει στραφεί στην επιβίωση ή στο μέλλον, στη ματαιοδοξία, στη φιλοδοξία, στο τίποτα...

Η όρασή μας είναι νεφοσκεπής. Έχουμε χάσει ή ξεχάσει σημα-ντικές γνώσεις. Δε μιλάμε καν για τα πιο βασικά. Λίγοι άνθρωποι ξέ-

32 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ρουν, για παράδειγμα, πράγματα για το ίδιο τους το σώμα. Πόσους σπονδύλους έχουμε; Πόσα λίτρα αίμα; Πόσες αναπνοές παίρνουμε κάθε λεπτό; Πόσα σπερματοζωάρια βγαίνουν με κάθε εκσπερμάτω-ση; Πώς είναι ο συναισθηματικός μας κόσμος;

Οι αρχαίοι Έλληνες, στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, έγρα-ψαν στην πέτρα: «Γνῶθι σαυτόν», δηλαδή «Άνθρωπε, γνώρισε τον εαυ-τό σου και θα γνωρίσεις το σύμπαν και τους θεούς».

Υπάρχουν περισσότερα πράγματα από αυτά που καταλαβαίνουν η λογική και η περιορισμένη αντίληψή μας. Το «Εύρηκα» του Αρχι-μήδη δεν προήλθε από τη λογική, αλλά από τη διαίσθηση, την εσω-τερική έννοια.

Είναι πολλά εκείνα που διαφεύγουν από τους ανθρώπινους περι-ορισμούς. Έχουμε καταφέρει να λάβουμε ειδήσεις από ανώτερες δια στάσεις μόνο με τη βοήθεια όντων που ξεχωρίζουν από το πλή-θος για να ανακοινώσουν νέες ανακαλύψεις ή να προβλέψουν συμ-βάντα. Έχει γίνει, ωστόσο, προσπάθεια να φιμωθούν με κάθε μέσο. Οι άνθρωποι που εξουσιάζουν τον πλανήτη προσπαθούσαν ανέκα-θεν να αναγκάσουν τον κόσμο να κοιτά προς το χώμα.

Η ματιά του μυρμηγκιού. Μια περιορισμένη όραση έχει ως αποτέλεσμα άτομα στα οποία

εύκολα κυριαρχεί κανείς. Παρ’ όλα αυτά, όταν αναπτύσσει κάποιος τη ματιά του αετού και πετά πιο ψηλά, βλέπει ότι στη ζωή υπάρχουν τοπία που οι κοινοί θνητοί αγνοούν.

2012. Το γήινο έτος κατά το οποίο, σύμφωνα με τις προφητείες των Μάγια, η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να δοκιμάσει τη ματιά του αε-τού, όπως οι Αιγύπτιοι μιλούσαν για το μάτι του Ώρου, για την επέ-κταση της συνείδησης. Μια ματιά που συμπίπτει με εκείνη των Ινδι-άνων Χόπι, των γιόγκι της Ινδίας. Όλοι αναφέρουν ότι είναι ανάγκη να δούμε με το εσωτερικό μάτι και τη δύναμή του για να καταλάβου-με ότι το σύμπαν, που φαίνεται τόσο μακρινό και ξένο, στην πραγ-ματικότητα βρίσκεται στην παλάμη του χεριού μας και απαντά σε μία και μόνο Ενότητα.

Μια παροιμία λέει ότι η ζωή του ανθρώπου είναι μια γραμμή ανά-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 33

μεσα σε δύο σημεία: ένα παρελθόν που δε θυμόμαστε και ένα μέλ-λον που δεν ξέρουμε πώς θα είναι.

21 Δεκεμβρίου 2012: Μόνο ένα τμήμα της ανθρωπότητας –όσοι έχουν επεκτείνει την εσωτερική τους όραση και την ικανότητά τους να διασχίζουν τη μεγάλη πύλη των διαστάσεων– θα έχει τη δυνατό-τητα να γνωρίσει την προέλευσή του και να κοιτάξει ξανά από το εσωτερικό του προς τα άστρα...

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 35

1

Νέα Υόρκη, 18 Ιουλίου 2012

Ο ΑΔΑΜ ΡΟΥΣΟΣ ξύπνησε απότομα από το χτύπο του τηλεφώνου πλάι στο κρεβάτι του. Το ψηφιακό ρολόι στο κομοδίνο του έδειχνε ότι η ώρα ήταν πέντε το πρωί στην πόλη με τους ουρανοξύστες. Ο ήχος του τηλεφώνου διέκοψε τη φάση REM (Rapid Eyes Movement) του ύπνου του, ενώ δηλαδή ο Αδάμ ήταν βυθισμένος στα όνειρα και έβλε-πε παραλίες και ζεστά νερά. Νυσταγμένος και μπερδεμένος, γύρισε πάνω στα λευκά μεταξωτά σεντόνια το ένα μέτρο και ενενήντα εκα-τοστά του αναστήματός του και έπιασε το ακουστικό με δυσκολία. Πάσχισε να αρθρώσει τα λόγια του.

«Μμ... παρακαλώ», είπε αδύναμα. Από την άλλη άκρη της γραμμής τον χαιρέτησε η φωνή ενός εν-

θουσιασμένου εξηντάρη. «Αδάμ! Καλέ μου φίλε, εγώ είμαι, ο Αχιλλέας. Σου τηλεφωνώ από

την Ελλάδα». «Ο Αχιλλέας;» Τα μάτια του Αδάμ, βαριά ακόμα από τον ύπνο,

άστραψαν για μια στιγμή. «Ο Αχιλλέας Ευαγγέλου; Πόσο χαίρομαι που σε ακούω! Ξέρεις τι ώρα είναι εδώ;»

«Ξέρω, ξέρω», αποκρίθηκε ο άντρας σχεδόν ψιθυριστά. «Μα πί-στεψέ με, αν σου τηλεφωνώ τέτοια ώρα, είναι γιατί πρόκειται για κά-τι πολύ σημαντικό που δεν μπορεί να περιμένει. Δεν είναι κάποια άσχημη είδηση∙ κάθε άλλο».

Ο Αδάμ πήρε βαθιά ανάσα. «Καταλαβαίνω, αλλά... Δεν μπορούσες να περιμένεις μέχρι να

ξημερώσει;» Έτριψε με το δεξί χέρι τα μισόκλειστα καστανά μάτια του για να βεβαιωθεί ότι δεν ονειρευόταν. «Περί τίνος πρόκειται; Τι

36 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

είναι αυτό το τόσο σημαντικό που θέλεις να μου πεις;» ρώτησε.«Δε λέγεται από το τηλέφωνο». Ο Αχιλλέας ακουγόταν ταραγμέ-

νος. «Μπορώ να σου πω όμως εκ των προτέρων ότι πρόκειται για μια ανακάλυψη που είναι πιθανό να αλλάξει πολλά πράγματα. Αδάμ, σε παρακαλώ, σε χρειάζομαι εδώ, στην Ελλάδα!»

Όταν το άκουσε αυτό ο Αδάμ, ξύπνησε επιτέλους. «Μα...» «Είναι πολύ σημαντικό, πρέπει να έρθεις», επέμεινε ο Αχιλλέας.

«Είναι ανάγκη να σε δω επειγόντως. Είσαι το μόνο άτομο που μπο-ρεί να με βοηθήσει με αυτό που βρήκα, γιατί είσαι σεξολόγος και ει-δικός στις θρησκείες», εξήγησε. «Η ανακάλυψή μου έχει σχέση με τη σεξουαλικότητα, τη χριστιανική εκκλησία και τους κατοίκους της Ατλαντίδας». Πρόφερε τα τελευταία λόγια ταραγμένος. Και συνέχισε χωρίς να πάρει ανάσα. «Αν το εκπληκτικό εύρημά μου είναι αυτό που προαισθάνομαι, σου υπόσχομαι ότι θα προκαλέ-σουμε μεγάλο πονοκέφαλο στο χριστιανισμό και στις υπόλοιπες θρησκείες».

Ο Αδάμ άκουγε σκεπτικός. «Καταλαβαίνω». Η φωνή του ήταν τώρα πιο ζωντανή. «Πρέπει

όμως να συμβουλευτώ την ατζέντα μου. Έχω διασκέψεις, ασθε-νείς...»

«Βρες στην ομάδα σου κάποιον αντικαταστάτη, Αδάμ», τον διέ-κοψε βιαστικά ο Αχιλλέας. «Αυτά είναι ρουτίνα για σένα. Όμως αυ-τό που σε περιμένει εδώ μπορεί να είναι η πιο σημαντική περιπέτεια της ζωής σου».

Ο Αδάμ καθόταν πια στην άκρη του ευρύχωρου δρύινου κρεβα-τιού ακούγοντας την τόσο επείγουσα έκκληση του φίλου του. Προ-σπάθησε να οργανώσει τις σκέψεις του.

«Καταλαβαίνω ότι πρόκειται για κάτι σημαντικό, Αχιλλέα. Θα δω αργότερα πώς θα κανονίσω τα πράγματα».

«Βασίζομαι πάνω σου, φίλε μου. Αυτό που ανακάλυψα...» –ο Αχιλ-λέας έκανε μια παύση και συγκράτησε ένα στεναγμό– «θα σε αφή-σει άναυδο. Όχι μόνο εσένα, αλλά και όλο τον κόσμο». Και με αυτά τα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο.

Μια ξερή σιωπή επικράτησε κι ύστερα ένας σίφουνας από σκέ-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 37

ψεις, σαν σμάρι από μέλισσες, ξεχύθηκαν στο μυαλό του Αδάμ Ρού-σου. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα για να φτιάξει έναν καφέ.

Πίσω από τη μεγάλη τζαμαρία του υπνοδωματίου, με φόντο ένα μολυβή ουρανό, η μέρα χάραζε στη Νέα Υόρκη. Στο μυαλό του Αδάμ τρύπωσε μια αχτίδα φωτός, που ήταν απαραίτητη για να το θέσει σε λειτουργία.

Ένα ρίγος διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά του όταν από τη θερμή επα-φή με το παρκέ του καθιστικού τα ξυπόλυτα πόδια του πάτησαν στο κρύο μάρμαρο της κουζίνας. Έπρεπε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Εκείνο το πρωινό θα έφερνε στη ζωή του ένα διαφορετικό ξύ-πνημα.

Ένα ξεχωριστό ξύπνημα από κάθε άποψη.

Ο Αδάμ Ρούσος ήξερε ότι ο παλιός του φίλος, Αχιλλέας Ευαγγέλου, ένας εκκεντρικός, ρωμαλέος άντρας με ισχυρή κράση, αν και αδύνα-τος, ήταν άνθρωπος που τηρούσε τις υποσχέσεις και κρατούσε το λό-γο του. Εκτός του ότι εδώ και δύο δεκαετίες εργαζόταν ως σύμβου-λος σε επιστημονικά και εκπαιδευτικά θέματα αρχαιολογίας και πα-λαιοντολογίας στην Unesco, γεγονός που του προσέδιδε πολιτική και κοινωνική επιρροή, ήταν επί είκοσι πέντε και πλέον χρόνια ένας ακούραστος, ανεξάρτητος αναζητητής των ερειπίων της Ατλαντίδας. Είχε στο ενεργητικό του πάνω από πενήντα ανεπίσημες αποστολές αναζήτησης των ιχνών του αρχαίου πολιτισμού για τον οποίο είχε μι-λήσει πριν από χιλιάδες χρόνια ο Πλάτωνας στους πασίγνωστους δια-λόγους του, στον Κριτία και στον Τίμαιο.

Με εκείνες τις έρευνες έξω από τα προβλεπόμενα, ο καθηγητής Ευαγγέλου έθετε σε κίνδυνο όχι μόνο τη ζωή του, αλλά και την κα-ριέρα του ως αρχαιολόγου και παλαιοντολόγου, αφού ήταν γνωστό ότι όποιος επιστήμονας έπαιρνε τον εαυτό του στα σοβαρά αντιμε-τώπιζε την Ατλαντίδα σαν μύθο, σαν έναν ακόμα θρύλο, και όχι σαν πραγματικό γεγονός.

Ο σοφός, βετεράνος αρχαιολόγος είχε μιλήσει στον Αδάμ με βε-βαιότητα και αυτοπεποίθηση. Διέθετε αρκετή επιρροή, ώστε να του

38 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ζητήσει να αφήσει τα πάντα και να τον ακολουθήσει, γιατί ο Αδάμ τού χρωστούσε μια μεγάλη χάρη. Με μεσολάβηση του καθηγητή Εαυγγέλου είχε πάρει τη δουλειά στο Ινστιτούτο Σεξουαλικότητας της Νέας Υόρκης. Σε λίγο καιρό και μόλις στα σαράντα ένα χρόνια του ο Αδάμ Ρούσος ορίστηκε διευθυντής τομέα, μια θέση που του εξασφάλισαν όχι μόνο οι επαγγελματικές ικανότητές του, αλλά και οι προσωπικοί χειρισμοί του Αχιλλέα Ευαγγέλου.

Ο Αδάμ ήπιε τον καφέ του σκεπτικός κοιτώντας ένα άγαλμα που του είχε δωρίσει κάποιος φίλος και ασθενής. Το έργο έστεκε κάτω από τους πίνακες που διακοσμούσαν το πολυτελές, ζεστό διαμέρι-σμά του στη Νέα Υόρκη. Ήταν σκαλισμένο σε κρύσταλλο και πα-ρίστανε έναν Έλληνα αθλητή. Αναπαύοντας τα μάτια και τις σκέ-ψεις του στο εμπνευσμένο γλυπτό, ο Αδάμ πέρασε το χέρι μέσα από τα μαλλιά του προσπαθώντας να οργανώσει τις σκέψεις του. Όπο-τε είχε ανάγκη να σκεφτεί, δύο κινήσεις τον βοηθούσαν να καθαρί-σει το νου του. Περνούσε το χέρι μέσα από τις μπούκλες του και γλιστρούσε το δείκτη του χεριού πάνω στη ράχη της ελληνικής μύ-της του.

Ο Αδάμ ζούσε στην περιοχή του Βίλατζ. Αγαπούσε τη μυστική, κομψή αύρα εκείνης της γειτονιάς, που ήταν γεμάτη καλλιτέχνες, εστιατόρια, γκαλερί τέχνης και προσωπικότητες. Προτιμούσε την μποέμ ζωή της συγκεκριμένης περιοχής από την Τριμπέκα ή το Ουέστ Σάιντ.

Δεν μπορούσε να καθίσει σε μια θέση. Σηκώθηκε κι άρχισε να βηματίζει πέρα δώθε προβληματισμένος, ενώ η σκιά του κορμιού του έπεφτε στον τοίχο του καθιστικού δημιουργώντας ένα φωτοστέφανο μυστηρίου. Αγάλματα του Απόλλωνα και του Διόνυσου έστεκαν απέ-ναντι από την Αφροδίτη. Όπως κάθε πρωί πριν πάει στη δουλειά, πάτησε το διακόπτη μιας πηγής από λευκό μάρμαρο κοντά στα έρ-γα τέχνης. Μια απαλή υδάτινη γραμμή άρχισε να κελαρύζει δίνοντας έναν αέρα χαλάρωσης στον κυρίως χώρο.

Ο Αδάμ Ρούσος ήταν γνωστός στο περιβάλλον της πόλης ως «δό-κτωρ Έρωτας». Συχνά του έπαιρναν συνεντεύξεις τα τηλεοπτικά κα-νάλια και τα εξειδικευμένα περιοδικά λόγω των επαναστατικών του μεθόδων σεξουαλικής ίασης. Είχε ταράξει την εκδοτική αγορά με το

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 39

βιβλίο του Μεταφυσικά Μυστήρια της Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας, το οποίο χρησιμοποιούσαν ως σύγγραμμα μελέτης σε ορισμένα πανε-πιστήμια.

Οι κριτικοί έλεγαν γι’ αυτόν ότι οι μελέτες του για τη σεξουαλικό-τητα μοιάζουν με φρέσκο ανοιξιάτικο αεράκι έπειτα από χρόνια χει-μωνιάτικου εγκλεισμού, αναφερόμενοι στους αιώνες καταπίεσης και καταδίκης καθετί σχετικού με τη σεξουαλικότητα που ασκούσαν ορι-σμένες θρηκείες και μοραλιστικές κοινωνίες.

Ο Αδάμ είχε εξαιρετική φήμη, αξιόλογη οικονομική θέση και κα-λό επίπεδο ζωής. Αφοσιωνόταν με θέρμη στην κλίση του και είχε εξαιρετικά αποτελέσματα στον εκτενή κύκλο των ασθενών του. Από την άλλη πλευρά, το τηλεφώνημα του αρχαιολόγου έβαλε σε πειρα-σμό το ανήσυχο, ερευνητικό πνεύμα του.

Ο Αχιλλέας πρέπει να έχει κάτι πολύ ισχυρό στα χέρια του, σκέ-φτηκε αναστενάζοντας στη θύμιση της αγαπημένης του Ελλάδας, που την είχε αφήσει εδώ και μία δεκαετία. Νοσταλγούσε τα έθιμά της, το φαγητό, τους χορούς, το λαό και τον ήλιο της. Δεν είχε ξαναγυρί-σει εκεί από τότε που του ανακοίνωσαν το θάνατο του πατέρα του, μερικά χρόνια νωρίτερα. Πριν από εκείνη την απώλεια επέστρεφε κάθε καλοκαίρι για να επισκεφθεί τους γονείς και τους φίλους του και να απολαύσει τον ήλιο της Μεσογείου στα νησιά.

Αν ανταποκρινόταν στο αίτημα του Αχιλλέα, το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να ξεκινήσει ένα μήνα νωρίτερα τις διακοπές του, τις οποίες προγραμμάτιζε ούτως ή άλλως για τον Αύγουστο. Ήταν απα-ραίτητο να βάλει σε τάξη τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Εκεί-νη τη στιγμή η εσωτερική του φωνή τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να στηρίξει το φίλο του.

Μπήκε στο ντους, ελευθέρωσε το νου του κάτω από το χλιαρό νε-ρό και βγαίνοντας από το μπάνιο, όταν το ρολόι του τοίχου έδειχνε έξι και μισή το πρωί, άφησε κατά μέρος την αβεβαιότητα. Χωρίς να διστάσει, πλησίασε το γραφείο του με την πετσέτα τυλιγμένη γύρω από τη μέση και τα μαλλιά ακόμα βρεγμένα, άναψε τον φορητό Mac και έκλεισε στο διαδίκτυο ένα εισιτήριο για Αθήνα με την προγραμ-ματισμένη πτήση της επόμενης μέρας.

40 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

2

Η ΦΙΛΙΑ που συνέδεε τον Αχιλλέα Ευαγγέλου και τον Αδάμ Ρούσο είχε γεννηθεί σχεδόν είκοσι χρόνια νωρίτερα, όταν ο Νίκος Ρούσος, ο πατέρας του Αδάμ, πήγε να ζήσει στη Θήρα, τη σημερινή Σαντο-ρίνη. Εκεί ο Αχιλλέας διατηρούσε το επιστημονικό και αρχαιολογι-κό εργαστήριό του και αφιέρωνε τον περισσότερο χρόνο του στην πυρετώδη έρευνα κάθε στοιχείου σχετικού με το μυθικό πολιτισμό των Ατλάντων.

Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε και ο Νίκος Ρούσος να έχει αφιερώ-σει πολλά χρόνια αναζητώντας τα ίχνη της Ατλαντίδας και τις προ-ηγμένες τεχνολογικά, απόκρυφες και πνευματικές μεθόδους της. Τους δύο άντρες σύστησε ένας συνάδελφός τους, σε μία από τις πολ-λές συναντήσεις και διοργανώσεις της Unesco, και από τότε έγιναν αχώριστοι συνάδελφοι.

Τους δύο αρχαιολόγους, που μοιράζονταν το πάθος των ιστο-ριών του Πλάτωνα και της αναζήτησης στοιχείων και μεμονωμέ-νων κομματιών σε ανασκαφές που είχε πραγματοποιήσει κατά το μεγαλύτερο μέρος τους ο πατέρας του Αδάμ, αδέλφωνε η αναζή-τηση ιχνών του εξαφανισμένου πολιτισμού, ο οποίος, καθώς φαί-νεται, προερχόταν από το μυθικό ήρωα Άτλαντα, γιο του ίδιου του Ποσειδώνα.

Στους κόλπους της επιστημονικής κοινότητας, όσοι αναζητούσαν την Ατλαντίδα στιγματίζονταν ως «αθεράπευτοι τρελοί» και ελάχιστα επαγγελματίες, όμως οι δύο συνάδελφοι έκαναν πως δεν άκουγαν τα παρατσούκλια και τις κοροϊδίες. Γνώριζαν ότι καθημερινά πολλοί χρησιμοποιούσαν όρους όπως «ατλαντικός», «αθλητικός» και «αθλη-τισμός» χωρίς να ξέρουν ότι προέρχονται από τον Άτλαντα, το μυθι-κό βασιλιά της Ατλαντίδας. Υπήρχε ακόμα και η λέξη «ατλαντισμός», που περιέγραφε την πολιτική στάση της προσκόλλησης στις αρχές του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), η οποία ευ-νοούσε την επέκταση και την ενίσχυσή του στην Ευρώπη.

Τον Ευαγγέλου και τον Ρούσο δεν ένωνε μόνο η επαγγελματική σχέση, αλλά και ένα κοινό συζυγικό πεπρωμένο, αφού και οι δύο πή-ραν διαζύγιο –ταυτόχρονα σχεδόν–, γιατί δεν κατάφεραν να ισορρο-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 41

πήσουν το πάθος τους για τις έρευνες με το λιγοστό χρόνο που μπο-ρούσαν να αφιερώσουν στις πρώην συζύγους τους.

Ο Νίκος Ρούσος εξαφανίστηκε σε μια υποβρύχια αποστολή με τραγικό τέλος κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ερευνών στη Σαντο-ρίνη. Το πτώμα του δε βρέθηκε ποτέ, αλλά λίγο καιρό αργότερα δη-λώθηκε επίσημα ο θάνατός του. Τα υπόλοιπα μέλη της ερευνητικής ομάδας είχαν καλύτερη τύχη εκείνη τη μέρα, όταν τους έπιασε μια τρομερή καταιγίδα καταμεσής στο Αιγαίο.

Εκείνη την εποχή ο Νίκος Ρούσος ήταν επικεφαλής μιας ερευνη-τικής ομάδας για το έγκριτο κανάλι ντοκιμαντέρ National Geographic. Άνθρωπος εξωστρεφής, ανυπότακτος και ατίθασος –το αντίθετο του γιου του–, ο Νίκος προσπαθούσε να εξισορροπήσει το πάθος με τη συνειδητή σκέψη. Ο Αδάμ, αντίθετα, παράφραζε συχνά τον Αριστο-τέλη: «Η αρετή βρίσκεται στο μέσο όρο».

Ο Νίκος ήταν γνωστός σε αρκετές χώρες ως σημαντικός υπέρμα-χος της φύσης και της κληρονομιάς των αρχαίων Ελλήνων. Είχε κά-νει συζητήσεις με εκπροσώπους του Βρετανικού Μουσείου και υπο-στήριζε ότι οι ζωφόροι και τα αγάλματα που εκτίθονταν σήμερα στο μουσείο αυτό έπρεπε να γυρίσουν στην Αθήνα. «Τα έκλεψαν πριν από πολλά χρόνια και θα ήταν σωστό να τα επιστρέψουν». Αυτό ήταν το επιχείρημά του.

Σχετιζόταν στενά και με τη σφαίρα της πολιτικής και βοήθησε, χρόνια πριν, να αποκτήσει ο κόσμος συνείδηση σχετικά με την υπερ-θέρμανση του πλανήτη, και μάλιστα πολύ πριν από τις έντονες εκ-στρατείες που πραγματοποίησε το 2007 ο Αλ Γκορ.

Ο Αδάμ κληρονόμησε τα πολύτιμα στοιχεία των ερευνών του πα-τέρα του, ωστόσο για τη συνέχιση των αναζητήσεων τα παρέδωσε στον Αχιλλέα, που θρηνούσε κι εκείνος την εξαφάνιση του Νίκου και παρέμενε στην εμπροσθοφυλακή της αναζήτησης της Ατλαντίδας.

«Το έργο του πατέρα μου έμεινε στη μέση», έλεγε στον Αχιλλέα ο Αδάμ. «Μακάρι να μπορέσεις να το συνεχίσεις εσύ».

Το πτώμα του Νίκου δε βρέθηκε ποτέ, κάτι που εμπόδιζε το γιο του να γιατρέψει το τραύμα της ψυχής του. Ο Αδάμ ήξερε ότι στον κόσμο των συναισθημάτων του κάτι δεν ήταν απόλυτα ξεκάθαρο και θεραπευμένο σχετικά με το μυστηριώδες τέλος του πατέρα του.

42 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Κάθε φορά που επέστρεφε στην Ελλάδα τον τύλιγε ένα άρωμα νο-σταλγίας. Η Σαντορίνη τον υποδεχόταν στο σπίτι της οικογένειάς του, ένα χαρακτηριστικό πάλλευκο ελληνικό κτίσμα στην περιοχή της Οίας. Το πανέμορφο χωριό, χτισμένο στο βράχο, πρόσφερε ασύγκριτη πα-νοραμική θέα γεμάτη κάλλος και φως. Ο Αδάμ δεν ήθελε να πουλή-σει το γεμάτο αναμνήσεις σπίτι που είχε κληρονομήσει. Ένιωθε ότι, όσον αφορά την ομορφιά, η δημιουργική ενέργεια της ζωής είχε στα-θεί λίγο πιο γενναιόδωρη απέναντι σε εκείνο το νησί. Ήταν ένας τό-πος που εξέπεμπε ενέργεια, μαγεία και σαγήνη.

Όταν ήταν νεότερος, επέστρεφε εκεί τα καλοκαίρια. Του άρεσε πολύ να δοκιμάζει τις λιχουδιές στα παραδοσιακά εστιατόρια και στις ταβέρνες κάτω από τον ήλιο της Μεσογείου. Έτρεχε και κολυ-μπούσε για να κρατιέται σε φόρμα και συναντιόταν με κάποιους γνω-στούς για να παίξουν μπάσκετ. Απολάμβανε τις χαρές, τα διάφανα, γαλανά νερά, τους νυχτερινούς ελληνικούς χορούς και το παράκανε λιγάκι με τα εξαιρετικά κρασιά του νησιού.

Υποτίθεται ότι αυτή τη φορά θα πήγαινε στην Ελλάδα για περισ-σότερη δράση και λιγότερη απόλαυση. Είχε περάσει ένα χρόνο σκλη-ρής δουλειάς και ανυπομονούσε να κάνει διακοπές, αν και δεν ήξερε τι επρόκειτο να συναντήσει. Αφού προέρχεται από τον Αχιλλέα, μπο-ρώ να περιμένω οτιδήποτε, σκεφτόταν. Έφερνε στο νου του τον παλιό φίλο και συνάδελφο του πατέρα του, ο οποίος του είχε κάνει ένα τόσο επείγον τηλεφώνημα, σαν να εξαρτιόταν από αυτό η ζωή του.

Κι εκείνη η περίεργη αίσθηση θα επιβεβαίωνε ότι ο Αδάμ δεν έκανε λάθος.

3

Αθήνα, 20 Ιουλίου 2012

«ΚΑΛΗΜΕΡΑ!» του είπε η νεαρή υπάλληλος στο γκισέ των πληροφο-ριών στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος στην Αθήνα.

«Καλημέρα», απάντησε ο Αδάμ στη μητρική του γλώσσα ενώ περ-νούσε μπροστά από το γκισέ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 43

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα που δικαιολογούσε εκείνο το χαιρε-τισμό. Ο ουρανός είχε λίγα συννεφάκια και φυσούσε ένα ελαφρύ αε-ράκι, χαρακτηριστικό της Αθήνας τούς μήνες του καλοκαιριού.

«Μπορώ να σας εξυπηρετήσω σε κάτι;» «Όχι, ευχαριστώ, δε χρειάζομαι τίποτα», απάντησε εκείνος ευγε-

νικά. «Περιμένω ένα φίλο. Σίγουρα έχει καθυστερήσει». Χαιρέτησε με ένα χαμόγελο την ευγενική υπάλληλο και κατευ-

θύνθηκε προς την αίθουσα αναμονής. Στο μεταξύ, έβγαλε το μαύρο σακάκι κι έμεινε μόνο με το λεπτό σκούρο μπλε πουκάμισό του.

Ο κόσμος πηγαινοερχόταν στους διαδρόμους, υπάλληλοι εται-ρειών και οδηγοί ταξί περίμεναν προσκεκλημένους επιβάτες κρατώ-ντας πινακίδες με τα ονόματά τους για να τους αναγνωρίσουν. Όπως σε όλα τα αεροδρόμια των μεγάλων πρωτευουσών, τα καταστήματα, τα φώτα και τα χρώματα σάστιζαν τον άρτι αφιχθέντα επισκέπτη, που προσπαθούσε να διαβάσει την πυξίδα του μυαλού του για να προσανατολιστεί στη νέα επικράτεια, μα ο Αδάμ γνώριζε εκείνο το μέρος σαν την παλάμη του χεριού του.

Δεν είχαν περάσει πάνω από μερικά λεπτά από την προσγείωση όταν θυμήθηκε να ανάψει το Blackberry. Ένας οξύς ήχος από τα Ει-σερχόμενα του υπέδειξε αμέσως ότι είχε δύο μηνύματα. Το πρώτο έλεγε: «Καλώς ήλθατε στην Ελλάδα. Η Cosmote σάς εύχεται καλή δι-αμονή και σας προσφέρει τις υπηρεσίες της σε όλη τη χώρα».

Όταν άνοιξε το δεύτερο μήνυμα, το κείμενο που διάβασε τον έκα-νε να ανατριχιάσει.

ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ. ΑΔΑΜ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ. ΑΛΕΞΙΑ

Ο Αδάμ χλόμιασε. Μια παγωμένη ριπή διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά του και τον έκανε

να ξαναζήσει τα χρόνια του πόνου για το χαμό του πατέρα του, ανοί-γοντας το σεντούκι των πληγωμένων αισθημάτων του. Έστρεψε το κεφάλι αναζητώντας κάποιο γνώριμο πρόσωπο, αλλά μάταια. Η καρ-

44 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

διά του άρχισε να χτυπά δυνατά, η αναπνοή του έγινε πιο γρήγορη και οι φλέβες του διαστάλθηκαν σαν να ήταν καθαρόαιμο πριν από τον αγώνα. Γύρω του τα πρόσωπα άγνωστα. Ένιωθε αποπροσανατο-λισμένος και μπερδεμένος. Εξαφανίστηκε ο Αχιλλέας; Γιατί;

Χίλιες ερωτήσεις στριφογύριζαν στο μυαλό του σαν σβούρα. Κά-θισε στη μοναδική θέση που βρήκε ελεύθερη. Η θερμοκρασία του σώματός του ανέβαινε όλο και περισσότερο και ο ιδρώτας εμφανί-στηκε στο μέτωπό του.

Η Αλεξία Ευαγγέλου ήταν κόρη του Αχιλλέα. Όταν γνωρίστηκαν, ο Αδάμ ήταν είκοσι δύο χρονών κι εκείνη μόλις δεκαπέντε. Ζούσαν στο ίδιο νησί, αφού οι γονείς τους είχαν βρεθεί εκεί για να δουλέψουν μαζί. Όταν ο Αδάμ πήγε στην Αθήνα για να σπουδάσει, εκείνη έμει-νε χωρίς τον άντρα που θαύμαζε και με τον οποίο τη συνέδεαν η φι-λία και ο έρωτας, γιατί ένιωθε γι’ αυτόν έναν πλατωνικό έρωτα.

Ο Αδάμ έσπευσε να πληκτρολογήσει τον αριθμό από τον οποίο είχε σταλεί το μήνυμα.

«Παρακαλώ;» είπε μια γυναικεία φωνή. «Αλεξία; Εσύ είσαι; Τι έγινε;» «Δεν ξέρω, Αδάμ. Είναι όλα πολύ μπερδεμένα. Εξαφανίστηκε ο

πατέρας μου!» «Μα... Πότε; Δεν πάνε ούτε δύο μέρες που μιλήσαμε», ρώτησε

εκείνος αναστατωμένος από την είδηση. Πήρε βαθιά ανάσα προσπα-θώντας να ηρεμήσει.

«Άκουσέ με», είπε απαλά η Αλεξία κρατώντας την ψυχραιμία της. «Πρέπει να βρεθούμε, να μιλήσουμε οπωσδήποτε... Φρόντισε να μη σε ακολουθήσει κανείς».

Ο Αδάμ εξεπλάγη. «Να μη με ακολουθήσει κανείς; Αλεξία, δεν καταλαβαίνω τι συμ-

βαίνει!» «Απ’ ό,τι μου είπε ο πατέρας μου, κανείς δεν ήξερε ότι θα ερχό-

σουν. Πρόσεχε όμως. Διακυβεύεται κάτι πολύ σημαντικό. Μπορού-με να τα πούμε σε μία ώρα στο μπαρ Five Brothers στην οδό Αιόλου. Είναι ο δρόμος στον οποίο βρίσκεται η Εθνική Τράπεζα της Ελλά-δας, κάτω από την Ακρόπολη».

«Ναι, τον ξέρω. Θα είμαι εκεί σε μία ώρα».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 45

Ο Αδάμ έμεινε να κοιτά το Blackberry κατάπληκτος, με όψη βλο-συρή και νου σαστισμένο. Αντέδρασε όμως γρήγορα. Έκανε κάμπο-σα βήματα προς τα δεξιά, προς το τέλος ενός διαδρόμου, κι άφησε τη μικρή μαύρη βαλίτσα του στη φύλαξη αποσκευών του αεροδρο-μίου. Πήρε το πορτοφόλι, το κινητό, το σημειωματάριο και το στιλό του και βγήκε γρήγορα για να βρει ταξί.

4

ΤΑ ΜΑΤΙΑ του Βίκτορ Σοπένσκι έμοιαζαν να θέλουν να πεταχτούν από τις κόγχες τους. Ο μεγαλόσωμος αστυνομικός πλησίαζε τα πε-νήντα, αλλά έδειχνε πολύ μεγαλύτερος. Τα πρώτα σημάδια της φα-λάκρας ήταν τόσο εμφανή όσο και η κοιλιά του, αποτέλεσμα του εθι-σμού του στην μπίρα και στο έτοιμο φαγητό.

Είχε γεννηθεί στην Αλβανία, ωστόσο τη δεκαετία του ’60 οι γο-νείς του μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και μεγάλω-σε. Περιθωριοποιημένος από τους νεαρούς Αμερικανούς που τον πε-ριγελούσαν για την εθνικότητά του, άνοιξε σιγά σιγά το δρόμο του, ώσπου μετά την εφηβεία γράφτηκε στο σώμα ερευνών της αστυνο-μίας της Νέας Υόρκης.

Με το πέρασμα των χρόνων η διεφθαρμένη φύση του τον έσπρω-ξε να συναναστραφεί με τους μαχαιροβγάλτες της αστυνομίας και το «μαύρο μπράτσο» της. Χρόνια αργότερα κατέληξε να δουλεύει ως άνθρωπος-βιτρίνα αλλά και πληρωμένος δολοφόνος της ισχυρής πα-γκόσμιας οργάνωσης που είναι γνωστή ως «Μυστική Κυβέρνηση». Τον αποκαλούσαν «Κοράκι» στις τάξεις της πανίσχυρης, κρυφής ορ-γάνωσης και των δυνάμεων της αστυνομίας λόγω των αποστολών που εκτελούσε σε άλλες χώρες, αλλά και για την οξυδέρκεια, το ένστικτο και τη σκληρότητά του την ώρα που «έτρωγε» τα θύματά του.

Το σώμα της Μυστικής Κυβέρνησης αποτελούνταν από ένα πε-ρίπλοκο δίκτυο ελέγχου σε έναν οργανισμό που περιλάμβανε στις τά-ξεις του υψηλούς αξιωματούχους των κυβερνήσεων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ευρώπης και της Ρωσίας. Είχαν επίσης διασυνδέσεις με μια ισχυρή παγκόσμια οικονομική στοά, τη Λέσχη Μπίλντερ-

46 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

μπεργκ, η οποία αναμειγνυόταν μυστικά με τους μασόνους. Προστα-τευμένοι από μια θολή, πανίσχυρη ιεραρχία στους κόλπους της κα-θολικής εκκλησίας έφερναν εις πέρας τα σχέδια που υπαγόρευε η οι-κονομική, κοινωνική, ψυχολογική και θρησκευτική τους δύναμη. Σε αυτό το επικίνδυνο κοκτέιλ εξουσίας συμμετείχαν επιστήμονες και υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί, οι οποίοι πληρώνονταν από τη Μυστική Κυβέρνηση, αλλά και αντιπρόσωποι μεγάλων συμφερόντων της φαρ-μακευτικής βιομηχανίας. Λόγω της περίπλοκης κλιμακωτής οργάνω-σης των εξουσιών της που ήταν απαλλαγμένη από εθνικισμούς, η Μυ-στική Κυβέρνηση όχι μόνο εμπόδιζε την αποκάλυψη της δομής της, αλλά ήταν και πρακτικά αδύνατο να τη γνωρίζει κανείς. Για να δια-σφαλιστεί αυτή η μυστικότητα, όσοι είχαν κατώτερους βαθμούς δεν ήξεραν όλα τα μέλη. Η διαταγή ήταν να γνωρίζουν μόνο τον άμεσα ανώτερό τους, όχι πολύ πέρα από αυτόν.

Εκείνο το πρωί ο Βίκτορ Σοπένσκι φορούσε ένα ιδρωμένο γαλά-ζιο πουκάμισο, λυτή μπλε γραβάτα και στενό καφετί σακάκι. Το κα-κόγουστο ντύσιμό του –που δεν έκρυβε τη φθορά του κορμιού του– αντιστάθμιζε ο βάναυσος τρόπος με τον οποίο δούλευε ενάντια σε όσους ο ίδιος και οι όμοιοί του αποκαλούσαν «άτομα που αποπειρώ-νται κατά του συστήματος».

Ο αρχαιολόγος ήταν δεμένος χειροπόδαρα σε μια καρέκλα στη μέση μιας σκοτεινής, υγρής αίθουσας, γεμάτης από τον καπνό που έβγαζε το τσιγάρο του βοηθού του Σοπένσκι, Κλοντ Βιλαμιτρέ. Αυ-τός ο λιγνός και καμπουριασμένος Γάλλος κόντευε τα σαράντα πέ-ντε και τον κατέτρωγε η φθορά που προκαλούν στους πνεύμονες η νικοτίνη και ο καπνός. Ήταν στις προσταγές του αρχηγού Σοπένσκι για ό,τι ζητούσε. Πολλές φορές ο άγαρμπος πράκτορας Βιλαμιτρέ είχε αποδείξει την πίστη του στον αρχηγό και εξίσου πολλές φορές έκανε τις πιο βρόμικες δουλειές χωρίς κανένα πρόβλημα. Πληρώνο-νταν και οι δύο διπλά: Από τη μία έπαιρναν το μισθό της αστυνομί-ας της Νέας Υόρκης, τον οποίο οι ίδιοι θεωρούσαν χαμηλό, και από την άλλη ένα γενναιόδωρο μηνιαίο ποσό από τη Μυστική Κυβέρνη-ση, που κατέπνιγε οποιαδήποτε ανεπαίσθητη ένδειξη επαγγελματι-κής ηθικής στη στενή συνείδησή τους.

Ο Σοπένσκι και ο Βιλαμιτρέ δεν έκαναν εκείνη τη δουλειά μόνο

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 47

για τα χρήματα. Είχαν ιδανικά και φιλοδοξίες, που συνέπιπταν με τις πιο υψηλές επιδιώξεις της Μυστικής Κυβέρνησης, αν και οι ίδιοι αποτελούσαν μόνο ένα μικρό γρανάζι του περίπλοκου παγκόσμιου μηχανισμού ελέγχου και εξουσίας∙ ένα μικροσκοπικό κομμάτι, ση-μαντικό την ώρα της δράσης αλλά απόλυτα αντικαταστάσιμο, όση θέληση κι αν είχαν να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη.

Ζούσαν στη Νέα Υόρκη και είχαν έρθει στην Ελλάδα για μια «ση-μαντικότατη, απόλυτα εμπιστευτική αποστολή υψίστης προτεραιό-τητας», όπως είχε επισημάνει το αφεντικό στον Σοπένσκι από το τη-λέφωνο. Ο άμεσα ανώτερός του, τον οποίο δεν είχε γνωρίσει ποτέ από κοντά, ζητούσε να τον αποκαλούν απλά «Μάγο». Ήταν πάντα απαιτητικός και αυταρχικός όταν ανέθετε τις αποστολές, μα γενναι-όδωρος όταν τους πλήρωνε για κάθε έξτρα δουλίτσα που έκαναν.

Στο δωμάτιο όπου κρατούνταν ο αρχαιολόγος, ένας τρίτος άντρας, τον οποίο στην οργάνωση αποκαλούσαν «Κουκουβάγια», επειδή εί-χε μεγάλα, γουρλωτά γαλάζια μάτια, έστεκε μισοκρυμμένος στις σκιές. Δε φαινόταν το πρόσωπό του, διαγράφονταν μόνο ένα ζευγάρι γυα-λιστερά ιταλικά παπούτσια, μαύρα σαν πίσσα, κάτω από ένα κομψό κοστούμι στο ίδιο χρώμα. Το κορμί του έδειχνε να έχει ποτίσει μια έντονη μυρωδιά από πατσουλί.

Ο Σοπένσκι απευθύνθηκε στον Αχιλλέα με ύφος υπεροπτικό. «Υποθέτω, καθηγητή Ευαγγέλου, πως φαντάζεστε ότι δε θα σας

προσφέρουμε την κλασική ελληνική φιλοξενία», είπε ξερά ρίχνοντας στο βοηθό του μια ματιά γεμάτη συνενοχή.

Ο Αχιλλέας δεν κουνήθηκε. Τον τύφλωνε ένα δυνατό φως που έπε-φτε μπροστά στο πρόσωπό του. Κράτησε τα μάτια κλειστά για να μη βλάψει την όρασή του κι έμεινε σιωπηλός δείχνοντας θάρρος.

«Βλέπω ότι θέλετε να τιμήσετε το όνομά σας, γενναίε Αχιλλέα», σχολίασε ο Γάλλος ειρωνικά, προφέροντας αργά το όνομα του καθη-γητή με μια περιφρονητική γκριμάτσα.

Ο Αχιλλέας ίδρωνε κάτω από το φως. Ο Βιλαμιτρέ έβαλε λίγη βότκα σε ένα πλαστικό ποτήρι και έτει-

νε άλλο ένα στον άνθρωπο που έστεκε στις σκιές και παρακολουθού-σε προσεκτικά τη σκηνή ακίνητος. Η Κουκουβάγια απέρριψε το πο-τό με ένα νεύμα του αριστερού χεριού, στο οποίο φορούσε ένα πα-

48 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

νάκριβο Rolex. Ο Γάλλος φτερνίστηκε δύο φορές εισπνέοντας το δυ-νατό άρωμα του μυστηριώδους ατόμου με το οποίο είχαν έρθει πρό-σφατα σε επαφή μέσω του Μάγου. Ο Κλοντ Βιλαμιτρέ δεν εμπιστευό-ταν τον άγνωστο άντρα και απεχθανόταν το άρωμά του.

Ο Σοπένσκι έσφιξε τους καρπούς του αρχαιολόγου δυνατά εμπο-δίζοντας τη ροή του αίματος στα χέρια του. Ο Αχιλλέας βόγκηξε από τον πόνο.

«Στο θέμα μας, καθηγητή Ευαγγέλου», είπε έντονα ο αστυνομι-κός. «Εσείς δε θα σπαταλήσετε το χρόνο μας κι εμείς δε θα σας κά-νουμε κακό. Πείτε μας αυτό που θέλουμε να μάθουμε και θα είμα-στε όλοι ευχαριστημένοι».

Ο Αχιλλέας ανάσανε με δυσκολία. Είχε αρχίσει να νιώθει την πί-εση του ασφυκτικού χώρου και των απαγωγέων του. Τα μπράτσα του πονούσαν όλο και περισσότερο από το σφίξιμο της θηλιάς και το στο-μάχι του είχε δεθεί κόμπος.

«Δε θα σας πω λέξη». Ένιωθε ανήμπορος, γιατί δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Του απέμενε μόνο η πνευματική του ακεραιότητα.

«Ωραία, λοιπόν», αποκρίθηκε κοφτά ο Βίκτορ Σοπένσκι. «Βλέπω ότι επιδιώκετε τις δάφνες και τη δόξα για να καυχιέστε στους συνα-δέλφους σας. Δεν ξέρω τι έχουν οι Έλληνες με την προσωπική δόξα. Είναι κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ», πρόσθεσε ειρωνικά.

«Υποθέτω ότι δεν έχετε ιδέα περί δόξας. Είναι μόνο για τους τολ-μηρούς».

«Ναι, βέβαια!» αναφώνησε ο Σοπένσκι χλευαστικά και έκανε μια υποτιμητική χειρονομία. «Φαντάζομαι ότι εσείς, καθηγητή, είστε πο-λύ τολμηρός... Θα σας πω εγώ τι είστε». Ο τόνος της φωνής του υψώ-θηκε κι ακούστηκε σαν βρυχηθμός λιονταριού. «Ένας γλείφτης στην Unesco και στα Ηνωμένα Έθνη, που προσπαθεί απελπισμένα για την αναγνώριση των ανακαλύψεών του! Ένας γέρος που παραληρεί!» Πρόφερε αργά τις τελευταίες λέξεις και τις έφτυσε στο τσακισμένο πρόσωπο του Αχιλλέα.

Τυφλωμένος από το φως, ο αρχαιολόγος δεν τον διέκρινε καθα-ρά, αν και ένιωθε τη βρομερή ανάσα του Σοπένσκι λίγα εκατοστά μακριά από το πρόσωπό του.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 49

«Αν μιλάμε μόνο για το παραλήρημα ενός γέρου», απάντησε, «δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένετε να σας αποκαλύψω τις πληροφο-ρίες».

«Οι ανώτεροί μου σας θεωρούν απειλή». «Οι ανώτεροί σας είναι εκείνοι που παραληρούν». «Έχει αρχίσει να εξαντλείται η υπομονή μου», ξεφώνισε ο Σοπέν-

σκι. «Εγώ δεν είμαι κανένας από τους μεγάλους φιλοσόφους σας για να κάνουμε διάλογο. Εγώ είμαι πολεμιστής», πρόσθεσε έντονα. «Με υποχρεώνετε να δράσω, καθηγητή Ευαγγέλου».

Ο Αχιλλέας ένιωθε να πνίγεται όλο και περισσότερο από την έλ-λειψη αέρα μέσα σε εκείνο το σκοτεινό, παλιό μεγάλο σπίτι χωρίς παράθυρα.

Ο Σοπένσκι πρόσεξε ότι ο άντρας που κρυβόταν στις σκιές κού-νησε το δεξί χέρι. Κατάλαβε αμέσως την εντολή.

«Προχώρα», διέταξε τον Βιλαμιτρέ. Ο καμπούρης Γάλλος έφερε το τσιγάρο στο στόμα κι έσκυψε για

να πιάσει ένα μηχάνημα από το πάτωμα. Το έβαλε στην μπρίζα κι αυτό έβγαλε ένα μικρό τσίριγμα. Όταν το πλησίασε στο κορμί του Αχιλλέα, εκείνος αισθάνθηκε ένα κέντρισμα σαν να τον είχαν τσιμπή-σει εκατό μέλισσες μαζί.

Συγκρατήθηκε νιώθοντας τον πόνο, αν και πολύ ευχαρίστως θα είχε βγάλει μια κραυγή, περισσότερο από ανικανότητα γιατί δεν μπο-ρούσε να ελευθερωθεί παρά από το σωματικό πόνο.

«Πρέπει να ξέρετε ότι ο βοηθός μου το απολαμβάνει ιδιαίτερα αυτό, αλλά δε μας αρέσει να χάνουμε τον καιρό μας. Θέλουμε απο-τελέσματα», γρύλισε άλλη μια φορά ο Σοπένσκι.

Με μια δυνατή γροθιά ο Γάλλος χτύπησε στο μάγουλο τον Αχιλ-λέα, ο οποίος ένιωσε έναν από τους κοπτήρες του να πέφτει στο πά-τωμα κι ένα ρυάκι αίμα να τρέχει από το στόμα του.

«Κοιτάξτε, καθηγητή Ευαγγέλου», είπε ο Σοπένσκι που, όταν εί-δε το αίμα, ένιωσε τη συγκίνηση του κυνηγετικού κι απέκτησε έναν αέρα ανωτερότητας. «Θα είμαι ξεκάθαρος μαζί σας. Αν δε θέλετε να έχετε την ίδια τύχη με το συνάδελφό σας, τον... Πώς τον έλεγαν;» Έκανε πως δε θυμόταν. «Α, ναι, τον καθηγητή Νίκο Ρούσο. Σας ζη-τώ να φανείτε έξυπνος και να μας πείτε τι ξέρετε».

50 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Αχιλλέας έστρεψε έκπληκτος το κεφάλι προς το μέρος τους. «Καλά το υποπτευόμουν ότι ο φίλος μου αποκλείεται να έχασε τη

ζωή του υπό φυσικές συνθήκες. Καθάρματα!» φώναξε ο αρχαιολό-γος φτύνοντάς τους.

Ο Σοπένσκι και ο Βιλαμιτρέ γέλασαν δυνατά. «Δολοφόνοι!» ξεφώνισε ο Αχιλλέας εξοργισμένος. Η φωνή του

αντήχησε σαν βροντή. Ήξερε ότι ο συνάδελφός του, ο Νίκος Ρούσος, είχε δεχτεί απει-

λές μια δυο φορές, όμως τότε κανείς τους δεν είχε δώσει μεγάλη ση-μασία. Οι απειλές ήταν συνηθισμένες στον κόσμο των ανεπίσημων ερευνών. Τις λάμβαναν αργά ή γρήγορα όσοι ανεξάρτητοι επιστή-μονες σκάλιζαν κρυφά πράγματα, γιατί η Μυστική Κυβέρνηση και η Εκκλησία δεν ήθελαν να γίνουν γνωστές στο ευρύ κοινό ορισμένες ανακαλύψεις που επηρέαζαν τα συμφέροντά τους.

Οι τρεις απαγωγείς είχαν αρχίσει να ανυπομονούν. Η αδρεναλίνη έτρεχε στο αίμα του Αχιλλέα, όμως εκείνος παρέ-

μεινε στωικός. «Πιστεύετε ότι φοβάμαι το θάνατο στην ηλικία μου;» Επικράτη-

σε σιωπή. «Όλοι εκείνοι που δουλεύουν για το φως και την αλήθεια υπόκεινται διωγμούς από τον καιρό της Ιεράς Εξέτασης. Οι τίμιοι ερευνητές της επιστήμης υπέφεραν ανέκαθεν τους διωγμούς των ισχυρών», φώναξε άγρια ο Αχιλλέας. «Από το Μεσαίωνα χρησιμοποι-είται η ίδια τακτική».

Εκείνη τη στιγμή οι σκέψεις του άρχισαν να ξεκαθαρίζουν. Πά-σχισε να ανοίξει τα μάτια για να δει. Το μόνο που κατάφερε να δια-κρίνει ήταν μια αλυσίδα με έναν Εσταυρωμένο που κρεμόταν στο στέρνο του Βιλαμιτρέ, σαν το ίχνος μιας τυφλής πίστης από την οποία πιθανόν ο Γάλλος αναζητούσε λύση στην ξεχαρβαλωμένη ζωή του.

«Καθηγητή», είπε ο Σοπένσκι σαν να μιλούσε τώρα σε ένα ανυ-πάκουο παιδί που αρνούνταν να αφήσει το παιχνίδι στο πάρκο, «άν-θρωποι όπως εσείς και ο ανήσυχος φίλος σας, ο Ρούσος, οι Γκάντι της εποχής μας, δεν είναι πια της μόδας. Δε χωράτε στο δικό μας κό-σμο. Θέλετε να πάτε πιο μακριά απ’ ό,τι, ας πούμε, σας επιτρέπει η κρατούσα τάξη. Και ξέρετε πολύ καλά ότι, αν δε συνεργαστείτε, θα σας συμβεί ό,τι συνέβη και στο φίλο σας».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 51

Ο Βιλαμιτρέ τού κατάφερε με το μηχάνημα άλλο ένα επώδυνο τσίμπημα καταμεσής στην πλάτη.

Αυτή τη φορά ο Αχιλλέας έβγαλε ένα μουγκρητό πρωτόγονου, λες, ανθρώπου.

«Μιλήστε! Τι ανακαλύψατε στη Σαντορίνη; Τι κάνατε εκεί;» φώ-ναξε ο Σοπένσκι.

Σιωπή και καπνός. Ο μυστηριώδης άντρας που έστεκε στις σκιές γύρισε, έκανε ένα

σήμα με το δεξί χέρι και χωρίς να πει λέξη άνοιξε τη μοναδική πόρ-τα του δωματίου για να φύγει, αφήνοντας να μπει λίγος καθαρός αέ-ρας. Αποστολή του ήταν να αναγνωρίσει τον αρχαιολόγο. Το δικό του κομμάτι της δουλειάς είχε ολοκληρωθεί.

Το γνωρίζω αυτό το άρωμα, σκέφτηκε ο Αχιλλέας όταν εισέπνευ-σε τη μυρωδιά του άντρα που απομακρυνόταν. Το δυνατό άρωμα χώ-θηκε στα ρουθούνια του, έφτασε ως τον εγκέφαλο και ανακάλεσε μια ανάμνηση.

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό του Σοπένσκι. «Παρακαλώ;» Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε ξερή και αυ-

ταρχική. «Δεν έχει μιλήσει ακόμα, κύριε, μα δε θα αργήσει». Η φωνή στο τηλέφωνο ψιθύρισε κάτι στον Σοπένσκι κι εκείνος

χαμογέλασε με κακία. «Θαυμάσια ιδέα. Αυτό ακριβώς θα κάνω», απάντησε κατανεύο-

ντας. «Θα σας καλέσω μόλις έχω νέα». Για τα επόμενα δύο λεπτά ο ατσαλάκωτος Βίκτορ Σοπένσκι σκε-

φτόταν σιωπηλός κάνοντας κύκλους γύρω από τον αρχαιολόγο, σαν καρχαρίας που ζυγιάζει το θύμα του πριν επιτεθεί.

Ο σωματώδης αστυνομικός ψιθύρισε κάτι στο αφτί του Βιλαμι-τρέ κι ο βοηθός χαμογέλασε σατανικά δείχνοντας τα δόντια του, που είχαν αρχίσει να κιτρινίζουν από τη νικοτίνη.

«Ξέρω τι θα κάνουμε, γενναίε καθηγητή», είπε αργά ο Σοπένσκι. Ο τόνος της φωνής του έδειχνε τώρα μεγαλύτερη ανωτερότητα. Με-σολάβησε μια παύση πριν ξαναμιλήσει. «Πώς θα σας φαινόταν αν ρωτούσαμε καλύτερα την κόρη σας;»

52 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Βιλαμιτρέ γέλασε ξανά ακούγοντας τα λόγια του Σοπένσκι. Ο Αχιλλέας ένιωσε να τον πλακώνει ένα αβάσταχτο βάρος. Κι ένα

τσίμπημα στην καρδιά του. Δε βρήκε καν τη δύναμη να προσπαθή-σει να ελευθερωθεί. Τον τύλιξε ένα σύννεφο ανημποριάς.

Η κόρη μου είναι πολυτιμότερη από το μυστικό μου, σκέφτηκε παραιτημένος.

Ανάσανε επώδυνα το λιγοστό αέρα που είχε απομείνει εκεί μέ-σα.

Θέλησε να τους φωνάξει, να τους βρίσει και να τους πει ότι ήταν καθάρματα και σφετεριστές, μα δεν μπόρεσε. Η οργή και η κούρα-ση τον ανάγκασαν να δαγκώσει τα χείλη του, όπου είχε αρχίσει να πήζει το αίμα.

Από το στόμα του έτρεχε κόκκινο σάλιο, ίδρωνε έντονα και ένιω-θε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν παντελώς ακούγοντάς τους να μιλούν για την κόρη του. Αν επρόκειτο για τον ίδιο, μπορούσε να αντέξει οτιδήποτε, όμως με εκείνη τα πράγματα άλλαζαν.

Τη μόρφωσε στα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας, ανέλα-βε πολλά θέματα στην εφηβεία της και είχε πάντα χρόνο για εκείνη παρά τη δουλειά που τον απορροφούσε. Της εμφύσησε τη λατρεία στις θεότητες και στην ίδια τη φύση και την απομάκρυνε από κάθε ιεροτελεστία αδρανή, γεμάτη ενοχές και τύψεις.

Ο Αχιλλέας ένιωθε μια έντονη απόρριψη για όσα σχετίζονταν με την Εκκλησία. Ήταν ένας Έλληνας «της παλιάς σχολής» και πίστευε ότι η εισβολή της Εκκλησίας στα ελληνικά εδάφη είχε καταστρέψει την αγάπη των νέων για τη γνώση, το σεβασμό στους αρχαίους θε-ούς, το θαυμασμό για το κάλλος και την ευχαρίστηση αλλά και το με-γαλείο της ανθρώπινης τελειότητας, κάνοντας το άτομο μικρότερο και εξαρτημένο από ήθη και αφύσικες, ενοχλητικές ιδέες.

«Από τότε που μπήκε στην Ελλάδα η Εκκλησία έπαψαν να υπάρ-χουν άνθρωποι όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης και θαύματα όπως η Ακρόπολη. Τώρα κυριαρχεί μάλλον η υπαρξι-ακή μετριότητα», επιχειρηματολογούσε συχνά. Σκοπός του αρχαιο-λόγου ήταν εν μέρει η διεκδίκηση των αρχαίων Ελλήνων και, πολύ πιο πίσω στο χρόνο, των Μινωιτών και των Ατλάντων.

Τώρα οι περιστάσεις δεν ευνοούσαν τον καθηγητή Ευαγγέλου.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 53

Ελπίζω η Αλεξία να κατάλαβε και να έχει πράξει ανάλογα, σκέ-φτηκε για μερικές στιγμές, σαν να έψαχνε μια διέξοδο από εκείνη την πίεση.

Ήξερε ότι η κόρη του ήταν έξυπνη, επαναστάτρια κι είχε ελεύ-θερο πνεύμα. Ήταν πολύ περήφανος για εκείνη.

«Ωραία, λοιπόν», είπε στο τέλος ανόρεχτα. «Θα σας πω τι ανακά-λυψα, αλλά την κόρη μου να την ξεχάσετε». Η φωνή του φανέρωνε κούραση και παραίτηση.

Οι δύο αστυνομικοί ξέσπασαν σε ένα ξερό γέλιο. Ο Σοπένσκι πλησίασε στη μια σπιθαμή από το πρόσωπο του Αχιλ-

λέα. «Χαίρομαι που λογικευτήκατε και θα μας πείτε αυτό που θέλου-

με να μάθουμε», είπε υποκρινόμενος συνενοχή. Ενώ περίμενε να μι-λήσει ο αρχαιολόγος, έβγαλε από την τσέπη ένα μαγνητοφωνάκι. «Ήμουν σίγουρος ότι θα φερόσασταν περισσότερο έξυπνα παρά θαρραλέα, καθηγητή Ευαγγέλου. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια αδύ-ναμη πλευρά», πρόσθεσε με ένα θριαμβευτικό χαμόγελο στα χείλη.

5

ΤΑ ΓΕΡΑ ΕΛΑΣΤΙΚΑ της Mercedes Benz C-270 που μετέφερε τον Αδάμ γλιστρούσαν με μεγάλη ταχύτητα στη ζεστή άσφαλτο. Το κομψό, κί-τρινο ταξί χρειάστηκε πάνω από μισή ώρα για να μπει στην ελληνι-κή πρωτεύουσα, αφού το κέντρο της Αθήνας ήταν αρκετά μακριά από το αεροδρόμιο. Κατέβηκαν προς τα νότια της παλιάς πόλης κα-τευθυνόμενοι προς το Κολωνάκι, την αριστοκρατική συνοικία με τις χαρακτηριστικές καφετέριες και τα εκλεπτυσμένα ελληνικά εστιατό-ρια. Ο Αδάμ κατάφερε να δει τον αγαπημένο του Λυκαβηττό, τον ψη-λότερο λόφο της πόλης, που πρόσφερε την καλύτερη θέα προς την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα.

Σε λιγότερο από δέκα λεπτά έκαναν μια παράκαμψη προς τον Εθνικό Κήπο και μετά πέρασαν μπροστά από το κτίριο της Βουλής, όπου εκείνη τη στιγμή γινόταν η αλλαγή της Εθνικής Φρουράς προς τιμήν του Άγνωστου Στρατιώτη. Καμιά εκατοστή τουρίστες είχαν μα-

54 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ζευτεί για να παρακολουθήσουν το θέαμα των δύο επιβλητικών ευ-ζώνων, που έπρεπε σύμφωνα με τον κανονισμό να έχουν ύψος πάνω από ένα και ενενήντα. Οι εύζωνοι φορούσαν την αμίμητη φουστανέ-λα με τις τετρακόσιες πτυχές, όσες τα χρόνια που η Ελλάδα βρισκό-ταν υπό τον τουρκικό ζυγό, αλλά το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν τα τσαρούχια τους, με βάρος πάνω από τρία κιλά το καθένα. Εκείνο το θέαμα, που ο Αδάμ κατάφερε να δει από το ταξί –και που είχε παρακολουθήσει τόσες φορές όταν ήταν έφηβος– ήταν προάγ-γελος της εισόδου στην πλατεία Συντάγματος, το νευραλγικό κέντρο της Αθήνας, όπου πεζοί, αυτοκίνητα και λεωφορεία κινούνταν με τον ιλιγγιώδη ρυθμό που χαρακτηρίζει όλες τις πρωτεύουσες του κό-σμου.

Από το μυαλό του Αδάμ περνούσαν αμέτρητες σκέψεις με την ίδια φρενήρη ταχύτητα. Ήταν μπερδεμένος και ανήσυχος. Μόνο οι τα-κτικές του διαλογισμού τον έκαναν να διατηρεί την ψυχραιμία του για να προσπαθήσει να σκεφτεί καθαρά. Εδώ και τρία χρόνια έκα-νε μαθήματα με μια δασκάλα διαλογισμού και γιόγκας, μια μαγνη-τική νεαρή Ινδή που δίδασκε στο Κέντρο Διαλογισμού της Νέας Υόρ-κης. Πάντα έλεγε στους μαθητές της ότι, για να λύσουν ένα πρόβλη-μα, καμιά φορά έπρεπε να σταματήσουν να σκέφτονται για να έρθει η λύση. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν έγραψε κάποτε ότι τα προβλήματα δε λύ-νονται όταν βρίσκεται κανείς στην ίδια πνευματική κατάσταση που είχε όταν δημιουργήθηκαν.

Όταν άφησαν πίσω την πλατεία Συντάγματος, η Mercedes έκο-ψε ταχύτητα και μπήκε στα στενά σοκάκια της Πλάκας, της αρχαι-ότερης συνοικίας της πόλης κάτω από την Ακρόπολη. Εκεί έβλεπε κανείς την παλιά Αθήνα και, αν άφηνε ελεύθερη τη φαντασία του να δει τον κόσμο με άλλα ρούχα, είχε την εντύπωση ότι ακολουθεί τα βήματα του Πλάτωνα ή του Περικλή. Έλεγαν ότι εκεί συνήθιζε να περπατά ο ίδιος ο Σωκράτης πριν από χιλιάδες χρόνια.

Ακόμα και σήμερα, αρχαιολόγοι δούλευαν στο κέντρο της πόλης ξεθάβοντας και αποκαλύπτοντας αγγεία, οικίες και στήλες.

«Πρέπει να σας αφήσω εδώ. Σε αυτό το δρόμο απαγορεύεται η κυκλοφορία των αυτοκινήτων», του είπε ο ταξιτζής.

«Δεν πειράζει, άλλωστε θέλω να περπατήσω λιγάκι».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 55

«Καλή σας μέρα». Ο Αδάμ δεν είχε αποσκευές, κι έτσι φόρεσε μόνο το μαύρο σακά-

κι παρά τη ζέστη και τα γαλάζια Ray Ban για να προστατευτεί από τον ήλιο.

Στο παλιό κέντρο της Πλάκας, με ηλικία πάνω από έξι χιλιάδες χρόνια, ο χρόνος έδειχνε να έχει σταματήσει πάνω στις προσόψεις των κτισμάτων, παρότι η πλατεία Μοναστηρακίου είχε ανακαινιστεί και εξωραϊστεί.

Το δημοφιλές ελληνικό συρτάκι, γνωστό από τη θρυλική ταινία του Άντονι Κουίν Ζορμπάς, ακουγόταν στα μεγάφωνα ορισμένων μπαρ και καταστημάτων. Στις καφετέριες Αθηναίοι και τουρίστες έπιναν το φραπέ τους, ενώ στα καταστήματα με είδη χειροτεχνίας, κοσμή-ματα, αναμνηστικά και αγαλματάκια που απεικόνιζαν θεούς και ήρωες πωλούνταν μπλουζάκια, αναμνηστικά, καρτ ποστάλ και όμορ-φα γύψινα αντικείμενα. Ολόκληρες πανοπλίες και περικεφαλαίες ήταν απομιμήσεις εκείνων που χρησιμοποιούσαν οι πολεμιστές στις μάχες.

Στην Αθήνα ζούσαν πολυάριθμοι καλλιτέχνες που πουλούσαν πί-νακες, γλυπτά και ασημένια και χρυσά κοσμήματα στα τοπικά κα-ταστήματα, αφού ο τουρισμός ήταν από τις κυριότερες πηγές εισο-δήματος. Η γαστρονομία αποτελούσε άλλο ένα χαρακτηριστικό που προσέλκυε κόσμο, αλλά το σήμα κατατεθέν της πόλης ήταν προφα-νώς ο Παρθενώνας, τον οποίο ο Αδάμ επισκεπτόταν πάντα γιατί τον έκανε να νιώθει ότι βρισκόταν σε άλλο κόσμο.

Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε σημασία για εκείνον τώρα, αφού ανυπομονούσε να συναντήσει την Αλεξία. Περπατούσε με βήμα ελα-φρύ και μπερδευόταν με τον κόσμο που στριμωχνόταν στα καταστή-ματα κατεβαίνοντας το δρόμο.

Σε λιγότερο από δέκα λεπτά διέσχισε την Πλάκα, έφτασε στην πλατεία Μοναστηρακίου και συνέχισε μέχρι το τέλος της οδού Αιό-λου. Εκεί είδε την ταμπέλα του Five Brothers, όπου θα συναντούσε την Αλεξία. Σε απόσταση είκοσι μέτρων πίσω από ένα πεζοδρόμιο έβλεπε καθαρά ένα οικόπεδο με ξεχασμένες, μισοπεσμένες στήλες ανάμεσα σε πεύκα και άλλα δέντρα και, περίπου εφτακόσια μέτρα πιο πέρα, ψηλά, τον επιβλητικό Παρθενώνα. Ήταν πολυτέλεια να

56 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

τρώει ή να πίνει κανείς σε εκείνο το μέρος με την τόσο ωραία θέα της Ακρόπολης.

Κάθισε σε ένα από τα τραπεζάκια που έβλεπαν προς το δρόμο, στη σκιά ενός αναρριχητικού φυτού.

«Καλησπέρα», είπε ο σερβιτόρος. «Καλησπέρα», αποκρίθηκε ο Αδάμ, αν και δεν του φαινόταν κα-

θόλου καλό εκείνο το απόγευμα. «Θα ήθελα ένα κρύο μεταλλικό νε-ρό».

Παρότι είχε αναγνωρίσει την τέλεια ελληνική προφορά του Αδάμ, ο σερβιτόρος έκανε μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας. Οι ιδιοκτήτες του καταστήματος τον πίεζαν να ωθεί τους τουρίστες σε μεγάλες κατα-ναλώσεις και να αποφεύγει όσους κάθονταν απλά για να κοιτάζουν σαν υπνωτισμένοι τον Παρθενώνα και να βγάζουν φωτογραφίες. Άλ-λωστε, σε όλες τις καφετέριες της Ελλάδας σέρβιραν συνήθως μια μεγάλη κανάτα με δροσερό νερό για να συνοδεύσουν οποιαδήποτε κατανάλωση.

Ο Αδάμ ήπιε με μια γουλιά το κρύο νερό, που αμέσως ανακούφι-σε τα σωθικά του.

Κοίταξε το ρολόι. Τέσσερις και τέταρτο. Το θερμόμετρο στην Αθήνα άγγιζε τους τριάντα δύο βαθμούς. Έκλεισε τα μάτια πίσω από τα γυαλιά ηλίου και προσπάθησε να χαλαρώσει, όμως ένας ψίθυρος τον έκανε να τα ανοίξει ξανά.

«Ε... Αδάμ!» ψιθύρισε μια απαλή γυναικεία φωνή. Γύρισε το κεφάλι και είδε μια γυναίκα να τον καλεί μέσα από ένα

μαύρο Citroën C4. Όπως τον κοιτούσε πίσω από τα μεγάλα, καφε-τιά γυαλιά με τον κοκάλινο σκελετό, έμοιαζε με ηθοποιό από τα χρυ-σά χρόνια του Χόλιγουντ, ενώ το μαντίλι που φορούσε στα μαλλιά την έκανε ίδια με τη θρυλική Άβα Γκάρντνερ.

Η νεαρή γυναίκα, που πριν από ένα μήνα είχε κλείσει τα τριάντα τέσσερα, τράβηξε το γαλάζιο μαντίλι κι άφησε να φανούν τα μακριά, πανέμορφα κυματιστά μαλλιά της, μαύρα σαν τον όνυχα. Έβγαλε τα γυαλιά και τα σπινθηροβόλα, αμυγδαλωτά καστανά μάτια της στρά-φηκαν σαν δύο ήλιοι στο πρόσωπο του Αδάμ, που κατάφερε επιτέ-λους να αναγνωρίσει την παιδική του φίλη.

Η Αλεξία φορούσε ένα λευκό φόρεμα ιταλικής πλέξης και το λαι-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 57

μό της στόλιζε κάτι που τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή του Αδάμ: ένα κολιέ με ένα μικρό, περίεργο λευκό χαλαζία. Η νεαρή γυναίκα στράφηκε προς το μέρος του για να τον κοιτάξει ίσια στα μάτια. Ο Αδάμ ένιωσε να τον τυλίγει ένας μανδύας γαλήνης και αισθησιασμού που έσεισε κάθε δομή της λογικής. Ανέκαθεν πίστευε ότι ορισμένες θρησκείες ανάγκαζαν τις γυναίκες να καλύπτουν τα πρόσωπά τους και τους απαγόρευαν οποιαδήποτε δύναμη –ιδιαίτερα αν ήταν όμορ-φες όπως η Αλεξία–, γιατί η γοητεία τους ήταν ικανή να εξαλείψει κάθε ίχνος λογικής. «Οι άντρες που παρατηρούν προσεκτικά την ομορφιά μιας γυναίκας οδηγούνται σε μια θέαση του Παραδείσου», συνήθιζε να λέει στις διαλέξεις του.

Η Αλεξία δεν ήταν απλά ελκυστική. Του φάνηκε πολύ πιο αισθη-σιακή απ’ όσο την τελευταία φορά που την είχε δει, χρόνια πριν. Έμοιαζε εξωτική, βγαλμένη από κάποιον κήπο της Βαβυλωνίας, της Σπάρτης ή της Περσίας. Η ομορφιά της δεν ανήκε στη σύγχρονη εποχή, στην οποία κυριαρχούσε πάνω από όλα το επιφανειακό. Ήταν αρχέγονη, λεπτεπίλεπτη, από την εποχή των αρχαίων βασι-λείων, των αυτοκρατειρών και των βασιλισσών.

«Πάμε, Αδάμ, βιάσου». Εκείνος άφησε ένα νόμισμα των δύο ευρώ στο τραπέζι και κατευ-

θύνθηκε προς το αυτοκίνητο. «Γεια σου!» τον χαιρέτησε η γυναίκα. Ο τόνος της φωνής της φα-

νέρωνε βιασύνη αλλά και θέρμη. «Αλεξία; Εσύ είσαι στ’ αλήθεια; Με συγχωρείς, δε σε γνώρισα.

Έχω χρόνια να σε δω». Εκείνη αναδεύτηκε πίσω από το τιμόνι. «Έλα, μπες μέσα. Πρέπει να φύγουμε από εδώ», είπε πιο έντονα

και επιτάχυνε απότομα. «Πώς κατάφερες να μπεις σε αυτή την περιοχή; Εδώ δεν κυκλο-

φορούν αυτοκίνητα». Η γυναίκα έδειξε μια κάρτα στο μαύρο ταμπλό του C4: «ΕΞΟΥΣΙΟ-

ΔΟΤΗΣΗ ΕΙΣΟΔΟΥ». «Μην ξεχνάς ότι ο πατέρας μου έχει μεγάλη επιρροή». Η Αλεξία φαινόταν έμπειρη οδηγός. Χρειάστηκε ελάχιστα λεπτά

για να απομακρυνθεί από εκεί κι έπειτα έστριψε με μεγάλη ταχύτη-

58 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

τα δύο δρόμους πιο κάτω, στην οδό Νικοδήμου. Ύστερα πήρε τη λε-ωφόρο Αμαλίας, άρχισε να την ανεβαίνει και να κάνει ζικ ζακ σε άλ-λους δύο μικρούς δρόμους, ώσπου βγήκε στο τέλος της οδού Πινδά-ρου, κάτω από το διάσημο λόφο του Λυκαβηττού.

Το πράσινο φανάρι την έκανε να επιταχύνει ακόμα περισσότερο το Citroën C4.

Ο Αδάμ ξαφνιάστηκε από την ταχύτητα του αυτοκινήτου και έκα-νε την ερώτηση χωρίς περιστροφές.

«Τι έγινε με τον πατέρα σου;» Η Αλεξία τού έριξε μια λοξή ματιά ενώ το αυτοκίνητο προχωρού-

σε ανάμεσα σε άλλα οχήματα και ταξί. «Σήμερα το πρωί είχαμε κανονίσει να περάσω από το σπίτι του

για να έρθουμε να σε πάρουμε μαζί από το αεροδρόμιο. Μου είχε τηλεφωνήσει, όπως και σε σένα. Ήταν κατενθουσιασμένος, επει-δή είχε βρει επιτέλους αυτό που αναζητούσε εδώ και τόσα χρόνια. Φαντάζεσαι... Μου είπε ότι ήθελε να μου μιλήσει από κοντά για την ανακάλυψή του, την οποία είχε ήδη επαληθεύσει. Ξέρεις ότι δε θα δήλωνε τίποτα χωρίς πρώτα να το έχει τεκμηριώσει επιστη-μονικά. Ανέφερε ότι ήταν κάτι σημαντικό, με παγκόσμιο αντίκτυ-πο, και ότι η αποκάλυψή του ίσως προκαλούσε παγκόσμια επανά-σταση».

«Γιατί πιστεύεις ότι εξαφανίστηκε; Μήπως βρίσκεται κάπου αλ-λού;»

«Όχι. Σήμερα, όταν πέρασα να τον πάρω, βρήκα το σπίτι ανά-στατο. Τα συρτάρια άνω κάτω, το στρώμα του κρεβατιού, οι ντουλά-πες, η βιβλιοθήκη, όλα πεταμένα στο πάτωμα, σαν να είχε γίνει ει-σβολή. Τότε κατάλαβα ότι ο πατέρας μου δεν έχει εξαφανιστεί∙ τον έχουν απαγάγει».

«Τον έχουν απαγάγει;» επανέλαβε ταραγμένος ο Αδάμ. «Είχε λάβει ανώνυμες απειλές που του “πρότειναν” να εγκαταλεί-

ψει τις έρευνες. Όμως τον ξέρεις. Δεν υπάρχει πιο πεισματάρης, πιο ξεροκέφαλος άνθρωπος».

Ο Αδάμ κούνησε το κεφάλι ενώ προσπαθούσε να καταλάβει την κατάσταση.

«Περί τίνος πρόκειται; Τι ανακάλυψε;»

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 59

«Θα σου τα πω όλα από την αρχή για να καταλάβεις καλύτερα». Η Αλεξία κατέβασε τα παράθυρα του αυτοκινήτου κι ένα χλιαρό

αεράκι χάιδεψε τα πρόσωπά τους. Επιτάχυνε κι άλλο. Ήταν και οι δύο ανήσυχοι.

«Χρειάζομαι καθαρό αέρα για να σκεφτώ». «Εντάξει. Και τώρα πες μου, τι μπορούμε να κάνουμε;» «Ο πατέρας μου κι εγώ είχαμε αναπτύξει κάτι που ονομάσαμε

σχέδιο έκτακτης ανάγκης». «Σχέδιο έκτακτης ανάγκης; Τι είναι αυτό;» «Έχει σχέση με τις πληροφορίες που θα έπρεπε να φέρω στη δη-

μοσιότητα, αν ο ίδιος πάθαινε κάτι. Ανέκαθεν τον συμβούλευα να προσέχει και, όταν άρχισε να δέχεται απειλές, του είπα ότι μπορού-σα να τον στηρίξω».

«Με ποιο τρόπο θα μπορούσες να τον βοηθήσεις εσύ;» ρώτησε ο Αδάμ.

«Δουλεύω σε μια σημαντική μη κυβερνητική οργάνωση για την προστασία του περιβάλλοντος στο Λονδίνο, εκτός από το γραφείο που διατηρώ ως γεωλόγος και βιολόγος». Η Αλεξία κοιτούσε τον Αδάμ σαν γεράκι που παρατηρεί ένα ζαρκάδι. «Φαντάζομαι ότι δε σου έχει πει τίποτα, έτσι;»

«Μου τηλεφώνησε στις πέντε το πρωί κατενθουσιασμένος για να μου ανακοινώσει ότι είχε βρει κάτι σχετικό με την Ατλαντίδα και τη σεξουαλικότητα και ότι η ανακάλυψή του θα μπορούσε να οδηγή-σει σε κατάρρευση το χριστιανισμό και τις υπόλοιπες θρησκείες».

«Αυτό είναι μόνο ένα μέρος», είπε η Αλεξία κοιτώντας προσεκτι-κά ένα σκούρο αυτοκίνητο που τους είχε πλησιάσει.

«Τι εννοείς; Γιατί ανέφερε ότι χρειαζόταν τη βοήθειά μου για να αποκρυπτογραφήσει κάτι;»

Η γυναίκα επιτάχυνε ξανά και έστριψε σε μια γωνία περνώντας ένα φανάρι.

«Θα σου εξηγήσω. Λίγο λίγο έχουν αρχίσει να βγαίνουν στο φως απομεινάρια πανάρχαιων πολιτισμών που απέκτησαν ασυνήθιστες επιστημονικές και μεταφυσικές γνώσεις. Όπως αναφέρει ο Πλάτω-νας, τον οποίο τόσο πολύ θαυμάζει ο πατέρας μου, μια μέρα μια τε-ράστια καταστροφή τούς εξάλειψε εν μέρει από προσώπου Γης. Το

60 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι ίσως το ίδιο πεπρωμένο περιμέ-νει κι εμάς».

«Αυτό ερευνούσε και ο πατέρας μου», απάντησε ο Αδάμ. «Έχω διαβάσει το βιβλίο του καμιά δεκαριά φορές».

«Αδάμ, το βιβλίο του πατέρα σου μιλά για τους σοφούς Μάγια του Μεξικού, την εξαφάνισή τους και τις επτά ιερές προφητείες τους».

«Ναι. Αυτό δούλευε όταν εξαφανίστηκε», αποκρίθηκε εκείνος. «Αυτό το έργο συμπλήρωνε ο πατέρας μου, ακριβώς από εκεί που

το άφησε ο δικός σου. Περιλαμβάνει προφητείες ζωτικής σημασίας για την ανθρωπότητα, καθώς και το επείγον μήνυμα που ανακοινώ-νει η έβδομη προφητεία των Μάγια».

Ο Αδάμ αναδεύτηκε στο κάθισμά του. Τον είχε πονέσει η πλάτη μετά την εντεκάωρη πτήση.

«Σήμερα έχουμε 20 Ιουλίου του 2012», συνέχισε η Αλεξία. «Και οι προφητείες αναφέρουν το “τέλος μιας εποχής, μια ζωτική, ελπι-δοφόρα μεταμόρφωση της ανθρωπότητας στις 21 Δεκεμβρίου 2012”».

Μόλις σε πέντε μήνες, σκέφτηκαν και οι δύο ταυτόχρονα. «Εξάλλου», πρόσθεσε η Αλεξία, «οι έξι προηγούμενες προφητείες

επαληθεύτηκαν απόλυτα και δεν υπάρχει λόγος να μην επαληθευτεί σύντομα και η έβδομη».

Αναφερόταν στο γεγονός ότι οι έξι προφητείες των αρχαίων κω-δίκων των Μάγια, τις οποίες είχαν ερευνήσει σύγχρονοι ειδικοί επι-στήμονες, προέβλεψαν με ακριβείς ημερομηνίες εκλείψεις, πολέ-μους, λιμούς, γεωλογικές κινήσεις, σεισμούς και αλλαγές κυβερνή-σεων.

«Αδάμ, ο πατέρας μου ανακάλυψε κάτι πολύ σπουδαίο, που θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για την έβδομη προφητεία ή καλύτερα...» δίστασε σαν να ήθελε να διαλέξει τα λό-για της. «Θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε τι θα συμβεί. Είναι κά-τι που σχετίζεται με τη νέα εξύψωση της συνείδησης, η οποία θα προ-σφέρει στην ανθρωπότητα άμεση πρόσβαση σε μια πολύ σημαντική υπαρξιακή γνώση τεράστιου μεγέθους. Πιστεύεται ότι μετά την εξα-φάνιση της Ατλαντίδας άρχισαν να χάνονται η εκτεταμένη κατάστα-ση της συνείδησης, η αυθεντική γνώση και ο άμεσος σύνδεσμος με

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 61

την προέλευση της ζωής που κατείχαμε. Είναι κάτι που θα μπορού-σε να αποκαλύψει το...»

Η Αλεξία έκανε μια παύση που φάνηκε να κρατά αιώνες. Κοίτα-ξε από το μεσαίο καθρέφτη και επιτάχυνε. Το σκούρο αυτοκίνητο που ενδεχομένως τους ακολουθούσε δεν ήταν πια πίσω τους, όμως εκείνη ήταν ακόμα ανήσυχη.

«Ο πατέρας μου έχει στα χέρια του ένα εύρημα που θα μπορού-σε, ούτε λίγο ούτε πολύ, να αποκαλύψει την αληθινή προέλευση του ανθρώπου».

«Την προέλευση του ανθρώπου; Εννοείς τον πρώτο άνθρωπο;» «Ναι, φίλε μου, εννοώ το συνονόματό σου. Τον πρώτο Αδάμ. Ο πα-

τέρας μου έχει ονομάσει την έρευνά του Το Μυστικό του Αδάμ». Εκείνος κάρφωσε έκπληκτος τα μάτια πάνω της. Προσπάθησε να

αφομοιώσει εκείνα τα λόγια κι έμεινε σκεπτικός κοιτώντας το δρό-μο πίσω από το παρμπρίζ.

«Πού πάμε;» «Να βρούμε το σχέδιο έκτακτης ανάγκης στο μυστικό γραφείο

του πατέρα μου. Είναι μια έξοδος διαφυγής. Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρουμε, θα είναι εκεί. Για να καταλάβουμε τι του συνέ-βη, χρειάζεται να μάθουμε τι ακριβώς ανακάλυψε».

6

Ο ΡΑΟΥΛ ΤΟΥΣ ήταν ο νεότερος καρδινάλιος μεταξύ των είκοσι μελ-λοντικών υποψήφιων παπών της καθολικής εκκλησίας. Είχε γεννη-θεί στη Λισαβόνα, την πρωτεύουσα της Πορτογαλίας. Ένα μεγάλο τμήμα των Πορτογάλων τον έβλεπε ως την ελπίδα της χώρας να βγάλει κάποια μέρα έναν πάπα. Ήταν και από τους λίγους που εί-χαν να επιδείξουν μια κάπως ευπρεπή φυσική εμφάνιση. Στα πε-νήντα τρία χρόνια του, η πλάτη του ήταν ακόμα δυνατή, δεν είχε καμπουριάσει όπως οι περισσότεροι υψηλόβαθμοι εκκλησιαστικοί άρχοντες. Η ιδέα ότι το βάρος του σταυρού το φέρει κανείς μέσα του σημάδευε τους ανθρώπους της θρησκείας, τους έκανε να το βι-ώνουν σωματικά, με μια έντονη κύφωση που τους προκαλούσε πό-

62 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

νο από το ιερό οστό ως τον αυχένα. Εκείνος δεν ένιωθε αυτό τον πό-νο μέσα του.

Ο καρδινάλιος Τους διατηρούσε την πλάτη του ίσια χάρη στην τακτική άσκηση και στην κολύμβηση, μα πάνω από όλα χάρη στη λαχτάρα του για εξουσία. Του ήταν πιο εύκολο να καταφέρει ένα χτύπημα με τα λόγια και τις πράξεις του παρά να γονατίσει για να προσευχηθεί. Υπολογιστής και δαιμονισμένα έξυπνος, προτιμούσε να εξυφαίνει πολιτικά παιχνίδια και να προβάλλει τεχνητά συμφέ-ροντα παρά να σχετίζεται με τον κόσμο. Ήταν συνηθισμένος στην αίσθηση εξουσίας που είχε αποκτήσει και τον αποζημίωνε για ένα τεράστιο σύμπλεγμα κατωτερότητας που τον βασάνιζε από τα παι-δικά του χρόνια. Είχε τέσσερις αδερφές και όντας ο μικρότερος στην οικογένεια λάμβανε λιγότερη προσοχή από τους γονείς του. Δεν ήταν μόνο ότι τον αγνοούσαν σε σύγκριση με τις αδερφές του. Οι γονείς του, πιστοί καθολικοί, έδειχναν περισσότερο ενδιαφέρον για τη Βίβλο και τα λόγια του ιερέα της εκκλησίας τους. Έτσι, για να τραβήξει την προσοχή τους, ο Ραούλ Τους αποφάσισε να γίνει ιερέας.

Οι γονείς του πίστεψαν ότι επρόκειτο για πραγματική κλίση. Δέ-χτηκαν την απόφασή του με χαρά και η σχέση τους με το μικρότερο παιδί τους άλλαξε. Για εκείνους ήταν τιμή να έχουν έναν ιερέα στην οικογένεια. Γι’ αυτό ο νεαρός υποψήφιος έδειξε σύντομα την αξία του στη μελέτη και στη σκληρή εκπαίδευση του ιερέα. Ο χρόνος, η δίψα για εξουσία και η ανάγκη για αναγνώριση και σεβασμό, που ανέκαθεν τον καταδίωκαν, τελικά τον αντάμειψαν. Με σκληρή προ-σπάθεια έφτασε στο πιο ψηλό σκαλί κι έγινε ένας αναγνωρισμένος καρδινάλιος, παγιδευμένος στα γαμψώνυχα της εξουσίας. Οι μηχα-νορραφίες και τα κρυφά ιδανικά τού είχαν απονείμει μια υψηλή θέ-ση στην ιεραρχία της θρησκείας που αντιπροσώπευε.

«Θα ταξιδέψω στην Αθήνα με λαϊκή περιβολή», είχε πει στον προ-σωπικό του βοηθό.

Το ταξίδι με αυτό τον τρόπο σήμαινε εισιτήριο πρώτης θέσης, αλλά όχι με το αεροπλάνο που παρείχε το Βατικανό, ούτε με φρου-ρό και σωματοφύλακα. Ο παμπόνηρος καρδινάλιος ταξίδευε έτσι μό-νο σε δύο περιπτώσεις: όταν έκανε διακοπές σε κάποια γαλήνια γω-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 63

νιά της Ιταλίας –είχε μια βίλα στην Τοσκάνη– ή όταν, όπως αυτή τη φορά, είχε κάποια μυστική, πολύ επείγουσα συνάντηση.

Σε εκείνο το ταξίδι ο καρδινάλιος φορούσε ένα ανεπίσημο, αν και κομψό, γκρενά σακάκι, ραμμένο στο Περού, μαύρο παντελόνι κι ένα πανάκριβο ρολόι.

Μιλούσε πάντα συνοπτικά και με δυνατή φωνή. Είχε πυκνά, γκρί-ζα μαλλιά και τα χάιδευε συχνά για να μην ξεχτενίζεται, κάτι που απεχθανόταν. Μπορούσε να καρφώσει τα μάτια χωρίς να βλεφαρί-ζει για ολόκληρα λεπτά όταν του μιλούσε κάποιος, σαν να έδινε χρό-νο στον εαυτό του να προετοιμάσει κάμποσες απαντήσεις και να επι-λέξει την πιο βολική για το συμφέρον του.

Στις πέντε παρά είκοσι το απόγευμα ώρα Πορτογαλίας, ενώ βρι-σκόταν σε μια σημαντική συνάντηση συνοδευόμενος από τον προ-σωπικό του βοηθό, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την Αθήνα, από τον Βίκτορ Σοπένσκι.

«Ο καθηγητής Ευαγγέλου μίλησε, έχω τη μαγνητοφώνηση», τον πληροφόρησε γεμάτος περηφάνια ο αρχηγός.

Ακούγοντας εκείνα τα λόγια, ο καρδινάλιος αποφάσισε να ταξι-δέψει αμέσως στην ελληνική πρωτεύουσα για να παραλάβει τις ση-μαντικές ανακαλύψεις του αρχαιολόγου και να εμποδίσει να βγει στο φως ένα μυστικό τόσο αρχαίο όσο και η απαρχή του ανθρώπινου γέ-νους.

Αν και πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θεωρούσαν ότι ήταν περισσότερο μύθος παρά αλήθεια, για την καθολική εκκλησία απο-τελούσε δόγμα της πίστης η δήλωση ότι ο πρώτος άντρας λεγόταν Αδάμ και τον είχε πλάσει από πηλό ο Θεός, ενώ η Εύα –η πρώτη γυ-ναίκα– είχε βγει από το πλευρό του.

Ο Βίκτορ Σοπένσκι ήταν διπλά ευχαριστημένος. Κατά τα λεγό-μενά του είχε καταφέρει –απειλώντας τη ζωή της κόρης του Ευαγγέ-λου– να αναγκάσει το διάσημο αρχαιολόγο να αποκαλύψει το σημα-ντικό εύρημά του. Από την άλλη, θα γνώριζε επιτέλους το Μάγο, όπως ήταν γνωστός ο Τους στην οργάνωση. Ήταν περίεργο το προσωνύ-μιο που είχε διαλέξει, αν σκεφτεί κανείς ότι επρόκειτο για έναν από τους πλέον υψηλόβαθμους αξιωματούχους μιας θρησκείας που είχε καταδιώξει όσους ασκούσαν τη μαγεία, από την εμφάνιση του Ιησού

64 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ως τη σύγχρονη εποχή, με τους διωγμούς κατά το Μεσαίωνα, το κυ-νήγι μαγισσών και την Αγία Ιερά Εξέταση.

Συνέφερε τους λύκους των πολιτικών κύκλων αρκετών χωρών –που λαχταρούσαν την άσκηση εξουσίας σε μερικά χρόνια– να στη-ρίζουν ένα μελλοντικό πάπα για να εξασφαλίσουν έπειτα στήριξη εκ των έσω, ώστε να κυβερνούν το νου και το πεπρωμένο των αδυνάμων, που στηρίζονταν σε αυστηρές πεποιθήσεις και παραδόσεις χωρίς επι-στημονική αμφισβήτηση.

Ο καρδινάλιος ανέβαινε τη σκάλα του αεροσκάφους της Ολυμπι-ακής Αεροπορίας στη Λισαβόνα τη στιγμή που η Αλεξία και ο Αδάμ πάρκαραν τρία στενά πιο μακριά από το μυστικό εργαστήριο του Ευαγγέλου στην Αθήνα.

7

ΠΑΡΟΛΟ που αρκετοί πολιτισμοί φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί χω-ρίς να αφήσουν ίχνη, ο πιο δημοφιλής ανάμεσά τους είναι, χωρίς αμ-φιβολία, η Ατλαντίδα. Η πιο σημαντική μαρτυρία γι’ αυτήν περιέχε-ται στους διαλόγους Κριτίας και Τίμαιος, τους οποίους έγραψε ο σο-φός Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας γύρω στο 355 π.Χ., όταν ήταν περίπου εβδομήντα χρονών.

Η όμορφη, επιβλητική εικόνα της Ατλαντίδας, όπως την περιέ-γραψε ο αρχαίος φιλόσοφος, αντιπροσώπευε μια Χρυσή Εποχή της ανθρωπότητας. Με όρους βιβλικούς, επρόκειτο για ένα γήινο παρά-δεισο πριν από την πτώση. Η αναπαράσταση του κήπου της Εδέμ ήταν τόσο ζωηρή και είχε τέτοια επιρροή, ώστε εικασίες για τον τό-πο αυτό γίνονται ως τις μέρες μας, λίγο πολύ αδιάκοπα, από τη στιγ-μή που ο σοφός άντρας ανέφερε το θέμα.

Στην παθιασμένη, αθάνατη διήγησή του, ο Πλάτωνας έγραψε ότι ο Κριτίας γνώρισε την ιστορία της Ατλαντίδας μέσω του παππού του, που την είχε μάθει από το Σόλωνα, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, ο οποίος, με τη σειρά του, την είχε ακούσει από τα χείλη ενός Αιγύπτιου ιερέα.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 65

Εκείνη την εποχή πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, υπήρχε ένα νησί που είχε το μέγεθος ηπείρου, μεγαλύτερο από την Ασία και τη Λιβύη μαζί, το οποίο ονόμασαν Ατλαντίδα προς τιμήν του πρώτου βασιλιά και ιδρυτή της, του Άτλαντα, γιου του Ποσειδώνα.

Από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνουμε ότι βρισκόταν στη μέση

του Ατλαντικού και επρόκειτο για ένα αρχιπέλαγος, γιατί ο Πλάτω-νας υποστήριζε ότι πηγαίνοντας από το ένα νησί στο άλλο μπορού-σε κανείς να περάσει από ήπειρο σε ήπειρο.

Όταν οι θεοί μοίρασαν τον κόσμο, το νησί έλαχε στον Ποσειδώ-να, τον κύριο των θαλασσών. Εκεί ζούσε ένας από τους πρώτους αν-θρώπους, ο Ευήνωρας, με τη θνητή γυναίκα του, τη Λευκίππη, και είχαν μια κόρη που λεγόταν Κλειτώ και ήταν εξαιρετικά όμορφη. Όταν πέθαναν οι γονείς της, ο Ποσειδώνας επιθύμησε τη θνητή Κλει-τώ και ενώθηκε μαζί της. Από αυτή την ένωση γεννήθηκαν πολλά παιδιά, που θα αποίκιζαν το νησί κατά τη βασιλεία του πρωτότοκου, του Άτλαντα.

Για να προστατέψει τα παιδιά του και να απομακρύνει την αγαπημένη του από τους υπόλοιπους θνητούς, ο Ποσειδώνας απο-φάσισε να οχυρώσει την επικράτεια με ένα κανάλι πλάτους εκα-τό μέτρων, ίσου βάθους και μήκους δέκα χιλιομέτρων. Το κανάλι οδηγούσε σε άλλο, εσωτερικό κανάλι, που λειτουργούσε ως λιμά-νι. Εκεί μπορούσαν να ρίξουν άγκυρα τα μεγαλύτερα πλοία της εποχής. Ύστερα ανοίχτηκαν υδατοφράκτες για να διασχίζουν τις άλλες δύο λωρίδες γης που αγκάλιαζαν το οχυρό στην κεντρική νησίδα, έτσι ώστε μπορούσε να περάσει μόνο ένα πλοίο κάθε φο-ρά. Τα κανάλια ήταν σκεπαστά και τα πλοία έπλεαν κάτω από την επιφάνεια.

Η πρώτη τάφρος είχε πλάτος πεντακόσια μέτρα, όσο και το κομ-μάτι γης που κύκλωνε σαν δακτύλιος. Η δεύτερη ήταν λίγο μικρότε-ρη, τριακόσια είκοσι μέτρα, όσο και ο επόμενος δακτύλιος της γης. Τέλος, υπήρχε μια τρίτη ζώνη από νερό, με πλάτος εκατόν πενήντα μέτρα, που περιτριγύριζε το οχυρό ή την ακρόπολη, με διάμετρο εξή-ντα εννέα χιλιόμετρα. Την κεντρική νησίδα περιτείχιζαν πέτρινα πα-ρατηρητήρια σε διαφορετικά χρώματα, μαύρα, λευκά και κόκκινα,

66 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

με ασύγκριτη ομορφιά και πολλούς καλλιτεχνικούς συνδυασμούς που αναδείκνυαν στο έπακρο το ανθρώπινο ταλέντο.

Το τείχος που προστάτευε την πρώτη νησίδα ήταν επενδυμένο εξ ολοκλήρου από χαλκό, ενώ το τείχος της δεύτερης νησίδας κατασκευά-στηκε από λιωμένο κασσίτερο. Ιδιαίτερα σημαντικό χαρακτηριστι-κό της πόλης της Ατλαντίδας ήταν ένας τοίχος καλυμμένος από ένα άγνωστο μέταλλο, τον ορείχαλκο, που ετυμολογικά σημαίνει «χαλκός από τα βουνά». Η αξία του ήταν μεγάλη και την ξεπερνούσε μόνο ο χρυσός.

Στο κέντρο της ακρόπολης της Ατλαντίδας υψωνόταν ένας ναός αφιερωμένος στον Ποσειδώνα και στην Κλειτώ, περιτριγυρισμένος από χρυσό φράκτη. Είχε μήκος διακόσια πενήντα μέτρα, πλάτος πενήντα πέντε και ύψος ανάλογο των διαστάσεών του. Το εξωτερι-κό του ήταν επενδυμένο από ασήμι, εκτός από τις γωνίες της ορο-φής, που καλύπτονταν από χρυσό. Το εσωτερικό ήταν ορειχάλκι-νο, με τεχνουργήματα χαραγμένα σε ελεφαντόδοντο και στολίδια από ασήμι και χρυσό. Στο ναό ξεχώριζε ένα άγαλμα του Ποσειδώ-να από συμπαγές χρυσό, που το περιστοίχιζαν Νηρηίδες πάνω σε δελφίνια.

Σύμφωνα με τη διήγηση του Πλάτωνα, οι Άτλαντες χρησιμοποι-ούσαν κάθε είδους μέταλλα για την κατασκευή των πολυτελών παλα-τιών τους. Κάλυπταν τα τείχη των πόλεών τους με χαλκό και κασσί-τερο και στόλιζαν την ακρόπολη και τα γύρω κτίσματα με το μυστη-ριώδες μέταλλο που το ονόμαζαν ορείχαλκο.

Επειδή πρόκειται για τη μόνη γραπτή αναφορά στο περίεργο αυ-τό μέταλλο, η φύση του έχει δώσει αφορμή για κάθε είδους εικασίες. Ως πιο πιθανή ξεχωρίζει η άποψη ότι επρόκειτο για μείγμα χρυσού και πλατίνας. Οι Άτλαντες συνήθιζαν να γράφουν σε μικρές ορειχάλ-κινες πλάκες τις διδαχές και τις γνώσεις τους στη μεταφυσική, στην αστρονομία, στη βιοχημεία και στον πνευματισμό.

Ο πλούτος της Ατλαντίδας συσσωρευόταν και αναπαραγόταν με τέτοια αφθονία, ώστε κατά πάσα πιθανότητα κανένας πολιτισμός δε θα τον φτάσει ποτέ στο μέλλον. Οι Άτλαντες διέθεταν κάθε αγαθό που μπορούν να παράγουν ολόκληρες πόλεις και χώρες και, παρότι λάμβαναν πολλά από ξένους τόπους χάρη στην ισχύ και στη δόξα

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 67

του βασιλείου τους, ήταν αυτάρκεις όσον αφορά το μεγαλύτερο μέ-ρος των αναγκαίων αγαθών για τη ζωή.

Διέθεταν επίσης άφθονη ξυλεία, αλλά και αρωματικά φυτά, δη-μητριακά και φρούτα σε ανυπολόγιστες ποσότητες. Χάρη στη γεωρ-γία οι Άτλαντες άρχισαν να προκόβουν και σε άλλους τομείς και να κατασκευάζουν γέφυρες και λιμάνια, παλάτια και ναούς.

Η επικράτεια της Ατλαντίδας ήταν απότομη και δύσκολα εισχω-ρούσε κανείς στις απόκρημνες ακτές της. Οι επιθέσεις ήταν περίπλο-κη υπόθεση κι έτσι η περιοχή έγινε σχεδόν ανίκητη από ανθρώπινο χέρι. Παρ’ όλα αυτά οι Άτλαντες ήταν λαός προηγμένος, ειρηνικός και πνευματικός, συνδεδεμένος με τους νόμους του σύμπαντος. Εί-χαν ωστόσο αναπτύξει και άμυνες απέναντι σε καταπατητές, βάρβα-ρους λαούς χωρίς εξυψωμένη συνείδηση, που ήθελαν να εισβάλουν σε άλλες επικράτειες. Οι Άτλαντες είχαν προετοιμαστεί γι’ αυτό. Ανέ-καθεν πιστευόταν ότι ο στρατός τους αριθμούσε πάνω από ένα εκα-τομμύριο άντρες, αριθμός αξιοσέβαστος για εκείνα τα χρόνια.

Αυτό τον πανάρχαιο, προηγμένο πολιτισμό –που πιστεύεται ότι υπήρξε πριν από δώδεκα χιλιάδες και πλέον χρόνια– ερεύνησε και μελέτησε ο Πλάτωνας, αργότερα ο Μακρόβιος, ο Πλούταρχος, ο Πρόκλος, πιο πρόσφατα ο Γάλλος συγγραφέας Ιούλιος Βερν και στις αρχές του 20ού αιώνα ο Ισπανός φιλόσοφος και δοκιμιογράφος Χο-σέ Ορτέγκα ι Γκασέτ.

Πολλοί συμφωνούν ότι η διοικητική οργάνωση και η διακυβέρ-νηση του νησιού-ηπείρου ήταν ομοσπονδιακή και δημοκρατική και ότι καθένας από τους δέκα βασιλιάδες της Ατλαντίδας κυβερνούσε ένα αυτόνομο κράτος ακολουθώντας τις αρχικές εντολές του Ποσει-δώνα.

Οι Άτλαντες ήταν ισχυροί σε αρκετά μέτωπα, κυρίως όμως αντλού-σαν τη δύναμή τους από τον ήλιο και είχαν καταφέρει να τη συμπυ-κνώσουν σε μικρούς και μεγάλους κρυστάλλους από λευκό χαλαζία. Στην Ατλαντίδα ο λευκός χαλαζίας ήταν μέσο φύλαξης πληροφο-ριών, όπως σήμερα οι δίσκοι, τα τσιπ ή οι κάρτες μνήμης των υπο-λογιστών και των φωτογραφικών μηχανών.

Ένας χαλαζίας μπορούσε να αποθηκεύσει ενέργεια κι ύστερα να την προβάλει. Με αυτό τον τρόπο φωτίζονταν ολόκληρες πόλεις.

68 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ωστόσο οι Άτλαντες χρησιμοποιούσαν τους χαλαζίες περισσότερο για τη φύλαξη μεταφυσικών πληροφοριών, υπαρξιακών μυστικών και γνώσεων μέσω της συγκέντρωσης της τεράστιας πνευματικής δύ-ναμής τους. Με τη χρήση της τηλεπάθειας, λοιπόν, οι πληροφορίες αποθηκεύονταν στους χαλαζίες, ώστε αργότερα να μπορεί να τις δια-βάσει κάποιο άλλο άτομο λαμβάνοντάς τες άμεσα στο μυαλό του από το χαλαζία.

8

Ο ΑΔΑΜ ΚΑΙ Η ΑΛΕΞΙΑ πάρκαραν το αυτοκίνητο στην οδό Αλωπεκής και συνέχισαν με βήμα ελαφρύ. Δύο στενά πιο πάνω έφτασαν στην οδό Καψάλη, στο κέντρο της κομψής συνοικίας του Κολωνακίου.

Η πολυτελέστερη και ωραιότερη περιοχή της Αθήνας έκρυβε προφανώς το μυστικό του Αχιλλέα Ευαγγέλου, η ανακάλυψη του οποίου θα μπορούσε να ταρακουνήσει την κοινή γνώμη σαν ισχυρός σεισμός. Στις καφετέριες οι άνθρωποι έπιναν ήρεμα τους καφέδες τους στη σκιά, ενώ οι διαβάτες αργοδιάβαιναν μπροστά από τις βι-τρίνες των καταστημάτων. Οι πιο ονομαστές μάρκες του κόσμου εί-χαν συγκεντρωθεί σε εκείνο το μικροκέντρο: Gucci, Dolce & Gabbana, Armani και Donna Karan ήταν μερικά μόνο από τα ελκυστικά κατα-στήματα που συνυπήρχαν πλάι σε όμορφα διακοσμημένα κοσμημα-τοπωλεία, ακριβά εστιατόρια και πολυτελείς καφετέριες.

Η Αθήνα εξέπεμπε μια ξεχωριστή μαγεία. Αν και έλειπαν οι φι-λόσοφοι και οι σοφοί του παρελθόντος, το καλλιτεχνικό, φιλοσοφι-κό και μυστικιστικό έργο τους είχε διατηρηθεί και ερχόταν να προ-στεθεί στην ευχάριστη συμπεριφορά του κόσμου και στην όμορφη αρχιτεκτονική που χάιδευε την ψυχή του επισκέπτη.

Οι Έλληνες δεν πίστευαν πια στους μύθους και στις πεποιθήσεις της αρχαιότητας και της χρυσής εποχής, παρότι είχαν δημιουργήσει τη δημοκρατία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, θεσμούς που υιοθετεί σχεδόν όλος ο κόσμος μέχρι σήμερα. Ελάχιστοι πίστευαν πια στους θεούς του Ολύμπου, στις ικανότητες και στους μύθους τους, κάτι που οφειλόταν κυρίως στην τουρκική εισβολή και στη χριστιανική εκκλη-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 69

σία της Ελλάδας, από τη στιγμή που ο Απόστολος Παύλος έβγαλε τον περίφημο λόγο προς Κορινθίους.

«Φτάσαμε», είπε η Αλεξία. Είχε αναστατωθεί και ζεσταινόταν. «Δες μήπως μας έχει ακολουθήσει κανείς».

Ο Αδάμ γύρισε το κεφάλι κάμποσες φορές, αλλά δεν αντιλήφθη-κε τίποτα ύποπτο.

Μπήκαν από μια στενή, σκούρα μπλε πόρτα. Μια μικρή σκάλα τούς οδήγησε στο πάνω πάτωμα. Η Αλεξία ξεκλείδωσε δύο φορές μια διπλή κλειδαριά και αμέσως βρέθηκαν στο μυστικό εργαστήριο του πατέρα της.

«Άκουσέ με», είπε ο Αδάμ προσπαθώντας να φανεί λογικός. «Δεν είναι καλύτερα να καλέσουμε την αστυνομία;»

Το βλέμμα που του έριξε η γυναίκα έκρυβε έναν κεραυνό του ίδιου του Δία.

«Ο πατέρας μου δεν εμπιστεύεται την αστυνομία», απάντησε ξε-ρά προς μεγάλη έκπληξη του Αδάμ.

«Μα βρισκόμαστε ενώπιον μιας πιθανής απαγωγής». «Αυτό θα το διαπιστώσουμε μόνοι μας. Είμαι σίγουρη ότι κάτι θα

βρούμε». «Χαίρομαι για τη σιγουριά σου, αλλά από πού θα αρχίσουμε; Εί-

χε κανένα συνεργάτη ο πατέρας σου; Ποιος άλλος γνώριζε την ανα-κάλυψή του;»

«Ο πατέρας μου ήταν μοναχικός σαν θεριό, αλλά δούλευε με ένα βοηθό».

«Πού είναι; Δεν πρέπει να μιλήσουμε μαζί του, να τον ρωτήσου-με αν ξέρει κάτι;»

«Του μίλησα», απάντησε αμέσως η Αλεξία. «Βρίσκεται στη Σα-ντορίνη».

«Και τι σου είπε;» «Ότι προχτές το βράδυ τον αποχαιρέτισε στο εργαστήριο στη Σα-

ντορίνη και ότι χθες ο πατέρας μου δεν πάτησε στο εργαστήριο ού-τε επικοινώνησε μαζί του όλη τη μέρα».

«Ποιος είναι ο βοηθός του;» «Ένας νεαρός Καταλανός, ο Έντουαρντ Κάσας. Δουλεύει κοντά

του εδώ και ένα χρόνο περίπου. Για να είμαι ειλικρινής, δεν τον ξέ-

70 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ρω καλά. Είναι λίγο... Πώς να το πω...» προσπάθησε να βρει τα κα-τάλληλα λόγια, «απότομος και απόμακρος όταν πρόκειται να δείξει συναισθηματική εγγύτητα και ευγένεια, πόσω μάλιστα έτσι όπως εί-μαστε συνηθισμένοι εμείς στην Ελλάδα».

Προχώρησαν στο σαλόνι του διαμερίσματος, που είχε μετατρα-πεί σε εργαστήριο. Η διακόσμηση ήταν μινιμαλιστική και απέριττη, λες και ο Αχιλλέας δεν ενδιαφερόταν καθόλου γι’ αυτήν. Υπήρχαν μόνο ένα τραπέζι, μία λάμπα δαπέδου κι ένα δυο κάδρα. Την προ-σοχή τραβούσε περισσότερο η συλλογή βιβλίων του αρχαιολόγου, με πάνω από πεντακόσιους τόμους κατανεμημένους ανά είδος. Κάτω από κάθε κατηγορία ήταν κολλημένο ένα χαρτάκι: μυθολογία, μυ-στικισμός, αρχιτεκτονική, ιστορία, γεωγραφία, οικολογία, θρησκείες και άλλα.

«Θα μπορούσα να μείνω έναν ολόκληρο μήνα εδώ μέσα», είπε ο Αδάμ χωρίς να πάψει να κοιτάζει τα βιβλία, γιατί αγαπούσε το διά-βασμα.

«Ο πατέρας μου τεκμηριώνει τα πάντα πολύ καλά. Περίμενε, δεν έχεις δει ακόμα το πιο σημαντικό».

Μετακίνησε με τα δύο χέρια ένα βαρύ πίνακα ενός Έλληνα ζω-γράφου, φίλου του Αχιλλέα, που λεγόταν Αποστόλου. Επρόκειτο για μια ελαιογραφία με θέμα ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα σε κάποιο ελ-ληνικό νησί.

«Είναι η Σαντορίνη», είπε η γυναίκα αφήνοντας το κάδρο στο πά-τωμα. «Το ζωγράφισε ένας φίλος του μπαμπά. Ζει κι εκείνος εκεί».

Πίσω από τον πίνακα ήταν κρυμμένη μια ασημένια λαβή. Η Αλε-ξία τη γύρισε και άνοιξε την πόρτα ενός δεύτερου δωματίου. Ήταν μια μυστική βιβλιοθήκη, ένα ειδικό τμήμα με ακατάστατους φακέ-λους και βιβλία. Τίτλοι όπως Ατλαντίδα, Προφητείες Μάγια, Σεξουαλικό-τητα, Μυστική Κυβέρνηση ήταν γραμμένοι στις ράχες τους.

Η Αλεξία μπήκε πρώτη για να προσπαθήσει να βγάλει τους φα-κέλους. Σε μια μικρή ετικέτα ήταν γραμμένο με μπλε στιλό: Προέλευ-ση του Ανθρώπου: Το Μυστικό του Αδάμ.

«Θα πρέπει να αναζητήσουμε ίχνη, στοιχεία, κάτι που να μας αποκαλύψει τι έψαχναν οι απαγωγείς». Έκανε μια παύση, κοίταξε γύρω της και τσιτώθηκε συνειδητοποιώντας καλύτερα τι συνέβαινε.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 71

Τα συναισθήματα είχαν αρχίσει να καθρεφτίζονται στο πρόσωπό της. Για πρώτη φορά άρχισε να δείχνει στον Αδάμ το φόβο που ένιω-θε. «Πού είναι ο πατέρας μου;» ρώτησε έντονα προτού επιστρέψει σε εκείνο που έλεγε προηγουμένως. «Αδάμ, πρέπει να με βοηθήσεις. Αν θέλουμε να μάθουμε τι είχε να μας πει ο πατέρας μου, πρέπει να ερευνήσουμε αυτά τα έγγραφα».

Αμέσως μετά πήγε στην κουζίνα και έβαλε ένα ποτήρι νερό. Επέ-στρεψε κρατώντας άλλο ένα ποτήρι και το πρόσφερε στον Αδάμ.

«Ωραία, λοιπόν, από πού θα αρχίσουμε;» ρώτησε εκείνος κρεμώ-ντας το σακάκι στην πλάτη μιας καρέκλας.

Η Αλεξία έστρεψε τα σπινθηροβόλα μάτια της στο ράφι με τους φακέλους και τα βιβλία.

«Από αυτό εδώ», απάντησε παίρνοντας στα χέρια της ένα βιβλίο με γαλάζιο εξώφυλλο. «Αν και το γνωρίζεις πολύ καλά».

«Το βιβλίο του πατέρα μου;» είπε ο Αδάμ έκπληκτος. «Ναι, θέλω πρώτα να καταλάβω τη σχέση του πατέρα σου με τον

δικό μου. Και τι συνδέει την Ατλαντίδα με την τελευταία προφητεία των Μάγια».

«Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από εδώ. Θα σου διαβάσω τα πιο ση-μαντικά κομμάτια που έχει υπογραμμίσει ο Αχιλλέας».

Ο Αδάμ κάθισε σε ένα μικρό μπεζ καναπέ κρατώντας το βιβλίο του εξαφανισμένου Νίκου Ρούσου, γραμμένο πολλά χρόνια πριν, ενώ η Αλεξία μάζευε νευρικά ορισμένα έγγραφα σε ένα δερμάτινο γκρε-νά χαρτοφύλακα.

Διάβασε την ιδιόχειρη αφιέρωση: Στον καλό μου φίλο και συνάδελφο Αχιλλέα, που δουλεύει στο πλευρό μου για να ανακαλύψουμε το μυστικό του ανθρώπου. Νίκος Ρούσος, Αθήνα, 18 Απριλίου 2005.

Ο Αδάμ συγκινήθηκε όταν διάβασε τα λόγια που είχε υπαγορεύ-σει πριν από χρόνια η καρδιά του πατέρα του.

«Ξεκίνα, Αδάμ, δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο». Εκείνος κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Ανάμεσα στους φακέ-

λους και στις σημειώσεις που είχε αφήσει ο αρχαιολόγος άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα εννιά, στο κεφάλαιο «Οι επτά προφητείες των Μά-για και η σύνδεσή τους με την Ατλαντίδα».

72 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

9

ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΩΡΕΣ περίπου το Boeing 747 που μετέφερε τον καρδι-νάλιο προσγειώθηκε στο ελληνικό έδαφος. Ο αρχηγός Βίκτορ Σοπέν-σκι τον περίμενε στη γαλάζια BMW 320 που είχε νοικιάσει. Για να τον αναγνωρίσει, ο Τους τού είχε πει ότι θα φορούσε λευκό καπέλο, σαν αυτά που συνηθίζουν στην Καραϊβική, γκρενά σακάκι και μαύ-ρο παντελόνι. Το σύνθημα θα ήταν «Το Κοράκι καλωσορίζει το Μά-γο», στο οποίο ο Τους έπρεπε να απαντήσει «Ο Μάγος χαιρετά το Κοράκι».

Τώρα ο Μάγος είχε να αντιμετωπίσει ένα ζήτημα που απειλούσε τη φαινομενικά στέρεη κυριαρχία της καθολικής εκκλησίας. Σκεφτό-ταν ότι αν το μυστικό αποκαλυπτόταν, αν η ανθρωπότητα γνώριζε την πραγματική της προέλευση και τον τρόπο με τον οποίο έχει ανα-παραχθεί, θα κατέρρεε όχι μόνο η εκκλησιαστική εξουσία αλλά και οι άλλες θρησκείες».

Ο Τους λαχταρούσε να ανασάνει ανακουφισμένος. Το Κοράκι τον είχε ενημερώσει προηγουμένως από το τηλέφωνο και τα καθη-συχαστικά λόγια του αντηχούσαν τώρα στο μυαλό του καρδινάλιου: «Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ο αρχαιολόγος μίλησε».

Ο Μάγος ήθελε να μάθει τις πληροφορίες και να γνωρίσει από κοντά τον Ευαγγέλου. Ήταν λίγες οι φορές που ταξίδευε. Άφηνε το Βατικανό μόνο όταν επρόκειτο για κάποιο θέμα υψίστης σημασίας. Τώρα, όμως, ήταν ανάγκη να ανακρίνει ο ίδιος τον αρχαιολόγο, να μάθει αν είχε διαδώσει το «μυστικό» του, αφού υπήρχε ένα ακανθώ-δες θέμα που γνώριζε ο Μάγος και τον έκανε να πιστεύει πως ούτε ο αρχηγός Σοπένσκι ούτε ο Βιλαμιτρέ είχαν καταφέρει να του αποσπά-σουν κάποια πολύτιμη πληροφορία.

Είχαν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από τη μέρα που ο Αχιλλέας Ευαγγέλου είχε γνωρίσει τον καρδινάλιο σε μια συνάντηση των Ηνω-μένων Εθνών. Εκείνο τον καιρό ο Τους ήταν επίσκοπος.

«Να με συγχωρείτε, επίσκοπε», του είχε πει ειρωνικά ο Ευαγγέ-λου, «αλλά ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Αδάμ πλάστηκε από πηλό και η Εύα βγήκε από το πλευρό του».

Ο Τους είχε εκπλαγεί και κατά βάθος είχε ενοχληθεί από τον τό-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 73

νο με τον οποίο του μίλησε ο αρχαιολόγος μπροστά σε τόσους λα-μπρούς πρέσβεις.

«Η θρησκεία σας σάρωσε όλους τους μεγάλους επιστήμονες εξο-ντώνοντάς τους κατά καιρούς: τον Γαλιλαίο, τον Νικόλαο Κοπέρνι-κο, τον Νεύτωνα, τον Κέπλερ και άλλους. Δεν μπορείτε πια να μας εμποδίζετε να ερευνούμε και να μαθαίνουμε κρυφές αλήθειες. Έχου-με δικαίωμα να το κάνουμε. Δεν μπορείτε πια να μας λογοκρίνετε».

«Έχετε χάσει την πίστη σας, καθηγητή Ευαγγέλου, κι αυτά που λέτε ανήκουν στο παρελθόν. Δε γίνεται να κουβαλάμε ακόμα αυτό το βάρος». Ο επίσκοπος Τους προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του με αυτά τα χλιαρά λόγια.

Ο πάπας Ιωάννης Παύλος Βʹ ζήτησε συγγνώμη εξ ονόματος της Εκκλησίας 359 χρόνια μετά την ισόβια καταδίκη του Γαλιλαίου, ο οποίος είχε δηλώσει ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο και όχι το αντίθετο, το οποίο υποστήριζε η Εκκλησία. Οι κηλίδες του αίματος και η καταπίεση είχαν καταγραφεί στην ιστορία, αν και η Εκκλησία έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να τις μετριάσει και να τις κρύψει.

Εκείνη η συνάντηση προκάλεσε ένταση ανάμεσά τους και ο Αχιλ-λέας Ευαγγέλου μαζί με πολλούς ακόμα επιστήμονες-επαναστάτες, όπως και ο πατέρας του Αδάμ, μπήκαν στη μαύρη λίστα.

«Θα φτάσει η ώρα που ένα αόρατο χέρι θα επιβάλει δικαιοσύνη και θα φροντίσει να έχει γίνει μάταια η δουλειά τους», είχε σκεφτεί τότε ο Τους.

Στο μεταξύ, ο φιλόδοξος Πορτογάλος επίσκοπος ανελίχθηκε γορ-γά, σαν αίλουρος, ανάμεσα στους κληρικούς του Βατικανού και εξε-λίχθηκε σε έναν από τους πιο αγαπημένους καρδινάλιους στην εκ-κλησιαστική ιεραρχία. Αρκετά χρόνια ύστερα από εκείνο το συμβάν στα Ηνωμένα Έθνη ήθελε να δει αν ο ξιπασμένος αρχαιολόγος Αχιλ-λέας Ευαγγέλου θα μπορούσε να επαναλάβει την υπεροψία του.

10

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΙΑΣΤΟΥΜΕ», είπε η Αλεξία αλαφιασμένη. «Ο πατέρας μου κινδυνεύει!»

74 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Αδάμ έκανε ό,τι μπορούσε για να τακτοποιήσει τους φακέλους στο απλό και ανάστατο εργαστήριο του Αχιλλέα. Προσπαθούσε να μη ζαλιστεί ανάμεσα στους αριθμημένους φακέλους που είχαν ετι-κέτες με διάφορους τίτλους: Ο Ήλιος, Η ενεργοποίηση των 64 Χ, Το τέ-λος του χρόνου, Το Κυμβάλειον, Το πεπρωμένο του κόσμου, Η Ατλαντίδα και η πρωτεύουσά της. Ανάμεσά τους υπήρχαν και αποκόμματα από εφη-μερίδες από πολλά μέρη του κόσμου με τίτλους όπως Ρώσοι επιστήμο-νες ανακαλύπτουν νέες ιδιότητες του DNA, Χημικά ίχνη: οι χημικές πτήσεις των στρατιωτικών αεροσκαφών, Το HAARP κατηγορείται για πρόκληση σεισμών, και άλλα έγγραφα με διάφορα θέματα.

«Νομίζω ότι βρήκα κάτι που έγραψε ο πατέρας σου και μπορεί να μας φανεί χρήσιμο».

«Ξεκίνα», τον προέτρεψε εκείνη. «Σε ακούω, αλλά θα συνεχίσω να ψάχνω το φορητό του υπολογιστή. Δεν τον έχω βρει ακόμα».

«Θα σου διαβάσω ό,τι έχει υπογραμμίσει σε κάθε σελίδα».

Η έβδομη προφητεία των Μάγια μάς μιλά για τη στιγμή κατά την οποία το ηλιακό σύστημα, στην κυκλική του πορεία των 5.125 χρό-νων, βγαίνει από τη «γαλαξιακή νύχτα» για να μπει στη «γαλαξιακή αυγή». Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 το φως που εκπέμπεται από το κέ-ντρο του γαλαξία θα συγχρονίσει τον Ήλιο και όλα τα ζωντανά όντα. Η ενέργεια της κοσμικής βροχής που θα μεταδοθεί από το Χουνάμπ Κου –το ανώτατο ον– θα εκκινήσει σταδιακά τις ζωτικές και πνευμα-τικές λειτουργίες με θεϊκή προέλευση σε όσα όντα βρίσκονται σε υψη-λή παλμική συχνότητα. Αυτό θα μπορούσε να επεκτείνει τη συνείδη-ση όλων των ανθρώπων δημιουργώντας μια νέα ατομική, συλλογική και παγκόσμια πραγματικότητα. Τα άτομα έχουν τη δυνατότητα να είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους ως Όλο και να γεννήσουν μια νέα γα-λαξιακή τάξη.

Ακριβώς από κάτω ο αρχαιολόγος είχε σημειώσει:

Αν επαληθευτεί αυτή η προφητεία, μία από τις προβλέψιμες συνέ-πειες είναι η δυνατότητα συνειδητής πρόσβασης σε μια εσωτερική μεταμόρφωση ικανή να δημιουργεί πραγματικότητες άλλης φύσης.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 75

Οι άνθρωποι θα έχουν την ευκαιρία να προβούν σε μια αλλαγή και να ξεπεράσουν τα όριά τους, κάτι που θα προκαλούσε τη γέννηση μιας νέας έννοιας: της επικοινωνίας μέσω της σκέψης.

Εκείνο που προέβλεψαν οι Μάγια το εγγυάται σήμερα η ΝΑSΑ. Το ηλιακό σύστημα θα περάσει το 2012 από μια ζώνη του Γαλαξία που είναι γνωστή ως «φωτονική ζώνη», γεγονός που θα επιφέρει πλα-νητικές κινήσεις. Γι’ αυτό συμπεραίνω ότι οι άνθρωποι θα δεχτούν μια βροχή φωτονίων που θα καταστήσει δυνατή την αφύπνιση μιας νέας συνείδησης. Όλοι θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε ότι είμα-στε μέρος ενός τεράστιου οργανισμού, κάτι που η κβαντική φυσική ονομάζει «ενοποιημένο πεδίο».

Μέσα από αυτό το κοσμικό πέρασμα, όσοι άνθρωποι μεταφέρουν τη ζωτική ενέργεια και τη συχνότητα του εσωτερικού παλμού από το φόβο προς την αγάπη θα μπορέσουν να νιώσουν τη σύνδεση και την εσωτερική γαλήνη, για να συλλάβουν την τηλεπάθεια και να εκφρα-στούν μέσω αυτής. Έτσι θα ανθίσει η νέα έννοια, η εσωτερική αντί-ληψη, που ήταν ενεργή στους Άτλαντες και στους Μάγια.

Πιστεύεται ότι, για να το καταφέρουν αυτό, οι Μάγια έβαζαν στα μέτωπα των πολύ μικρών παιδιών τους μια πέτρα από κοπάλιο. Η μυρωδιά του ρετσινιού τα υποχρέωνε να στρέφουν την προσοχή προς το λεγόμενο «τρίτο μάτι», το μάτι της συνείδησης, την ικανότητά μας να βλέπουμε και να αντιλαμβανόμαστε πέρα από το φυσικό κόσμο. Τους έβαζαν επίσης ένα είδος μικρής τάβλας στο κεφάλι για να με-γαλώσει παίρνοντας οβάλ μορφή το πίσω μέρος της παρεγκεφαλίδας και για να ενεργοποιηθούν πλήρως οι κρυφές εξωαισθητικές δυνα-τότητες.

Η φωνή του Αδάμ δυνάμωσε και η Αλεξία άφησε αυτό που έκα-

νε για να τον προσέξει.

Το τέλος αυτού του κύκλου στο ημερολόγιο των Μάγια, που είναι στις 21 Δεκεμβρίου 2012, αφήνει να εννοηθεί ότι θα επέλθουν μεγάλες αλλαγές. Οι Μάγια γνώριζαν ότι η ηλιακή δραστηριότητα έχει καθο-ριστική σημασία για τη λειτουργία της Γης και οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτή θα επηρεάσει όσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Για να θεμελιώ-

76 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

σουν τους υπολογισμούς τους σχετικά με τις ηλιακές κηλίδες και το συσχετισμό ανάμεσα σε αυτές και στην αύξηση της θερμοκρασίας, βασίστηκαν στον κύκλο της Αφροδίτης, ενός πλανήτη που εύκολα πα-ρατηρεί κανείς από τη Γη, καταγράφοντάς τον μάλιστα στον αναγνω-ρισμένο Κώδικα της Δρέσδης. Έπειτα από κάθε εκατόν δεκαεπτά περιστροφές της Αφροδίτης, στον Ήλιο σημειώνονται ισχυρές με-ταλλάξεις και εμφανίζονται εκρήξεις, ηλιακοί άνεμοι και κηλίδες στο άστρο.

Και η ΝΑSΑ έχει πιστοποιήσει ως ισχύοντες αυτούς τους υπολογι-σμούς για τη Γη, τον Ήλιο, τα άστρα και τους υπόλοιπους πλανήτες. Υποθέτω ότι η εκπλήρωση της συγκεκριμένης προφητείας θα μεταμόρ-φωνε το άτομο και, ως συνέπεια της γενετικής του, θα πρόσφερε στην ανθρωπότητα πιθανότητες να επεκταθεί σε όλο το Γαλαξία. Θυμάμαι το σχόλιο του φίλου μου, Καρλ Σαγκάν*, ότι αν δεν είχε καεί η βιβλιο-θήκη της Αλεξάνδρειας, τώρα θα ταξιδεύαμε ανάμεσα στα άστρα.

Όσα όντα δεχτούν αρμονικά τη «βροχή των φωτονίων ή κοσμική βροχή» θα εισέλθουν σε μια νέα εποχή πνευματικής ενότητας και μά-θησης, όπου η εσωτερική επικοινωνία θα καταστήσει τις εμπειρίες, τις ατομικές αναμνήσεις και τις επίκτητες γνώσεις διαθέσιμες χωρίς εγω-ισμούς στους γύρω μας, ακριβώς όπως πιστευόταν ότι έκαναν και οι Άτλαντες. Θα έμοιαζε με ένα ολιστικό πνευματικό δίκτυο, ένα είδος «διαδικτύου της συνείδησης», που θα πολλαπλασίαζε την ταχύτητα των ανακαλύψεων και θα δημιουργούσε δεσμούς αφάνταστους ως τώρα.

Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε ότι είμαστε αναπόσπαστο τμή-μα ενός μοναδικού και απεριόριστου οργανισμού και θα συνδεόμα-σταν με τη Γη, τον Ήλιο μας και ολόκληρο το Γαλαξία μας.

Μετά το συμπαντικό συμβάν της 21ης Δεκεμβρίου του 2012 μπο-ρούμε να προβλέψουμε ότι οι σχέσεις θα βασίζονται στην πνευματι-κή ενότητα, γιατί ο άνθρωπος θα νιώθει τα άλλα όντα ως μέρος του εαυτού του, εκείνο που οι Μάγια ονόμαζαν In Lakesh, «Εγώ είμαι ένα άλλο Εσύ». Η ανακάλυψη μιας κοινής κοσμικής προέλευσης.

Αν γίνει εφικτή η αλλαγή της συνείδησης, πιστεύω ότι στο εξής θα ζούμε μόνο για τις καλλιτεχνικές και πνευματικές ενασχολήσεις

* Αμερικανός αστρονόμος και αστροφυσικός 1934-1996. (Σ.τ.Μ.)

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 77

και την επαφή με άλλες πραγματικότητες. Αυτά θα απασχολούν τον ανθρώπινο νου, εξαλείφοντας χιλιάδες χρόνια βασισμένα στη λανθα-σμένη πίστη τoυ δυϊσμού και του διαχωρισμού μεταξύ των ανθρώ-πων που λάτρεψαν ένα θεό μακρινό, που κρίνει και τιμωρεί.

Η υπεροχή και η πνευματική εξέλιξη θα είναι το αποτέλεσμα μυ-ημένων ατόμων που έχουν ήδη επεκτείνει την υπαρξιακή τους κατα-νόηση. Αν και υποθέτω ότι η αλλαγή δε θα είναι εύκολη. Θα πρέπει να υπάρξει πρώτα ένα μεγάλο παγκόσμιο κίνημα. Η τάξη θα ακο-λουθήσει μετά το χάος και τη σύγχυση και ο πλανήτης θα ταραχθεί από βίαιους σεισμούς.

Οι έρευνές μου δείχνουν κάτι ακόμα: Είναι πολύ πιθανό να κοκ-κινίσει ο Ήλιος λόγω της σύγκρουσης της κοσμικής βροχής με το στέμμα του, κάτι που στην αστροφυσική είναι γνωστό ως ηλιακή κα-ταιγίδα. Ίσως σημειωθεί και μια αλλαγή των μαγνητικών πόλων της Γης. Από την άλλη, απόκρυφες γραφές και η ίδια η Βίβλος δίνουν την πιθανότητα να υπάρξουν εκ νέου, όπως πιστεύεται ότι συνέβη και πριν από χιλιετίες, τρεις μέρες σκότους κατά την πλανητική μετάβα-ση. Υπολογίζω ότι αυτές οι σημαντικές αλλαγές θα αποτελέσουν μια διαδικασία που θα εξαρτάται από την ατομική μεταλλαγή για να μπο-ρέσει να πραγματοποιηθεί η συλλογική αλλαγή.

Γι’ αυτό φοβάμαι ότι δε θα έχει όλος ο κόσμος πρόσβαση στη νέα πραγματικότητα. Αν είναι πιο ισχυρές, οι ηλιακές φλόγες ενδεχομέ-νως να επηρεάσουν τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία της Γης, επιφέρο-ντας αλλαγές και έλλειψη ισορροπίας σε κάθε σύστημα που βασίζε-ται σε αυτά: στην οικονομία, στην πληροφορική, στα ραντάρ, στα αε-ροσκάφη, ακόμα και στο ανοσοποιητικό, νευρικό και συναισθηματι-κό σύστημα του ανθρώπου.

Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε σε επιφυλακή περισσότερο από πο-τέ, γιατί αυτές οι αλλαγές μπορεί να προκαλέσουν έκσταση ή πόνο. Είμαι βέβαιος ότι, ενώπιον μιας μεταμόρφωσης τέτοιων διαστάσεων, η ανθρωπότητα θα κληθεί να επιλέξει αν θα συνεχίσει ως μια καινού-ρια φυλή και θα δημιουργήσει μια νέα συμπαντική τάξη, ή αν δε θα το κάνει και θα υποστεί τις συνέπειες.

«Τι λες;» ρώτησε η Αλεξία.

78 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Αδάμ ήπιε μια γουλιά νερό. Το στόμα του είχε στεγνώσει. «Είναι πολλά υποσχόμενο και ανησυχητικό μαζί, αν και...» Η Αλεξία φαινόταν όλο και περισσότερο ανυπόμονη μπροστά στο

δισταγμό του. «Αν και τι;» «Φαντάζεσαι τις συνέπειες που θα αντιμετωπίσουμε αν συμβεί

κάτι τέτοιο;» ρώτησε ο Αδάμ. «Ναι. Και πιστεύω ότι ο πατέρας μου θα μπορέσει επιτέλους να

αποδείξει ότι οι Μάγια ήταν εκείνοι που επέζησαν όταν βυθίστηκε η Ατλαντίδα, εκτός του ότι τόσο οι Άτλαντες όσο και οι Μάγια πρέπει να έζησαν σε μια κατάσταση επεκταμένης συνείδησης», είπε η Αλε-ξία ενώ τακτοποιούσε έναν τεράστιο σωρό χαρτιά.

Ο Αδάμ ήξερε ότι δεν ήταν συμπτώσεις. Μια αρχαία πόλη των Αζτέκων λεγόταν Αζτλάν και σήμερα ονομαζόταν Μεξκαλτιτλάν, δη-λαδή κυκλικό νησί. Μάλιστα, η λέξη αζτεκάτλ σήμαινε «προερχόμε-νος από το Αζτλάν», πιθανότατα από τους Άτλαντες.

«Ο πατέρας σου υπονοεί ότι ίσως επιστρέψουμε στην εξελιγμένη ζωή των Ατλάντων».

«Είναι πιθανό, Αδάμ. Οι κύκλοι της εξέλιξης επαναλαμβάνονται. Άλλωστε οι Άτλαντες βρίσκονταν σε κοινωνία με την ενέργεια της Πη-γής, το κέντρο του Γαλαξία, το Χουνάμπ Κου όπως το ονόμαζαν οι Μάγια».

Τόσο ο Νίκος Ρούσος όσο και ο Αχιλλέας Ευαγγέλου υποστήρι-ζαν ανέκαθεν ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί λάτρευαν τη θεότητα ως μια θηλυκή πηγή, ως τη θεά που τιμούσαν, αλλά με την έλευση της πα-τριαρχίας και της καταπιεστικής της ισχύος, μαζί με τις θρησκείες που έβλεπαν μόνο την αρσενική αρχή, έχασαν την άμεση επαφή με τη θηλυκή θεότητα.

Ο Αδάμ είχε μελετήσει τις θρησκείες και ήξερε ότι ο διάσημος πνευματιστής Έντγκαρ Κέισι, ένας άνθρωπος του βεληνεκούς του Νοστράδαμου, προέβλεψε ότι η Ατλαντίδα θα επέστρεφε.

Συνεπαρμένη η Αλεξία άρχισε να σκέφτεται δυνατά. «Η ανθρωπότητα υπέφερε πολύ από την απώλεια της άμεσης

επαφής με την Προέλευση. Μακάρι να έφτασε ο καιρός να την ανα-κτήσουμε ξανά».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 79

«Καμιά ενέργεια δε χάνεται, όλα μεταμορφώνονται», αποκρίθη-κε ο Αδάμ χρησιμοποιώντας τα λόγια του μεγάλου σοφού Ερμή του Τρισμέγιστου στο Κυμβάλειον.

Η Αλεξία συμφώνησε. «Πες μου κάτι, πιστεύεις ότι η αλλαγή της συνείδησης και της

ενέργειας θα πραγματοποιηθεί από τη μία μέρα στην άλλη;» Ένιω-θε κάποια επιφύλαξη για το αν θα γίνονταν όλα κατά γράμμα.

«Ποιος τα ξέρει αυτά τα μυστήρια...» είπε ο Αδάμ. «Υπάρχει κάτι που ξέρεις, αλλά το ξεχνάς», υπογράμμισε η Αλε-

ξία κοιτώντας τον. «Τι θέλεις να πεις;» Εκείνη έμεινε σιωπηλή και τον κοίταξε επίμονα, σαν να πάσχιζε

να μεταδώσει με το νου αυτό που επρόκειτο να πει. «Εννοείς τις πιθανές καταστροφές;» Ήξεραν και οι δύο ότι πριν από τους Μάγια μια προφητική θε-

ωρία της Βίβλου ανέφερε ξεκάθαρα ότι ένα αστρικό σώμα, που ονο-μαζόταν Αχένχο, θα μπορούσε να συγκρουστεί με τη Γη. Θυμήθηκαν και τις προφητείες του Νοστράδαμου, ο οποίος προειδοποιούσε για ένα μετεωρίτη που ίσως πλησίαζε τη Γη εκείνη την περίοδο.

«Ο πατέρας σου μας πληροφορεί ότι οι Μάγια και οι Άτλαντες δι-έθεταν ήδη τις δυνάμεις της εξέλιξης, οι οποίες, υποτίθεται, ξυπνούν σιγά σιγά σε ορισμένα άτομα και θα ενταθούν περισσότερο φέτος».

Η Αλεξία σηκώθηκε, γύρισε απότομα, έβγαλε τα ψηλοτάκουνα πα-πούτσια της για να ανέβει σε μια καρέκλα και τεντώθηκε για να βρει κι άλλα χαρτιά σε ένα ψηλό ράφι, στο κρυφό μέρος της βιβλιοθήκης.

Δεν ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή, αλλά ο Αδάμ δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Τα μάτια του διέτρεξαν το κορμί της από την άκρη των ποδιών ως τα σγουρά μαλλιά της.

«Και το χάος ανάμεσα στους ανθρώπους μπορεί να είναι μια κα-ταστροφή», είπε η νεαρή γυναίκα προσπαθώντας να αποφύγει εκεί-νες τις σκέψεις. «Φαντάσου τη σύγχυση που θα νιώσει ένας ορθόδο-ξος αν γκρεμιστούν τα θεμέλια των πεποιθήσεών του με αποδείξεις για κάτι πιο δυνατό, ιερό και πραγματικό».

«Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι θα μπερδευτούν ακόμα περισ-σότερο».

80 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Αδάμ ήξερε πώς είναι να νιώθει κανείς τη θετική αλλαγή στη συνείδηση, στην επέκταση της αντίληψης.

«Αν ο κόσμος αρχίσει να το βλέπει λανθασμένα, σαν να πλησιά-ζει το τέλος του χρόνου, μαζί με μια πιθανή καταστροφή του πλανή-τη...»

Ο Αδάμ αναλογίστηκε τις συνέπειες. «Σκέψου μια στιγμή», συνέχισε εκείνη, «αν εμείς οι άνθρωποι κα-

ταφέρουμε να αντιληφθούμε τα πάντα ως ένα μεγάλο πλέγμα ενότη-τας, τότε η ανάσταση, ο φόβος, ο πόνος της απώλειας αγαπημένων προσώπων και οι μεσολαβητές ανάμεσα στην κοσμική ενέργεια και στο ανθρώπινο ον θα έπαυαν να έχουν δύναμη και υπόσταση».

«Μου φαίνεται ότι προτρέχουμε», είπε ο Αδάμ. Είχε το νου του περισσότερο στο πού θα μπορούσε να βρίσκεται ο Αχιλλέας και τι είχε ανακαλύψει για την προέλευση του ανθρώπου παρά στις προ-φητείες. «Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, Αλεξία», πρόσθεσε ήρεμα, γιατί ήταν περισσότερο νηφάλιος από εκείνη. «Για να βρού-με τον πατέρα σου, πρέπει να έχουμε υπομονή και να συγκεντρώσου-με όλα τα κομμάτια του παζλ».

11

Η ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ συνέχιζε να ανεβαίνει στο εργαστήριο του Αχιλλέα. Ο Αδάμ και η Αλεξία, σαστισμένοι από τις τόσες πληροφορίες, δεν είχαν βρει ακόμα κάποιο στοιχείο που εξηγούσε τι είχε συμβεί στον αρχαιολόγο. Η Αλεξία κάθισε στον υπολογιστή του πατέρα της, ενώ ο Αδάμ έψαχνε τα έγγραφα και τα βιβλία της μυστικής βιβλιοθήκης και ξαναδιάβαζε αναφορές, μελέτες, ανακαλύψεις και σημειώσεις προσπαθώντας να διαπιστώσει την αιτία της απαγωγής.

«Βρήκες τίποτα καινούριο, Αλεξία;» ρώτησε απορροφημένος ακόμα από την αναζήτηση κάποιου αποκαλυπτικού στοιχείου.

Εκείνη δεν απάντησε. Έστεκε κάθιδρη ανάμεσα σε χαρτιά, αφί-σες, αποκόμματα εφημερίδων και φακέλους. Έπειτα από ώρες ανα-ζήτησης και μέσα στη ζέστη, στην ένταση και στην ακαταστασία, η κούραση είχε αρχίσει να καταλαμβάνει και τους δύο.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 81

«Άκουσε αυτό», είπε ορμητικά ο Αδάμ. «Το έγραψε ο πατέρας σου».

Στο βιβλίο του Απαγορευμένη Αρχαιολογία ο ιστορικός Μάικλ Κρένο ανέφερε ότι «τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια κάποιοι αρχαιολό-γοι και ανθρωπολόγοι έχουν θάψει τόσα στοιχεία όσα έχουν ξεθά-ψει». Ο δόκτωρ Ρίτσαρντ Τόμσον, φιλόσοφος της επιστήμης, υπο-στήριζε ότι «βρισκόμαστε μπροστά στο λεγόμενο γνωστικό φίλτρο, ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης: Οι άνθρω-ποι τείνουν να φιλτράρουν ό,τι δεν τους συμφέρει. Κάθε φορά που οι επιστήμονες της εκάστοτε κυβέρνησης βλέπουν κάτι που δεν προσαρ-μόζεται στο αποδεκτό παράδειγμα, τείνουν να το εξαλείφουν. Δεν το διδάσκουν, δεν το συζητούν και ο κόσμος ούτε καν το μαθαίνει».

Το 1996 η αρχαιολόγος Ζαν-Στιν Μάκινταϊρ συντάραξε τον επι-στημονικό κόσμο με τη δήλωση ότι είχε ανακαλύψει στο Μεξικό αρ-χαιότατα εργαλεία από πέτρα και ανθρώπινα οστά. Αυτό αποτελού-σε κίνδυνο, γιατί θα μπορούσε να καταρρίψει τη θεωρία σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος κατοικεί τη Γη εδώ και λίγες χιλιετίες. Η συνάδελφός μου υπέβαλε τα οστά σε σειρά επιστημονικών δοκιμών και, όταν υπολογίστηκε η ηλικία τους, αποκαλύφθηκε ο ανατριχια-στικός αριθμός των διακοσίων πενήντα χιλιάδων ετών. Η αρχαιο-λόγος δήλωσε σε συνεντεύξεις ότι ένιωθε πολύ ευτυχισμένη με το εύρημα, γιατί είχε καταφέρει να αποδείξει σημαντικά επιστημονι-κά γεγονότα, όπως θα θέλαμε να έχουμε κάνει όλοι, όμως δεν υπο-πτεύθηκε ότι η καριέρα της θα καταστρεφόταν εντελώς. Την έβγα-λαν από το σύστημα, διέκοψαν τις ανασκαφές και της αφαίρεσαν την άδεια εργασίας.

Έτσι συνηθίζει να λειτουργεί η επιστημονική κοινότητα κάτω από έντονες πιέσεις και συμφέροντα της εκάστοτε κυβέρνησης κάθε κρά-τους, μαζί με τη Μυστική Κυβέρνηση και την Εκκλησία: Όταν μια θεωρία δεν ταιριάζει με την κρατούσα άποψη, δε δίνονται πληροφο-ρίες και δε σημειώνεται πρόοδος. Είναι ένας από τους βασικότερους τρόπους με τους οποίους εμποδίζουν την ανθρωπότητα να μάθει την πραγματική της προέλευση. Η ομάδα των επίσημων επιστημόνων αγνοούσε αυτές τις ανακαλύψεις. Απέκρυπταν πληροφορίες και κυ-

82 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ριολεκτικά έβγαζαν από τη μέση όποιον ήθελε να συνεχίσει την έρευ-να.

Παρότι οι κυβερνήσεις και η ορθόδοξη επιστημονική κοινότητα ασκούν πιέσεις και διωγμούς, ορισμένοι συνάδελφοι και ερευνητές, όπως ο Παλαιστίνιος Ζαχαρίας Σίτσιν, ο Ρομπέρ Μποβάλ, ο Γκρεγκ Μπράντεν, ο Ντέιβιντ Ίκε και ο Χοσέ Αργουέλιες, για να αναφέρω μερικούς μόνο, κατάφεραν να δημοσιεύσουν μερικά αποκαλυπτικά βιβλία και να ξεφύγουν από το σύστημα του ελέγχου.

Ορισμένες από αυτές τις αποδείξεις που συνέδεαν την Αμερική με την Αφρική και την Ασία είχαν ερευνηθεί από άλλους συναδέλ-φους, όπως η δόκτωρ Ιρίνα Μπαλαμπάνοβα, η οποία ανακάλυψε κα-τάλοιπα κοκαΐνης και νικοτίνης σε μούμιες στην Αίγυπτο. Τη στιγμά-τισαν λέγοντας ότι παραληρούσε και ότι τα είχε φανταστεί όλα. Δέ-χτηκε επιθέσεις σε εκατοντάδες επιστολές, γιατί τα φυτά από τα οποία προέρχονταν αυτές οι ουσίες υπήρχαν μόνο στην Αμερική και πιστευόταν ότι η Ανατολική και η Δυτική Ήπειρος δεν είχαν έρθει σε επαφή πριν από τα ταξίδια του Χριστόφορου Κολόμβου. Ωστόσο διαπιστώθηκε αργότερα σε εκατοντάδες μούμιες ότι η ανακάλυψη ήταν αληθινή.

Περισσότερες αποδείξεις έδωσε ο Νορβηγός ανθρωπολόγος Θορ Χάγερνταλ το 1947 και αργότερα το 1970, όταν κατασκεύασε μια πρωτόγονη σχεδία και ταξίδεψε από το Περού στην Πολυνησία σε εκατόν μία μέρες, ζώντας με ό,τι ψάρευε και έχοντας πάρει μαζί του μόνο ελάχιστα απαραίτητα. Έτσι απέδειξε για άλλη μια φορά στους ιστορικούς ότι άνθρωποι από προηγούμενους πολιτισμούς θα μπο-ρούσαν να έχουν διασχίσει και τον Ατλαντικό.

Οι ερευνητές που αναζητούμε την αυθεντική προέλευση του αν-θρώπινου είδους έχουμε δοκιμάσει υποθέσεις κι έχουμε διατυπώσει θεωρίες σχετικά με την ανακάλυψη προηγούμενων και ανώτερων πο-λιτισμών από τον σημερινό, στη Βολιβία, στην Αίγυπτο και στο Με-ξικό, ηλικίας μεταξύ δώδεκα και δεκαεπτά χιλιάδων χρόνων, καταρ-ρίπτοντας την ιδέα της καθολικής εκκλησίας σχετικά με την προέ-λευση του πρώτου Αδάμ.

Άλλοι εναλλακτικοί επιστήμονες υποστήριξαν ότι υπήρχαν απο-δείξεις για το ότι τόσο ο θεός Κετσαλκόατλ στο Μεξικό όσο και ο

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 83

Όσιρις στην Αίγυπτο και ο Βιρακότσα στη Βολιβία είχαν δημιουρ-γήσει ένα νέο πολιτισμό έπειτα από κατακλυσμό και πλημμύρες που εμφανίζονται σε αρκετούς θρύλους σε όλο τον κόσμο.

Όσοι επιστήμονες –παλαιοντολόγοι, αρχαιολόγοι, ιστορικοί ή γε-ωλόγοι– αναρωτιόμαστε και διερευνούμε μια διαφορετική από την ήδη γνωστή προέλευση των πρώτων κατοίκων της Γης δεχόμαστε λο-γοκρισία.

«Αυτό που συμβαίνει τώρα και στον ίδιο! Είναι προφανές ότι ήταν

στη μαύρη λίστα!» φώναξε η Αλεξία με τόνο που φανέρωνε θλίψη και απελπισία.

12

Ο ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΤΟΥΣ κόντευε να λιποθυμήσει από τη ζέστη. «Βάλτε, σας παρακαλώ, τον κλιματισμό». Ο αρχηγός Σοπένσκι οδηγούσε την BMW αδέξια. «Δεν καλοξέρω τι κάνουν αυτά τα κουμπιά». Ο Μάγος αναγκάστηκε να κατεβάσει το παράθυρο. Το αυτοκίνη-

το κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα και ο αέρας χαλούσε τη φροντι-σμένη ασημένια κόμη του, κάνοντάς τον να μοιάζει λες και μόλις εί-χε σηκωθεί από το κρεβάτι. Λίγα λεπτά αργότερα αποφάσισε να πα-ραδοθεί στη ζέστη για να μη χαλάσει την αυτάρεσκη εικόνα του.

«Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα;» «Σε δέκα λεπτά θα είμαστε εκεί». «Έχετε τη μαγνητοφώνηση;» «Είναι προστατευμένη, κύριε. Μείνετε ήσυχος». Για τον Σοπένσκι μπορούσε να πει κανείς πολλά πράγματα, όμως

ένα ήταν βέβαιο: ήταν πιστό κυνηγόσκυλο. Δε φρόντιζε την προσω-πική του ζωή και βρισκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή στις μάχες της Μυστικής Κυβέρνησης. Τον επέλεγαν γιατί έκανε τη δουλειά του με τρόπο αποτελεσματικό και θανατηφόρο. Αυτό δήλωνε ξεκάθαρα το παρατσούκλι του, το Κοράκι, που του το είχαν δώσει ακριβώς για-τί ήταν συνεπής, άγριος σαν αρπακτικό και δεν άφηνε τίποτα στην

84 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

τύχη. Εκείνη τη στιγμή ο αστυνομικός ένιωθε νευρικότητα λόγω της εμφάνισης του Μάγου. Ήξερε ότι συνόδευε ένα υψηλόβαθμο στέλε-χος της οργάνωσης.

Σε λιγότερο από δέκα λεπτά πάρκαρε το νοικιασμένο αυτοκίνη-το μπροστά στην πλατεία Κοτζιά, κοντά στην οδό Ερμού, έναν εμπο-ρικό δρόμο της Αθήνας αφιερωμένο στον Ερμή, τον αγγελιοφόρο των θεών, που παραδόξως ήταν και ο προστάτης των κλεφτών. Λες και το πεπρωμένο είχε συνδέσει με μια σύμπτωση το διπλό συμβο-λισμό του Ερμή και τα όσα συνέβαιναν εκεί κοντά: Ένας αρχαιολό-γος με το μήνυμα μιας προφανώς τρομερής ανακάλυψης κρατούνταν από τρεις κλέφτες και βέβηλους της αλήθειας.

Ένα δρόμο πιο κάτω ήταν το σκοτεινό σπίτι, όπου βρισκόταν δε-μένος χειροπόδαρα ο αρχαιολόγος. Μόλις έξι τετράγωνα από το ερ-γαστήριο του Αχιλλέα, ο κομψός καρδινάλιος Ραούλ Τους έμπαινε στον υγρό χώρο για να τον δει από κοντά.

Η βρόμα της σκοτεινής αίθουσας τον τάραξε. Ένιωσε ναυτία κι αμέσως έβγαλε διακριτικά ένα μαντιλάκι ποτισμένο με άρωμα βιο-λέτας από τη δεξιά τσέπη του παντελονιού του.

«Για δες, ποιον έχουμε εδώ;» Ο τόνος της φωνής του ήταν γεμά-τος ειρωνεία.

Παρά την επίγνωση ότι βρισκόταν σε ανώτερη θέση, ο καρδινά-λιος δεν κατάφερε να κρύψει ένα ίχνος συμπόνοιας. Η εικόνα του αρχαιολόγου φανέρωνε την απόλυτη συντριβή. Θυμόταν έναν άντρα δραστήριο, εξωστρεφή και ετοιμοπόλεμο. Πήρε ανάσα με κάποια δυσκολία.

«Ο σπουδαίος αρχαιολόγος Αχιλλέας Ευαγγέλου!» αναφώνησε πε-ριφρονητικά. «Φαντάζομαι ότι δεν είστε πολύ άνετα. Σας ζητώ συγ-γνώμη από πλευράς μου», είπε ψέματα.

Ο Μάγος ψιθύρισε στο αφτί του Σοπένσκι να στρέψει τη λάμπα ίσια πάνω στα μάτια του αρχαιολόγου. Δεν ήθελε να τον αναγνωρί-σει.

«Χαίρομαι που ίσως βρήκαμε την αχίλλειο πτέρνα του αγαπητού μας καθηγητή. Αποδείξατε κι εσείς, όπως ο μυθικός Αχιλλέας, ότι κάθε δυνατός άντρας έχει ένα αδύναμο σημείο», πρόσθεσε ο καρδι-νάλιος πνίγοντας ένα σαρκαστικό γέλιο.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 85

«Η μόνη σας διέξοδος είναι να απειλείτε τη ζωή της κόρης μου». Η φωνή του αρχαιολόγου έδειχνε κούραση.

«Πιστέψτε με, καθηγητή, όπως και να έχει, θα βρίσκαμε τρόπο. Οι άνθρωποί μας είναι πολύ αποτελεσματικοί».

Ο καρδινάλιος έριξε μια ματιά στους βοηθούς του. Ο Σοπένσκι και ο Βιλαμιτρέ παρακολουθούσαν από μια γωνιά. Ο καρδινάλιος έστεκε πίσω από τον αρχαιολόγο κι η σκιά του έπεφτε στον απένα-ντι τοίχο κάνοντάς τον να μοιάζει με παντοδύναμο στοιχειό. Η σκη-νή προκάλεσε στον Βιλαμιτρέ μια αρρωστημένη χαρά, ενώ ο Σοπέν-σκι έβαλε λίγη βότκα.

«Δεν ήρθα για να μιλήσουμε για τις μεθόδους με τις οποίες επι-βάλλουμε την τάξη», είπε ο καρδινάλιος. «Βρίσκομαι εδώ για κάτι πιο σημαντικό».

Ο Αχιλλέας έβηξε. Τον έκαιγε ο λαιμός του, γιατί ήταν ακινητο-ποιημένος σε εκείνη τη θέση επί ώρες και δεν είχε πιει τίποτα. Κό-ντευε να αφυδατωθεί από τη ζέστη.

«Άκουσα αυτά που αποκαλύψατε», συνέχισε ο Τους. «Είστε πολύ έξυπνος, καθηγητή».

Ο αρχαιολόγος κατάφερε να πείσει τον Σοπένσκι και τον Βιλαμι-τρέ ότι τους είχε αποκαλύψει την αλήθεια. Ωστόσο, δεν είχε πει αυ-τά που ήθελε να ακούσει ο Τους.

«Ξέρετε, φαντάζομαι, ότι μας πιέζει ο χρόνος». Ο τόνος της φω-νής του Μάγου ακούστηκε απειλητικός, ανυπόμονος. «Δε με ενδια-φέρει μόνο να εμποδίσω τους περίεργους να χώνουν τη μύτη τους σε υποθέσεις που δεν τους αφορούν. Φροντίζω και να μη βγαίνουν στο φως ορισμένα πράγματα». Είπε την τελευταία λέξη πλησιάζοντας σχεδόν στο αφτί του καθηγητή.

Ο καρδινάλιος ήθελε να είναι ξεκάθαρος και άμεσος. Θα πατού-σε τον Ευαγγέλου εκεί όπου πονούσε περισσότερο.

«Ένας πληροφοριοδότης μού είπε ότι έχετε στην κατοχή σας ένα πολύτιμο... όργανο ισχύος, ας το πούμε έτσι, που με ενδιαφέρει ιδι-αίτερα».

Ο Αχιλλέας ξεροκατάπιε, ενώ ο Μάγος συνέχισε να τον στριμώ-χνει.

«Έμαθα τυχαία ότι κυκλοφορεί μια γελοία φήμη», πρόσθεσε το-

86 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

νίζοντας τις τελευταίες λέξεις με περιφρόνηση, «σχετικά με μια προ-φητεία που θα επαληθευτεί σύντομα». Ο καρδινάλιος έκανε μια πε-ρίεργη γκριμάτσα τεντώνοντας τα χείλη του προς τα κάτω.

Για εκείνον κάθε πληροφορία ήταν ουσιώδης. Τόσο στις κλειστές συναντήσεις της Μυστικής Κυβέρνησης όσο και στα κονκλάβια με τους άλλους καρδινάλιους και τον πάπα στο Βατικανό μιλούσαν για κάθε είδους θέματα σχετικά με τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και τον παγκό-σμιο έλεγχο. Ανάμεσά τους ήταν και το θέμα που μελετούσε μια μικρή κοινότητα της Εκκλησίας που ασχολούνταν με τον εσωτερισμό.

Ο Τους ήξερε ότι, αν επεκτεινόταν η συλλογική συνείδηση, ίσως εξαφανίζονταν οι θρησκείες. Ήταν καθήκον του να τις διαφυλάξει. Η απειλή για αλλαγή που συνιστούσε η έβδομη προφητεία των Μά-για αντηχούσε στο μυαλό του και ήταν ένας από τους πρωταρχικούς λόγους που τον είχαν φέρει στην Αθήνα. Ωστόσο έψαχνε και κάτι άλ-λο, κάτι που υποτίθεται πως είχε ο Αχιλλέας και που πολλοί άνθρω-ποι και ερευνητές αναζητούσαν επί αιώνες.

Στο Βατικανό επικρατούσε ανησυχία εξαιτίας των ιερών ανακοι-νώσεων του ημερολογίου των Μάγια και του Τσίλαμ Μπάλαμ. Ήταν ενήμεροι για όσα προβλέπονταν για την ανθρωπότητα. Από την επο-χή του Νοστράδαμου η Εκκλησία είχε προσπαθήσει με κάθε μέσο να μη φτάνουν στα αφτιά του ευρέος κοινού οι προφητείες ανθρώ-πων με παραφυσικές ικανότητες. Έτσι, δε θα κατέρρεαν οι στέρεες δομές και οι πεποιθήσεις τους.

Στη μεγάλη βιβλιοθήκη του Βατικανού και στο μυστικό βιβλιο-γραφικό απόθεμα του πάπα υπήρχαν έγγραφα και αρχαία βιβλία όλων των παραδόσεων: των Αιγυπτίων, των Ιουδαίων, των Ινδών, των Σουμερίων και των Μάγια. Η εκκλησιαστική ιεραρχία γνώριζε εξαρ-χής ότι, για να έχει τη δύναμη, έπρεπε να κατέχει την απόλυτη γνώ-ση. Γι’ αυτό εμπόδισε την ελεύθερη ροή της βαθιάς εσωτερικής γνώ-σης προς την ανθρωπότητα.

Για να το καταφέρουν αυτό, είχαν εφεύρει τη δική τους ιστορία ακρωτηριάζοντας σπουδαίες γνώσεις και ντοκουμέντα μεγάλης αξί-ας μέσω του Διέγο δε Λάντα και των ιεραποστόλων που τον ακολου-θούσαν όταν οι Ισπανοί εισέβαλαν στα εδάφη του σημερινού Μεξι-κού. Είχαν διαπράξει βαρβαρότητες, όπως η πυρπόληση της βιβλι-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 87

οθήκης της Αλεξάνδρειας από τους ακόλουθους του πατριάρχη Κυ-ρίλλου, ώστε να καταστήσουν τη Βίβλο το μοναδικό ιερό βιβλίο στα μάτια του «θεού τους». Η ίδια η Εκκλησία, μάλιστα, είχε αλλάξει ση-μαντικά κείμενα κατά την πρώτη σύνοδο της Νίκαιας, το 325, όταν ο Κωνσταντίνος ο Μέγας, μαζί με περισσότερους από τριακόσιους επισκόπους και δύο αντιπροσώπους του πάπα, τροποποίησαν εσκεμ-μένα ορισμένες έννοιες των ιερών κειμένων και αφαίρεσαν σημαντι-κούς όρους της αυθεντικής ελληνικής θεολογίας αντικαθιστώντας, για παράδειγμα, τη λέξη μετενσάρκωση με τη λέξη ανάσταση.

Από εκεί και στο εξής επέβαλλαν τη νέα θρησκεία διά της βίας και απειλούσαν όποιον δεν υπάκουε στις εντολές τους. Αφόριζαν και εξόριζαν τους ανυπάκοους. Χειρότερη τύχη περίμενε εκείνους που απαγχονίστηκαν ή κάηκαν στην πυρά και στιγματίστηκαν ως παιδιά του δαιμονίου.

Ο Τους στράφηκε προς τον Αχιλλέα. «Αν θέλετε να ξαναδείτε το φως του ήλιου, πρέπει να συνεργα-

στείτε, καθηγητή», τον απείλησε. Ο καρδινάλιος ήξερε ότι δεν μπορούσε να αφήσει ξανά ελεύθε-

ρο τον αρχαιολόγο. Γνώριζε ότι δεν ήταν από τους ανθρώπους που δειλιάζουν. Αν τον άφηνε να φύγει, θα μιλούσε στους πάντες. Έπρε-πε να τον θέσει μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Σε μια στιγμή διαύγειας ο Αχιλλέας Ευαγγέλου αναζήτησε καθα-ρότητα μέσα του. Ήξερε ότι η κόρη του θα είχε καταλάβει πια την κατάσταση. Επειδή ήταν ενήμερη για τις έρευνές του, της είχε αφή-σει ένα αντίγραφο ασφαλείας με τα ευρήματά του.

Πρέπει να κερδίσω χρόνο. Η Αλεξία δε θα αργήσει να βρει τον Αδάμ. Μαζί θα καταλάβουν τι χρειάζεται να γίνει. Θα ήταν καλύτε-ρο να της αφήσω τις πληροφορίες κάπου πιο βολικά. Θα πρέπει να αντέξω την καταιγίδα, συλλογίστηκε.

«Ακούστε, καθηγητή Ευαγγέλου», είπε ο Μάγος δοκιμάζοντας τον απαλό τόνο της φωνής του. «Όσα είπατε δε μου αρκούν. Είστε πολύ έξυπνος. Θα πρέπει να μου αποκαλύψετε πού βρίσκεται η ανακάλυ-ψή σας, αλλιώς απειλείται η ζωή της κόρης σας. Αξιολογήστε την κα-

88 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

τάσταση. Δεν έκανα αυτό το ταξίδι για να φύγω με άδεια χέρια. Εσείς θα μας δώσετε το εύρημά σας κι εμείς δε θα αγγίξουμε την κόρη σας. Τι λέτε;»

Σιωπή. Ο Βιλαμιτρέ ανυπομονούσε να δράσει. Η πλάτη του αρχαιολό-

γου ήταν γεμάτη ματωμένες πληγές από τα τσιμπήματα που του εί-χε καταφέρει.

«Είναι σκληρός ο τύπος», είπε. Ο καρδινάλιος τού έριξε μια έντονη, αποδοκιμαστική ματιά, που

λες και ρούφηξε το λιγοστό αέρα που είχε απομείνει στο δωμάτιο. Η προσωπικότητα του Τους τον έκανε να θέλει να κυριαρχεί και να ελέγχει τα πάντα. Δεν του άρεσε να ανακατεύονται οι άλλοι όταν δρούσε εκείνος.

«Ξέρω ότι δε φοβάστε και αντιστέκεστε στωικά στις δοκιμασίες που σας υποβάλλουν οι βοηθοί μου, αλλά γνωρίζετε πολύ καλά ότι αρκεί μία εντολή μου για να εντοπίσουμε την κόρη σας. Φαίνεται ότι αυτό θέλετε, να μας δείτε να τη φέρνουμε εδώ για να σας υποχρεώ-σουμε να μιλήσετε». Η φωνή του αντήχησε σαν κεραυνός. «Θέλετε να τη δείτε να υποφέρει;»

«Η κόρη μου ξέρει να φροντίζει τον εαυτό της. Δε θα τη βρείτε». «Με προκαλείτε; Ακόμα και τώρα, δεμένος κι ετοιμοθάνατος, έχε-

τε το κουράγιο να με προκαλείτε; Μπορούμε να εντοπίσουμε οποιον-δήποτε άνθρωπο, οπουδήποτε στον κόσμο. Καμιά κρυψώνα δεν εί-ναι ασφαλής».

Ο Αχιλλέας υποψιαζόταν από την πρώτη στιγμή ότι υπεύθυνη για την απαγωγή του ήταν η Μυστική Κυβέρνηση, αλλά, όταν άκουσε αυτά τα λόγια, βεβαιώθηκε. Εκείνη τη στιγμή το μόνο που μπορού-σε να κάνει ήταν να ελπίζει ότι η θεότητα θα έδινε έμπνευση στην κόρη του και στον Αδάμ, ώστε να βρουν το κλειδί που έλειπε.

13

ΤΙ ΝΑ ΗΘΕΛΕ άραγε από μένα ο Αχιλλέας; Γιατί είπε ότι θα ήμουν πολύ χρήσιμος στην ανακάλυψή του; αναρωτιόταν ο Αδάμ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 89

Δεν κατάφερνε να βρει σημείο σύνδεσης ανάμεσα στο αινιγματι-κό εύρημα του αρχαιολόγου και στη δική του ιδιότητα ως σεξολό-γου.

«Δε θυμάμαι να έκανε ποτέ τόση ζέστη στην Αθήνα», είπε ο Αδάμ.

«Θέλεις λίγο νερό;» ρώτησε η Αλεξία. «Ναι, ευχαριστώ. Βρήκες τίποτα καινούριο;» «Ό,τι βλέπεις κι εσύ, πληροφορίες επί πληροφοριών...» Η γυναίκα σώπασε κι έσκυψε κάτω από το γραφείο. «Ψάχνω το φορητό υπολογιστή και την ατζέντα του πατέρα μου.

Δεν ξέρω πού είναι, δεν τα βρίσκω μέσα σε τόσα χαρτιά. Πάω να δω μήπως τα άφησε στο δωμάτιό του».

Η Αλεξία άρχισε να ψάχνει κι ο Αδάμ συνέχισε την αναζήτηση για κάποιο ίχνος πληροφορίας. Ανάμεσα σε διάφορους φακέλους βρήκε ένα δυο φύλλα χαρτί με ένα χειρόγραφο κείμενο που έδειχνε να έχει γράψει ο ίδιος ο Αχιλλέας. Ο τίτλος ήταν: Λόγος για τα Ηνωμέ-να Έθνη. Πρόσκληση για τις 28 Οκτωβρίου 2012.

Τι είναι αυτό; Ένας λόγος που σκόπευε να εκφωνήσει ο Αχιλλέας σε τρεις μήνες; αναρωτήθηκε. Βολεύτηκε στον καναπέ και άρχισε να διαβάζει από μέσα του.

Έχουμε αρχίσει να προσεγγίζουμε τα όρια μιας νέας γνώσης. Ο χρό-νος λιγοστεύει. Γι’ αυτό όλα επιταχύνονται και εντείνονται. Το χάος και η σύγχυση έχουν διευσδύσει στην παγκόσμια κοινωνία, όπου βα-σιλεύουν ο πόνος και η κακία για το συνάνθρωπο. Ο χρόνος τελειώ-νει. Είναι ανάγκη να μεταλλαχθούμε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι γεμάτοι φόβο. Έχουμε φτάσει στα όρια του εγωισμού, της σύγκρουσης και του διαχωρισμού. Δεν υπάρχει σεβασμός για τη ζωή, για τον πλανήτη, για τους γύρω μας. Κάθε κίνηση γίνεται για οικονομικό συμφέρον. Έχει επικρατήσει η αρνητική, καταναλωτική πλευρά. Οι αρχαίοι πολιτισμοί ζούσαν σύμ-φωνα με τους θεϊκούς νόμους, από την Ατλαντίδα ως την αρχαία Ελ-λάδα, την Αίγυπτο, το Μεξικό, την Αυστραλία και την Ινδία. Τι μας συνέβη; Γιατί ξεχάσαμε τη σοφία;

Έχω σήμερα εδώ αποδείξεις που θα καταδείξουν στον κόσμο ότι

90 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

η δουλειά του φίλου και συναδέλφου μου Νίκου Ρούσου σχετικά με τις προφητείες των Μάγια, όπως και τα πρόσφατα ευρήματά μου αποκαλύπτουν την αλήθεια της προέλευσής μας και μας δίνουν μια πιθανή λύση για να αλλάξουν το άτομο και ο κόσμος.

Τώρα τα πάντα γίνονται πιο γρήγορα. Άραγε δεν μπορούμε να αλλάξουμε κι εμείς; Aποδείξαμε ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα να το καταφέρουμε μόνοι μας. Ήδη από την αρχαιότητα οι άνθρωποι έρ-χονταν αντιμέτωποι σε μάχες και πολέμους, υπέστησαν πανδημίες και οπωσδήποτε διέτρεξαν τον κίνδυνο εξαφάνισης. Μα σήμερα η ανθρωπότητα έχει αποθηκεύσει τόσα ατομικά όπλα, ώστε να κάνει σκόνη τη Γη∙ και μάλιστα όχι μία, αλλά πενήντα φορές.

Για πρώτη φορά ο άνθρωπος βιώνει με ακραίο τρόπο την απει-λή της κλιματικής αλλαγής και της εξολόθρευσης της ζωής. Από την άλλη, το φαινόμενο της επικοινωνίας διευκόλυνε την παγκοσμιοποί-ηση και ο άνθρωπος έχει χάσει την πρωταγωνιστική θέση, γιατί το τέρας που δημιούργησε μπορεί να τον καταβροχθίσει ή να τον εξο-λοθρεύσει. Σήμερα, με την παγκοσμιοποίηση, η ατομική ελευθερία περιορίζεται και λογοκρίνεται όσο ποτέ άλλοτε. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το σύστημα, γιατί το ίδιο το σύστημα σε εξολοθρεύει με τους νόμους της προφανούς ελευθερίας του και σε χαρακτηρίζει αιρετικό, τρελό ή αντικοινωνικό.

Έχουμε ξεχάσει τη λατρεία της ζωής, το σεβασμό στους αρχαίους πολιτισμούς. Οι νέοι είναι πιο κοντά σε μια εικόνα της μόδας παρά στη θεϊκότητα. Ξεχάσαμε την προέλευσή μας, κυρίως λόγω των στρω-μάτων και των φίλτρων που επιβλήθηκαν στη συνείδηση κάθε ατό-μου.

Όσοι φτάσαμε τα εξήντα χρόνια μας έχουμε διαπιστώσει από καιρό ότι η λαχτάρα μας, όταν ήμαστε νέοι, να μεταμορφώσουμε τα πράγματα είναι ακόμα ίδια ή άλλαξε ελάχιστα, από τον κόσμο ή από εμάς τους ίδιους. Πολλοί επιστήμονες λογοκρίθηκαν και φιμώθη-καν.

Δε θα γίνει το ίδιο και με μένα σήμερα. Βρίσκομαι ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών για να αποκαλύψω το

εύρημά μου. Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε, γιατί εδώ και καιρό η υπέρτα-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 91

τη μάχη, η αλλαγή της ανθρωπότητας δε βρίσκεται στα χέρια μας, αλλά στα χέρια άλλων δυνάμεων ανώτερών μας.

Εγώ έχω ανακαλύψει αυτές τις δυνάμεις. Για πρώτη φορά θα διαπιστώσουμε ότι, όταν είναι κανείς συνει-

δητός και επίμονος, αποκομίζει καρπούς. Στο σημερινό κόσμο ο άξε-στος, ο ανίδεος και ο μαφιόζος έχουν καταλάβει υψηλά κλιμάκια στην πολιτική, στην κοινωνία και στη διαχείριση των οικονομιών. Ο σο-φός έπαψε να καθοδηγεί το λαό εδώ και πολύ καιρό.

Η αρχαία και σοφή ανθρωπότητα διδάχθηκε από αγγελιοφόρους, από προφήτες, απεσταλμένους, όμως εμείς δεν έχουμε εκμεταλλευ-τεί τα διδάγματά τους. Προοδεύσαμε σε τρομακτικό βαθμό όσον αφορά την ύλη, μα δεν κάναμε το ίδιο και στο πνευματικό ή ανθρω-πιστικό επίπεδο.

Γνωρίζουμε από την παρακαταθήκη του σοφού λαού των Μάγια ότι το ηλιακό μας σύστημα πλησιάζει το συμπαντικό κέντρο. Τα πά-ντα πυκνώνουν, ενώνονται και αναζητούνται. Εκεί γεννιέται η ελπί-δα: Μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο του ίδιου του ανθρώπου κάτι δεν πάει καλά, κάτι πρόκειται να αλλάξει. Οι θρησκείες απέτυχαν και η ελπίδα να βρεθεί μια ηθική ή πνευματική διέξοδος χάθηκε. Αν ψη-λαφίσει κανείς την αίσθηση των κοινωνιών μας, θα δει ότι η απελπι-σία άνοιξε το δρόμο για ένα κοινό συναίσθημα παραμέλησης, μονα-ξιάς, απάθειας. Οι ψυχικές ασθένειες, όπως η κατάθλιψη, και οι αυ-τοκτονίες αυξάνονται με ανησυχητικό ρυθμό.

Είμαι ένας πνευματικός επιστήμονας που βρήκε αυτό που ανα-ζητούσε στη ζωή του. Ο κόσμος της Ατλαντίδας ίσως στέκεται μπρο-στά στα μάτια μας σήμερα κιόλας. Το πιο σημαντικό είναι η σοφία της και οι απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα που ανέκαθεν θέ-ταμε όλοι στους εαυτούς μας. Ποιος είμαι; Από πού έρχομαι; Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος;

Η εξέλιξη όλων των πολιτισμών βασίστηκε στην υπόθεση της πα-ρατήρησης του σύμπαντος και των άστρων: στους κύκλους της Σελή-νης, στα ηλιοστάσια και στις ηλιακές ισημερίες, στην παρατήρηση πλανητών κοντά στον δικό μας, όπως ο Άρης και η Αφροδίτη.

Όταν κρύβεται ο Ήλιος, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς∙ κοιτάζω τα άστρα.

92 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ατέλειωτα εκατομμύρια ήλιοι λάμπουν όλοι μαζί και με κάνουν να αναρωτιέμαι γιατί με τόσα άστρα ο άνθρωπος δεν παραδίνεται μπροστά στην τόση ομορφιά. Πιστεύω πως ο λόγος είναι ότι μας έχουν προγραμματίσει και υπνωτίσει για να λησμονήσουμε την προ-έλευσή μας.

Αν σκεφτούμε ότι μόνο ο Γαλαξίας μας αποτελείται από είκοσι εκατομμύρια ήλιους περίπου, δεν μπορώ να διανοηθώ ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αν προσθέσουμε όλους τους γαλαξίες. Έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να υπάρχει μια αρχή αντίθετη στο φως, κάτι που το παρεμποδίζει, ένας αιθέρας που σβήνει τη ζωή.

Το ημερολόγιο των Μάγια, το οποίο μετρά το χρόνο με τρόπο απόλυτα ακριβή αλλά και τρομακτικό, μας λέει ότι από το έτος 1999 έχουμε αρχίσει να ζούμε στο «χρόνο του μη χρόνου». Πολύ σύντομα θα βιώσουμε τη στιγμή στην οποία κλείνει ένας κύκλος 5.125 χρό-νων. Ακριβώς το έτος 2012 θα φτάσουμε στο σημείο καμπής προς μια νέα εποχή και ο άνθρωπος θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό και με μια νέα ενεργειακή περίοδο.

Ξέρουμε ότι στο DNA μας υπάρχει μια εξαιρετική δυνατότητα, που όμως κοιμάται. Αν καταφέρουμε να αφήσουμε τη νέα ενέργεια να μας επηρεάσει, θα αποκτήσουμε πρόσβαση σε μια καινούρια αυ-γή της γενετικής και ο παλμός για τους ανθρώπους θα αυξηθεί. Η φυ-λή μας μπορεί να εξελιχθεί ή, αντίθετα, αν δεν το επιχειρήσει, να χα-θεί.

Οι Μάγια μάς αποκάλυψαν ότι κάθε 25.625 χρόνια ολοκληρώνε-ται ένας εξελικτικός κύκλος. Σε αυτή την περίοδο διαγράφουμε μια ελλειπτική πορεία που μας απομακρύνει κι ύστερα μας πλησιάζει στο Συμπαντικό Κέντρο, απ’ όπου αναβλύζει η αυθεντική δύναμη της ζωής: το Φως της Πηγής-Δημιουργού. Μετά την 21η Δεκεμβρίου του 2012 θα έχουμε τη δυνατότητα να μπούμε στο νέο μονοπάτι που αρ-γά και σταδιακά θα μας φέρει κοντά σε ένα στάδιο ελπίδας και προ-όδου για την ανθρωπότητα, ένα χρυσό κύκλο σαν εκείνο που βίωσε η Ατλαντίδα.

Για τους Μάγια τα δεκατρία χρόνια από το 1999 ως το 2012 εί-ναι ιδιαίτερα σημαντικά. Βρισκόμαστε, σύμφωνα με το ημερολόγιό τους, στο τελευταίο κατούν.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 93

Οι Μάγια άφησαν σε εμάς, τους σημερινούς κατοίκους του πλα-νήτη Γη, ένα γραπτό μήνυμα, σύμβολα χαραγμένα στην πέτρα και μια μεταφυσική γλώσσα που περιέχει επτά προφητείες, ένα μέρος κινδύνου και προσαρμογής κι ένα μέρος λαχτάρας για αλλαγή. Το μήνυμα του κινδύνου προφητεύει τι πρόκειται να συμβεί στους και-ρούς που ζούμε, ενώ το θετικό μήνυμα μιλά για τις αλλαγές που οφεί-λουμε να κάνουμε στους εαυτούς μας για να ωθήσουμε την ανθρω-πότητα προς την εξέλιξη και την αλλαγή.

Βρισκόμαστε ενώπιον του ενδεχομένου να γεννηθεί μια νέα πε-ρίοδος, η εποχή της γυναίκας, η εποχή της μητέρας, της ευαισθη-σίας, της θεάς.

Όλοι μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αισθανόμαστε ότι ζού-με πια στους καιρούς της Αποκάλυψης. Όλοι νιώθουμε τον πόλεμο∙ τον πόλεμο για το πετρέλαιο, για τα εδάφη, για την ειρήνη.

Κάθε μέρα σημειώνονται όλο και περισσότερες εκρήξεις ηφαι-στείων, η ρύπανση που προκαλεί η τεχνολογία μας έχει φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα, έχουμε φθείρει το στρώμα του όζοντος που μας προστατεύει από την ηλιακή ακτινοβολία, έχουμε γεμίσει τον πλανήτη με τα βιομηχανικά απόβλητα και τα σκουπίδια μας. Η κα-ταστροφή των φυσικών πόρων ελαττώνει τις πηγές του νερού και επη-ρεάζει τον αέρα που αναπνέουμε. Το κλίμα άλλαξε και οι θερμοκρα-σίες αυξήθηκαν εντυπωσιακά. Όλα αυτά είχαν προβλεφθεί πριν από πολλά χρόνια.

Παραλύουμε και αρχίζουμε να συνηθίζουμε το θέαμα: Οι παγε-τώνες και τα χιόνια λιώνουν, καταστροφικές πλημμύρες γίνονται πα-ντού στον κόσμο, καταστροφικοί κυκλώνες και τυφώνες πλήττουν δι-άφορες περιοχές του πλανήτη. Μπορεί μάλιστα να σημειωθούν πα-ράλυση και πληροφοριακό χάος, ενώ η φτώχεια και η κρίση που γε-νικεύτηκαν ως αποτέλεσμα του οικονομικού χάους γίνονται αισθητές σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Όλοι μας αναζητούμε απαντήσεις και ένα βέβαιο δρόμο για τους καιρούς στους οποίους ζούμε. Αυτά τα προ-βλήματα μας υποδεικνύουν ότι δεν πορευόμαστε αρμονικά.

Δεν πρέπει να ακούμε μόνο τις προειδοποιήσεις των στατιστικών ή της επιστήμης. Πολλές θρησκείες έχουν προφητείες σχετικά με τα γεγονότα. Η Βίβλος αναφέρει ότι, όταν όλα αυτά τα γεγονότα συμ-

94 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

βούν ταυτόχρονα, θα φτάσουμε στους καιρούς της Αποκάλυψης και θα μάθουμε την Αλήθεια.

Αν υπάρχει ένα ψήγμα αλήθειας στη σοφία των αρχαίων, θα γί-νει αντιληπτό ότι πρόκειται για την αρχή ενός κύκλου στον οποίο εκούσια ο άνθρωπος και οι μυημένοι θα αναδιπλωθούν προς την ενό-τητα, με συνακόλουθη τάση προς την ένωση όλων των σωμάτων και της ενέργειας. Το φως που υπάρχει σε όλη την ύλη θα συγχωνευτεί και θα γίνει πιο δυνατό. Πλανήτες με πλανήτες, γαλαξίες με γαλα-ξίες, πνεύματα με πνεύματα, σώματα με σώματα, όλοι θα γίνουν ένα μόνο σώμα, μία μονάδα.

Σεβαστοί αντιπρόσωποι των εθνών, ό,τι δε μας νικά μας κάνει πιο δυνατούς. Έπειτα από χρόνια ακούραστης έρευνας θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Και σήμερα είμαι στην ευτυχή θέση να σας πω τι βρήκα.

Αυτό που θα παρουσιάσω σήμερα θα σας εκπλήξει και θα ήθελα να το διαδώσετε στα έθνη σας. Πρόκειται για δύο πολύ σημαντικά ευρήματα που δεν έχουμε ξαναδεί ως σήμερα. Έχω στα χέρια μου και θέλω να παραδώσω στα χέρια της ανθρωπότητας την επιστημο-νική απόδειξη της προέλευσής μας, της αληθινής μας προέλευσης κι εκείνου που μπορεί να μας συμβεί πολύ σύντομα. Είναι παράδοξο το γεγονός ότι αντιλαμβανόμαστε από πού ερχόμαστε πραγματικά μό-νο τώρα, που απειλούμαστε από την πιθανή εξαφάνιση του είδους μας σε ελάχιστους μήνες.

Τόσο η δική μου εργασία όσο και η εργασία του εξαφανισμένου φίλου μου, του Νίκου Ρούσου, θα αποδείξουν απόψε ότι η ανθρωπό-τητα αντιμετωπίζει μια αλλαγή ζωής και θανάτου. Εκείνο που θεω-ρούνταν μύθος, φιλοσοφική και λογοτεχνική παραίσθηση, ήταν στην πραγματικότητα μια θεϊκή απόδειξη.

Αχιλλέας Ευαγγέλου, Λόγος για τα Ηνωμένα Έθνη, 28 Οκτωβρίου 2012

«Αλεξία!» φώναξε ο Αδάμ. «Βρήκα κάτι πολύ σημαντικό! Το λό-

γο που σκόπευε να εκφωνήσει ο πατέρας σου σε τρεις μήνες στα Ηνωμένα Έθνη!»

Η γυναίκα βρισκόταν στο διπλανό δωμάτιο και απάντησε από εκεί.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 95

«Κι εγώ βρήκα το φορητό υπολογιστή του και κάτι σημαντικό!» Ο Αδάμ μπήκε βιαστικός στο άλλο δωμάτιο και την είδε να πα-

ρακολουθεί απορροφημένη ένα βίντεο στην οθόνη του λάπτοπ. Έβλεπε τον πατέρα της να μιλά. Οι κόρες των ματιών της έλαμπαν σαν πυρσοί.

«Τι είναι αυτό;» ρώτησε εκείνος έκπληκτος βλέποντας τον αρχαι-ολόγο στην οθόνη. Ο Αχιλλέας έδειχνε ενθουσιασμένος και γεμάτος ενέργεια.

Η Αλεξία γύρισε λιγάκι τον υπολογιστή για να βλέπει καλά και ο Αδάμ.

«Ίσως είναι ο ίδιος λόγος που βρήκες κι εσύ. Μαγνητοσκοπούσε πάντα ένα αντίγραφο για λόγους ασφαλείας».

«Εδώ λέει ότι θα εκφωνούσε το λόγο στα Ηνωμένα Έθνη τον Οκτώβριο». Ο σεξολόγος τής έδειξε τα χαρτιά που μόλις είχε διαβά-σει.

Η γυναίκα άνοιξε διάπλατα τα μάτια. «Στο βίντεο λέει ότι θα τον εκφωνούσε στο Λονδίνο». «Στο Λονδίνο; Γιατί στο Λονδίνο;» Ο Αδάμ δεν καταλάβαινε για

ποιο λόγο ο Ευαγγέλου είχε επιλέξει τη βρετανική πρωτεύουσα. Την ίδια στιγμή η Αλεξία χαμογέλασε σαν να είχε αντιληφθεί τα

πάντα. Το χαμόγελό της φώτισε όλο το δωμάτιο. «Ο πατέρας μου θέλει να μοιραστεί την ανακάλυψή του με όλο

τον κόσμο». Η φωνή της δυνάμωσε. «Αγαπητέ μου Αδάμ, στο Λονδί-νο θα γίνουν οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες».

14

EΨΑΧΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ να βρουν κι άλλα αρχεία στο φορητό υπολο-γιστή του Αχιλλέα.

«Ο πατέρας σου σκόπευε να ανακοινώσει την ανακάλυψή του στα Ηνωμένα Έθνη και στο Λονδίνο στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώ-νων. Αν το κατάφερνε αυτό, η είδηση θα διαδιδόταν σαν φιτίλι από μπαρούτι. Δε θα μπορούσε να πάρει μεγαλύτερη δημοσιότητα».

Η Αλεξία είχε ακόμα τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη. Άνοιγε

96 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

φακέλους με τίτλους όπως Η Αίθουσα των Καθρεπτών, Οι Τρεις Μέρες του Σκότους, Ο Κόκκινος Ήλιος, Η Προέλευση του Ανθρώπου, Η Νήσος του Ερ-πετού, Το Μυστικό του Αδάμ.

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ξεκινούν στο Λονδίνο σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Θα πραγματοποιηθούν από τις 27 Ιουλίου ως τις 12 Αυγούστου. Απομένουν ελάχιστες μέρες».

Η Αλεξία το ήξερε αυτό από πρώτο χέρι, γιατί οι προετοιμασίες ήταν πυρετώδεις. Ζούσε στο Λονδίνο κι έβρισκε μπροστά της τους Αγώνες κάθε στιγμή, αφού εδώ κι ένα χρόνο η διαφήμιση ασχολού-νταν αποκλειστικά με την προώθηση του τεράστιου διεθνούς γεγο-νότος.

«Σε μία εβδομάδα!» αναφώνησε ο Αδάμ. «Ο πατέρας σου έλπιζε ότι θα είχε ετοιμάσει τα πάντα μέχρι τότε. Τι θα κάνουμε; Απλά θα δείξουμε ένα βίντεο; Έτσι δεν καταφέρνουμε τίποτα για να τον βρού-με».

Η Αλεξία κάρφωσε πάνω του τα εκφραστικά μάτια της με από-γνωση. Ο Αδάμ δεν κατάφερνε να αποκρυπτογραφήσει τίποτα.

«Πιστεύω ακόμα ότι πρέπει να ειδοποιήσουμε την αστυνομία», επέμεινε.

«Ούτε να το σκέφτεσαι!» αποκρίθηκε η Αλεξία. «Μπορεί να μας βοηθήσουν». «Περισσότερο πονοκέφαλο θα μας προκαλέσουν». Ο Αδάμ ανασήκωσε το ένα φρύδι. «Μα εμείς δεν καταφέρνουμε να βρούμε το κλειδί. Προσπαθούμε

να μάθουμε τι ανακάλυψε ο πατέρας σου για να οδηγηθούμε στους απαγωγείς του, αλλά...»

«Αν κάλεσε εσένα, που είσαι ειδικός στη σεξουαλικότητα, τότε του λείπει κάτι σχετικό με το σεξ ή με τις θρησκείες».

«Αλεξία, γύρω από το σεξ δεν υπάρχουν πια μυστικά. Ξέρουμε ότι οι θρησκείες είναι επιφυλακτικές σχετικά με το σώμα και το σεξ. Είναι ο τομέας που τονίζουν με τη μεγαλύτερη έμφαση για να κατα-πιέσουν τον κόσμο».

«Ίσως είναι ακριβώς αυτό. Ο πατέρας μου μίλησε αρκετές φορές για υποθέσεις σχετικά με σεξουαλικές ιεροτελεστίες των Ατλάντων που περιλάμβαναν τη σεξουαλική πράξη, το διαλογισμό και ειδικές

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 97

τεχνικές αναπνοής. Με αυτό τον τρόπο, έλεγε, είχαν μεγαλύτερη δύ-ναμη και κατάφερναν να ξυπνήσουν υπερπροικισμένες παραφυσικές και δημιουργικές ικανότητες επεκτείνοντας τη συνείδησή τους».

Ο Αδάμ κούνησε αργά το κεφάλι, περισσότερο σαν να σκεφτό-ταν εκείνα τα λόγια παρά σαν να συμφωνούσε.

«Τι θέλεις να πεις; Πιστεύεις ότι ο πατέρας σου ανακάλυψε κάτι σχετικό με τη σεξουαλικότητα, το οποίο δεν καταλάβαινε;»

«Μήπως έχει βρει κάποια σημαντική απόδειξη για να υποστηρί-ξει ότι το σεξ δεν είναι αυτό που μας έχουν πει; Αναζητούσε την Ατλα-ντίδα και τα μυστικά της προέλευσης του ανθρώπου. Και όλοι οι άν-θρωποι έχουμε έρθει στον κόσμο μέσω της σεξουαλικής πράξης».

«Αυτό είναι προφανές. Πιστεύεις όμως ότι ο πατέρας σου ανακά-λυψε κάποιον άλλο τρόπο για να έρθει κανείς στον κόσμο;» Ο Αδάμ είπε την τελευταία φράση με τη συστολή ενός παιδιού, λες και ο ανα-γνωρισμένος επαγγελματισμός και οι γνώσεις του δε μετρούσαν.

Εκείνη κούνησε το κεφάλι σιωπηλή και άγγιξε το μυστηριώδη χα-λαζία στο λαιμό της, που εξέπεμπε μια περίεργη θερμότητα.

Έπαψε να προσέχει τον υπολογιστή, πετάχτηκε από την καρέκλα της και στράφηκε προς το μέρος του. Το πρόσωπό της ήταν ξαναμ-μένο.

«Όχι, Αδάμ». Η φωνή της φανέρωνε ευφυΐα και οξυδέρκεια. «Δεν πιστεύω ότι το κύριο θέμα έχει σχέση με την προφητεία και την Ατ-λαντίδα. Εκείνο που ανακάλυψε ο πατέρας μου και τον ενθουσίασε τόσο έχει σχέση με το σεξ ή μάλλον με τον τρόπο με τον οποίο ήρθε στον κόσμο... ο πρώτος άνθρωπος».

15

Η ΑΛΕΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΔΑΜ από τη μία και ο αρχαιολόγος Ευαγγέλου και οι απαγωγείς του από την άλλη δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τι συ-νέβαινε εκείνη τη στιγμή στον πλανήτη.

Όλα τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, τα τηλεοπτικά κανάλια, οι εφημερίδες, οι αλυσίδες Τύπου, οι εκφωνητές ραδιοφώνου και οι δη-μοσιογράφοι γενικότερα μετέδιδαν το πιο πρόσφατο άσχημο νέο.

98 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Ήλιος, το άστρο που λατρεύτηκε από όλους τους πολιτισμούς, από Αιγύπτιους, Ινδούς, Έλληνες, Άτλαντες, Μάγια αλλά και από τα έθνη και τις φυλές της Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας, είχε γί-νει μυστηριωδώς κατακόκκινος.

Οι ειδήσεις έλεγαν ότι ο βασιλιάς των άστρων έμοιαζε να έχει βα-φτεί στο αίμα. Μια πυρακτωμένη μπάλα, σαν ηφαίστειο που εκρή-γνυται, με ένα κατακόκκινο χρώμα με κίτρινες και κόκκινες αναλα-μπές αποπροσανατόλιζε μετεωρολόγους και επιστήμονες.

Στο BBC ένας σχολιαστής τάραζε τον πληθυσμό αναφέροντας το συμβάν με έναν τρόπο που προσέγγιζε περισσότερο τον αισθησια-σμό παρά την πληροφόρηση. «Μη σηκώνετε τα μάτια στον Ήλιο, δι-ατρέχετε σοβαρό κίνδυνο οφθαλμικών εγκαυμάτων». Στο μεταξύ το CNN έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου προειδοποιώντας για τους κιν-δύνους της έκθεσης στον Ήλιο και της παρατήρησής του και συνι-στούσε στον κόσμο να πίνει πολύ νερό. Η είδηση σκορπίστηκε στον πλανήτη σαν την άμμο ανάμεσα στα δάχτυλα. Ο γενικός συναγερμός προκάλεσε ένταση και πανικό σε κάποιους.

Με το πρώτο σύμπτωμα φόβου οι πιστοί των πλειοψηφικών θρη-σκειών ένιωσαν την παρόρμηση να προσευχηθούν. Οι άθεοι και οι δύσπιστοι, κυρίως οι πιο απαισιόδοξοι, θέλησαν να πάνε ενάντια στο ρεύμα. Πολλοί κοίταξαν τον Ήλιο με σοβαρές συνέπειες, μερικοί μάλιστα μπήκαν στο νοσοκομείο. Όσοι απολάμβαναν το ελληνικό καλοκαίρι στις παραλίες αναγκάστηκαν να αφήσουν την άνετη θέση μπροστά στη θάλασσα και να αναζητήσουν σκιά, γιατί η ζέστη ήταν τόσο έντονη, ώστε νόμιζε κανείς ότι βρίσκεται στην κόλαση.

Βυθισμένος στη δουλειά του ο καρδινάλιος Τους άρχισε να χάνει την ψυχραιμία του λόγω της ζέστης σε εκείνο το παλιό σπίτι και της ανυ-πακοής του Αχιλλέα. Επιζητούσε το σεβασμό του καθηγητή Ευαγγέ-λου, ακόμα κι αν εκείνος δεν ήξερε ποιον είχε απέναντί του.

Ο Μάγος στάθηκε πίσω από τον αρχαιολόγο κι ακούμπησε τα χέ-ρια στους ώμους του.

«Σας ρωτώ για τελευταία φορά, καθηγητή». Πρέπει να κερδίσω χρόνο, σκέφτηκε ο Αχιλλέας. Είχε αφυδατω-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 99

θεί τελείως και τα χέρια του ήταν μουδιασμένα από τα δεσμά που δεν άφηναν το αίμα να κυκλοφορήσει.

Ο Βιλαμιτρέ έστεκε στο σκοτάδι έτοιμος να χρησιμοποιήσει το κεντρί του. Ο Τους είχε δώσει εντολή: «Δε θέλω βασανιστήρια μπρο-στά μου». Παρά το ζήλο του για την εξουσία ο καρδινάλιος πίστευε σε μια ιδεολογία, σε ένα δικό του χριστιανισμό στον οποίο η ωμή βία δε θα έπρεπε να υπάρχει για να πείσει κανέναν. Επιτρέπονταν μόνο τα επιχειρήματα, ακόμα και αν ήταν απειλητικά, εκφοβιστικά και αθέμιτα. Δεν ήθελε να γίνεται μάρτυρας του σωματικού πόνου. Του θύμιζε την αργή αγωνία της μητέρας του, κάτι που τον είχε ευαισθη-τοποιήσει, ώστε οποιαδήποτε σκηνή βασανισμού ή σωματικού πό-νου έφερνε στο μυαλό του την ίδια ανάμνηση.

Ανέκαθεν τον επηρέαζε η έλλειψη αγάπης από τον πατέρα του κι αυτό, σε συνδυασμό με τον όρκο αγνότητας που είχε πάρει όταν έγι-νε ιερέας, δημιούργησε μέσα του ένα συναισθηματικό καβούκι και τον ώθησε να ικανοποιεί τα ένστικτα και την αρρωστημένη του όρε-ξη σε νεαρούς άντρες. Αναγκάστηκε να μηχανευτεί πολλά και διά-φορα για να μην κατηγορηθεί για παιδεραστία σε πάνω από δύο πε-ριστάσεις, όπως είχε συμβεί στον επίσκοπο Βοστόνης.

Τώρα είχε βρει στον άντρα που αποκαλούσαν Κουκουβάγια ένα σταθερό εραστή κι έναν πιστό σύντροφο στη Μυστική Κυβέρνηση. Δεν τον είχε δει ακόμα. Του είχε πει από το τηλέφωνο να τον περι-μένει στο ξενοδοχείο. Ο καρδινάλιος ανυπομονούσε να τελειώνει τη δουλειά με τον αρχαιολόγο για να τον συναντήσει. Του είχε φέρει από τη Λισαβόνα ένα καινούριο πατσουλί.

«Έχετε πέντε λεπτά να το σκεφτείτε, καθηγητή. Όταν επιστρέ-ψω, θα πρέπει να μου δώσετε μια απάντηση».

Ο καρδινάλιος κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα και ο Αχιλλέας έμεινε υπό την επιτήρηση του Σοπένσκι και του Βιλαμιτρέ. Ο Τους έβγαλε ένα από τα δύο κινητά που είχε πάνω του. Το ένα το χρησι-μοποιούσε αποκλειστικά για να χειρίζεται τα θέματα της θέσης του στο Βατικανό και το άλλο για τις υποθέσεις της Μυστικής Κυβέρνη-σης.

Απομακρύνθηκε αρκετά μέτρα, μπήκε στη μικροσκοπική τουα-λέτα και έκλεισε πίσω του την πόρτα.

100 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Γεια σου, πού είσαι;» ρώτησε ο Τους. Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής ακουγόταν ανήσυχη και

ταραγμένη. «Στο μπαρ του ξενοδοχείου. Ήμουν έτοιμος να σου τηλεφωνήσω

επειγόντως». «Τι έπαθες; Ακούγεσαι ταραγμένος». «Πρέπει να σου πω τι συμβαίνει». «Τι τρέχει; Ηρέμησε, για το Θεό! Πες μου τι έγινε». «Ο Ήλιος», αποκρίθηκε ο νεαρός άντρας. «Κάνει αλλόκοτα πράγ-

ματα!» «Ο Ήλιος; Τι πράγματα;» Η καρδιά του καρδινάλιου άρχισε να

χτυπά πιο γρήγορα. «Ναι. Όλος ο κόσμος βρίσκεται σε επιφυλακή. Είναι ένα θέαμα

τρομακτικό και εξωπραγματικό. Ο Ήλιος είναι κατακόκκινος! Εξαι-τίας κάποιων παράξενων εκρήξεων σκορπά στο περιβάλλον μια κοκ-κινωπή απόχρωση. Είναι αλλόκοτο. Όλα φαίνονται κόκκινα σαν να βρίσκεσαι στο σκοτεινό θάλαμο φωτογράφου».

Ο Τους επεξεργαζόταν τις πληροφορίες νευρικός. Οι παλμοί του έγιναν ακόμα πιο γρήγοροι.

«Πότε συνέβη αυτό;» «Ξύπνησα πριν από λίγο στο ξενοδοχείο γιατί είχα πονοκέφαλο,

άνοιξα τα παράθυρα και...» Στο λαιμό του είχε σχηματιστεί ένας κό-μπος. «Ήταν όλα κοκκινωπά. Οι άνθρωποι έτρεχαν στα σπίτια τους για να προστατευτούν. Η τηλεόραση προβάλλει εικόνες παγκόσμιου συναγερμού. Όλες οι κυβερνήσεις έχουν ζητήσει από τους πολίτες να μη βγαίνουν από τα σπίτια τους».

Δεν είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, και πολύ λιγότερο τώ-ρα. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια, σκέφτηκε ο Τους..

Ο ίδιος και πολλά στελέχη των υπηρεσιών του Βατικανού αντιμε-τώπιζαν τις προφητείες των Μάγια σαν δοξασίες μιας βάρβαρης λα-τρείας, μα ένιωθαν και κάποιο σεβασμό. Οι Μάγια ανήγγειλαν ότι, πριν πραγματοποιηθεί η έβδομη προφητεία, ο Ήλιος θα είχε αλλό-κοτη συμπεριφορά, που θα προκαλούσε ηλεκτρικές καταιγίδες σε πρώτη φάση και συμφορές στη συνέχεια.

Αν ο κόσμος έτεινε να συνενωθεί, αν η συμπαντική ακτίνα που

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 101

ανέφεραν τα κείμενα των Μάγια κατάφερνε να εναρμονίσει από την ανώτατη συνείδηση μέχρι την ατομική συνείδηση τους κατοίκους του πλανήτη, τότε τα σχέδιά τους, οι επιχειρήσεις, η εξουσία τους, τα πά-ντα θα έπαιρναν την κατιούσα. Η Μυστική Κυβέρνηση είχε ανάγκη να προκαλεί διαίρεση και σύγχυση. Αν αυτό που συνέβαινε ήταν απλά και μόνο άλλη μία φυσική καταστροφή, θα ωφελούνταν γιατί θα πουλούσαν τρόφιμα, φάρμακα, πίστη. Η Εκκλησία χρειαζόταν το μεγάλο όπλο του φόβου για να κρατά τον κόσμο κάτω από τα φτερά της, γονατισμένο στους άμβωνές της, χωρίς εμπιστοσύνη στις δυνά-μεις του, αποξενωμένο σχεδόν από την περιπέτεια της ζωής.

Ο καρδινάλιος με την οξυδέρκεια και τη λογική του ήξερε ότι ήταν αδύνατο να αντιπαλέψει κανείς τα σχέδια της φύσης.

«Πρέπει να μείνουμε ψύχραιμοι. Σύντομα θα έρθω να σε δω στο ξενοδοχείο. Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά», είπε στην Κουκου-βάγια πριν κλείσει το τηλέφωνο.

Ο Τους, όπως και όλοι στο Βατικανό, ήξερε ότι την εποχή της Ιε-ράς Εξέτασης ο χριστιανισμός είχε απαγορεύσει τη λατρεία της φύ-σης. Ήταν βέβαιοι ότι δεν επρόκειτο για μια παγανιστική λατρεία αλλά για έναν άμεσο τρόπο, ώστε ο κόσμος και κυρίως οι γυναίκες, τις οποίες κακώς ονόμασαν μάγισσες, να μπορούν να επικοινωνούν με τη θεότητα μέσω των φυσικών δυνάμεων της ζωής.

Κάτι τέτοιο δε συνέφερε τις επιχειρήσεις και τους διαμεσολαβη-τές του ουρανού. Στο μυαλό κάθε πιστού ήταν χαραγμένη ανεξίτηλα η εικόνα ενός θεού που τιμωρεί και επιβραβεύει. Έτσι σκέφτονταν οι περισσότεροι χριστιανοί.

Όμως ο καρδινάλιος αγνοούσε πως οι καταιγίδες που προκαλού-σε ο Ήλιος ήταν ο προάγγελος για κάτι αναπάντεχο.

16

«ΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ έχει επιστημονικά ευρήματα για τον πρώτο άν-θρωπο στη Γη, τότε θα επέλθει πλήρης επανάσταση στις ιδέες μας». Ο Αδάμ ήπιε λίγο νερό∙ έκανε πολλή ζέστη.

Η Αλεξία συνέχιζε να ανοίγει αρχεία στον υπολογιστή.

102 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Θα κατέρρεαν πολλοί μύθοι και ψέματα», αποκρίθηκε χωρίς να πάρει το βλέμμα της από την οθόνη.

Ο Αδάμ άνοιξε άλλο ένα κουμπί από το πουκάμισό του. Η Αλε-ξία ήταν έτοιμη να συνεχίσει την απάντησή της, όταν ένα τζάμι του παραθύρου έσπασε. Τα γυαλιά έπεσαν στο πάτωμα και στο δωμάτιο όρμησε ένας καφτός αέρας.

Στράφηκαν και οι δύο τρομαγμένοι. «Τι ήταν αυτό;» ρώτησε εκείνη. Άφησε τον υπολογιστή, πετάχτη-

κε πάνω και έτρεξε προς το παράθυρο. Πριν καλά καλά προλάβει να πλησιάσει, η πίεσή της έπεσε και η γυναίκα λιποθύμησε.

«Αλεξία!» Ο σεξολόγος έτρεξε προς το μέρος της, αλλά δεν κατά-φερε να την κρατήσει κι η κόρη του Ευαγγέλου σωριάστηκε στο πά-τωμα.

Απέξω αντηχούσαν κραυγές και θόρυβοι. Η κίνηση ήταν χαοτι-κή. Ακούγονταν κορναρίσματα και ο στριγγός ήχος των λάστιχων. Δεν ήταν φυσιολογικό σε εκείνη τη γειτονιά της Αθήνας, όπου βασί-λευε πάντα η ηρεμία των εύπορων κατοίκων.

«Αλεξία, είσαι καλά;» Ο Αδάμ άρχισε να τη χτυπά ελαφρά στο πρόσωπο.

«Ναι», τραύλισε εκείνη. Ακουγόταν σαν χαμένη. «Τι συνέβη;» «Λιποθύμησες. Πλησίασες το παράθυρο που έσπασε και λύγισαν

τα πόδια σου». «Από τη ζέστη θα είναι... Έπεσε η πίεσή μου». «Πιες λίγο νερό». Ο Αδάμ τής έδωσε ένα μπουκάλι. Εκείνη ήπιε αργά. Ύστερα σηκώθηκε και κάθισε στον καναπέ. «Τι συμβαίνει έξω; Ακούγεται πολύς θόρυβος, σαν να επικρατεί

χάος». Ο σεξολόγος πλησίασε το παράθυρο και αντίκρισε ένα τρομακτι-

κό θέαμα. Οι άνθρωποι που είχαν μείνει στο δρόμο έτρεχαν να προ-στατευτούν κάτω από καμιά σκιά ή να μπουν σε κάποια καφετέρια, να κρυφτούν όπου ήταν δυνατό. Τα αυτοκίνητα στριμώχνονταν χω-ρίς να δίνουν σημασία στους κανόνες της κυκλοφορίας.

«Αν είναι δυνατό!» αναφώνησε ο Αδάμ σηκώνοντας τα χέρια στο πρόσωπο. «Μην κοιτάξεις τον ουρανό!»

Έπιασε την Αλεξία για να τη σταματήσει.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 103

«Μα... τι συμβαίνει;» «Τα πάντα έξω είναι κοκκινωπά! Ο Ήλιος!». Και οι δύο σκέφτηκαν το ίδιο πράγμα. Η προφητεία! «Πρέπει να ηρεμήσουμε», είπε η Αλεξία και απομακρύνθηκε από

το παράθυρο. Ο Αδάμ κάλυψε το τζάμι με ένα ξύλο που χρησίμευε ως ράφι. Η

ζέστη ήταν αποπνικτική και οι θόρυβοι απέξω τους αποπροσανατό-λιζαν.

«Τι θα κάνουμε;» ρώτησε η γυναίκα. Ο σεξολόγος την κοίταξε ήρεμα. «Αν έχει σχέση με τον Ήλιο και τις αλλαγές, αν άρχισε αυτό που

αναφέρει η έβδομη προφητεία, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μείνουμε γαλήνιοι, ήσυχοι», ψιθύρισε. Οι μεγάλες περίοδοι διαλογισμού τον βοηθούσαν πάντα να ξεπερνά τις ενστικτώδεις πα-ρορμήσεις.

«Έχεις δίκιο», αποκρίθηκε εκείνη. Φαινόταν ήρεμη, αν και λίγο σαστισμένη.

Ο Αδάμ πρόσεξε κάτι που τον έκανε να εκπλαγεί. «Τι είναι αυτό;» ρώτησε δείχνοντας το στέρνο της. «Για ποιο πράγμα μιλάς;» Την πλησίασε και κοίταξε το στέρνο της από κοντά. Διέκρινε ένα

μικρό κόκκινο σημάδι. «Έχεις ένα έγκαυμα!» Η Αλεξία έφερε τα χέρια στο στέρνο και είδε έναν κύκλο, αν και

δεν είχε νιώσει να την καίει τίποτα. «Ο χαλαζίας!» αναφώνησε εννοώντας το κολιέ στο λαιμό της.

Ήταν δώρο του πατέρα της. «Άγγιξέ τον να δεις. Είναι πολύ ζε-στός».

Ο Αδάμ πέρασε τα δάχτυλά του από το κολιέ. «Πράγματι». Η γυναίκα έκλεισε τα μάτια. «Περίμενε...» Πήρε βαθιά ανάσα και έμεινε σιωπηλή. Είχε την αίσθηση μιας παράξενης διαύγειας. Άρχισε να νιώθει απίστευτα ενεργητική και διαυγής, λες και με-

104 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

τά τη λιποθυμία το μυαλό της άρχισε να λειτουργεί με τη διπλάσια ταχύτητα.

Έκλεισε ξανά τα μάτια. Οι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της κι έμπαιναν σε τάξη, σαν μια σειρά από αυτοκίνητα που εισέρχονται ταχύτατα σε έναν αυτοκινητόδρομο.

«Ο πατέρας μου, Αδάμ, όπως και ο δικός σου, ίσως ανακάλυψε με ποιο τρόπο πρέπει να προετοιμαστούν οι άνθρωποι για τη μετα-μόρφωση που επέκειται».

«Αναφέρεσαι στην αλλαγή του παλμού;» «Και όχι μόνο». «Εξηγήσου, σε παρακαλώ». «Η προφητεία του ημερολογίου των Μάγια μιλά για το τέλος του

χρόνου σε λίγους μήνες. Πιστεύω ότι...» Ο νους της είχε δραπετεύσει ξανά, σαν να μπορούσε να αντλήσει τη γνώση από κάπου αλλού.

Ο Αδάμ την παρατηρούσε ακίνητος. «Τι πιστεύεις; Αλεξία, μίλα!» Εκείνη χαμογέλασε ξανά. Και σε αυτό το χαμόγελο εκείνος αντί-

κρισε την ομορφιά και το φως της σε όλο τους το μεγαλείο. Τα δό-ντια της ήταν σαν πολύτιμες λευκές πέτρες και τα μάτια της δύο αστέ-ρια που τρεμόπαιζαν ακατάπαυστα.

«Αδάμ, ο πατέρας μου είναι ιδιοφυΐα. Νομίζω ότι το τέλος των χρόνων είναι στην πραγματικότητα το Τέλος του Χρόνου. Περνώ-ντας από τη μία διάσταση στην άλλη ανακαλύπτουμε ότι η τρίτη δι-άσταση, στην οποία ζούμε, είναι η μορφή της εικόνας, της ύλης και της αντίληψης των πάντων σε όρους εποχών, καιρών και ηλικιών. Αν από τον κεντρικό Ήλιο του Γαλαξία μας φτάσει η ακτίνα της εναρμόνισης για όλο το σύστημά μας και για τους κατοίκους της Γης, αν μέσω της ηλιακής ευθυγράμμισης και της πύλης του φωτός δημιουργηθεί η εξέλιξη, τότε θα αντιληφθούμε ότι ο χρόνος ως τέ-τοιος θα πάψει να μας εμποδίζει να κατανοήσουμε την πραγματι-κότητα.

«Τι θέλεις να πεις;» «Ότι ίσως αντιληφθούμε ότι ο χρόνος δεν υπάρχει! Φαντάζεσαι

τις συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο;» Στο μυαλό του Αδάμ εμφανίστηκαν άπειρες καταστάσεις, διαφο-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 105

ρετικές από εκείνες της «φυσιολογικής» ζωής, σαν τους πρωταγωνι-στές ενός θεατρικού έργου.

«Δε θα φοβόμασταν το θάνατο». «Ακριβώς. Ο χρόνος δεν υπάρχει. Όλα αλλάζουν». «Δε θα χρειαζόμασταν ένα μελλοντικό παράδεισο. Θα βρισκόμα-

σταν πλέον σε κοινωνία με την Πηγή». Ο Αδάμ θυμήθηκε ότι οι μυημένοι του διαλογισμού που φωτίζο-

νταν πνευματικά όπως ο Βούδας έλεγαν ότι η κατάσταση του σαμά-ντι ή η επέκταση της συνείδησης ήταν μια κατάσταση στην οποία δεν υπήρχε χρόνος, μόνο η αντίληψη της αιωνιότητας στην παρούσα στιγμή. Μάλιστα, επιστημονικές έρευνες ανέφεραν ότι ο ανθρώπι-νος εγκέφαλος βρίσκεται μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου «πί-σω» από την πραγματικότητα, γιατί τα εγκεφαλικά κύματα χρειάζο-νται μερικές συντομότατες στιγμές για να μεταφέρουν το παρόν στη συνείδηση.

«Η φώτιση θα ισοδυναμούσε με την τοποθέτηση του εγκεφάλου στο αιώνιο παρόν και την αιχμαλώτιση της αυθεντικής πραγματικό-τητας και θα ερχόταν ως συνέπεια της άσκησης του διαλογισμού», του είχε πει μήνες πριν η δασκάλα του διαλογισμού.

«Έτσι ζούσαν οι Άτλαντες και οι Μινωίτες», είπε η Αλεξία. «Πώς δηλαδή;» «Στη μινωική Κρήτη και στην Ατλαντίδα, οι κάτοικοι της οποίας

πιστεύεται ότι βρέθηκαν στη Σαντορίνη, αναπτύχθηκαν μητριαρχι-κοί πολιτισμοί που περιλάμβαναν τη λατρεία στο θηλυκό, στην Πη-γή ως πνευματικό σύστημα. Οι Μινωίτες και οι Άτλαντες ζούσαν πε-φωτισμένοι πριν δεχτούν την εισβολή των πολεμόχαρων Ελλήνων και των Μυκηναίων, πριν από το μεγάλο κατακλυσμό και την έκρηξη του ηφαιστείου που βύθισε το νησί-ήπειρο εξαφανίζοντας κάθε ίχνος του προηγμένου πολιτισμού. Ο πατέρας μου ακολούθησε τα βήματα των ανασκαφών του σερ Άρθουρ Έβανς, του φημισμένου Άγγλου αρχαι-ολόγου που ανακάλυψε τα υπολείμματα του μινωικού πολιτισμού στην Κρήτη, και του Σπυρίδωνα Μαρινάτου, του Έλληνα αρχαιολό-γου που το 1967 έκανε ανασκαφές στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης και ανακάλυψε μια κρυμμένη πόλη που ανήκε στο μινωικό πολιτισμό.

»Πιστεύεται ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε πριν από δώδεκα χιλιά-

106 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

δες χρόνια περίπου και η πραγματική προέλευση του πρώτου ανθρώ-που είναι προφανώς πολύ πιο αρχαία. Για περίμενε όμως...» Η φω-νή της ήταν γλυκιά και σταθερή μαζί. «Στο λόγο του ο πατέρας μου λέει ότι βρήκε δύο πράγματα».

Ο Αδάμ δεν καταλάβαινε πού το πήγαινε. «Έχεις δίκιο, Αλεξία, μα τότε...» «Περίμενε». Ο νους της έτρεχε με ταχύτητα φωτός. «Μήπως οι

Άτλαντες ήξεραν ήδη ποια είναι η πραγματική προέλευση του αν-θρώπου;»

Ο Αδάμ κατάλαβε τι υπονοούσε η Αλεξία. «Αν είναι έτσι, ο πατέρας σου θα γινόταν ο πιο επαναστατικός

επιστήμονας της ιστορίας», είπε φωναχτά τη σκέψη του, ενώ φα-νταζόταν το βεληνεκές του ευρήματος του Αχιλλέα Ευαγγέλου. «Η αλλαγή της συλλογικής συνείδησης θα ήταν η μητέρα όλων των ανα-καλύψεων».

Η Αλεξία κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς ψάχνουμε», συνόψισε ο

Αδάμ. «Βρήκαμε ένα λόγο που επρόκειτο να εκφωνηθεί στα Ηνωμέ-να Έθνη σε λίγους μήνες και άλλον ένα για τους Ολυμπιακούς Αγώ-νες του Λονδίνου σε μία εβδομάδα. Ο πατέρας σου έχει ανακαλύψει κάτι σημαντικό, το λέει καθαρά στο βίντεο και στο χειρόγραφο που βρήκα. Τι ανακάλυψε όμως; Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα σε κάποιο σαφή ορισμό και ψάχνουμε εδώ και ώρες. Έχεις βρει κάτι καινού-ριο, κάποιο στοιχείο;»

Τα σπινθηροβόλα μάτια της Αλεξίας έτρεχαν στην οθόνη του υπο-λογιστή καθώς άνοιγε και έκλεινε αρχεία. Εκείνος στάθηκε πίσω της, έβαλε τα χέρια στην πλάτη της καρέκλας και έσκυψε για να δει τι εμ-φανιζόταν στην οθόνη.

Εκείνη συνέχιζε να διαβάζει δυνατά τα ονόματα των αρχείων στον υπολογιστή.

«Άτλαντες, προφητείες, Μάγια, Μινωίτες, χάρτης...» Κοίταξε ξανά την οθόνη. «Χάρτης;» Η φωνή της γέμισε ενθουσιασμό. Άνοιξε το αρχείο. «Τι είναι αυτό;» ρώτησε κάπως διστακτική.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 107

«Δεν είναι λίγο περίεργο;» «Μοιάζει με χάρτη με σύμβολα». «Πάτησε το ζουμ». «Είναι σαν να το έχουν σκανάρει από κάποιο πρωτότυπο». «Φαίνεται χρυσό. Λες να είναι από χρυσάφι ή από κάποιο πέτρω-

μα;» Η γυναίκα ανασήκωσε τους ώμους. «Θα το τυπώσω για να το δούμε. Έλεγξε αν είναι συνδεδεμένος ο

εκτυπωτής». Κούνησε το ποντίκι του υπολογιστή και πάτησε το πλήκτρο της

εκτύπωσης. Το αρχείο άρχισε να εκτυπώνεται αργά.

Ο Αδάμ το πήρε και το παρατήρησε προσεκτικά. «Έχει αρκετά εσωτερικά σύμβολα». «Καταλαβαίνεις τίποτα;» Εκείνος έκανε μια παύση και τα παρατήρησε. Τα γνώριζε πολύ

καλά: ήταν αιγυπτιακά, ινδικά, εβραϊκά και ελληνικά. «Υπάρχει και ένα αστέρι με δύο τρίγωνα που φαίνεται να δείχνει

ένα σημείο στη θάλασσα».

108 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Η Αλεξία συνοφρυώθηκε μελετώντας προσεκτικά το εύρημα. «Μοιάζει με αρχαίο χάρτη της Ελλάδας! Αν είναι έτσι, τότε το

αστέρι δείχνει ένα σημείο στα νοτιοδυτικά του νησιού της Σαντορί-νης και βόρεια της Κρήτης», είπε με ενθουσιασμό.

«Μπορεί». Ένα σημείο στο Αιγαίο και αρχαία σύμβολα. Ο Αδάμ δεν κατά-

φερνε να συνδυάσει τις πληροφορίες. «Η Ατλαντίδα;»

17

Ο ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ μπήκε στο δωμάτιο κάτωχρος. Η ταχυκαρδία ήταν ένα από τα αδύναμα σημεία του. Δεν κατάφερνε να τη συγκρατήσει.

Ο Σοπένσκι και ο Βιλαμιτρέ πρόσεξαν ότι η όψη του ήταν εντε-λώς αλλαγμένη.

«Όλα καλά;» ρώτησε το Κοράκι. Ο Τους αναστέναξε. «Έχουμε προβλήματα». «Τι συνέβη;» Ο Σοπένσκι γούρλωσε τα μάτια. «Το κλίμα», απάντησε ο Μάγος κοιτώντας το πάτωμα. «Κάτι τρέ-

χει με τον Ήλιο». «Με τον Ήλιο;» Το Κοράκι δεν καταλάβαινε τίποτα. Σε λιγότερο από δύο λεπτά ο καρδινάλιος είχε πάρει τις αποφά-

σεις του. «Ακούστε με», τους είπε. «Μείνετε εδώ. Εγώ πρέπει να μιλήσω με

την οργάνωση για να κανονίσουμε ορισμένα πράγματα». Έκανε τρεις δρασκελιές προς το σημείο όπου βρισκόταν ο αρ-

χαιολόγος. Εκείνη τη στιγμή η πνευματική δύναμη που τον βοηθού-σε να αμύνεται και να καταστρώνει στρατηγικές λειτουργούσε ταχύ-τατα.

«Προς το παρόν κερδίσατε, καθηγητή», είπε ρίχνοντάς του μια ματιά πίσω από τα φώτα. «Πρέπει να περιμένετε λίγο ακόμα εδώ μέ-σα. Μη χαίρεστε όμως. Όταν επιστρέψω, θα αναγκαστείτε να απο-καλύψετε όλα όσα γνωρίζετε».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 109

Ψιθύρισε κάτι στο αφτί του Σοπένσκι και έφυγε από εκείνο το μα-κάβριο μέρος.

Ο παγκόσμιος συναγερμός ήταν πια κοινή είδηση. Είχαν αρχίσει να αξιολογούν την κατάσταση σε διάφορες χώρες, γιατί η ζέστη και ο παλμός του Ήλιου είχαν προκαλέσει ηλιακές καταιγίδες, αν και όχι μεγάλης κλίμακας, που έφτασαν στο σημείο να διακόψουν προς στιγμήν κάποια κύματα πληροφόρησης αλλάζοντας τη λειτουργία ορισμένων δορυφόρων επικοινωνίας, αλλά και να καταστρέψουν τμήματα καλωδίων υψηλής τάσης. Το γεγονός αυτό προκάλεσε δια-ταραχές στις τηλεφωνικές συνδέσεις και στις υπηρεσίες του διαδι-κτύου.

«Δεν πρέπει να επικρατήσει πανικός. Διατηρήστε την ψυχραιμία σας και μείνετε στα σπίτια σας μέχρι να μπορέσουμε να αξιολογή-σουμε την κατάσταση». Αυτά ήταν λίγο πολύ τα λόγια που έλεγαν στην τηλεόραση οι υπουργοί Εθνικής Ασφάλειας, Άμυνας και Εσω-τερικών σε όλες τις χώρες του κόσμου. Στα Ηνωμένα Έθνη είχε συ-γκληθεί έκτακτη συνάντηση. Οι επίσημοι αντιπρόσωποι των κυβερ-νήσεων όλων των χωρών ήταν έτοιμοι να λάβουν μέτρα.

Στην Αθήνα, στο λόμπι του ξενοδοχείου Central, ο άνθρωπος με το κωδικό όνομα Κουκουβάγια έστεκε κατάχλομος κρατώντας ένα άδειο ποτήρι τζιν τόνικ. Ήταν έτοιμος να παραγγείλει ένα ακόμα ενώ περίμενε τον Τους με το βλέμμα χαμένο στην τηλεόραση. Τον ενοχλούσε αυτό που συνέβαινε. Ανυπομονούσε να δει τον καρδινά-λιο και να νιώσει τουλάχιστον λίγη παρηγοριά.

Σε λιγότερο από δέκα λεπτά η επιβλητική, μαγνητική μορφή του Τους πέρασε την είσοδο του ξενοδοχείου. Ο καρδινάλιος πλησίασε ταραγμένος το νεαρό άντρα.

«Ήρθα όσο πιο γρήγορα γινόταν. Δεν κινείται τίποτα σε καμία λεωφόρο και δυσκολεύτηκα να βρω ταξί».

Τα μάτια του νεαρού φωτίστηκαν από χαρά όταν τον είδε. «Τι θα κάνουμε;» ρώτησε δείχνοντας μεγάλη οικειότητα με τον

Τους. «Εσύ είσαι καλά;» ρώτησε ο καρδινάλιος κοιτώντας τον τρυφερά

στα μάτια. «Ναι», απάντησε ο νεαρός. «Απλά τρόμαξα λίγο. Ποιο είναι το

110 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

επόμενο βήμα; Τι θα κάνουμε; Είπε τίποτ’ άλλο ο αρχαιολόγος;» «Προς το παρόν, ας αφήσουμε τον καθηγητή Ευαγγέλου για αρ-

γότερα. Αυτό που συμβαίνει με τον Ήλιο είναι σοβαρό. Το τηλέφω-νό μου δεν έχει σταματήσει να χτυπά. Μου τηλεφωνούν από το Βα-τικανό. Ο γραμματέας μου με πληροφόρησε ότι πρέπει να πάω στη Ρώμη για μια επείγουσα συνάντηση με τον πάπα και κάποια μέλη του εσωτερικού κύκλου της Μυστικής Κυβέρνησης. Πρέπει να κατα-στρώσουμε στρατηγικές».

Ο καρδινάλιος αναφερόταν σε μια ομάδα εκατό περίπου μελών των υπηρεσιών ανάμεσα στα δύο χιλιάδες άτομα που απάρτιζαν τη μακάβρια οργάνωση. Ήταν οι πιο ισχυροί αντιπρόσωποι, οι οποίοι λάμβαναν ζωτικές αποφάσεις για τον παγκόσμιο έλεγχο.

«Πρέπει να φύγεις;» ρώτησε ο νεαρός. Στα μάτια του καθρεφτι-ζόταν η λύπη.

«Ναι, πρέπει να είμαι πίσω στη Ρώμη σε λιγότερο από τρεις ώρες. Κατάφερα να κινητοποιήσω κάποιες επαφές και έχω στη διάθεσή μου μια έκτακτη πτήση. Φεύγω για το αεροδρόμιο σε δεκαπέντε λε-πτά. Με περιμένει στην είσοδο του ξενοδοχείου ένα ταξί. Άκουσέ με προσεκτικά, έχω ένα σχέδιο. Θα σου πω τι θα κάνουμε με τον αρχαιο-λόγο».

18

«ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΧΑΡΤΗ», επιβεβαίωσε η Αλεξία. «Όμως δεν μπορώ να βρω το σχέδιο έκτακτης ανάγκης για το οποίο σου μίλησα, το κατα-φύγιο των ευρημάτων του πατέρα μου. Είχαμε συμφωνήσει ότι για λόγους ασφαλείας θα μπορούσα να το βρω εδώ για να ακολουθήσω τα ίχνη των ερευνών του».

Ο Αδάμ κάρφωσε πάνω της τα λαμπερά καστανά του μάτια και κούνησε το κεφάλι κάπως κουρασμένος.

«Και δεν το έχεις βρει;» «Υπάρχουν πολλά αρχεία. Είμαι σίγουρη ότι είναι κρυπτογρα-

φημένο, μα πιστεύω ότι ο πατέρας μου έφερε εδώ μόνο τον υπολο-γιστή του και ότι αυτό που βρήκε το έχει κρύψει στο προσωπικό του

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 111

εργαστήριο». Το ελκυστικό της σώμα ήταν κάθιδρο και το λευκό φόρεμα κολλούσε στο κορμί της ενώ εκείνη συνέχιζε να ψάχνει τα αρχεία.

«Τότε πρέπει να πάμε στη Σαντορίνη στο γραφείο του πατέρα σου».

Η Αλεξία κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Δε γίνεται να χάσουμε περισσότερο χρόνο, Αδάμ. Κυνδυνεύει η

ζωή του. Στο ταξίδι θα ανοίξω προσεκτικά όλα τα αρχεία ένα ένα». Ο Αδάμ το σκέφτηκε για ένα λεπτό. «Τι συμβαίνει;» ρώτησε η κόρη του Ευαγγέλου, που ένιωθε την

αδρεναλίνη να κυλά σε όλο το σώμα της. Εκείνος συνοφρυώθηκε. «Είπες ότι ο πατέρας σου έχει ένα βοηθό. Νομίζω ότι, πριν πά-

ρουμε την απόφαση να πάμε στη Σαντορίνη, πρέπει να του τηλεφω-νήσεις και να τον ρωτήσεις αν ξέρει κάτι».

«Να τηλεφωνήσω στον Έντουαρντ; Πάλι;» Η Αλεξία μόρφασε δι-στακτικά. Ποτέ δεν είχε συμπαθήσει το βοηθό του πατέρα της, αλ-λά ήξερε ότι ο Αδάμ είχε δίκιο. «Δώσε μου την τσάντα μου. Θα τον πάρω στο κινητό».

Εκείνος της έδωσε την κομψή τσάντα της και η Αλεξία πληκτρο-λόγησε το νούμερο με τα μακριά, φίνα δάχτυλά της. Ακολούθησε σιωπή.

«Έντουαρντ; Η Αλεξία είμαι, τι κάνεις;» «Καλά». Η φωνή του νεαρού στην άλλη άκρη της γραμμής ακου-

γόταν έκπληκτη. «Πού είσαι;» Ο νεαρός βοηθός δίστασε για μια στιγμή πριν απαντήσει. «Στην Αθήνα. Έφτασα πριν από λίγες ώρες». «Στην Αθήνα; Τι κάνεις εδώ; Είχες νέα από τον πατέρα μου;» «Τίποτα απολύτως. Λες και άνοιξε η γη και τον κατάπιε». Η κόρη του αρχαιολόγου δε βρήκε διόλου αστείο εκείνο το σχό-

λιο. «Πρέπει να μιλήσουμε. Θέλω να μάθω τι σου είπε πριν έρθει από

τη Σαντορίνη. Πες μου για την ανακάλυψή του». Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Έντουαρντ σώπαινε.

112 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Αλεξία, τον ξέρεις τον πατέρα σου. Τον βοηθώ, αλλά στη δου-λειά του είναι τρομερά ερμητικός. Δε μου είπε τίποτα περισσότερο απ’ όσα φαντάζομαι πως ξέρεις κι εσύ».

Η όμορφη κόρη του αρχαιολόγου σκέφτηκε για μια στιγμή. Έπει-τα μίλησε αποφασιστικά στον Καταλανό.

«Έντουαρντ, βρίσκομαι στην Αθήνα με ένα φίλο του πατέρα μου και θα πάμε στη Σαντορίνη. Θέλω να έρθεις μαζί μας. Πρέπει να μά-θω ορισμένα πράγματα».

Ο νεαρός την άκουγε έκπληκτος. «Στη Σαντορίνη;» «Ναι, στο εργαστήριο. Θα σου τηλεφωνήσω σε μισή ώρα». Η Αλεξία έκλεισε το Blackberry και έστρεψε το φωτεινό πρόσω-

πό της προς τον Αδάμ. Στο κάτω κάτω ο Έντουαρντ δουλεύει ακόμα για τον πατέρα μου, σκέφτηκε.

Ο σεξολόγος την παρατήρησε προσεκτικά. Θαύμαζε τη δύναμη, το μαγνητισμό του πνεύματός της. Η ευφυΐα της ήταν διάχυτη και οι πράξεις της γεμάτες τόλμη. Ήταν μια γυναίκα που συνδύαζε τα εσω-τερικά χαρίσματα με την ευαισθησία και τη γλυκύτητα.

«Πώς θα φτάσουμε στη Σαντορίνη; Φαντάζομαι ότι κάποιες πτή-σεις θα έχουν ακυρωθεί λόγω του χάους που έχει προκληθεί από τον Ήλιο».

Χωρίς να διστάσει η Αλεξία πλησίασε το τραπέζι όπου βρισκό-ταν η τσάντα της. Φόρεσε τα γυαλιά της, πήρε τα αρχεία, ένα δυο βι-βλία και το φορητό υπολογιστή και βγήκε κρατώντας το ζεστό χέρι του Αδάμ.

«Τι σκοπεύεις να κάνουμε με το χάρτη; Δείχνει μόνο ένα σημείο ανάμεσα στη Σαντορίνη και στην Κρήτη κι είναι γεμάτος εσωτερικά σύμβολα».

«Ακριβώς. Άκουσε: Ό,τι κι αν έχει ανακαλύψει ο πατέρας μου, αποκλείεται να το έφερε στην Αθήνα. Πρέπει να είναι κρυμμένο στο εργαστήριό του στη Σαντορίνη. Στο κάτω κάτω από εκεί μας τηλε-φώνησε πριν έρθει να μας συναντήσει. Πάμε, λοιπόν, γρήγορα στο λιμάνι. Ένας φίλος του έχει ένα γιοτ και μπορεί να μας το δανείσει. Δε θα αργήσουμε πολύ να φτάσουμε στη Σαντορίνη».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 113

19

Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ είχε μειωθεί και το άστρο είχε ξαναπάρει σχε­δόν το φυσιολογικό του χρώμα, αλλά οι ειδικοί έλεγαν ότι η όψη του θα ξαναγινόταν κανονική κατά τη διάρκεια της επόμενης μέρας. Πο­λύς κόσμος δυσπιστούσε, γιατί πίστευε ότι από τα πέντε προγνωστι­κά, οι ειδικοί έκαναν λάθος στα τέσσερα. Ωστόσο το άστρο του Φοί­βου έδειχνε να επιστρέφει στη συνηθισμένη δραστηριότητά του.

Το αιφνιδιαστικό γεγονός είχε υποχρεώσει τον καρδινάλιο Τους να θέσει σε κίνηση όλη την πονηριά του. Ένιωθε γεμάτος από μια παράξενη ενέργεια κι ένα μείγμα ευφορίας, φόβου και ενστίκτου επι­βίωσης έκανε το μυαλό του να λειτουργεί όσο πιο γρήγορα μπορού­σε.

Ο γραμματέας τον περίμενε στη Ρώμη, στο Διεθνές Αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο «Λεονάρντο ντα Βίντσι», κρατώντας μια κομψή μαύρη δερμάτινη τσάντα που περιείχε την επίσημη περιβολή, το σταυρό του, το πολύτιμο χρυσό δαχτυλίδι με τα διαμάντια, το οποίο έβαλε στο δάχτυλό του ο Τους, κι ένα ζευγάρι καλογυαλισμένα παπού­τσια.

«Πώς έχουν τα πράγματα;» ρώτησε ο καρδινάλιος με μεγαλύτε­ρη σιγουριά τώρα που ένιωθε ξανά σαν στο σπίτι του και φορούσε τα επίσημα ρούχα του.

Ο γραμματέας τού απάντησε ότι περίμεναν άλλους δύο καρδινά­λιους που έλειπαν σε ταξίδι, καθώς και μέλη και αντιπροσώπους από το εξωτερικό, για μια ειδική συνάντηση πριν από το δειλινό. Ο προ­σωπικός βοηθός του Τους δε γνώριζε ότι πολλοί από τους διεθνείς απεσταλμένους ήταν οι εγκέφαλοι που διαχειρίζονταν και επέτρεπαν καταστροφές, κλιματικά προβλήματα και ασθένειες και εκείνοι που προκαλούσαν την πείνα στον κόσμο και ωφελούνταν από αυτήν.

«Πολύ καλά», είπε ο καρδινάλιος στο γραμματέα του. «Πρέπει να πάρω ορισμένα πράγματα και έγγραφα. Πήγαινέ με στο γραφείο μου».

Μπήκαν σε ένα επίσημο όχημα που περίμενε στο πάρκινγκ για να τους μεταφέρει από το αεροδρόμιο στο Βατικανό. Το όχημα δεν άργησε πολύ να μπει στους δρόμους της παλιάς πόλης. Ο Τους είχε

114 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

κατεβάσει λίγο το παράθυρο για να μπαίνει το απαλό αεράκι. Όταν ο οδηγός φρέναρε μπροστά από ένα δισκοπωλείο, στα αφτιά του καρδινάλιου έφτασαν οι νότες μιας όμορφης μελωδίας. Οι στίχοι του «Se bastasse una canzone» στην αμίμητη εκτέλεση που είχε ηχογρα­φήσει ο Λουτσιάνο Παβαρότι με τον Έρος Ραματσότι έκαναν τον καρδινάλιο να νιώσει ένα τσίμπημα συγκίνησης στην καρδιά. Του άρεσαν η κλασική όπερα και τα έργα της Αναγέννησης, γιατί μόνο αυτά μπορούσαν να τον βγάλουν για μια στιγμή από την άκαμπτη συναισθηματική πανοπλία του.

Λίγα λεπτά αργότερα ο καρδινάλιος είδε από το παράθυρο του αυτοκινήτου την πλατεία του Αγίου Πέτρου κατακλυσμένη από πι­στούς, που κρατούσαν ομπρέλες και υπέμεναν στωικά τη ζέστη πε­ριμένοντας τον υπέρτατο αντιπρόσωπο του δόγματός τους να βγει για να πει δύο λόγια. Ο κόσμος είχε ανάγκη να ενισχύσει την πίστη και να διώξει το φόβο. Επρόκειτο για μια πολυπληθή συγκέντρωση ανθρώπων που είχαν παραδοθεί στον πανικό μπροστά στο άγνω­στο.

Καθισμένος στο μαύρο δερμάτινο πίσω κάθισμα ο καρδινάλιος παρατηρούσε το πλήθος από μακριά. Όταν το αυτοκίνητο πέρασε με μέτρια ταχύτητα από το δρόμο που εφαπτόταν με την πλατεία του Αγίου Πέτρου και ο Τους είδε το πλήθος, στο μυαλό του ήρθε η αγ­χωτική σκέψη ότι ίσως ήταν από τις τελευταίες φορές που έβλεπε τό­σο κόσμο μαζεμένο σε εκείνο το μέρος.

Αν ήταν έτσι, δε θα πραγματοποιούνταν ποτέ το όνειρό του να γί­νει πάπας.

20

Η ΑΛΕΞΙΑ χρειάστηκε μόλις τρία λεπτά για να ασκήσει την επιρροή και τη δύναμη της γοητείας της και να πείσει το φίλο του πατέρα της να της κάνει τη χάρη και να της δανείσει το γιοτ του μαζί με έναν κα­πετάνιο που θα τους πήγαινε στη Σαντορίνη.

Με εκείνο το μοντέρνο και δυνατό σκάφος η διαδρομή δε θα δι­αρκούσε πάνω από τρεις ώρες. Ο Ποσειδώνας δεν έδειχνε ιδιαίτερη

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 115

όρεξη να ταράξει τη θάλασσα εκείνο το απόγευμα και ο Ήλιος είχε τη συνηθισμένη του όψη, αν και η θερμοκρασία είχε αυξηθεί κατά εφτά και πλέον βαθμούς. Ήταν απόγευμα και το θερμόμετρο άγγι­ζε τους σαράντα δύο βαθμούς Κελσίου.

Ανέβηκαν στο κατάστρωμα, συμπλήρωσαν τα έγγραφα της άδειας και χάραξαν τη ρότα από το φημισμένο λιμάνι της Αθήνας, που εί­χε σχεδιάσει ο στρατηγός Θεμιστοκλής τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Πειραι­άς, ο οποίος στην αρχαιότητα προστάτευε τον αθηναϊκό στόλο από τους Πέρσες, θα γινόταν η αφετηρία μιας παράξενης αναζήτησης. Στις αποβάθρες ένα σμήνος από σκάφη ανακατεύονταν με μικρά και μεσαία αλιευτικά και μεγάλα, πολυτελή γιοτ.

Οι διαδικασίες που ήταν απαραίτητες πριν σαλπάρουν επέτρε­ψαν στον Έντουαρντ Κάσας να προλάβει να φτάσει στο λιμάνι για να αποπλεύσουν μαζί.

«Στην πόλη επικρατεί χάος!» είπε ο Καταλανός στην Αλεξία και στον Αδάμ όταν έφτασε.

Φορούσε χοντρά γυαλιά ηλίου, γαλάζιο κοντομάνικο μπλουζάκι με το πρόσωπο του Μπομπ Μάρλεϊ και φαρδύ μοντέρνο παντελόνι σε χακί χρώμα. Ήταν αρκετά φαντασμένος και του άρεσε να αλλά­ζει στιλ και να κάνει το χαμαιλέοντα. Άλλες φορές ντυνόταν άνετα, κομψά και σπορ, σαν μικρό παιδί, κι άλλοτε σαν γιάπης, με εμφάνι­ση πιο επίσημη και σοβαρή, κοστούμι και γραβάτα. Αν βρισκόταν με νέους, διάλεγε πιο φαρδιά, underground ρούχα. Κατά βάθος με­ταμφιεζόταν ανάλογα με την περίσταση για να γίνει αποδεκτός από το άτομο που είχε απέναντί του.

Ήταν αρκετά εμφανίσιμος. Στο πρόσωπό του ξεχώριζαν τα γα­λάζια μάτια και η αετίσια μύτη του. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, τα καστανά καλοκουρεμένα μαλλιά του ήταν αρκετά γκρίζα στους κροτάφους, σχεδόν τυπικό σημάδι των καταλανικών γονιδίων που εί­χε κληρονομήσει. Για να τονώσει την αυτοπεποίθησή του, ασκούσε επί χρόνια διάφορες πολεμικές τέχνες. Ήταν ένας τρόπος να νιώθει ότι μπορούσε να υπερασπίζεται τον εαυτό του, γιατί όταν ήταν μι­κρός στη Λιέιδα, τη μικρή πόλη της Ισπανίας όπου είχε γεννηθεί, αρ­κετοί συμμαθητές του τον χτυπούσαν και του φέρονταν περιφρονη­τικά.

116 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Ευτυχώς έφτασες αρκετά γρήγορα», είπε η Αλεξία. Στεκόταν κο­ντά στον καπετάνιο, ο οποίος τελείωνε τις ετοιμασίες.

Το «μικρό» γιοτ που είχε αναφέρει η Αλεξία είχε μήκος ούτε λί­γο ούτε πολύ εννέα μέτρα, ήταν κατάλευκο και στην πλώρη έφερε μια όμορφη εικόνα του Δία κάτω από το όνομα που του είχε δοθεί, Ευλογία.

«Να σου συστήσω τον Έντουαρντ», είπε η Αλεξία στον Αδάμ. «Εί­ναι ο βοηθός του πατέρα μου».

«Θα προτιμούσα να σε γνωρίσω κάτω από πιο ευχάριστες συνθή­κες», αποκρίθηκε ο Αδάμ ενώ του έδινε το χέρι.

«Ο Έντουαρντ δουλεύει με τον πατέρα μου εδώ και πάνω από ένα χρόνο».

Από εκείνη τη χειραψία ο Αδάμ ένιωσε ότι είχε απέναντί του ένα άτομο ανασφαλές. Οι μελετητές της γλώσσας του σώματος ονομά­ζουν το συγκεκριμένο χαιρετισμό «χέρι του ψαριού», γιατί τα πέντε δάχτυλα κρέμονται σαν ψόφιο ψάρι, χωρίς δύναμη και ζεστασιά. Χα­ρακτηρίζει τους πιανίστες, τους καλλιτέχνες που δουλεύουν με τα χέ­ρια και τους ψεύτικους ανθρώπους.

«Καλύτερα να φυλαχτούμε από τον Ήλιο. Δεν είναι πια κόκκινος, αλλά κάνει ακόμα πολλή ζέστη», είπε η Αλεξία και τους κάλεσε να μπουν μαζί της στο γιοτ.

Το τοπίο της αθηναϊκής ακτής είχε επιστρέψει στη φυσιολογική του κατάσταση. Τα νερά ήταν καθαρά και ο ουρανός ανέφελος. Η κοκκινωπή απόχρωση του Ήλιου, που το μεσημέρι είχε τρομοκρα­τήσει τον κόσμο, εξαφανίστηκε, λες και ο Απόλλωνας είχε ηρεμή­σει.

Πριν ανέβουν τη ράμπα για να μπουν στο γιοτ, από μια απρόβλε­πτη κίνηση του σκάφους το κινητό του Έντουαρντ έπεσε στο νερό.

«Γαμώτο!» φώναξε ο Καταλανός. Ο Αδάμ και η Αλεξία γύρισαν και είδαν τη συσκευή να βυθίζεται

στα νερά. «Θα αγοράσεις άλλο στη Σαντορίνη», του είπε η Αλεξία προσπα­

θώντας να τον ηρεμήσει. Ο Έντουαρντ μόρφαζε ενοχλημένος. «Ελπίζω να μη χάσω τη λίστα των επαφών μου».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 117

Ο Καταλανός ένιωθε έντονη φοβία για το νερό. Σε ηλικία έντεκα χρονών κάποιοι φίλοι του προσπάθησαν να τον πνίξουν σε μια πα­ραλία της Ισπανίας. Έκτοτε δεν είχε ξαναμπεί στη θάλασσα ούτε σε πισίνα. Δεν έμαθε ποτέ να κολυμπά. Ο φόβος ότι θα έπεφτε στο νε­ρό ήταν ένα ανεπίλυτο πρόβλημα και τον παρέλυε.

Λίγα λεπτά αφότου σάλπαρε το γιοτ ήπιαν από ένα αναψυκτικό. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη, αν και μέσα στην καμπίνα είχε περισσό­τερη δροσιά και το αεράκι που φυσούσε από την κίνηση του σκά­φους τούς χάιδευε τα πρόσωπα.

Από τον ασύρματο του κυβερνήτη ακουγόταν η μελωδία ενός πα­λιού τραγουδιού της δεκαετίας του ’70. Ήταν το «My friend the wind», με την υπνωτική φωνή του δημοφιλούς καλλιτέχνη Ντέμη Ρούσου. Κατά σύμπτωση, ο τραγουδιστής είχε το ίδιο επίθετο με τον Αδάμ, αν και δεν ήταν συγγενείς, απ’ όσο, τουλάχιστον, ήξερε εκεί­νος.

Η Αλεξία πλησίασε τον Έντουαρντ. «Για πες μου, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες τον πατέρα

μου;» Εκείνος την κοίταξε και αναστέναξε νευρικά. Όποτε ερχόταν σε

δύσκολη θέση, εμφανιζόταν ένα νευρικό τικ στο αριστερό του μάτι, που άρχιζε να τρεμοπαίζει σαν τα φώτα βιτρίνας. Καμιά φορά, όταν τον πρόδιδε το νευρικό του σύστημα, κατέρρεαν και το αριστερό χέ­ρι και το πόδι του, δυσκολεύοντας την κυκλοφορία του αίματος και προκαλώντας ένα επώδυνο μυρμήγκιασμα.

«Τον είδα πριν έρθει να σας συναντήσει στην Αθήνα. Έπειτα από αυτό δεν ξέρω τίποτ’ άλλο». Ο τόνος της φωνής του ακουγόταν ξερός και άμεσος.

Η Αλεξία πλησίασε ένα φινιστρίνι. «Μα δε σου ανέφερε τίποτα για το θέμα που δούλευε; Είσαι ο βο­

ηθός του!» Ο Καταλανός χλόμιασε. «Σου είπα, ο πατέρας σου είναι τάφος». Πρόφερε εκείνα τα λόγια

χωρίς να κοιτάζει τη γυναίκα στα μάτια. «Μου ζητούσε να του φέρω διάφορα πράγματα, αλλά δεν ήμουν ενήμερος για τις έρευνές του. Τον βοηθούσα με τη στολή των καταδύσεων, με πτήσεις, συνεντεύ­

118 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ξεις και άλλα τέτοια, αλλά δε με άφηνε να δω τους φακέλους του. Τους είχε κλειδωμένους».

«Ποια στολή καταδύσεων;» ρώτησε η Αλεξία κάπως ενοχλημένη. «Μόνο με αυτά τον βοηθούσες;»

Ο Αδάμ παρακολουθούσε τις αντιδράσεις του ντροπαλού νεαρού με ενδιαφέρον. Το νευρικό τικ επιταχύνθηκε. Το αριστερό μέρος του κορμιού του, η θηλυκή του πλευρά, αντιδρούσε. Εκεί εκφραζόταν σωματικά η πίεση.

«Ναι, με αυτά και μερικά ακόμα. Ετοίμαζα το πρόγραμμά του, έφερνα φαγητό, τηλεφωνούσα...»

Η Αλεξία στράφηκε και κοίταξε απειλητικά στα μάτια τον Κατα­λανό.

«Θυμήσου καλά. Ποιος του τηλεφωνούσε;» Ο Έντουαρντ ξεροκατάπιε. «Ένας Άγγλος συνάδελφός του. Και πριν από λίγες μέρες τού

έβγαλα ένα αεροπορικό εισιτήριο από τη Σαντορίνη για την Αθήνα. Τον τελευταίο καιρό ήταν κλεισμένος στο εργαστήριό του. Ύστερα έλαβε με το ταχυδρομείο ένα κουτί, ένα συστημένο. Αυτά».

«Κουτί; Τι κουτί;» Η κόρη του αρχαιολόγου είχε ισχυρό ταμπε­ραμέντο.

«Ένα μεγάλο πακέτο από ένα εργαστήριο στο... στο Λονδίνο, αν θυμάμαι καλά. Ήταν ένα κουτί από ένα εργαστήριο γενετικής με αποστολέα κάποιον Στέφαν Κρούγκερ. Δεν ξέρω τίποτα περισσότε­ρο».

Η Αλεξία θυμήθηκε μια κουβέντα που είχε κάνει πριν από δύο μήνες με τον πατέρα της στο Λονδίνο. Ο Ευαγγέλου ήταν πασιχαρής και της είχε πει ότι κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό στη δουλειά του, αλλά προς το παρόν δεν μπορούσε να αποκαλύψει τίποτα, γιατί δεν το είχε τεκμηριώσει πλήρως. Ο πατέρας της είχε στο Λονδίνο ένα φί­λο που ήταν γενετιστής, ιστορικός και συνεργαζόταν με τα Ηνωμένα Έθνη. Λεγόταν Στέφαν Κρούγκερ και πριν από ένα χρόνο είχε καλέ­σει τον Αχιλλέα στο Λονδίνο για να δώσει μια διάλεξη στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της πόλης.

Ο Αδάμ έφτιαξε μερικά σάντουιτς με ό,τι βρήκε στο ψυγείο. Η Αλεξία μόρφασε παραιτημένη.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 119

«Εντάξει, Έντουαρντ. Βλέπω ότι είσαι κουρασμένος. Πήγαινε να ξεκουραστείς λίγο σε εκείνη την καμπίνα», του είπε δείχνοντας μια καλογυαλισμένη ξύλινη πόρτα στα δεξιά τους, προς την πλώρη. «Αν θυμηθείς οποιοδήποτε στοιχείο, όσο ασήμαντο κι αν είναι, θέλω να μου το πεις».

Ο Αδάμ έριξε στην Αλεξία μια αβέβαιη ματιά. Εκείνη ανασήκω­σε τους ώμους.

«Εμείς θα μπούμε στην άλλη καμπίνα», είπε ανοίγοντας τη μικρή πόρτα. «Πρέπει να ξεκουραστούμε και να καθαρίσουμε το μυαλό μας».

21

ΣΤΗ ΡΩΜΗ η σημαντική συνάντηση θα άρχιζε από στιγμή σε στιγ­μή. Λίγοι καρδινάλιοι ήταν ενήμεροι για τις συναντήσεις με τα μέλη της Μυστικής Κυβέρνησης και είχαν πρόσβαση σε αυτές. Εκείνη τη φορά βρισκόταν και ο ίδιος ο πάπας στο πολυτελές μπαρόκ γραφείο, το οποίο κοσμούσαν έργα τέχνης και πίνακες ανυπολόγιστης ιστορι­κής και χρηματικής αξίας. Στην όμορφα διακοσμημένη αίθουσα υπήρχαν εκατό περίπου άτομα, οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο σε πολιτικό, θρησκευτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Οι μασόνοι, που αποτελούσαν την πλειοψηφία της Μυστικής Κυ­βέρνησης, είχαν αρχίσει να ανέρχονται στην εξουσία κατά το Μεσαί­ωνα και μάλιστα μερικοί ανέφεραν ότι η πραγματική τους προέλευ­ση αναγόταν στο βασιλιά Σολομώντα. Με το πέρασμα του χρόνου, στα μέσα του 1800 και κυρίως στη Βοστόνη και στη Φιλαδέλφεια, έγιναν ικανοί κατασκευαστές και δημιούργησαν αρκετά εμβληματι­κά κτίρια στις πόλεις αυτές. Πολλά από αυτά έφεραν αινιγματικές αρχιτεκτονικές μορφές και μυστικά σύμβολα. Οι μασόνοι διαδραμά­τισαν ζωτικό, πρωταγωνιστικό ρόλο στο Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ το χαρτονόμισμα του δολαρίου με τα μασονικά σύμ­βολα και το πρόσωπο του Τζορτζ Ουάσινγκτον –φημισμένου δασκά­λου της μασονίας– φέρει τα σημάδια της μυστικής οργάνωσης. Στις απαρχές τους οι μασόνοι ήταν επαναστάτες που λαχταρούσαν μια

120 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

κλιμακωτή εξουσία με διαφορετικές ιεραρχίες μέσα στην οργάνω­ση: μαθητευόμενοι, σύντροφοι και δάσκαλοι.

Μια χούφτα παράτολμων, ανεξάρτητων ερευνητών κατηγορούσε τη Μυστική Κυβέρνηση ότι κατασκεύαζε τους ιούς διαφόρων φαινο­μενικά φυσικών ασθενειών στα εργαστήριά της. Πρώτον, γιατί πιο εύκολα κυβερνούσε άρρωστους ανθρώπους και δεύτερον γιατί έτσι στήριζε τη φαρμακοβιομηχανία που υποχρέωνε τον πληθυσμό να κα­ταναλώνει χάπια και φάρμακα για να θεραπεύεται και να διαθέτει πολλές χιλιάδες δολάρια και ευρώ καθημερινά. Λεγόταν επίσης ότι η Κυβέρνηση κατέστρωνε στα στρατιωτικά εργαστήριά της στρατη­γικές ελέγχου, όπως τα τεχνητά σύννεφα που δημιουργούνταν από χημικές δυνάμεις. Έτσι, εμπόδιζε τους ανθρώπους να τρέφονται από την ενέργεια του Ήλιου. Επιπλέον, όταν τα χημικά κατέβαιναν στη Γη, επηρέαζαν τους χαρακτήρες τους μειώνοντας την αυτοεκτίμηση και προκαλώντας ασθένειες και καταθλιπτικές διαθέσεις. (Αυτά κα­τασκευάζονταν και πωλούνταν στο Ισραήλ, ενώ διάφορες ευρωπαϊ­κές χώρες είχαν αγοράσει χημικά για να προκαλούν βροχές και να διατηρούν τον πληθυσμό τους υπό έλεγχο.) Μάλιστα, αν βάλει κανείς τη λέξη chemtrails σε οποιαδήποτε μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο, θα βρει εκατοντάδες σελίδες και βίντεο με διαμαρτυρίες και αιτή­σεις να σταματήσουν οι τοξικές πτήσεις.

Στη Μυστική Κυβέρνηση αποδιδόταν επίσης μεγάλο μέρος της ευθύνης για την αποκαλούμενη τρύπα στο στρώμα του όζοντος της Γης, η οποία οφειλόταν στα απόβλητα των χημικών ερευνών της, στα στρατιωτικά της σχέδια και στο πλέγμα των κυμάτων που εξέπεμπαν αρκετοί δορυφόροι, ώστε ο πλανήτης να διαθέτει ένα είδος «προστα­τευτικού δικτύου», μιας επιθετικής συχνότητας που εμπόδιζε την επα­φή με ευφυή όντα από άλλους γαλαξίες. Το χειρότερο από όλα ήταν ότι συχνά οι βλαβεροί παλμοί εκπέμπονταν εκούσια προς τη Γη και τους κατοίκους της. Υπήρχε η υποψία ότι πολλοί σεισμοί και τσου­νάμι προκαλούνταν από το HAARP, τη στρατιωτική βάση στην Αλά­σκα, μέσα από ηλεκτρομαγνητικά κύματα προς την ιονόσφαιρα που επηρέαζαν τις τεκτονικές πλάκες.

Τα μέλη της Μυστικής Κυβέρνησης εμπλέκονταν και στο εμπό­ριο των πολέμων, στην αναζήτηση πετρελαίου, στη χειραγώγηση των

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 121

πολιτικών κομμάτων, στους εθνικούς και θρησκευτικούς πολέμους, στις εισβολές στο Ιράκ και σε πολλές άλλες χώρες, γιατί ήθελαν να φέρουν παντού τη διαίρεση.

Σκοπός τους ήταν ο έλεγχος του κόσμου μέσα από την Παγκό­σμια Νέα Τάξη. Μαζί με την ελίτ της χριστιανικής εκκλησίας προ­φύλασσαν την επιχείρησή τους, τον τρόπο να σχεδιάζουν και να ανα­νεώνουν την υποδομή με βάση την οποία ασκούσαν έναν αόρατο και υποσυνείδητο έλεγχο στις ανθρώπινες μάζες για να απομακρύνουν το άτομο από την πραγματική δύναμή του και την ελευθερία για πνευματική εξέλιξη. Κι έτσι, σύμφωνα με τα καιροσκοπικά ιδανικά της, η Μυστική Κυβέρνηση έκανε τους πάντες να υπακούν στα σχέ­διά της, άλλοτε διά της βίας και άλλοτε υποσυνείδητα.

Ο καρδινάλιος Τους είχε καθίσει μόλις δύο μέτρα μακριά από τον πάπα. Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον, ένας Αμερικανός που πλησίαζε τα εξήντα, επικεφαλής των συναντήσεων της οργάνωσης και γνωστός σε όλους ως ο Εγκέφαλος, μίλησε πρώτος.

Το μικροσκοπικό κορμί του αντιστάθμιζε μια ισχυρή προσωπι­κότητα και κομψότητα. Έμοιαζε με ένα μοντέρνο Ναπολέοντα, που προστατευόταν από το στόμφο του Βατικανού. Το κοστούμι του, μάρκας Armani, αναδεικνυόταν πάνω στους στενούς ώμους του. Τα πυκνά φρύδια, η βαθιά χαρακιά ανάμεσά τους και το αργασμένο πρόσωπο φανέρωναν έναν άνθρωπο που ανησυχούσε εδώ και χρό­νια, στενά συνδεδεμένος με την εξουσία, λες και βρισκόταν πάντα υπό πίεση.

«Σήμερα είναι μια ξεχωριστή, σημαντική μέρα για το μέλλον της οργάνωσής μας», άρχισε να λέει με επισημότητα ανασηκώνοντας το ένα φρύδι πάνω από το σκελετό των γυαλιών με τα χοντρά κρύσταλ­λα. «Πρέπει να μελετήσουμε προσεκτικά το πρόσφατο γεγονός που συντάραξε τον πλανήτη». Η φωνή του φανέρωνε ανησυχία, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν αναμφίβολα τεταμένη.

Οι καρδινάλιοι έδιναν την εντύπωση ότι ένιωθαν περισσότερη ανησυχία και νευρικότητα τώρα παρά όταν συγκεντρώνονταν για να εκλέξουν νέο πάπα. Δεν υπήρχαν πολλές διαφορές μεταξύ των αντι­

122 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

προσώπων που είχαν συναντηθεί εκεί: ιεράρχες του Βατικανού, ισχυ­ροί Εβραίοι και μουσουλμάνοι ηγέτες, μασόνοι και επιχειρηματίες της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, η αφρόκρεμα της Μυστικής Κυβέρνη­σης. Ξεχώριζαν μόνο από την ενδυμασία. Μερικοί φορούσαν ακρι­βά κοστούμια και γραβάτες και άλλοι θρησκευτικές περιβολές. Μοι­ράζονταν το δόγμα της ισχύος, που δε γνώριζε εθνικισμούς ούτε δι­αχωριστικά συναισθήματα. Ήταν όλα ένα ενιαίο σιδηρούν τείχος φι­λοδοξίας, στρατηγιών και ελέγχου.

Ο ποντίφικας, ντυμένος στα λευκά, περίμενε με τα χέρια πλεγμέ­να στο στομάχι, όπου κρεμόταν ένας μεγάλος σταυρός. Μετά τον Εγκέφαλο θα έδινε τη δική του οπτική σχετικά με το πρόβλημα.

Αν και ήταν ισχυρός μέσα στο Βατικανό και είχε μεγάλη επιρροή στον κόσμο, σε εκείνη την οργάνωση δεν κατείχε κεντρικό ρόλο, μο­λονότι τον σέβονταν για τη θέση του. Οι βαθμοί στην ιεραρχία της Μυστικής Κυβέρνησης καθορίζονταν από ένα εσωτερικό συμβούλιο τριάντα περίπου ατόμων.

Όπως ήξεραν οι παρόντες, το γεγονός που είχε ταράξει την παγκό­σμια τάξη με πολλές συνέπειες και αντίκτυπο στις τηλεπικοινωνίες, στο διαδίκτυο, στο χρηματιστήριο και στο συλλογικό ψυχισμό τούς ανησυχούσε ιδιαίτερα. Ο Ήλιος, τελικά, είχε αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχό τους. Αν και διέθεταν την τεχνολογία ώστε να επηρεάσουν ορισμένες ζώνες του πλανήτη με το HAARP, δεν μπορούσαν να εμπο­δίσουν μια ηλιακή καταιγίδα και είχαν ήδη σοβαρές αναφορές από το Τμήμα Πληροφοριών και τον Κύκλο Ερευνών του Βατικανού.

Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον έφτιαξε τη γραβάτα του πριν συνεχίσει. Εκείνη τη μέρα ένιωθε τον κόμπο να τον πνίγει. Ύστερα συνέχισε εξίσου δυναμικός.

«Έχουν αρχίσει να διαδίδονται φήμες στον πληθυσμό όλων των χωρών. Κάποιοι μιλούν για προφητικά σημάδια, άλλοι για τη δεύτε­ρη έλευση του Χριστού, την έβδομη προφητεία των Μάγια. Κάποιοι φανατικοί κάνουν λόγο για βιβλικά σημεία...»

Ο πάπας ήταν τρομερά ικανός και υπολογιστής, αλλά ένα χωρίο της Βίβλου στο Βιβλίο των Αποκαλύψεων τον έκανε να νιώθει ανή­συχος: Και η Γη, στολισμένη με τον καλύτερο μανδύα του φωτός, θα ανυψω-θεί και θα αντικρίσει έναν άλλο Ήλιο.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 123

Ο Τους, που ανυπομονούσε να πάρει το λόγο, διέκοψε τον Εγκέ­φαλο.

«Αν μου επιτρέπετε, πιστεύω ότι δεν είναι η στιγμή να απαριθ­μούμε φήμες. Πρέπει να δράσουμε και μάλιστα γρήγορα». Η φωνή του αντήχησε σαν βροντή μέσα στην ψηλοτάβανη αίθουσα. Όλοι έστρεψαν το βλέμμα πάνω του.

«Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος της συγκέντρωσής μας, καρδινά­λιε». Ο Εγκέφαλος ενοχλούνταν όταν τον διέκοπταν, αλλά ο Τους εί­χε τα κότσια να το κάνει. Η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη. Όλοι ήξε­ραν ότι έπρεπε να καταστρώσουν μια στρατηγική, γιατί τα επίσημα στοιχεία από τις υπηρεσίες πληροφοριών τους ήταν ανησυχητικά.

Η Εκκλησία και η Μυστική Κυβέρνηση ενέπνεαν φόβο και κατα­πίεση και έδιναν στους ανθρώπους πρότυπα ζωής, ώστε να εξαρτώ­νται από αυτά. Η Εκκλησία, ως το δημόσιο πρόσωπο της Μυστικής Κυβέρνησης, είχε αναλάβει να ελέγχει τις θρησκευτικές ανησυχίες κάθε ατόμου, τρέφοντας έτσι στρατιές πιστών.

Κανένα μέλος της οργάνωσής τους δεν ήθελε να εμπλακεί στα πο­λιτικά και οικονομικά τους σχέδια ένα θρησκευτικό πρόβλημα, η απειλή μιας προφητείας ή ο Ήλιος. Η δική τους πρόκληση ήταν να επιλύσουν κάτι που δεν μπορούσαν να ελέγξουν.

«Συναντηθήκαμε για να μιλήσουμε για φήμες;» ρώτησε ενοχλη­μένος ο Τους.

Ο Εγκέφαλος τον κατακεραύνωσε με το βλέμμα. «Μεταξύ άλλων, καρδινάλιε. Θα έπρεπε να διαβάσετε τις τελευ­

ταίες αναφορές και να γνωρίζετε ότι οι εσωτερικοί επιστήμονές μας έχουν μελετήσει τις πρόσφατες αναφορές της NASA και της NOOA και συμπίπτουν με αυτές. Επιβεβαιώνουν ότι η συμπεριφορά του Ήλιου έχει γίνει περίεργη».

«Συμπίπτουν και με τις προφητείες...» υπογράμμισε ο Τους και ακούμπησε με έμφαση τα χέρια πάνω στο τραπέζι γέρνοντας το κορ­μί μπροστά με περισσότερο θάρρος.

Πριν προλάβει ο καρδινάλιος να ξαναπάρει το λόγο, ο Ουάσιν­γκτον βιάστηκε να κάνει ένα αρνητικό νεύμα με το κεφάλι.

«Ξέρουμε ότι πρέπει να προβούμε σε κάποια αλλαγή για να εκ­μεταλλευτούμε την κατάσταση. Οι μάζες έχουν αρχίσει να ξυπνούν,

124 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

δε γίνεται να συνεχίσουμε τα ψεύτικα επιχειρήματα. Η εποχή που όλοι πίστευαν στο πλευρό του Αδάμ έφτασε στο τέλος της, καρδινά­λιε». Πρόφερε τις τελευταίες λέξεις κάπως φοβισμένος, σαν να είχε αρχίσει να νιώθει κατώτερος των περιστάσεων.

Ήξεραν ότι οι καταστροφές, ο φόβος, ο χωρισμός και η έλλειψη συνείδησης τους ευνοούσαν όλους. Όσο συνέβαινε κάτι τέτοιο μπο­ρούσαν να συνεχίζουν το παιχνίδι, μα η δύναμη που είχε εμφανιστεί τώρα ήταν πολύ ανώτερή τους.

«Ό,τι έρχεται από το υπερπέραν είναι δική μας υπόθεση», είπε ο Τους κοιτώντας τα άλλα μέλη της Εκκλησίας και τον πάπα. «Θεωρώ ότι ο κύκλος των πληροφοριών μας είναι σε θέση να καταστρώσει ένα νέο σχέδιο».

Ο Εγκέφαλος άρχισε να χειρονομεί. «Ναι, καρδινάλιε, σχέδια υπάρχουν πολλά. Επί αιώνες κάνουμε

σχέδια για την ανθρωπότητα, όμως πρέπει να ομολογήσουμε ότι αυ­τό είναι κάπως διαφορετικό».

Η Μυστική Κυβέρνηση έβαλε το αόρατο σημάδι και το ικανό, κρυφό της χέρι σε κάθε θέμα που ενδιέφερε τον άνθρωπο. Δημιούρ­γησε πεποιθήσεις διεισδύοντας από διάφορους τομείς, τη μουσική, την τέχνη, το Χόλιγουντ, την τηλεόραση, τη διαφήμιση, και αξιοποι­ώντας κάθε πιθανό μέσο για να υπνωτίσει όσους κοιμούνταν, αν και όλο και περισσότερα άτομα ξυπνούσαν και μυούνταν. Επειδή οι θρη­σκείες είχαν αρχίσει να χάνουν πιστούς, έπρεπε να επιβάλουν τις ιδέες στο συλλογικό νου και ο πιο αποδοτικός τρόπος ήταν μέσα από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Κατά τον ίδιο τρόπο η θρη­σκεία, κάθε φορά που προκαλούσε αίσθηση, έμπαινε στο συλλογικό υποσυνείδητο και υπενθύμιζε στον κόσμο τις αμαρτίες και τα λάθη του.

Ο Εγκέφαλος ανασηκώθηκε λίγο στο κάθισμά του, σαν να ήθελε να δώσει περισσότερη δύναμη στα λόγια του.

«Η θρησκευτική μας δύναμη διατηρείται, αλλά έχει ατονήσει. Χρειαζόμαστε μια ανανέωση πριν να είναι πολύ αργά. Τώρα πια δεν πρέπει απλώς να ανακαινίσουμε μια πρόσοψη. Πρόκειται για ένα βαθύτερο πρόβλημα. Ως ηγέτης οφείλω να επαγρυπνώ για το μέλλον της οργάνωσης».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 125

Ο καρδινάλιος Τους ήταν αποφασισμένος να διακόψει τον Εγκέ­φαλο όταν ο πάπας τον σταμάτησε με ένα νεύμα του χεριού, σαν να ήθελε να ακούσει τι είχε να πει ο Αμερικανός.

Ο Ουάσινγκτον ήπιε λίγο νερό και αναθάρρησε πίσω από το δρύ­ινο τραπέζι. Είχε αποφασίσει να κερδίσει τη στήριξη της πλειοψη­φίας για την πρόταση που είχε κατά νου.

Ο Εγκέφαλος ήταν ο εμπνευστής πολλών βρόμικων παιχνιδιών της Μυστικής Κυβέρνησης από την εποχή που ήταν στο πλευρό του προέδρου Νίξον. Οι στρατηγικές του ήταν πολύ αποδοτικές. Στο σύ­στημα ελέγχου της ανθρώπινης φυλής, μπροστά στην ανάγκη να εξα­λειφθεί κάποιο κομμάτι του πληθυσμού που δεν τους ήταν χρήσιμο, είχαν δημιουργήσει πρώτα τον ιό του AIDS, με σκοπό να αποδεκατί­σουν τους υποσιτισμένους της Αφρικής, τους ομοφιλόφυλους και τους ναρκομανείς.

Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον ήταν ένας από τους εκτελεστές των κρυ­φών γενετικών πειραμάτων που είχαν οδηγήσει στη δημιουργία βιο­λογικού, χημικού και ατομικού εξοπλισμού. Διεξήγαγε επίσης έρευ­νες με την κλωνοποίηση για να συνεχιστεί η διατήρηση του αρίου προτύπου στον πλανήτη. Υπό τις εντολές του τα μέλη της οργάνωσης είχαν προκαλέσει πολέμους ιών και βακτηρίων, με σκοπό την εξό­ντωση όσων δεν τους ενδιέφεραν. Στον επίμονο δρόμο τους προς την απόκτηση πλούτου και ισχύος δημιούργησαν πριν από αρκετά χρό­νια περίπλοκους σταθμούς ενέργειας σε ένα ευρύ υπόγειο και δια­στημικό δίκτυο. Στο μηχανισμό που έστησαν περιλαμβάνονταν στρα­τιωτικές βάσεις, εργαστήρια και υπόγειες κοινότητες που απλώνο­νταν κυριολεκτικά σε όλο τον πλανήτη. Τους ανήκε επίσης η αμφι­λεγόμενη «Περιοχή 51» στο Κολοράντο, την οποία κρατούσαν στη σκιά, γιατί η φύση των ερευνών τους για όντα πολυδιάστατης ευ­φυΐας, εξωγήινα σκάφη και την προώθηση της αντιβαρύτητας απο­τελούσε σημαντικό μυστικό που προσπαθούσαν με ζήλο να διαφυ­λάξουν.

Στην πλειονότητά τους οι στρατιωτικές, επιστημονικές και πλη­ροφοριακές επιχειρήσεις εξακολουθούσαν να πραγματοποιούνται συγκαλυμμένα. Έτσι, οι περισσότεροι άνθρωποι δηλητηριάζονταν και συνέχιζαν να κοιμούνται στο λαβύρινθο των προσωπικών τους

126 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

προβλημάτων και να ασχολούνται με πράγματα που αποσπούσαν την προσοχή τους, όπως η τηλεόραση, το ποδόσφαιρο, οι τηλεοπτι­κές σειρές, τα κουτσομπολιά για τους διάσημους. Όλοι είχαν τσιμπή­σει το δόλωμα και πάσχιζαν να φτάσουν το αποδεκτό κοινωνικό στε­ρεότυπο.

«Το μυστικό έργο μας», είπε ο Εγκέφαλος, «συνεχίζεται αδιάκο­πα για πολλά χρόνια, όμως δεν μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο να πιστεύει ακόμα όλα αυτά τα πράγματα. Υπάρχουν πολλοί ερευνητές και όλο και περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν συνειδητά να ζήσουν ειρηνικά, δεν αποδέχονται το στάτους κβο και σκέφτονται για λογα­ριασμό τους. Η γενετική τους αλλάζει».

Εκείνα τα λόγια έμοιαζαν με λάβα που ξεχύνεται από ηφαίστειο. Ο Εγκέφαλος ήξερε πολύ καλά ότι δεν μπορούσαν να εφεύρουν άλ­λα Ιράκ, Περλ Χάρμπορ, Δίδυμους Πύργους, Κυνήγι Μαγισσών, Χι­ροσίμες και Ναγκασάκι. Οι πόλεμοι και οι διωγμοί ήταν ανέκαθεν μια καλή επιχείρηση για εκείνους και είχαν ενισχύσει την ισχύ τους και το μοντέλο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης. Τώρα, όμως, αντιμε­τώπιζαν κάτι εντελώς καινούριο.

Ο πάπας σηκώθηκε όρθιος. «Σας παρακαλώ να μπείτε στο θέμα», είπε με φωνή που αντηχού­

σε σαν να έβγαινε από τον τάφο. «Ας μη χάνουμε άλλο χρόνο». Ένας ψίθυρος επιδοκιμασίας που έμοιαζε με τον ήχο του ψιλό­

βροχου τύλιξε τους καρδινάλιους που ήταν παρόντες. «Παναγιότατε», συνέχισε ο Εγκέφαλος, «πρέπει να υπογραμμίσω

ότι ίσως δε θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που επέρχεται με τις ίδιες τακτικές. Η δουλειά μου είναι η πρόληψη, η πρόβλεψη λύσεων».

Ο πάπας είχε τους δικούς του λόγους ανησυχίας. Ήξερε καλά ότι αρκετά κείμενα ανθρώπων με ενόραση έλεγαν ότι ούτε λίγο ούτε πο­λύ διένυαν τον τελευταίο καιρό του τελευταίου πάπα της χριστιανι­κής εκκλησίας.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη από την προσμονή της συνά­ντησης.

Ο Εγκέφαλος υποστήριζε ότι οι προκάτοχοί του είχαν προσπα­θήσει να φιμώσουν με κάθε μέσο τη φωνή των προφητών και να βο­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 127

λέψουν ό,τι τους συνέφερε πιο πολύ. Η Εκκλησία είχε καταφέρει να μασκαρέψει ικανότατα το αναρχικό μήνυμα του Ιησού και να στρε­βλώσει τα αυθεντικά του λόγια. Έτσι, ασκούσε την εξουσία της όπως ήθελε, χέρι χέρι με τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Ο Τους επενέβη ξανά. «Αν εκπληρωθούν οι προφητείες των Μάγια, αν έχουν δίκιο τα

μυστικά βιβλία του Βατικανού και της Βίβλου ότι θα επέλθει μια αλ­λαγή σε παγκόσμιο επίπεδο στα τέλη του χρόνου, εγώ πρέπει...»

«Αφήστε με να ολοκληρώσω, καρδινάλιε. Δε γίνεται πια να βά­ζουμε τον κόσμο να γονατίζει και να μην ξανασηκώνεται ποτέ από το φορτίο των αμαρτιών που έχουμε επινοήσει στο μυαλό του. Η ορ­γάνωση και η δύναμή μας μπορούν να αντιμετωπίσουν πραγματικά προβλήματα. Να ξέρετε καλά ότι δε γίνεται να επιτρέψουμε στον κό­σμο να επικοινωνήσει άμεσα με ό,τι υπάρχει εκεί πάνω», είπε σηκώ­νοντας τα μάτια προς το θολωτό ταβάνι της μεγάλης σάλας, που ήταν διακοσμημένο με θρησκευτικές σκηνές.

Εκείνα τα λόγια δίχασαν τους παρόντες. Ένας γοργός ψίθυρος κύλησε στο χώρο σαν ρυάκι. Ο Εγκέφαλος της οργάνωσης δε συνή­θιζε να μιλά τόσο ειλικρινά. Μα τώρα βρισκόταν σε δύσκολη θέση.

«Πιστεύω ότι πρέπει να προλάβουμε τα γεγονότα», πρόσθεσε έντονα.

Και ο Τους ήταν γεμάτος δύναμη και προθέσεις. «Τι σημαίνει αυτό;» «Καρδινάλιε, έτσι ενεργούσε πάντα η οργάνωσή μας από τις

απαρχές της. Προλάβαινε τα συμβάντα και εξύφαινε μυστικά σχέ­δια».

Ο Τους δεν άντεχε να βρίσκεται σε δύσκολη θέση. «Το πιο σοβαρό είναι οι ηλιακές καταιγίδες που σημειώθηκαν...»

συνέχισε ο Εγκέφαλος. Ο καρδινάλιος του έριξε μια θαρραλέα, σκληρή ματιά και τον δι­

έκοψε. «Κύριε Ουάσινγκτον, οι επιστήμονές μας πιστεύουν ότι ο Ήλιος

έχει φτάσει σε ένα σημείο που είναι πιθανό να αναστρέψει τους μα­γνητικούς πόλους της Γης. Άλλη μία ηλιακή καταιγίδα θα κατέκαιγε κυριολεκτικά τους δορυφόρους μας και εμάς τους ίδιους. Ο πληθυ­

128 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

σμός εξακολουθεί να είναι έντρομος μπροστά σε κάτι που δεν μπο­ρεί να ελέγξει. Τι θα συμβεί όμως αν...»

Ο πάπας τον διέκοψε απότομα. «Αν επικρατήσουν σύγχυση και φόβος μεταξύ των ανθρώπων, δι­

κό μας έργο είναι να προσφέρουμε στήριξη. Εκεί έγκειται η δύναμή μας». Είπε τη φράση σαν να ήταν κανένα βασικό μάντρα που είχαν μάθει από μνήμης όλοι οι πάπες.

Στον Στιούαρτ Ουάσινγκτον δεν άρεσε ιδιαίτερα η επιρροή της Εκκλησίας στις αποφάσεις. Ο ίδιος ήταν πολιτικός και ορθολογι­στής.

«Με κάθε σεβασμό, Παναγιότατε, από την οπτική γωνία που αντι­προσωπεύω και κρίνοντας από τα πολλαπλά οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα που βαρύνουν όχι μόνο τη δική μου πλά­τη αλλά και όλων των μελών μας, αυτή η συνάντηση είναι αποφασι­στικής σημασίας για να δούμε πώς μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη σύγχυση, ώστε να κάνουμε τις μάζες να αποδεχτούν τη Νέα Πα­γκόσμια Τάξη μας».

Ο καρδινάλιος Τους ετοιμάστηκε να μιλήσει, αλλά ο πάπας ξα­νάκανε μια χειρονομία αποτρέποντάς τον.

«Τα έχουμε ακούσει αυτά. Τι ακριβώς προτείνετε;» ρώτησε ο πο­ντίφικας.

Ο Εγκέφαλος έκανε ένα χλιαρό μορφασμό και ετοιμάστηκε να συνεχίσει.

«Πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα να δράσουμε αναπτύσσοντας πε­ρισσότερες και ελεγχόμενες πληροφορίες. Έχουμε διανύσει την από­σταση από τα διάφορα στάδια του φόβου ως τον τρόμο. Αν τώρα προ­έκυπτε ένα ανώτερο επίπεδο, αν προκαλούνταν ένας μεγαλύτερος γε­νικευμένος πανικός, θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε τις συνθή­κες. Η Εκκλησία και οι θρησκείες πρέπει να ενισχύσουν ένα μήνυ­μα­πανάκεια για το φόβο και η πολιτική και οι κυβερνήσεις θα συ­μπληρώσουν έπειτα την προστασία. Παναγιότατε, πρέπει να βγείτε στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Αυτή τη στιγμή σάς περιμένουν εκα­τομμύρια άνθρωποι. Εμείς θα αναλάβουμε την επίθεση από τα μέ­σα πληροφόρησης».

Πολλά μέλη της Μυστικής Κυβέρνησης μουρμούρισαν επιδοκι­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 129

μαστικά, γιατί ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον υπερασπιζόταν τα συμφέρο­ντά τους με κάθε κόστος. Έπρεπε να προσφέρουν ξανά στην ανθρω­πότητα μια χείρα θρησκευτικής και οικονομικής σωτηρίας με και­νούριο τρόπο. Ο Εγκέφαλος ένιωθε ότι έπρεπε να ανανεωθούν και να αλλάξουν.

«Και πώς σκοπεύετε να πείσετε τον κόσμο ότι θα τον προστατέ­ψει και η πολιτική εκτός από τη θρησκεία; Περί τίνος πρόκειται ακριβώς;» ρώτησε ο Τους. Η ένταση ήταν εμφανής στο πρόσωπό του.

«Έχει φτάσει η στιγμή να εμφυτεύσουμε το μικροτσίπ». Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον αναφερόταν σε μια ιδέα που υπέβοσκε

εδώ και χρόνια, την τοποθέτηση ενός μικροτσίπ, σαν ανθρώπινου GPS, κάτω από το δέρμα των ανθρώπων. Η σκέψη ήταν να το κάνουν με πρόφαση ότι έτσι προστάτευαν τον κόσμο από τον κίνδυνο των ανεξέλεγκτων ηλιακών καταιγίδων.

«Το μικροτσίπ; Τι εννοείτε;» Ο καρδινάλιος είχε αρχίσει να χά­νει την υπομονή του. Δεν τον συνέφερε καθόλου εκείνη η τροπή της συζήτησης.

Η σιωπή και η ένταση ήταν τόσο έντονες, ώστε μπορούσε σχεδόν να τις αγγίξει κανείς.

«Ας δούμε το θέμα καλύτερα», πρότεινε ο Εγκέφαλος. «Τι θα κά­ναμε μπροστά σε ένα πιθανό γεγονός που ίσως επέφερε συλλογική απελευθέρωση; Πώς θα εμποδίζαμε κάτι τέτοιο; Πώς θα σταματού­σαμε τη δύναμη που υποτίθεται πως θα έρθει για να αποκαλύψει την αλήθεια για τον άνθρωπο και την άμεση επαφή με τη δημιουργό δύ­ναμη της ζωής;»

Ένα μουρμουρητό ανάμεσα στους καρδινάλιους διέκοψε ξανά τα λόγια του.

«Στην πραγματικότητα, σε όλη την ιστορία ο φόβος της Αποκά­λυψης γεννήθηκε τόσες φορές, ώστε μετατράπηκε σε ωφέλιμο όπλο για εμάς. Ήταν ο τέλειος τρόπος για να συνεχίσουμε να τρομοκρα­τούμε τον κόσμο. Θυμηθείτε τον πανικό που επικράτησε όταν πλη­σίαζε το 2000. Έχουν περάσει δώδεκα μακριά χρόνια από τότε και είμαστε ακόμα πανίσχυροι. Πρέπει να ανανεώσουμε τα σχέδια του ελέγχου και να διατάξουμε την εμφύτευση του μικροτσίπ. Είμαι οπα­

130 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

δός της ιδέας της επανεφεύρεσης. Έφτασε η στιγμή να βγει στο φως το καινούριο μας πρόγραμμα», πρόσθεσε ο Εγκέφαλος.

Ήξερε ότι εκείνη η περίπτωση δεν έμοιαζε με τις φορές που εί­χαν φιμώσει ή βγάλει από τη μέση κάποιον Κένεντι, Σαντάμ ή Μέ­ριλιν. Αντιμετώπιζαν κάτι άγνωστο, ένα βαλτώδες έδαφος πέρα από το βεληνεκές τους, που ίσως αποδεικνυόταν ανώτερό τους. Ίσως γι­νόταν μέσο μαζικής απελευθέρωσης.

22

«ΕΙΣΤΕ ΚΑΠΩΣ ΦΑΤΑΛΙΣΤΗΣ». Τα λόγια του καρδινάλιου Τους προ­κάλεσαν ένα νέο μουρμουρητό στην αίθουσα.

«Δεν πρόκειται για φαταλισμό, καρδινάλιε, αλλά για προνοητι­κότητα, εκτέλεση και αποτελέσματα. Πρέπει να φτιάξουμε ολοκλη­ρωτικά την επιχείρησή μας για τους αιώνες που θα ακολουθήσουν. Ωστόσο, μπροστά σε μια τέτοια φυσική απειλή και τις κινήσεις των άστρων...» Δεν ολοκλήρωσε τη φράση και παρατήρησε τον Τους κοι­τώντας πάνω από τα γυαλιά του. «Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ίσως σημειωθεί μια μεγάλη αφύπνιση του πληθυσμού».

Ο Τους αγνόησε τα λόγια του. «Εγώ έχω ένα διαφορετικό σχέδιο!» φώναξε. Τα λόγια του έπε­

σαν στην αίθουσα σαν κουβάς με παγωμένο νερό. «Σχέδιο είπατε; Πολύ θα θέλαμε όλοι μας να ακούσουμε τι έχει

σκαρφιστεί το λαμπρό μυαλό σας για να μας σώσει από τη συμφο­ρά, καρδινάλιε». Τα λόγια του μικρόσωμου Στιούαρτ Ουάσινγκτον έσταζαν σαρκασμό.

Ο Τους σηκώθηκε και έριξε μια ματιά στα εκατό άτομα που τον παρατηρούσαν προσεκτικά. Έπρεπε να πουλήσει κάτι που δεν είχε ακόμα στα χέρια του.

«Χρειάζεται να περιμένουμε τα γεγονότα. Βρίσκομαι σε αναμο­νή της επιβεβαίωσης ενός πολύ σημαντικού στοιχείου», τόνισε. «Δεν το κατέχω πλήρως ακόμα, αλλά πολύ σύντομα θα βρίσκεται στα χέ­ρια μου. Είναι θέμα χρόνου».

Ο καρδινάλιος σχεδίαζε να πάρει στην κατοχή του τη σημαντική

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 131

ανακάλυψη του αρχαιολόγου, ώστε να κερδίσει ισχύ στους κόλπους της Μυστικής Κυβέρνησης και να εδραιωθεί στο Βατικανό στο πλαί­σιο των φιλοδοξιών του να γίνει ο επόμενος πάπας.

Ο Εγκέφαλος πήρε βαθιά ανάσα. Ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος. «Να περιμένουμε; Αυτό είναι το μεγαλοφυές σχέδιό σας; Το δικό

μου σχέδιο είναι συγκεκριμένο και απτό, ενώ το δικό σας, καρδινά­λιε, είναι μια υπόθεση που δεν έχετε καν αναφέρει ανοιχτά. Πρέπει να οργανώσουμε νέα όπλα ελέγχου, να επιβάλουμε μια απόλυτη Νέα Παγκόσμια Τάξη, ώστε ο κόσμος να μην αμφισβητεί τίποτε. Ποτέ δεν επιτρέψαμε σε μια χούφτα επαναστάτες να ξεσηκωθούν εκπρο­σωπώντας την ανθρώπινη φυλή. Η πρόβλεψη και ο συναγερμός μου, κύριοι, είναι να μάθουμε τι θα κάνουμε αν εκπληρωθούν πραγματι­κά οι προφητείες».

Ο πάπας κοίταξε τους Εβραίους ηγέτες και φάνηκε να διστάζει. Ένιωσε σαν να συμμετείχε στη δίκη ενάντια στον Ιησού. Προσπα­θούσε να βρει κάποια λύση μέσα στη σιωπή.

«Μας ζητάτε, λοιπόν», επέμενε ο Εγκέφαλος, «να περιμένουμε ώσπου να πάρετε στα χέρια σας κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι, καρ­δινάλιε».

Ο Τους ήταν διατεθειμένος να μιλήσει για την υπόθεση με τον Αχιλλέα Ευαγγέλου που βρισκόταν σε εξέλιξη. Ήξερε ότι, αν είχε την ανακάλυψη, θα λύνονταν τα πάντα.

Ο πάπας σηκώθηκε και τον διέκοψε. «Πιστεύω ότι εκφράζετε το δίλημμα όλων μας: αναμονή ή δρά­

ση», είπε έντονα ο Παναγιότατος. «Προτείνω να προχωρήσουμε σε δημόσια ψηφοφορία και...»

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του. Ένας απότομος πάταγος σαν έκρηξη ακούστηκε κι αμέσως μια

έκφραση πανικού ζωγραφίστηκε στα πρόσωπα των εκατό πανίσχυ­ρων ηγετών της Μυστικής Κυβέρνησης και της Εκκλησίας.

Τον εκκωφαντικό ήχο ακολούθησε μια κίνηση του εδάφους. Κά­ποιοι έπεσαν μπρούμυτα και χτύπησαν. Μια δυο κολόνες στο βάθος της ευρύχωρης αίθουσας κατέρρευσαν σαν κάστρο στην άμμο. Το χάος και η σύγχυση κυρίευσαν τους πάντες. Συνηθισμένοι να ελέγ­χουν τα πάντα, τώρα δεν ήξεραν προς τα πού να τρέξουν. Άρχισαν

132 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

να φωνάζουν έντρομοι και μάλιστα μερικοί πίστεψαν αρχικά ότι δέ­χονταν τρομοκρατική επίθεση.

Έπειτα από μισό λεπτό περίπου το έδαφος έπαψε να σείεται και οι παρόντες κατάφεραν να ανακαθίσουν στις καρέκλες τους.

«Θεέ μου! Είστε όλοι καλά;» ρώτησε ταραγμένος ο πάπας, που εί­χε χωθεί κάτω από το τραπέζι και υποβασταζόταν από δύο καρδινά­λιους.

Με το κοστούμι κατασκονισμένο ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον έριξε μια ματιά γεμάτη θριαμβευτική αψηφισιά στον καρδινάλιο Τους.

«Πιστεύω ότι στο εξής πρέπει να ακολουθήσουμε τη δική μου θε­ωρία».

Οι παρευρισκόμενοι είχαν μπερδευτεί. Τώρα πια στην ατμόσφαι­ρα κυριαρχούσε η αβεβαιότητα. Κάποιοι είχαν πέσει στο πάτωμα και ακούγονταν βογκητά πόνου. Άλλοι βοηθούσαν τους γύρω τους να σηκωθούν, ενώ πολλοί έβηχαν από τη λεπτή σκόνη που δυσχέραινε την αναπνοή.

«Κύριοι, δεν πρέπει να χάσουμε άλλο χρόνο. Χρειάζεται να πά­ρουμε μια απόφαση και να αρχίσουμε τη δουλειά», είπε δυνατά ο Εγκέφαλος.

23

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΙΝΑ του γιοτ κι ενώ το σκάφος γλιστρούσε σε μια ήρεμη θάλασσα με ταχύτητα εννέα κόμβων, ο Αδάμ και η Αλεξία κά­θονταν στη μέση ενός κρεβατιού γεμάτου έγγραφα και βιβλία.

«Τι σου είπε ο πατέρας σου όταν τον είδες στο Λονδίνο;» «Εκείνη τη φορά δεν προλάβαμε να τα πούμε πολύ. Ήπιαμε μό­

νο έναν καφέ, γιατί εγώ ετοιμαζόμουν να πάρω το αεροπλάνο για Παρίσι. Μου αποκάλυψε ότι είχε στα χέρια του ένα εύρημα, το οποίο εξέτασε με τον άνθρακα 14 στο εργαστήριο γενετικής όπου εργάζε­ται ο Στέφαν Κρούγκερ».

Η Αλεξία σέρβιρε μεταλλικό νερό σε ένα ποτήρι και έβαλε στο χείλος του μια φέτα λεμόνι.

«Καλό θα ήταν να έρθουμε σε επαφή μαζί του. Πρέπει να οργα­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 133

νωθούμε, αλλιώς δε θα βρούμε τίποτα. Έχουμε φτάσει σε αδιέξοδο», διαπίστωσε ο Αδάμ.

«Πιθανότατα άφησε κάτι σε κάποιο σημείο, όπου πίστευε ότι θα το έβρισκα», είπε η Αλεξία σκεπτική.

Έκανε μερικά βήματα προς τον υπολογιστή. Η απάντηση πρέ­πει να είναι εδώ μέσα, σκέφτηκε.

«Λοιπόν», συνέχισε προσπαθώντας να καθαρίσει το μυαλό της. «Το σχέδιο έκτακτης ανάγκης που υποτίθεται ότι μου άφησε ο πατέ­ρας μου πρέπει να βρίσκεται σε ένα από αυτά τα αρχεία».

Στο μυαλό της άρχισε να νιώθει μια παράξενη διαύγεια. Τα μά­τια της σάρωναν την οθόνη παρατηρώντας και διαβάζοντας γοργά τα αρχεία που άνοιγε.

«Κοίτα!» είπε κάποια στιγμή. «Αυτό το αρχείο λέγεται “Επιβεβαί­ωση Λονδίνου” και από κάτω υπάρχει το όνομα “Κρούγκερ”».

Αμέσως το διάβασαν μαζί.

• Οι λέξεις και οι συχνότητες μπορούν να επηρεάσουν, να προγραμματίσουν και να επαναπρογραμματίσουν το ανθρώπινο DNA.

• Ανακάλυψη διαφοροποιούμενων Ρώσων επιστημόνων σχετικά με το DNA.

Το ανθρώπινο DNA αποτελεί ένα βιολογικό δίκτυο. Οι πιο πρόσφα­τες επιστημονικές έρευνες της ομάδας μας από Ρώσους επαγγελμα­τίες εξηγούν άμεσα κάποια φαινόμενα, όπως η ικανότητα των πνευ­ματιστών, η διαίσθηση, οι θεραπευτικές πράξεις, η αυτοθεραπεία, οι τεχνικές επιβεβαίωσης, το φως ή οι ασυνήθιστες αύρες γύρω από ορι­σμένα άτομα, συγκεκριμένα γύρω από δραστήριους, πνευματικά πιο ανοιχτούς ανθρώπους, η επίδραση του μυαλού στις κλιματολογικές συνήθειες και πολλά ακόμα.

Υπάρχουν επίσης ενδείξεις για μια τελείως διαφορετική ιατρική, στην οποία το DNA μπορεί να επηρεαστεί και να επαναπρογραμμα­τιστεί με λέξεις και συχνότητες χωρίς την τομή και την αντικατάστα­ση μεμονωμένων γονιδίων. Μόνο το δέκα τοις εκατό του DNA μας χρησιμοποιείται για την κατασκευή πρωτεϊνών. Αυτό το υποσύνολό του ενδιαφέρει τους Δυτικούς ερευνητές, οι οποίοι το μελετούν και το

134 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

καταλογοποιούν διεξοδικά. Όμως εκείνο που ενδιαφέρει εμάς είναι να ερευνήσουμε τις κρυφές δυνατότητες του DNA.

Κοιτάχτηκαν έκπληκτοι. Κάτω από τα σχετικά για τις έρευνες των

Ρώσων επιστημόνων ακολουθούσαν οι σημειώσεις του Αχιλλέα, ο οποίος είχε αντλήσει τις πληροφορίες από το γερμανικό βιβλίο Vernetzte Intelligenz των Γκρατσίνα Γκοσάρ και Φραντς Μπλού­ντορφ.

Οι Ρώσοι επιστήμονες γνωρίζουν ότι το υπόλοιπο ενενήντα τοις εκα­τό του DNA θεωρείται σκουπίδι ή τυχαίο. Πεπεισμένοι, όμως, ότι η φύση δεν είναι ανόητη, συγκέντρωσαν γενετιστές σε μια προσπάθεια να εξερευνήσουν αυτό το ποσοστό του DNA­σκουπιδιού. Τα αποτε­λέσματα, τα ευρήματα και τα συμπεράσματά τους είναι απλώς επα­ναστατικά.

Σύμφωνα με αυτά, το DNA δεν είναι υπεύθυνο μόνο για την κα­τασκευή του σώματός μας, αλλά χρησιμεύει και ως αποθήκη πληρο­φοριών για την επικοινωνία της γλώσσας που μιλάμε και του ενερ­γειακού παλμού. Οι Ρώσοι ειδικοί ανακάλυψαν ότι ο γενετικός κώδι­κας και πιο συγκεκριμένα το φαινομενικά άχρηστο ενενήντα τοις εκα­τό ακολουθούν τους ίδιους κανόνες με όλες τις ανθρώπινες γλώσ­σες.

Με αυτό το σκοπό σύγκριναν τη σύνταξη (τον τρόπο με τον οποίο οι λέξεις μπαίνουν η μία κοντά στην άλλη για να σχηματίσουν φρά­σεις ή προτάσεις), τη σημασιολογία (τη μελέτη της σημασίας σε δι­άφορες μορφές γλώσσας) και τους βασικούς γραμματικούς κανόνες. Ανακάλυψαν ότι τα αλκάλια του DNA μας ακολουθούν μια ομαλή γραμματική και έχουν σαφείς κανόνες, όπως οι γλώσσες μας. Επομέ­νως οι ανθρώπινες γλώσσες δεν εμφανίστηκαν τυχαία, αλλά αποτε­λούν μια αντανάκλαση του έμφυτου DNA μας.

Σήμερα ερευνούν την πιθανότητα ενεργοποίησης των δώδεκα κλώνων και των εξήντα τεσσάρων κωδικονίων του DNA, γιατί οι πε­ρισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο ένα ελάχιστο μέρος της δυνατότητας του γενετικού κώδικα.

Ο Πιοτρ Γκαργιάγεφ, βιοφυσικός και μοριακός βιολόγος, εξερεύ­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 135

νησε με τους συναδέλφους του την παλμική συμπεριφορά του DNA και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα ζωντανά χρωμοσώματα λειτουρ­γούν σαν ολογραφικοί υπολογιστές χρησιμοποιώντας την ακτινοβο­λία λέιζερ του ενδογενούς DNA. Αυτό σημαίνει ότι κατάφεραν, για παράδειγμα, να ρυθμίσουν ορισμένα σχήματα συχνότητας σε μια ακτίνα λέιζερ και να επηρεάσουν με αυτή τη συχνότητα του DNA και, με τον τρόπο αυτό, την ίδια τη γενετική πληροφορία. Επειδή οι βα­σικές δομές των ζευγών αλκαλίων του γενετικού υλικού και της γλώσ­σας, όπως εξήγησα παραπάνω, έχουν την ίδια δομή, δεν είναι απα­ραίτητη καμία αποκωδικοποίηση του DNA.

Συνοψίζοντας τα παραπάνω, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει απλώς λέξεις, καταφάσεις και προτάσεις της ανθρώπινης γλώσσας για να αλλάξει το DNA, όπως ανακάλυψε ο δόκτωρ Μασάρου Εμότο στη σχέση της σκέψης και του παλμού με το νερό. Ο άνθρωπος είναι ένα ρευστό ον και συνεπώς ο παλμός και η σκέψη επηρεάζουν το υγρό εσωτερικό του, το αδενικό σύστημα, το συναισθηματικό και πνευμα­τικό μας κόσμο και το DNA.

(Έρχονται στο μυαλό μου τα λόγια του Σιντάρτα Γκαουτάμα, του Βούδα, ο οποίος είπε: «Είσαι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεσαι».)

Παρότι δεν είναι παρά μια υπόθεση, όλα αυτά συμπίπτουν με τη δήλωση ότι ο γενετικός κώδικας των Ατλάντων βρισκόταν σε ενεργή λειτουργία δώδεκα χιλιάδες χρόνια πριν από την πτώση της συνείδη­σης.

Η ουσία του ζωντανού DNA θα αντιδρά πάντα στις ακτίνες λέιζερ της προσαρμοσμένης γλώσσας, ακόμα και στα ραδιοφωνικά κύμα­τα, αν χρησιμοποιούνται οι κατάλληλες συχνότητες. Αυτό εξηγεί για­τί οι καταφάσεις, η αυτογενής εκπαίδευση, ο υπνωτισμός και άλλα παρόμοια ενδέχεται να έχουν σημαντικές επιδράσεις στους ανθρώ­πους και στα σώματά τους.

Αυτό ισοδυναμεί με μια επανάσταση που θα μπορούσε να μετα­μορφώσει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε! Και όλα αυτά αν απλώς εφαρμόσουμε καταφατικά τον παλμό και τη γλώσσα.

(Οι θρησκείες, αντίθετα, έχουν προγραμματίσει αρνητικά τους ανθρώπους με εντολές, δόγματα, ενοχές, πεποιθήσεις για να μην ελευθερώσουν τις δυνατότητές τους.)

136 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Το πείραμα καταδεικνύει την απέραντη δύναμη της γενετικής των κυμάτων, η οποία προφανώς έχει περισσότερη επιρροή στο σχη­ματισμό των οργανισμών απ’ ό,τι οι βιοχημικές διαδικασίες των αλ­καλικών ακολουθιών. Οι δάσκαλοι του εσωτερισμού και του πνευμα­τισμού γνωρίζουν εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια ότι το σώμα μας μπορεί να προγραμματιστεί μέσα από μάντρα ή ισχυρούς ήχους, λέ­ξεις, θετική σκέψη και κυρίως από καταστάσεις της συνείδησης που καταφέρνει κανείς με βαθύ διαλογισμό.

Ας θυμηθούμε το αξίωμα: Η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη. Η ενεργοποίηση του DNA έχει δοκιμαστεί και εξηγηθεί επιστη­

μονικά. Εννοείται ότι η συχνότητα πρέπει να είναι η σωστή. Γι’ αυτό δεν έχουν όλοι την ίδια επιτυχία και διαφορετικά άτομα δεν το κα­ταφέρνουν πάντα με την ίδια δύναμη. Το άτομο πρέπει να δουλέψει τις εσωτερικές διαδικασίες και την πνευματική ωριμότητα για να εδραιώσει μια συνειδητή επικοινωνία με το DNA.

Και η μελέτη που ερεύνησα δε σταματά εκεί. Οι Ρώσοι επιστή­μονες ανακάλυψαν και ότι το DNA μας μπορεί να προκαλέσει σχή­ματα αναταραχής στο κενό, παράγοντας έτσι μαγνητικές σκουλη­κότρυπες! Οι σκουληκότρυπες είναι το μικροσκοπικό ισοδύναμο των επονομαζόμενων γεφυρών Άινσταϊν­Ρόζεν, κοντά στις μαύρες τρύπες (τις οποίες αφήνουν αναλωμένα άστρα). Πιστεύεται ότι αυ­τές οι σκουληκότρυπες ίσως είναι οι γέφυρες που μας βοηθούν να περάσουμε από τη μία διάσταση στην άλλη. (Ας μην ξεχνάμε ότι όσα άτομα βίωσαν μια εμπειρία θανάτου και επιστροφής διηγού­νται ότι είδαν ένα φωτεινό τούνελ. Αυτές οι γέφυρες ίσως είναι οι συνδέσεις του τούνελ ανάμεσα σε εντελώς διαφορετικές περιοχές του σύμπαντος μέσα από τις οποίες μπορούν να μεταδοθούν πλη­ροφορίες έξω από το χώρο και το χρόνο. Ο συνάδελφός μου Καρλ Σαγκάν έδωσε καταπληκτικά παραδείγματα περί αυτού στο μυθι­στόρημά του Επαφή, το οποίο αργότερα μεταφέρθηκε στον κινημα­τογράφο.)

Το DNA προσελκύει τα θραύσματα των πληροφοριών και τα περ­νά στη συνείδησή μας. Αυτή η διαδικασία υπερεπικοινωνίας είναι πιο αποδοτική στην κατάσταση της χαλάρωσης και του διαλογισμού. Το άγχος, οι ανησυχίες και η υπερδραστήρια ευφυΐα εμποδίζουν την επι­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 137

τυχή υπερεπικοινωνία με τα γονίδια, οι πληροφορίες στρεβλώνονται τελείως και η διαδικασία αλλαγής καταλήγει να ακυρωθεί.

Στη φύση η υπερεπικοινωνία εφαρμόστηκε με επιτυχία επί εκα­τομμύρια χρόνια μεταξύ των ειδών, για παράδειγμα, όταν κάποια όντα ή ζώα αντιλαμβάνονται κίνδυνο, φόβο ή κάποια ιδέα. Έχει δι­απιστωθεί ότι η ροή της ζωής σε όλα τα ζωντανά όντα είναι οργανω­μένη με βάση μια ανώτερη τάξη, μέσα από τη συγχρονικότητα ή τις κακώς επονομαζόμενες συμπτώσεις. Ο σύγχρονος άνθρωπος το γνω­ρίζει μόνο σε πολύ πιο ανεπαίσθητο επίπεδο. Η συντονία με αυτή την κοσμική τάξη είναι γνωστή ως διαίσθηση, προαίσθημα, έκτη αίσθη­ση ή συγχρονία.

Ο Αδάμ σταμάτησε να διαβάζει και κοίταξε την Αλεξία έντρο­

μος. «Τι έπαθες;» τη ρώτησε. «Νιώθω περίεργα». «Περίεργα; Πώς δηλαδή;» Η κόρη του αρχαιολόγου πήρε μια βαθιά ανάσα και έκλεισε τα

μάτια σαν να έψαχνε κάτι μέσα της. Η έκφρασή της φανέρωνε μια ανεπαίσθητη απόλαυση.

«Δεν μπορώ να το ορίσω με ακρίβεια. Μια ακραία, βαθιά πνευ­ματική διαύγεια».

Ο Αδάμ ανασήκωσε το ένα φρύδι του. «Το στήθος μου καίει», συνέχισε η Αλεξία. Εκείνος ακούμπησε τα χέρια με προσοχή ανάμεσα στα στήθη

της. «Πάλι ο χαλαζίας!» είπε εννοώντας το κολιέ. «Καίει όλο και περισσότερο και με επηρεάζει πάρα πολύ!» ανα­

φώνησε η γυναίκα. «Τι τρέχει με αυτό το χαλαζία;» Ο Αδάμ είχε αρχίσει να βγάζει συμπεράσματα. Βημάτιζε σκυφτός

πέρα δώθε με βλέμμα απλανές. «Ας ανακεφαλαιώσουμε. Αν, όπως υποτίθεται, μεγάλο μέρος της

ανθρωπότητας είναι προγραμματισμένο να ζει χωρίς να ερευνά την προέλευσή του, την ουσία και την πνευματική του ικανότητα και με

138 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

το DNA μπλοκαρισμένο και επαναπρογραμματισμένο, τότε... Ποια γέφυρα τα ενώνει όλα αυτά; Τι ανακάλυψε ο πατέρας σου; Είναι λο­γικό να σκεφτούμε ότι πιθανώς πρόκειται για κάτι που θα επαναπρο­γραμματίσει το DNA!»

«Σίγουρα ζήτησε από τον Κρούγκερ να πιστοποιήσει το εύρημά του με γενετικές αποδείξεις».

«Μπορεί... Αν είναι έτσι όμως, τι θα κάνουμε;» Η Αλεξία ένιωθε τον Αδάμ κάπως ανυπόμονο. «Αν ο πατέρας μου πήγε να δει τον Κρούγκερ για να του δείξει το

εύρημά του ή να του μιλήσει γι’ αυτό, το μόνο που θα μπορούσε να προσφέρει εκείνος ήταν η επιστημονική πιστοποίηση για να χρονο­λογήσει το εύρημά του ως ιστορικός· και μια γενετική εγγύηση ως γενετικός επιστήμονας».

Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Συνέχισε». Η γυναίκα τον κοίταξε στα μάτια. «Το κουβεντιάσαμε αυτό. Δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχουν η σε­

ξουαλικότητα και οι γνώσεις μου πάνω στις θρησκείες με αυτό το θέ­μα». Ο Αδάμ ένιωθε ότι δεν προχωρούσαν, ότι είχαν κολλήσει σε κά­ποιο σημείο.

Επικράτησε σιωπή. Στο πρόσωπο της Αλεξίας ζωγραφίστηκε ένα λεπτό χαμόγελο. Ένιωθε λες και ένα φως γεννιόταν από το κέντρο του εγκεφάλου της.

«Πες μου κάτι». «Τι πράγμα;» «Σύμφωνα με αυτά που μόλις διαβάσαμε, μπορεί κανείς να ενερ­

γοποιήσει και να αποπρογραμματίσει το DNA με τις λέξεις, τις σκέ­ψεις, τα πιστεύω, τους φόβους και την πνευματική δύναμη. Πες μου κάτι, Αδάμ... Ποιος είναι ο μεγαλύτερος αρνητικός προγραμματι­σμός που έχουν χρησιμοποιήσει οι θρησκείες για να μπλοκάρουν το DNA και τον τρόπο σκέψης και αίσθησης των ανθρώπων; Σκέψου: ο φόβος για την κόλαση, το μέλλον, η ενοχή, η αίσθηση της αμαρτίας, η τήρηση των εντολών».

Ο Αδάμ δεν είχε καμία αμφιβολία. Η απάντηση σε αυτό το ερώ­τημα έγκειτο στο επάγγελμά του.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 139

«Το σεξ, φυσικά. Η καταπίεση που του άσκησαν και οι αφύσικοι κανόνες έχουν προκαλέσει πολλά προβλήματα, παθολογίες και αχρειότητες επί γενιές».

«Ακριβώς! Πιστεύω ότι η ανακάλυψη του πατέρα μου μπορεί να θεωρηθεί απειλή, αν έχει πετύχει να επιλύσει επιτυχώς τους διάφο­ρους προγραμματισμούς της κυριαρχίας που ασκούνται στην ανθρω­πότητα. Αν βρήκε έναν παράγοντα απελευθέρωσης για όλες αυτές τις απόψεις, θα καταλαβαίναμε ξεκάθαρα ποιοι τον έχουν απαγάγει. Και πάνω από όλα αν ανακάλυψε κάποιο κλειδί για την καταπίεση της Εκκλησίας σχετικά με το σεξ προκειμένου να ελέγχει τον κό­σμο».

«Δεν ξέρω», απάντησε ο Αδάμ ανήσυχος. Σηκώθηκε κι έκανε τρία βήματα προς τα δεξιά για να κοιτάξει από τα μικροσκοπικά φινι­στρίνια του γιοτ. Ο ορίζοντας ήταν γαλάζιος. Είχε αρχίσει να διακρί­νεται η όμορφη ακτή της Σαντορίνης.

Η Αλεξία ήπιε το νερό που είχε απομείνει στο ποτήρι και έμεινε απορροφημένη να το κοιτάζει ενώ μέσα της γεννιόταν μια ισχυρή λάμψη.

«Εκείνο που με κάνει να αναρωτιέμαι είναι γιατί σου ζήτησε να έρθεις εδώ. Ποιο κομμάτι τού λείπει... Προφανώς έχει σχέση με το σεξ».

Στο μυαλό της νεαρής γυναίκας εμφανίστηκε άλλη μια απάντη­ση.

«Νομίζω ότι κατάλαβα γιατί σε κάλεσε ο πατέρας μου». Ο Αδάμ μόρφασε έκπληκτος. «Πες μου!» «Στη σημερινή εποχή και στο πέρασμα των αιώνων ποιος είναι,

και ανέκαθεν ήταν, ο τρόπος με τον οποίο ο άντρας και η γυναίκα έχουν μια πιθανότητα να νιώσουν ένα ίχνος, μια μοναδική στιγμή, που τους ταξιδεύει πέρα από το χρόνο, τους μεταφέρει σε έναν κό­σμο όπου τα πάντα είναι ενότητα, απόλαυση και επικοινωνία με τη ζωή; Κάτι που κάνει τη συνείδηση της δυϊκότητας να εξαφανίζεται και δημιουργεί την αίσθηση ότι είμαστε άμεσα ενωμένοι με την Πη­γή; Ένας τρόπος να επηρεαστούν οι αδένες, το δέρμα, ο ψυχισμός, ίσως και το DNA...»

140 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Αδάμ Ρούσος κατάλαβε αστραπιαία γιατί βρισκόταν εκεί. Εί­χε στα χέρια του ένα κλειδί για να δώσει στον αρχαιολόγο.

«Ο οργασμός;» Η Αλεξία κούνησε καταφατικά το κεφάλι χαμογελώντας. «Η ανακάλυψη του πατέρα μου περιέχει κάτι σχετικό με το σεξ

και τη γενετική. Γι’ αυτό ζήτησε βοήθεια από σένα, που είσαι ειδι­κός στη σεξουαλικότητα».

Ο Αδάμ τής έριξε μια ματιά όλο συνενοχή. «Αλεξία, πρέπει να βρούμε αμέσως τον Κρούγκερ!»

24

Δύο μήνες νωρίτερα στο Λονδίνο

ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ της 5ης Μαΐου 2012 ο αρχαιολόγος Αχιλλέας Ευαγ­γέλου επισκέφτηκε τον προσωπικό του φίλο, το Γερμανό γενετιστή και ιστορικό Στέφαν Κρούγκερ.

Οι δύο επιστήμονες συναντήθηκαν μια κρύα μέρα με πυκνή ομίχλη και ελάχιστη ορατότητα. Ο Αχιλλέας Ευαγγέλου ήταν ενθουσιασμέ­νος, γιατί για πρώτη φορά θα μοιραζόταν το εύρημά του με κάποιον.

«Στέφαν», του είχε πει, «όπως σου ανέφερα και στο τηλέφωνο, θα δεις κάτι που ίσως φέρει επανάσταση στη ζωή σου, όπως και στη δι­κή μου. Ελπίζω να μπορέσεις να χρονολογήσεις αυτό που θα σου δεί­ξω σε λίγο και να το κρατήσεις μυστικό».

Ο αρχαιολόγος ήξερε ότι μπορούσε να εμπιστεύεται το φίλο του, με τον οποίο είχε συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια και συναντήσεις στα Ηνωμένα Έθνη.

Όταν έβγαλε τα δύο ευρήματα από το μαύρο δερμάτινο χαρτο­φύλακα και του τα έδειξε, ο γενετιστής γούρλωσε τα μάτια έκπλη­κτος κι έμεινε άφωνος.

«Υπολογίζω ότι έχουν ηλικία μεταξύ εννέα και δώδεκα χιλιάδων ετών», συνέχισε ο Αχιλλέας ελπίζοντας να είναι σωστός ο υπολογι­σμός του. «Αν το επιβεβαιώσεις κι εσύ, θα είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι χρονολογούνται από τη χρυσή εποχή των Ατλάντων».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 141

Αν μετά τη διεξαγωγή των σχετικών αναλύσεων ο Κρούγκερ επι­βεβαίωνε το ίδιο πράγμα, θα άρχιζαν να εκτυλίσσονται μια σειρά ση­μαντικά επιστημονικά γεγονότα, ακαδημαϊκές επαναστάσεις και αλ­λαγές στις προκαθορισμένες θεωρίες και στις λαϊκές πεποιθήσεις.

«Πρέπει να κάνεις τις αντίστοιχες αναλύσεις με τον άνθρακα 14 και το ισότοπο στρόντιο». Εννοούσε τις συνηθισμένες αναλύσεις που γίνονταν για τη χρονολόγηση των αρχαιολογικών ευρημάτων, από την υποτιθέμενη ιερά σινδόνη του Ιησού, που τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ανήκε στην εποχή του Χριστού, ως τα υπολείμματα των αν­θρώπινων οστών που είχαν ξεθάψει οι αρχαιολόγοι.

«Θα χρειαστώ αρκετό χρόνο», είπε σοβαρός ο Κρούγκερ. «Το ξέρω, φίλε μου. Σου έχω εμπιστοσύνη». Χάρη σε εκείνες τις ανακαλύψεις, ο Αχιλλέας θα γινόταν ο αρχαι­

ολόγος που θα διευκρίνιζε τρεις άλυτες ακόμα θεωρίες, τρία αινίγμα­τα που όλος ο κόσμος ήθελε να λύσει: την ακριβή ύπαρξη της Ατλα­ντίδας, την πραγματική προέλευση της ανθρώπινης φυλής και τη με­ταφυσική εφαρμογή του σεξ εδώ και πάνω από δώδεκα χιλιάδες χρό­νια. Το επόμενο βήμα θα ήταν να καλέσει την κόρη του και τον Αδάμ.

«Πού το βρήκες αυτό;» Ο Κρούγκερ εξακολουθούσε να κοιτάζει εμβρόντητος το αντικείμενο μπροστά στα μάτια του.

Ο Αχιλλέας κοίταξε έξω από το παράθυρο και θυμήθηκε το μέ­ρος όπου είχε κάνει την ανακάλυψη.

«Κάθισε, Στέφαν», του είπε. «Θα σου τα πω όλα από την αρχή». Ο Αχιλλέας άρχισε να του περιγράφει τις λεπτομέρειες της ανα­

κάλυψής του, αν και εκείνη τη στιγμή δεν ανέφερε όλα όσα ήξερε σχετικά με το εύρημα. Αυτό θα το έκανε όταν θα έφτανε η κατάλλη­λη στιγμή να το αποκαλύψει σε όλο τον κόσμο.

25

ΠΑΡΑ ΤΟ ΣΕΙΣΜΟ η πλατεία του Αγίου Πέτρου κατακλυζόταν ακόμα από πιστούς. Η αστυνομία είχε δώσει διαταγή να εκκενωθεί, αλλά τελικά μόνο λίγοι αποχώρησαν.

142 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Μετά τη συνάντηση και το σεισμό που προκάλεσε ζημιές σε κά­ποιες κολόνες η ατμόσφαιρα στο Βατικανό ήταν πολύ τεταμένη. Ο τρόμος και η ανησυχία κυλούσαν ακόμα στο αίμα σαν χείμαρροι αδρεναλίνης. Αρκετά μέλη της Μυστικής Κυβέρνησης, με επικεφα­λής τον Στιούαρτ Ουάσινγκτον, είχαν πάρει το πρώτο αεροπλάνο τραβώντας προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Ο πάπας κάλεσε στο προσωπικό γραφείο του ορισμένα μέλη των υπηρεσιών πληροφοριών και τρεις καρδινάλιους, μεταξύ των οποίων και τον Τους, για να πάρουν αποφάσεις. Το χλομό φως που σκόρπι­ζαν μερικά κεριά και δύο λάμπες δαπέδου προσέδιδαν σε εκείνη τη συνάντηση μια δραματική απόχρωση.

«Παναγιότατε, καλό θα ήταν να βγείτε και να καθησυχάσετε τους πιστούς στην πλατεία», πρότεινε ο καρδινάλιος Πριματέστι, που ήθε­λε κάποια μέρα να πάρει τη θέση του ποντίφικα.

«Πιστεύω ότι οι περιστάσεις είναι ανώτερες της παρουσίας μου ανάμεσα στους πιστούς». Ο πάπας ήταν πολύ ανήσυχος.

«Δε σας καταλαβαίνω, Παναγιότατε», επενέβη ο Τους, που είχε χτυπήσει το αριστερό του γόνατο όταν ξύπνησε ο Εγκέλαδος.

«Η παρουσία μου μπορεί να καθησυχάσει και να ενισχύσει την πίστη πρόσκαιρα, όμως αντιμετωπίζουμε μεγάλο πρόβλημα». Η φω­νή του πάπα ακουγόταν αδύναμη.

Βλέποντας τη σαστισμένη όψη του ύψιστου αρχηγού της Εκκλη­σίας, οι τέσσερις άντρες πάγωσαν. Όταν ένας από αυτούς κατάφερε να πάρει ανάσα, μίλησε ψιθυριστά στον πάπα.

«Παναγιότατε, οι προφητείες...» Ο πάπας έστρεψε το βλέμμα προς την τζαμαρία που έβλεπε στην

πλατεία και δεν είπε λέξη. Ο Τους, ο Πριματέστι και οι υπόλοιποι καρδινάλιοι διέκριναν

ένα μορφασμό πόνου στο πρόσωπο του ποντίφικα. «Με όλο το σεβασμό, Παναγιότατε», είπε απαλά ο Τους, «δε νο­

μίζω ότι είναι η πιο ιδανική στιγμή να προβείτε σε mea culpa». Ο Πριματέστι έριξε στον Τους μια έντονη ματιά. Ο πάπας ούτε

καν τον άκουσε. Το μυαλό του ήταν αλλού. «Τι θέλετε να πείτε;» Ο Πριματέστι είχε αρχίσει να θυμώνει με

τον καρδινάλιο Τους.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 143

Εκείνος έκανε μερικά αποφασιστικά βήματα προς την ιδιωτική βιβλιοθήκη.

«Θέλω να πω ότι δεν μπορούμε να δώσουμε σημασία σε αυτά εδώ τα βιβλία. Τι θα γίνει αν στο τέλος δε συμβεί τίποτα; Δεν είναι η πρώ­τη φορά που έχουμε προφητείες από τους προγόνους μας».

Ο πάπας και οι υπόλοιποι καρδινάλιοι του έριξαν το ίδιο απορη­μένο βλέμμα.

«Καρδινάλιε Τους», είπε ο πάπας με απόλυτη γαλήνη, «βλέπω ότι υπάρχουν στιγμές που η κλίση σας χαλαρώνει».

«Τι εννοείτε;» ρώτησε εκείνος έκπληκτος. «Λέω απλά ότι πρέπει να συνεχίσουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα». Κατά βάθος ήξερε ότι είχαν μπροστά τους κάτι επικίνδυνο, κάτι ανώτερο των δυνάμεών τους, που προετοιμαζόταν εκεί πάνω.

Η φωνή του πάπα ακούστηκε λίγο πιο δυνατή. «Πρέπει απλώς να θυμόμαστε τι λέει η Αποκάλυψη». Με τα λό­

για αυτά στράφηκε ξανά προς τους καρδινάλιους απαγγέλλοντας από μνήμης: «Μακάριος είναι αυτός που αναγιγνώσκει και εκείνοι που ακούν τους λόγους της προφητείας και φυλάττουν με ευλάβεια όσα έχουν γραφεί σε αυτή, διότι είναι πολύ πλησίον ο καιρός που θα πραγματοποιηθούν ταύτα».

Ο Τους συνέχισε ακάθεκτος. «Παναγιότατε, αυτά έχουν γραφτεί πριν από...» «Πολλά χρόνια», τον διέκοψε ο Πριματέστι. «Και κάποια μέρα

θα πρέπει να βγουν αληθινά, δε νομίζετε, καρδινάλιε Τους;» «Ηρεμία», ζήτησε ο πάπας. «Πρέπει να ηρεμήσουμε. Αυτή τη

στιγμή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτ’ άλλο». Ο Τους ήταν έξαλλος. «Πώς να ηρεμήσουμε; Πρέπει να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την

πίστη μας, να ενισχύσουμε τη δύναμή μας, να...» «Το είπε και ο Ναπολέων», τον διέκοψε ο πάπας απότομα. «Η

ιστορία είναι ένα σύνολο συμφωνημένων ψεμάτων». Οι καρδινάλιοι πάγωσαν ακούγοντας αυτά τα λόγια από τα χείλη

του ανώτατου ποντίφικα. «Τι θέλετε να πείτε;» ρώτησε ο Πριματέστι. Ο πάπας κοίταξε τους καρδινάλιους με μια έκφραση κόπωσης

μα και συμπόνιας. Ο ίδιος γνώριζε και είχε στην κατοχή του μυστι­

144 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

κά κείμενα που προορίζονταν για ανάγνωση μόνο από τους πάπες και οι καρδινάλιοι τα αγνοούσαν.

«Τι προτείνετε να κάνουμε;» Ο Τους ένιωθε το κορμί του να μυρ­μηγκιάζει από οργή.

«Θα βγω για να με δουν οι πιστοί. Θα τους κάνει καλό. Πρέπει να κερδίσουμε χρόνο μέχρι να πάρουμε κάποια απόφαση».

Ο Τους λαχταρούσε να διατηρηθεί όπως πάντα, αμόλυντος πα­ρά τις καταστροφές και τις αλλαγές, ο θεσμός που επί αιώνες βρι­σκόταν στις επάλξεις αντιπροσωπεύοντας την εξουσία και τη διαμε­σολάβηση, αλλά και οι πρέσβεις του, που είχαν στρεβλώσει τα λόγια του ηλιακού μεσσία της Γαλιλαίας.

«Σύμφωνοι. Πρέπει να παραμείνουμε δυνατοί και να περιμένου­με», είπε ο καρδινάλιος.

Ο πάπας τον κοίταξε με απόμακρη έκφραση. Ήξερε ότι είχε φτά­σει η στιγμή να ακούσουν τους προφήτες.

Όλοι τον κοίταξαν περιμένοντας κάτι περισσότερο. Με την απο­στασιοποίηση και τη σιωπή του ποντίφικα, οι καρδινάλιοι ένιωσαν ένα περίεργο ρίγος να διατρέχει τις ραχοκοκαλιές τους.

«Να ανακοινώσω τις προετοιμασίες για την έξοδό σας στο μπαλ­κόνι;» ρώτησε ο Τους, που ανησυχούσε για το τι θα έλεγε στο πλή­θος.

Ο πάπας κούνησε καταφατικά το κεφάλι, αλλά η αμφιβολία έμει­νε ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

«Παναγιότατε, σας παρακαλώ, φροντίστε να είναι τα λόγια σας γεμάτα ελπίδα», του ζήτησε ο Τους με διπλωματία.

26

ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ και τα πρωτοσέλιδα όλων των πρακτορείων Τύπου στον κόσμο κυκλοφορούσαν με μεγάλη ταχύτητα. Σεισμός ταράζει τη Ρώμη, Αντίκτυπος και σεισμοί στην Κούβα, στο Μεξικό, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ιαπωνία, Η Γη τρέμει, Η Αμερική καταρρέει, Συλλογικός σεισμός 7,1 ρί-χτερ ταρακουνά μεγάλο μέρος του βόρειου ημισφαιρίου, Ο κόκκινος Ήλιος προ-κάλεσε κινήσεις στη Γη, Ο σεισμός και οι ηλιακές καταιγίδες ίσως επιβεβαιώ-

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 145

νουν παράξενες προφητείες. Οι εφημερίδες συγκλόνιζαν τον κόσμο με παρόμοιους τίτλους. Το CNN, το BBC και όλα τα πρακτορεία Τύπου δεν προλάβαιναν να καλύψουν τις απαιτήσεις σε παγκόσμιο επίπε­δο, ώστε να πληροφορήσουν για τα συμβάντα.

Στα Ηνωμένα Έθνη είχαν συγκεντρωθεί οι σημαντικότεροι ηγέ­τες για να λάβουν μέτρα στήριξης. Μη κυβερνητικοί οργανισμοί σε διάφορα μέρη του πλανήτη επικοινωνούσαν μέσω διαδικτύου και τη­λεφωνικά για να φέρουν εις πέρας σχέδια ανθρωπιστικής βοήθειας για τους πληγέντες.

Εκείνο που ξέχασαν οι περισσότεροι ήταν ότι ο Ήλιος, εδώ και πάνω από δέκα χιλιάδες χρόνια πριν από τη χριστιανική εποχή, ήταν ένα ιερό αντικείμενο, το οποίο τιμούσαν και λάτρευαν αρχαίοι και σοφοί πολιτισμοί που ήξεραν ότι επρόκειτο για κάτι περισσότερο από πηγή ζωής.

Τον λάτρευαν με διάφορους τρόπους: με τελετουργικά, ύμνους, χορούς και κάθε εκδήλωση της τέχνης. Οι αρχαίοι πολιτισμοί απο­τύπωσαν την αγάπη και το σεβασμό τους για το άστρο στην πέτρα, σε γλυπτά, ζωγραφιές και τάπητες. Οι αρχαίοι σοφοί μελέτησαν τις κινήσεις των πλανητών, τους αστερισμούς και τις εκλείψεις και ήταν εξαιρετικοί αστρονόμοι, παρότι δε διέθεταν σύνθετα εργαλεία. Το έκαναν με τη βοήθεια των μεταφυσικών, των επιστημονικών και των μαθηματικών τους δυνάμεων.

Μέσα από διάφορους αστερισμούς και μελέτες παγίωσαν τη γνώ­ση τους σχετικά με τις ηλιακές θέσεις, τα άστρα και τους πλανήτες. Κατάλαβαν ότι η διέλευση του Ήλιου από κάποιον αστερισμό συνε­παγόταν διαφορετικές σημαντικές στιγμές στην ανθρώπινη ιστορία. Σήμερα η ανθρωπότητα βρισκόταν στην Εποχή του Ιχθύος και έμπαι­νε σταδιακά στην Εποχή του Υδροχόου.

Τόσο οι Αιγύπτιοι όσο και οι Μάγια, οι Έλληνες, οι δρυΐδες, οι Ινδοί, οι Αβορίγινες της Αυστραλίας, οι Ινδιάνοι της Αμερικής, οι Αζ­τέκοι, οι Πέρσες και λοιποί πολιτισμοί λάτρεψαν συνειδητά το βα­σιλιά των άστρων, την πηγή της ζωής. Πίστευαν ότι ο Ήλιος ήταν θεός ή, καλύτερα, η ορατή όψη της ενέργειας του θεϊκού, συμπαντι­κού πνεύματος στο Γαλαξία μας και στην παρουσία της ανθρωπότη­τας.

146 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Οι διάφοροι πολιτισμοί είχαν μια κοινή ονομασία για να δώσουν ανθρώπινη μορφή στον Ήλιο: τους φαραώ, τους ηλιακούς μεσσίες και τις θεότητες. Για παράδειγμα, υπάρχει μια μοναδική, βαθιά αστρονομική σύνδεση ανάμεσα στον Άδωνι των Φοινίκων, στον Άτη των Φρυγών, στον Ώρο των Ατλάντων­Αιγυπτίων, στον Κετσαλκόατλ ή τον Κουκουλκάν των Μεσοαμερικανών, τον Απόλλωνα ή τον Διό­νυσο των Ελλήνων, τον Κρίσνα των ινδουιστών, τον Μίθρα των Περ­σών και τον Οντίν των Σκανδιναβών. Όλοι αυτοί οι θεοί είχαν μυστη­ριώδη, παρόμοια κοινά σημεία.

Σύμφωνα με την ιστορία τους, μερικοί από τους θεούς­ηλιακούς ανθρώπους γεννήθηκαν από μία παρθένο στις 25 Δεκεμβρίου. Ήρ­θαν στον κόσμο ακριβώς σε μια περίοδο την οποία σημείωνε ένα αστέρι στην Ανατολή, λατρεύτηκαν από τρεις βασιλιάδες, είχαν δώ­δεκα μαθητές, έκαναν θαύματα, ονομάστηκαν τέκνα του Θεού και ξεκίνησαν το σπουδαιότερο μέρος της διδασκαλίας τους όταν ήταν περίπου τριάντα χρονών. Πολλοί προδόθηκαν από ένα μαθητή, σταυρώθηκαν και ύστερα αναστήθηκαν. Κατά απίστευτο τρόπο, όλοι συμπίπτουν με τα στίγματα του τελευταίου ηλιακού μεσσία, του Ιη­σού.

Μάλιστα, πολλά χρόνια αργότερα, την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, οι αρχαίοι Ρωμαίοι ασκούσαν τη λατρεία του Ήλιου ως επίσημη θρησκεία. Για να τη διαφοροποιήσουν από το σαμπάθ των Ιουδαίων, που γιορταζόταν το Σάββατο, όρισαν την Κυριακή ως μέρα λατρείας. Πολύ αργότερα, στα αγγλικά η λέξη «Κυριακή», Sunday, θα σήμαινε ξεκάθαρα «η μέρα του Ήλιου».

Σήμερα οι άνθρωποι που πηγαίνουν στην παραλία για να κάνουν ηλιοθεραπεία δε συνειδητοποιούν ότι στην πραγματικότητα συνδέ­ονται ασυνείδητα με μια τελετουργία λατρείας προς το άστρο.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήξεραν ότι η λατρεία του Ρα δεν ήταν τίποτ’ άλλο από τη λατρεία του θεού Ήλιου, του φωτεινού όντος που υπάρ­χει μέσα στον καθένα. O Ραμσής ήταν ένας πεφωτισμένος φαραώ. Στην άλλη άκρη του κόσμου οι Ινδοί είχαν κάνει το ίδιο με τον Ρά­μα και τον Ράμθα. Οι Εβραίοι ανέφεραν τον Αβραάμ, ένα όνομα που στην πραγματικότητα προέρχεται από το Αμπ­Ραμ, το οποίο σημαί­νει «αυτός που έχει φως», και οι Έλληνες τον Απόλλωνα. Στα αρχαία

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 147

χρόνια εκείνοι που συνδέονταν με τον Ραμ, με το εσωτερικό φως που βρισκόταν σε αρμονία με την Πηγή, ήταν σε θέση να αντιληφθούν τη θεϊκή γένεση.

Όλα τα ιερά τελετουργικά της λατρείας του Ήλιου τελούνταν την εποχή που η ανθρωπότητα γνώριζε την προέλευση του ανθρώπου στη Γη.

Οι αρχαίοι πολιτισμοί ήξεραν επίσης ότι το πιο ορατό άστρο στον ουρανό ήταν ο Σείριος, ο οποίος στις 24 Δεκεμβρίου ευθυγραμμίζε­ται με τα τρία πιο λαμπερά άστρα του αστερισμού του Ωρίωνα. Αυ­τά τα τρία άστρα βαφτίστηκαν οι «τρεις βασιλιάδες» και ο Σείριος αναλάμβανε να υποδεικνύει το σημείο στο οποίο θα έβγαινε ο Ήλιος στις 25 Δεκεμβρίου, σημείο που συνέπιπτε με τη γεωλογική θέση της γέννησης των ηλιακών θεών­ανθρώπων σε όλη την ιστορία!

Όλες αυτές οι ιερές γνώσεις υπήρχαν πολύ πριν ο χριστιανισμός στιγματίσει τη λατρεία του Ήλιου ως παγανιστική, πριν απαγορεύ­σει την απόδοση τιμών στις δυνάμεις της Φύσης, απορρίπτοντας αυ­τές τις ιεροτελεστίες ως αιρετικές. Στο εξής, όποιος λάτρευε τον Ήλιο καιγόταν στην πυρά ή εκτελούνταν για ανυπακοή στις αυταρχικές εντολές της νέας χριστιανικής θρησκείας.

Έτσι, με υπομονή στο πέρασμα των αιώνων, σαν βράχος που δι­αβρώνεται από το διαρκές χτύπημα των κυμάτων, η ανθρωπότητα έχανε σιγά σιγά τη θεϊκή σύνδεση και τη σοφία της, ξεχνώντας την πνευματική επαφή με τον Ήλιο, τα άστρα και τις εποχές.

27

ΟΤΑΝ Ο ΠΑΠΑΣ αποφάσισε να βγει και να μιλήσει στους πιστούς που είχαν συγκεντρωθεί στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, ο Τους αποσύρ­θηκε στο ιδιαίτερο γραφείο του.

Πήρε το κινητό του και τηλεφώνησε στο Κοράκι, που βρισκόταν στην Ελλάδα. Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα.

«Καλημέρα», είπε με τραχιά φωνή ο καρδινάλιος. «Η κατάστα­ση εδώ είναι περίπλοκη, υπάρχει μια τάση πανικού και γενικής σύγ­χυσης. Πώς είναι ο αρχαιολόγος;»

148 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Τι συνέβη;» Ο Βίκτορ Σοπένσκι ένιωθε ότι σε εκείνο το μουχλια­σμένο δωμάτιο δε λάμβανε καμία πληροφορία.

«Έχουν σημειωθεί κάμποσοι σεισμοί σε ένα τεκτονικό ρήγμα που εκτείνεται σε αρκετές χώρες. Ο φόβος είναι γενικευμένος. Τι έγινε με τον αρχαιολόγο;» ξαναρώτησε ανήσυχος. «Ομολόγησε;» Η φωνή του καρδινάλιου φανέρωνε μεγάλη ένταση και ανυπομονησία. «Προ­σπάθησα να τηλεφωνήσω στην Κουκουβάγια, αλλά δεν απαντά. Εί­χες νέα του; Μήπως είναι εκεί, μαζί σας;»

Ο Σοπένσκι κόντευε να σκάσει με τον αρχαιολόγο. Στα τόσα χρό­νια που υπηρετούσε ως αστυνομικός ήταν ο πρώτος άνθρωπος τον οποίο δεν κατάφερνε να κάνει να μιλήσει.

«Όχι. Η Κουκουβάγια δε φάνηκε και ο αρχαιολόγος είναι βράχος. Και τι δεν του έχουμε κάνει. Δεν έχει πει λέξη παραπάνω. Μιλάει μόνο στα ελληνικά, σαν να έχει πέσει σε έκσταση. Είναι μισοπεθαμένος».

Ο Τους έγινε πυρ και μανία. «Όχι! Δεν πρέπει να τον σκοτώσετε ακόμα! Άκουσέ με προσεκτι­

κά. Θα σου πω τι θα κάνουμε. Κινητοποίησε τις επαφές μας στην Αγ­γλία και βρες επιτέλους την κόρη του. Μένει στο Λονδίνο. Πήγαινε να τη βρεις», είπε προσπαθώντας να καταφέρει ένα πιο εύστοχο χτύ­πημα.

Στην άλλη άκρη της γραμμής ο Σοπένσκι κατένευσε. «Πολύ καλά, αυτό θα κάνω». «Βιάσου, έχεις δύο μέρες για να την εντοπίσεις». «Πείτε πως έγινε», καυχήθηκε υπάκουα ο Σοπένσκι. «Το ελπίζω. Όταν βρούμε την κόρη του, είμαι σίγουρος ότι θα

μας πει όλα όσα θέλουμε να μάθουμε». Ο Τους ήταν πεπεισμένος ότι δεν είχαν άλλον τρόπο για να κα­

ταφέρουν να αποσπάσουν από τον αρχαιολόγο τις πληροφορίες που χρειάζονταν.

28

Ο ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΚΑΣΑΣ χτύπησε την πόρτα της καμπίνας όπου βρί­σκονταν η Αλεξία και ο Αδάμ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 149

«Φτάνουμε στη Σαντορίνη. Ο καπετάνιος είπε ότι θέλουμε λιγό­τερο από μισή ώρα».

Παρότι η Ελλάδα ήταν μια χώρα που ήξερε από σεισμούς, εκεί­νη τη στιγμή τα ήρεμα νερά του Αιγαίου δεν είχαν ταράξει οι κινή­σεις της γης που σημειώθηκαν σε άλλες χώρες. Η ώρα ήταν σχεδόν πέντε το απόγευμα και όλα ήταν φυσιολογικά. Τα νερά ήταν διάφα­να και γαλήνια, ο ουρανός ανέφελος και ο Ήλιος έλαμπε.

«Εντάξει», είπε η Αλεξία. «Μήπως κατάφερες να θυμηθείς κάτι που σου είπε ο πατέρας μου ή κάτι που έκανε;»

Ο Έντουαρντ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Ανησυχώ πολύ για εκείνον. Δεν έχω καταφέρει να ανακαλύψω

τίποτα για το υποτιθέμενο σχέδιο που θα έπρεπε να μου έχει αφήσει σε περίπτωση κινδύνου».

Ο Καταλανός κοίταξε τον Αδάμ, που έστεκε σκεπτικός σε μια γω­νιά της καμπίνας.

«Τότε, λοιπόν, τι θα κάνουμε;» Η φωνή του Έντουαρντ ακούστη­κε αδύναμη.

«Θα ψάξουμε στο εργαστήριό του κι εγώ θα τηλεφωνήσω σε εκεί­νο το φίλο του, που του έστειλε το κουτί από το Λονδίνο», αποκρίθη­κε η Αλεξία εννοώντας τον Κρούγκερ.

«Εγώ πρέπει να βρω καινούριο κινητό». Η κόρη του Ευαγγέλου γύρισε και είδε από τα φινιστρίνια την

ακτή του νησιού. Είχε περάσει πολλά καλοκαίρια στη Σαντορίνη με τον πατέρα της.

«Τι τρέχει, Αδάμ; Δεν έχεις πει λέξη». «Σκέφτομαι». «Τι πράγμα;» Εκείνος στράφηκε και της έριξε ένα ανήσυχο βλέμμα. «Ξέρουμε ότι ορισμένοι αρχαίοι πολιτισμοί, όπως οι Μάγια, οι

Αιγύπτιοι, οι Ινδοί, οι Σουμέριοι, οι Άτλαντες, οι Ινδιάνοι της Αμερι­κής, οι Κινέζοι και φυσικά οι πρόγονοί μας, οι Έλληνες, απέδιδαν τιμές στον Ήλιο με ιεροτελεστίες και τον παρατηρούσαν γιατί επι­δίωκαν την αρμονία μαζί του».

Η Αλεξία δεν καταλάβαινε γιατί της τα έλεγε αυτά. «Στο αρχείο στο οποίο ο πατέρας σου αναφέρει τον “Πέμπτο

150 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ήλιο” είδα ότι οι προφητείες των Μάγια αναφέρουν ότι θα είναι ο τελευταίος αυτής της εποχής».

Ο Έντουαρντ κάθισε σε μια καρέκλα λίγο πιο πέρα και άρχισε να τους ακούει με προσοχή.

«Και η Βίβλος αναφέρει κάτι που συμπίπτει με το Βιβλίο των Απο­καλύψεων».

«Και τι είναι αυτό;» ρώτησε η Αλεξία με ενδιαφέρον. «Αν δεν κάνω λάθος, νομίζω πως λέει περίπου το εξής: Και η γη,

στολισμένη με τον καλύτερο μανδύα του φωτός, θα ανυψωθεί και θα αντικρίσει έναν άλλον Ήλιο».

«Πιστεύεις ότι αυτός ο Ήλιος θα είναι ο τελευταίος; Τι σχέση έχει με αυτό; Είναι αδύνατο. Εννοείς ότι ο Ήλιος θα σβήσει το Δεκέμβρη; Οι επιστήμονες έχουν πει ότι κάποια μέρα θα σβήσει, αλλά αυτό θα γίνει σε χιλιάδες, εκατομμύρια χρόνια».

«Οι προφητείες των Μάγια δεν είναι απάτη», απάντησε ο Αδάμ. «Οι Μάγια ήταν σπουδαίοι μαθηματικοί και υπολόγισαν ότι κάθε 12.800 χρόνια περίπου ο Ήλιος, η Γη και το κλίμα υφίστανται αλ­λαγές και ότι κάθε 25.625 χρόνια σημειώνεται μια αστρική εναλλα­γή».

«Σωστά», είπε η Αλεξία κουνώντας καταφατικά το κεφάλι. «Για κάποιο λόγο οι αρχαίοι προφήτες ή κάποια όντα που δε γνω­

ρίζουμε ζήτησαν από τους Μάγια, στο απόγειο του εκπληκτικού πο­λιτισμού τους, να εγκαταλείψουν τις πόλεις τους αφήνοντας πίσω πα­λάτια, αστρονομικά παρατητητήρια, έργα τέχνης μεγάλης αξίας και ξεχωριστά αρχιτεκτονικά μνημεία. Πολύ απλά να εξαφανιστούν».

Ο Έντουαρντ, που καθόταν στην άλλη γωνιά της καμπίνας, πλη­σίασε γεμάτος ενδιαφέρον.

«Και εξαφανίστηκαν;» ρώτησε. Η φωνή του έδειχνε έκπληξη αλ­λά και σκεπτικισμό. «Κάπου πρέπει να πήγαν, έτσι δεν είναι;»

Ο Αδάμ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Δεν άφησαν το παραμικρό ίχνος. Και κανείς δε φεύγει έτσι απλά,

αφήνοντας κάτι που έχει μεγάλη αξία, εκτός κι αν πρόκειται να το ανταλλάξει με κάτι καλύτερο. Το ημερολόγιο των Μάγια τελειώνει ακριβώς φέτος».

«Δεν καταλαβαίνω τη σύνδεση», είπε η κόρη του Ευαγγέλου.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 151

«Είναι σημάδια, Αλεξία. Τόσο ο πατέρας μου όσο και ο δικός σου μελέτησαν εις βάθος τους κώδικες των Μάγια και τα σύμβολα των Ατλάντων. Το γεγονός ότι ο Ήλιος κοκκίνισε και παρουσιάζει ασυ­νήθιστη δραστηριότητα σε συνδυασμό με τις κλιματικές αλλαγές που σημειώθηκαν και την εκπλήρωση των έξι προηγούμενων προφητειών ίσως υποδεικνύει ότι επίκειται μια μεγάλη μετάλλαξη όχι μόνο στον πλανήτη μας, αλλά σε ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα».

«Κι εμάς πώς θα μας επηρεάσει;» ρώτησε ο Έντουαρντ συνοφρυ­ωμένος.

«Μου φαίνεται πολύ σημαντικό το γεγονός ότι οι αρχαίοι Μάγια, ένας λαός που εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνος και διέθετε δα­σκάλους και επιστήμονες στο επίπεδο των πιο σπουδαίων σημερινών επιστημόνων, μπόρεσαν να προβλέψουν τι θα συνέβαινε στο μέλλον με μόνο μέσο το νου και τα παρατηρητήριά τους. Το σημαντικότε­ρο όλων είναι ότι σύμφωνα με αυτούς, κάθε 5.125 χρόνια πηγάζει από το κέντρο του Γαλαξία μας μια συγχρονιστική ακτίνα που ανε­βάζει τη συχνότητα του Ήλιου και όλων των πλανητών του συστήμα­τός μας και την εναρμονίζει με μια ισχυρή συμπαντική ενέργεια».

Τα μάτια του Έντουαρντ άστραφταν από το ενδιαφέρον του που μεγάλωνε διαρκώς.

Ο Αδάμ σηκώθηκε και συνέχισε. «Κατά την πλήρη περιστροφή του ηλιακού συστήματος στο Γα­

λαξία οι Μάγια διαιρούσαν τον κύκλο των 25.625 χρόνων». Έβγαλε έναν Parker από την τσέπη του κοστουμιού του, που κρεμόταν σε μια κρεμάστρα, και σχεδίασε σε ένα χαρτί ένα οβάλ σχήμα, το οποίο χώ­ρισε στη μέση. «Σχηματίζουμε μια έλλειψη, τη χωρίζουμε στα δύο κι έχουμε δύο περιόδους ή κλάσματα των 12.812 χρόνων το καθένα. Το πάνω κλάσμα, που βρίσκεται πιο κοντά στο κέντρο του Γαλαξία, ονο­μάζεται μέρα, και το κάτω, το πιο απομακρυσμένο από το κέντρο, ονομάζεται νύχτα.

»Ο κάθε κύκλος μοιάζει με ένα χτύπο της καρδιάς της Πηγής ή μια εισπνοή. Η καρδιά του ανθρώπινου οργανισμού κάνει μια συ­στολή και μια διαστολή σε ένα εκατοστό του δευτερολέπτου, όμως ο Γαλαξίας χρειάζεται περισσότερο χρόνο».

Η Αλεξία κοίταξε προσεκτικά το σχέδιο με την παγκόσμια έλλει­

152 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ψη που έμοιαζε με συμπαντικό οβάλ και στην πάνω ζώνη είδε τον κεντρικό Ήλιο του σύμπαντος.

ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΚΑΘΕ 5.125 ΧΡΟΝΙΑ

1 ΚΑΤΟΥΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ

2012 Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΜΗ ΧΡΟΝΟΥ

3114 Π.Χ. ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ

1992

«Συνέχισε την εξήγησή σου», είπε στον Αδάμ. «Αυτές οι δύο διαιρέσεις χωρίζονται με τη σειρά τους σε πέντε πε­

ριόδους των 5.125 χρόνων: πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, σούρουπο και νύχτα». Ο σεξολόγος σχημάτισε στο σχήμα πέντε περιόδους και τους το έδειξε. «Σύμφωνα με τους Μάγια, ακριβώς φέτος αφήνουμε πίσω την περίοδο που αντιπροσωπεύει τη “νύχτα” για να μπούμε στο “γα­λαξιακό πρωί”. Είναι η στιγμή κατά την οποία η συγχρονιστική ακτί­να από το κέντρο του κόσμου αφήνει το σημάδι της στη Γη και στο ηλιακό σύστημα».

5 ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΤΩΝ 5.125 ΧΡΟΝΩΝ

25.625 ΧΡΟΝΙΑ 2012 ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑΞΙΑΚΟ ΠΡΩΙ

ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ

ΝΥΧΤΑ

ΠΡΩΙ

ΑΠΟΓΕΥΜΑ

ΜΕΣΗΜΕΡΙ

ΣΟΥΡΟΥΠΟ

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 153

«Και αυτό τι σχέση έχει με εμάς;» ρώτησε δειλά ο Καταλανός, ο οποίος κοιτούσε το σχέδιο καχύποπτα.

«Μεγάλη, Έντουαρντ. Αν τώρα πρόκειται να μπούμε σε μια νέα περίοδο, αυτό σημαίνει ότι θα αφήσουμε πίσω μια εποχή πόνου, πο­λέμων, χάους, σύγχυσης και μίσους, την οποία οι Μάγια ονόμασαν “νύχτα”, το σκοτεινό στάδιο των 5.125 χρόνων που έχουμε διανύσει».

«Για συνέχισε», ζήτησε η Αλεξία γεμάτη ενδιαφέρον. «Το 1998, αν θυμάμαι καλά, η NASA ανακάλυψε ότι από το κέ­

ντρο του Γαλαξία είχαν αρχίσει να φτάνουν στο ηλιακό μας σύστη­μα μεγάλες ποσότητες ενέργειας».

«Θα μπορούσε να είναι σύμπτωση», είπε ο Έντουαρντ. «Δεν πρόκειται για σύμπτωση αλλά για ακριβές φαινόμενο. Στην

παράδοση των Ινδών, μάλιστα, ονομάζεται “εποχή της Κάλι”, μια περίοδος σκότους και πολιτιστικής καταστροφής. Σύμφωνα με αυ­τούς, συμπληρώνουμε αυτό τον κύκλο, ώστε να μπούμε σε έναν και­νούριο».

«Κάτι σαν το θάνατο και την αναγέννηση ή την καταστροφή και τη δημιουργία», σχολίασε η Αλεξία.

Ο Αδάμ κατένευσε. Ένιωθε τον ενθουσιασμό του να μεγαλώνει και αναζητούσε διαύγεια.

«Σύμφωνα με τους επιστήμονες, το 1994 σημειώθηκε αναταραχή στις μαγνητικές γραμμές της Γης, με αποτέλεσμα πολλές φάλαινες να χάσουν το δρόμο τους και πολλά αποδημητικά πουλιά να απο­προσανατολιστούν».

«Θυμάμαι μάλιστα την είδηση ότι αναγκάστηκαν να αλλάξουν και να ξανατυπώσουν τους χάρτες των αεροδρομίων, γιατί τα αερο­πλάνα έπρεπε να προσγειωθούν χειροκίνητα», συμπλήρωσε η Αλε­ξία.

«Ακριβώς. Επιπλέον», πρόσθεσε ο Αδάμ με μάτια που άστραφταν, «το 1996 ο δορυφόρος που στάλθηκε για να μελετήσει τον Ήλιο ανα­κάλυψε ότι το άστρο δεν είχε πια ούτε βόρειο ούτε νότιο πόλο. Είχε μετατραπεί σε ένα μόνο μαγνητικό πεδίο».

«Έχεις δίκιο», επιβεβαίωσε η Αλεξία. «Σύμφωνα με μελέτες, την ίδια χρονιά μια ισχυρή μαγνητική κίνηση έκανε το νότιο πόλο να με­τακινηθεί κατά δεκαεπτά μοίρες από τη θέση του σε μία μόνο μέρα».

154 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Και τι σημαίνουν όλα αυτά;» ρώτησε ο Έντουαρντ, που δεν κα­ταλάβαινε τίποτα.

«Ότι βρισκόμαστε ενώπιον μιας αλλαγής μεγάλου βεληνεκούς και ότι ο Ήλιος, ως ζωντανό πλάσμα, όπως και η Γη και οι πλανήτες, σύ­ντομα θα...»

«...Εξελιχθεί», συμπλήρωσε η Αλεξία. Ο Αδάμ κούνησε το κεφάλι σκεπτικός. «Πιστεύω ότι η Γη προετοιμάζεται για ένα μοναδικό γεγονός». «Α, ναι; Και ποιο είναι αυτό;» ρώτησε κατάπληκτος ο Έντου­

αρντ. Η Αλεξία θυμήθηκε ορισμένα στοιχεία και άρχισε να εξηγεί. «Το 1997 είχαμε ισχυρές ηλιακές καταιγίδες, μαγνητικές δυνά­

μεις που έφτασαν να καταστρέψουν δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη και κάτι πολύ σημαντικό: Ο πλανήτης μας επιτάχυνε τη συχνό­τητα του παλμού Σούμαν. Πέρασε από τα 7,8 χερτζ το 1997 στα 12 σχεδόν χερτζ το 1999. Αν η συχνότητα της αντήχησης αγγίξει τους δεκατρείς κύκλους, θα φτάσουμε σε μαγνητικό πεδίο μηδενικού ση­μείου. Σε αυτή την περίπτωση θα συνέβαινε το εξής: Η Γη θα στα­ματούσε και σε δύο ή τρεις μέρες θα άρχιζε να γυρνά ξανά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό θα οδηγούσε σε αναστροφή των μαγνη­τικών πεδίων γύρω από τη Γη. Το Σημείο Μηδέν, που ονομάζεται και Αλλαγή των Εποχών, έχει προβλεφθεί από τους Ινδιάνους Χόπι, τους σαμάνους και τους σοφούς. Επί χιλιάδες χρόνια έχουν σημειω­θεί πολλές αλλαγές, συμπεριλαμβανόμενης εκείνης που γίνεται πά­ντα κάθε δεκατρείς χιλιάδες χρόνια, τα μισά των είκοσι έξι χιλιάδων χρόνων της ακολουθίας της ισημερίας».

«Αυτό συμπίπτει αριθμητικά και με το τέλος του ημερολογίου των Μάγια: 13.0.0.0.0», πρόσθεσε ο Αδάμ.

«Τι είναι ο παλμός Σούμαν;» ρώτησε σαστισμένος ο Έντουαρντ. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγε εκείνο τον όρο.

«Τα αντηχούντα κύματα που είναι γνωστά ως κύματα Σούμαν», είπε η Αλεξία, «πάλλονται στην ίδια συχνότητα με τα εγκεφαλικά κύ­ματα των ανθρώπων και όλων των θηλαστικών γενικότερα, δηλαδή με 7,8 χερτζ ή κύκλους το δευτερόλεπτο. Ο πατέρας μου έλεγε ότι ανέκαθεν αποτελούσε μυστικό των μεγάλων παγκόσμιων δυνάμεων,

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 155

όπως η Ελβετία, η Αυστρία και η Γερμανία, οι οποίες πειραματίζο­νται εδώ και καιρό με τα αντηχούντα κύματα, πολύ διακριτικά βέ­βαια, και δημιουργώντας νέα περίτεχνα σχέδια. Η ηλεκτρονική πα­ραγωγή αυτών των κυμάτων συνιστά ένα από τα πλέον επικίνδυνα στρατιωτικά όπλα του μέλλοντος, γιατί μέσα από την τεχνητή και ταυτόχρονα ακριβή δημιουργία τους η αντήχηση μπορεί να εμπλα­κεί στις ψυχικές διεργασίες των εχθρών. Και η NASA έχει μελετήσει αυτά τα κύματα με τους αστροναύτες».

«Μπορούν να δημιουργήσουν τεχνητά κύματα Σούμαν;» θέλησε να μάθει ο Καταλανός.

«Βέβαια. Έπειτα από πολλές μετρήσεις κατάφεραν να καθορί­σουν επιστημονικά ότι η ακριβής τιμή της συχνότητας του υποθαλά­μου δεν είναι τα 10 αλλά τα 7,8 χερτζ. Είναι η μόνη κοινή συχνότη­τα όλων των θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου. Ενώ ο ρυθμός Άλφα ποικίλλει από άτομο σε άτομο και είναι περίπου από 7 έως 14 χερτζ, η συχνότητα των 7,8 χερτζ είναι μια φυσιολογική βι­ολογική σταθερά που λειτουργεί σαν ένας βηματοδότης για τον ορ­γανισμό μας. Χωρίς αυτή η ζωή θα ήταν αδύνατη. Πρόκειται για μια συχνότητα ίδια με εκείνη της Γης, που αν ήταν διαφορετική, κάθε άνθρωπος κυριολεκτικά θα εκρήγνυτο».

Ο Αδάμ κοιτούσε την Αλεξία με θαυμασμό. «Στη NASA διαπίστωσαν ότι οι πρώτοι αστροναύτες επέστρεφαν

από τις διαστημικές τους αποστολές με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Επειδή πετούσαν έξω από την ιονόσφαιρα, τους έλειπε ο παλ­μός της ζωικής συχνότητας των 7,8 χερτζ. Το πρόβλημα λύθηκε με παραγωγούς τεχνητών κυμάτων Σούμαν. Απλή επιστήμη».

Ο Έντουαρντ άκουγε κατάπληκτος. «Υπονοείς ότι η πλανητική αλλαγή θα επιφέρει και μια αλλαγή

στη βιοχημεία μας, στο νου μας, στο...» «Στα άτομά μας!» πρόσθεσε με θέρμη η Αλεξία. «Ξέρεις ότι τα

βασικά στοιχεία που συνθέτουν όλα τα πράγματα είναι τα άτομα, τα οποία αποτελούνται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια, που βρίσκονται μαζί. Τα δύο τελευταία αποτελούν τον πυρήνα. Τα ηλε­κτρόνια περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα, όπως η Γη γύρω από τον Ήλιο. Τα άτομα πάλλονται και ωθούν τα γειτονικά τους άτομα

156 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

να πάλλονται κι εκείνα. Το θέμα είναι ότι τα άτομα σχηματίζουν μό­ρια, τα μόρια δημιουργούν κύτταρα και τα κύτταρα με τη σειρά τους σχηματίζουν όργανα, που αποτελούν τον οργανισμό. Επειδή βρίσκο­νται τόσο κοντά, όταν πάλλονται τα άτομα, πάλλονται και τα μόρια, τα κύτταρα, τα όργανα και ούτω καθεξής. Όλοι παλλόμαστε με μια συγκεκριμένη συχνότητα. Η μετάδοση των συχνοτήτων ονομάζεται αντήχηση».

«Επίτρεψέ μου να προσθέσω κάτι», είπε ο Αδάμ πλησιάζοντάς την. «Όταν δύο συχνότητες πάλλονται με τον ίδιο ρυθμό, λέγεται ότι είναι ίδιες. Αυτό συμβαίνει και ανάμεσα στους ανθρώπους, όμως αν εσύ πάλλεσαι με έναν κύκλο το δευτερόλεπτο κι εγώ με δύο ή το αντί­στροφο, ο ένας παλμός είναι πολλαπλάσιος του άλλου και έτσι συ­μπίπτουν. Ονομάζονται αρμονικές συχνότητες. Έχουν μελετηθεί οι αλλαγές στο ανθρώπινο σώμα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Όταν το κύμα ανεβαίνει, λέγεται κορυφή και όταν πέφτει, ονομάζεται κοιλάδα. Οι δύο συχνότητες συμπίπτουν σε κορυφές και κοιλάδες ακόμα και όταν οι συχνότητες είναι διαφορετικές, επειδή η μία είναι πολλαπλάσιο της άλλης. Στο σώμα σου, λοιπόν, κάθε όρ­γανο πάλλεται σε διαφορετική συχνότητα, παρόλο που το σύνολο των συχνοτήτων δίνει μια ατομική συχνότητα».

«Και αυτό τι σχέση έχει;» ρώτησε ο Έντουαρντ κατάπληκτος. «Στο επίπεδο της Γης, ας πούμε, σημαίνει ότι οι μέρες μικραί­

νουν», πρόσθεσε ο Αδάμ κι έκανε μια παύση για να σκεφτεί. «Θυμη­θείτε ότι οι προφητείες των Μάγια υποδεικνύουν ότι βρισκόμαστε στο “χρόνο του μη χρόνου”. Είναι τα είκοσι χρόνια που έχουν περά­σει από το 1992 ως το 2012. Συμβαίνουν όλα πολύ γρήγορα».

Ο Έντουαρντ θυμήθηκε πόσες φορές είχε ακούσει γνωστούς του να λένε ότι δεν έχουν καιρό για τίποτα.

Η Αλεξία συνέχισε. «Η γήινη επιτάχυνση της συχνότητας Σούμαν μάς επηρεάζει παλ­

μικά, γιατί μας μεταδίδει την ίδια ταραχή. Αν έχουμε διανύσει μια περίοδο χιλιάδων χρόνων σκότους και τώρα η Γη και ο Ήλιος έχουν αρχίσει να αλλάζουν, είναι επιστημονικά πιθανό να μπαίνουμε σε μια νέα...»

«Διάσταση», συμπλήρωσε ο Αδάμ.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 157

Η Αλεξία και ο Αδάμ κοιτάχτηκαν. Είχαν σκεφτεί το ίδιο πράγμα. «Δε σας ακολουθώ», είπε ο Έντουαρντ κουνώντας αρνητικά το κε­

φάλι. Πλησίασε βιαστικά το ψυγείο και έβαλε ένα Martini. «Υπάρ­χει κάτι που δε μπορώ να καταλάβω. Οι Μάγια είπαν ότι βρισκόμα­στε μπροστά στο Τέλος του Χρόνου... Τι θα γίνει το Δεκέμβριο; Θα πεθάνουμε όλοι;»

Η Αλεξία και ο Αδάμ αντάλλαξαν μια ματιά γεμάτη συνενοχή. «Αυτό δεν μπορεί να το ξέρει κανείς, αν και κάθε στιγμή άνθρω­

ποι γεννιούνται και πεθαίνουν σε όλο τον πλανήτη. Εκείνο που ξέρω είναι ότι μια αλλαγή στη συχνότητα της Γης θα επηρέαζε και τη συ­χνότητα του εγκεφάλου μας. Ξέρεις ότι τα εγκεφαλικά κύματα χωρί­ζονται σε Άλφα, Βήτα, Δέλτα και Θήτα και μετριούνται σε χερτζ».

Ο Αδάμ κοίταξε την κόρη του Ευαγγέλου. «Άφησέ με να συνδέσω τα στοιχεία και διόρθωσέ με αν κάνω λά­

θος, Αλεξία», της είπε. «Το Βήτα, η συνηθισμένη κατάσταση του ορ­γανισμού όταν είναι άγρυπνος, κυμαίνεται από τα 12 ως τα 30 χερτζ. Το Άλφα, η χαλαρότερη κατάσταση που μπορεί να επιτύχει κανείς με την άσκηση του διαλογισμού, είναι από 8 μέχρι 12 χερτζ. Το Θή­τα κυμαίνεται από 4 ως 8 κύκλους και το Δέλτα από 1 ως 4. Όσο πιο βαθιά είναι η χαλάρωση τόσο περισσότερο μειώνεται αυτή η συχνό­τητα».

«Τι εννοείς με όλα αυτά;» Ο Καταλανός είχε μπερδευτεί ακόμα περισσότερο.

Ο Αδάμ έσπευσε να του απαντήσει. «Ότι για να λάβουμε την υψηλή συχνότητα του σύμπαντος, τα

εγκεφαλικά μας κύματα θα έπρεπε να είναι χαλαρά και σε κατάστα­ση διαλογισμού», αποκρίθηκε απαλά.

Ο Έντουαρντ ήταν ενοχλημένος, γιατί δεν καταλάβαινε ούτε τους επιστημονικούς όρους που χρησιμοποιούσαν οι συνομιλητές του ούτε πού το πήγαιναν. Ήθελε, ωστόσο, να μάθει περί τίνος επρόκειτο.

«Έχω το προαίσθημα ότι ο Αχιλλέας ανακάλυψε την αλήθεια γύ­ρω από αυτό. Η αλλαγή του ανθρώπινου γενετικού κώδικα και η ενεργοποίηση περισσότερων ελίκων μπορούν να φέρουν πραγματι­κές, σημαντικότατες επαναστάσεις», είπε ο Αδάμ.

«Εξήγησέ μου το λίγο καλύτερα», του ζήτησε ο Καταλανός.

158 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Ξέρεις, φαντάζομαι, ότι ο γενετικός μας κώδικας, το ανθρώπινο DNA, αλλιώς δεσοξυριβονουκλεϊκό οξύ, είναι το γενετικό υλικό μας, δηλαδή η πρώτη ύλη από την οποία αποτελούμαστε ως είδος όχι μό­νο εμείς, αλλά και ό,τι άλλο υπάρχει».

»Το DNA είναι το γενετικό υλικό των οργανισμών κι έχει βάση τέσσερα σημαντικά αμινοξέα. Αποτελείται από δύο έλικες των δώδε­κα κλώνων. Είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε ότι από τους δώδεκα κλώνους είναι ενεργοί μόνο οι δύο. Ομοίως, δεν είναι ενεργά ούτε τα εξήντα τέσσερα κωδικόνια, αλλά μόνο τα είκοσι. Τα κωδικόνια κω­δικοποιούν τις πιθανότητες ένωσης των αμινοξέων».

«Τι θα συνέβαινε, λοιπόν, αν ήταν ενεργοποιημένοι όλοι οι κλώ­νοι και όλα τα κωδικόνια;» Ο Έντουαρντ ένιωθε μεγάλη περιέρ­γεια.

«Θα αφυπνιζόταν στο μέγιστο η δημιουργική δύναμη», απάντη­σε η Αλεξία.

«Το ίδιο επιδίωκαν και οι Μάγια», πρόσθεσε ο Αδάμ. «Δίδασκαν στα μικρά παιδιά να σηκώνουν τα μάτια προς τα πάνω».

«Και τι κατάφερναν σηκώνοντας τα μάτια προς τα πάνω;» «Να ενεργοποιήσουν την επίφυση και την υπόφυση», απάντησε

ο Αδάμ. «Έτσι ισχυροποιούσαν τις εσωτερικές τους ικανότητες και ενεργοποιούσαν τους υπόλοιπους κλώνους του DNA. Πιστεύεται ότι οι ενεργές εσωτερικές ικανότητες τους έδιναν τη δύναμη να κάνουν μετρήσεις, υπολογισμούς και προφητείες».

Η Αλεξία τον κοιτούσε με αγάπη. «Περιμένετε», είπε σκεπτικός ο Αδάμ. «Το αναφέρει ακόμα και

ο Ιησούς με διαφορετικά λόγια: Επιτρέψτε στα μάτια σας να γίνουν ένα και το σώμα σας θα γεμίσει με φως. Αν όμως είστε διαιρεμένοι, θα μείνετε στο σκοτάδι».

Αναφερόταν στο εσωτερικό μάτι, την επίφυση, τον αδένα που δη­μιουργεί φως σε όλο το σώμα! Στο διαφωτισμό της συνείδησης. Όπως έλεγαν οι επιστήμονες, η ουσία των ατόμων είναι το φως και το κενό.

Ο Έντουαρντ κουνούσε αργά το κεφάλι γεμάτος δυσπιστία. Χρει­αζόταν χρόνο για να τα αφομοιώσει όλα αυτά.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 159

29

Ο ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ και ο εσωτερικός κύκλος των δώδεκα πιο ισχυρών μελών της Μυστικής Κυβέρνησης είχαν συγκεντρωθεί σε μια αίθουσα ενός μεγάλου, πολυτελούς ξενοδοχείου. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά από τον καπνό και την ένταση.

«Κύριε Ουάσινγκτον, έλαβα μια κλήση από το στρατηγό των ενό­πλων δυνάμεων. Συνέβη κάτι που πολύ φοβάμαι ότι δε θα αρέσει σε κανέναν», είπε ο Πάτρικ Τζάκσον, ένας κομψός εξηντάρης κοκκινο­μάλλης με πυκνά μαλλιά και ανοιχτόχρωμα μάτια.

Ο επικεφαλής στρατηγός του μετώπου ελέγχου και διαχείρισης του πυρηνικού εξοπλισμού τού είχε μεταφέρει την είδηση ότι μία από τις σεισμικές κινήσεις της Γης θα μπορούσε να πυροδοτήσει κάποιον από τους πολλούς πυρηνικούς σταθμούς στην έρημο του Κολοράντο, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ουάσινγκτον χλόμιασε όταν το άκουσε.

«Κατάφεραν να εντοπίσουν κάτι οι δορυφόροι μας;» «Τέσσερις διαφορετικοί σταθμοί σε διάφορα μέρη του πλανήτη

έχουν αναφέρει την εμφάνιση ηλιακών κηλίδων και μια παράξενη συμπεριφορά του Ήλιου. Επίσης», πρόσθεσε ο Πάτρικ Τζάκσον, που ένιωθε την πλάτη του κάθιδρη, «έχει εντοπιστεί ένα παράξενο φως που προέρχεται από ένα μακρινό σημείο στη μήτρα του Γαλαξία».

Ο Ουάσινγκτον έμεινε σκεπτικός. «Τι ακριβώς ξέρουμε γι’ αυτό;» «Σύμφωνα με τη NASA πρόκειται για φωτεινά σπιράλ σε απόστα­

ση ετών φωτός από τον πλανήτη». «Κύριοι», είπε ο Εγκέφαλος με την ένταση ζωγραφισμένη στο

πρόσωπό του. «Πρέπει να ενεργοποιήσουμε το Μυστικό Σχέδιο. Τα γεγονότα προχωρούν επιστημονικά όπως ακριβώς τα πρόβλεψαν οι αρχαίοι».

Όλα τα μέλη της συνάντησης προσμονούσαν να αποφασίσουν το επόμενο βήμα, που θα καθόριζε το πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Τα βλέματα έπεσαν στον Εγκέφαλο, ο οποίος πλησίασε το πολυτε­λές οβάλ δρύινο γραφείο. Εκεί θα αποφάσιζαν τι θα έκαναν.

«Είμαστε όλοι άνθρωποι της επιστήμης και της εξουσίας. Συμφω­νούμε ότι υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα στις επιστημονικές, γε­

160 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ωλογικές και αστρονομικές μας έρευνες και στα όσα έγραψαν και προφήτεψαν οι αρχαίοι. Πρέπει να προβούμε σε πράξεις άμεσα», είπε στο τέλος ο Εγκέφαλος.

Εννοούσε ότι το ηλιακό σύστημα επρόκειτο να διασχίσει τη φω­τονική ζώνη.

«Επιτρέψτε μου να σας δείξω μια διαφάνεια», είπε ο Πάτρικ Τζάκσον και άναψε τον προτζέκτορα.

ΦΩΤΟΝΙΚΗ ΖΩΝΗ

Πλάτος 2.000 χρόνια

Έξοδος από τη Μηδενική Ζώνη

5 έως 8 μέρες

Διαδιαστατική φυσαλίδα σωτηρίας

Το ηλιακό μας σύστημα κινείται προς τη Φωτονική Ζώνη

Είσοδος στη Μηδενική Ζώνη

Αυτό θα σηματοδοτούσε το τέλος των συστημάτων ελέγχου και επικοινωνίας και την αχρήστευση των μέσων με τα οποία η Μυστι­κή Κυβέρνηση κυριαρχούσε στις μάζες. Θα αχρηστεύονταν η τηλε­όραση, οι τράπεζες, οι χημικές πτήσεις και η διαφήμιση μεταξύ πολ­λών άλλων.

«Θα χάσουμε την κυριαρχία μας σε άτομα άμεσα συνδεδεμένα με δυνάμεις ζωής που αγνοούμε». Ο νους του Ουάσινγκτον τιμούσε το παρατσούκλι του. Ο Εγκέφαλος αναζητούσε σε κάθε χώρο της λο­γικής μια διέξοδο από εκείνη την απειλή. «Πρέπει να μετατρέψου­με την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας».

Εκείνη η φράση έπεσε σαν καλά ακονισμένη γκιλοτίνα. Τα βλέ­ματα όλων καρφώθηκαν ξανά στον Ουάσινγκτον με προσμονή.

«Με ποιο τρόπο;» ρώτησε ένα από τα μέλη.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 161

Τα σπινθηροβόλα μάτια του Εγκεφάλου άστραψαν. «Μας το έχει υποδείξει ήδη η ίδια μας η φύση». «Εξηγηθείτε, παρακαλώ». «Η μόνη απειλή ενάντια στην εναρμονιστική ενέργεια που υπο­

τίθεται πως μας πλησιάζει από το κέντρο του σύμπαντος είναι η ενερ­γοποίηση του Μυστικού Σχεδίου μας, που οργανώσαμε πριν από χρό­νια».

Παρά τη ζέστη στο χώρο οι παρόντες ένιωσαν να τους λούζει κρύος ιδρώτας ακούγοντας εκείνα τα λόγια. Ο Ουάσινγκτον γύρισε το μι­κροσκοπικό του πρόσωπο σαν να ήταν τηλεοπτική κάμερα που μα­γνητοσκοπούσε με προσοχή τα δώδεκα άτομα. Η φωνή του ήχησε σαν βροντή. Ήταν αποφασισμένος να εφαρμόσει τη στρατηγική του.

«Κύριοι, ξέρετε όλοι τι σημαίνει η ενεργοποίηση του σχεδίου».

30

Η ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ, το όμορφο νησί στα διάφανα νερά του Αιγαίου, εί­ναι ίσως το ωραιότερο νησί της Ελλάδας και με τους περισσότερους μύθους. Αρχικά λεγόταν Θήρα και ονομάστηκε αργότερα Σάντα Ει­ρήνη για να καταλήξει με την άφιξη του χριστιανισμού τον 3ο αιώ­να μ.Χ. στη σημερινή ονομασία που αναφέρεται στην ομώνυμη αγία. Το φημισμένο ηφαίστειό της εξερράγη πριν από ογδόντα χιλιάδες χρόνια, αν και η τελευταία καταγραφή ηφαιστειακής δραστηριότη­τας υπολογίζεται πριν από περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια. Ήταν η τελευταία μεγάλη έκρηξη για την οποία υπάρχουν αποδείξεις ότι κά­λυψε τον ουρανό με στάχτη και ένα γιγάντιο νέφος αερίων, το οποίο έφτασε ως τα σημερινά εδάφη της Ιταλίας, της Κύπρου, της Κρήτης, αλλά και πιο μακριά, ως το Ισραήλ και τη βόρεια Αφρική.

Η τελευταία έκρηξη προκάλεσε τη βύθιση του κεντρικού μέρους του νησιού και δημιούργησε ένα μεταγενέστερο κρατήρα με έκταση ογδόντα τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ήταν, το δίχως άλλο, η πιο δυνατή έκρηξη της ιστορίας.

Σήμερα η Σαντορίνη είναι ένα γαλήνιο νησί με κρυστάλλινα νε­

162 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ρά, λουσμένο από τον Ήλιο. Το έδαφός της είναι πλούσιο σε μέταλ­λα λόγω του ηφαιστείου, γι’ αυτό και τα μικρά αμπέλια της βγάζουν εξαιρετικά κρασιά. Καταφύγιο για καλλιτέχνες και τουρίστες, διαθέ­τει καταπληκτικά τοπία, ηλιοβασιλέματα και ευγενικούς ανθρώ­πους.

Ο πιο γνωστός μύθος της Σαντορίνης αναφέρει ότι πριν από τις πολλαπλές εκρήξεις του ηφαιστείου υπήρχε εκεί ο πολιτισμός των Ατλάντων με τη μεγαλειώδη και μυθική κυκλική πόλη, την Ατ­λαντίδα. Πιστευόταν ότι η ηφαιστειακή έκρηξη, συνοδευόμενη από ένα μεγάλο κατακλυσμό, είχε θάψει εκείνο τον πολιτισμό στα βάθη της θάλασσας. Αν και ο Πλάτωνας, ο μεγαλύτερος ερμηνευ­τής του μύθου, δε μίλησε για το ακριβές μέρος στο οποίο βρισκό­ταν η Ατλαντίδα, θεωρούνταν ότι η Σαντορίνη ήταν ένα από τα μέ­ρη με τις μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι το σωστό σημείο. Ο διάσημος Έλληνας αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος έκανε ανα­σκαφές από το 1967 ως το 1974 και βρήκε υπολείμματα του μινω­ικού πολιτισμού που είχαν μείνει ανέπαφα χάρη στην ηφαιστεια­κή τέφρα, όπως είχε κάνει ο σερ Άρθουρ Έβανς στην Κρήτη χρό­νια νωρίτερα.

Ο Μαρινάτος, όπως και ο Αχιλλέας Ευαγγέλου, πίστευε ότι οι Μι­νωίτες ήταν οι απόγονοι της Ατλαντίδας. Λεγόταν ότι το ηφαίστειο προκάλεσε τεράστια νέφη λάβας και στάχτης που σκοτείνιασαν εντε­λώς όχι μόνο το νησί αλλά και άλλες ηπείρους και σήκωσαν τεράστια κύματα ύψους διακοσίων πενήντα μέτρων που άρχισαν να τρέχουν με ταχύτητα τριακοσίων πενήντα χιλιομέτρων την ώρα καταστρέφο­ντας κάθε είδος ζωής.

Πιστεύεται μάλιστα ότι τα γιγάντια κύματα χρειάστηκαν λιγότε­ρο από μισή ώρα για να φτάσουν από τη Σαντορίνη στην Κρήτη και να πνίξουν ολόκληρο το μινωικό πολιτισμό που είχε αναπτυχθεί εκεί.

Ο Αδάμ Ρούσος κατέβηκε πρώτος από το γιοτ και τέντωσε το χέρι για να βοηθήσει την Αλεξία να αποβιβαστεί. Ο ουρανός ήταν ανέφε­λος και ο Ήλιος έγερνε στον ορίζοντα σαν να ήθελε να ξεκουραστεί

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 163

από εκείνη την ταραγμένη μέρα. Η αίσθηση ότι μπορούσε να αγκα­λιάσει κανείς με το βλέμμα τον άπειρο ορίζοντα μετέτρεπε εκείνο το νησί σε ένα μέρος μαγικό.

Ο Έντουαρντ τούς οδήγησε στην πιάτσα των ταξί. Τον Ιούλιο το νησί ήταν γεμάτο τουρίστες, αλλά για καλή τους τύχη βρήκαν ταξί αμέσως.

Ανέβηκαν γρήγορα το στενό δρόμο που φιδογύριζε την πλαγιά του βουνού από το λιμάνι του Αθηνιού και βρήκαν τη διασταύρωση που θα τους οδηγούσε στην Οία, δώδεκα χιλιόμετρα βόρεια από τα Φηρά.

Σε λιγότερο από σαράντα λεπτά έφτασαν στον οικισμό από τον οποίο φαίνονταν η θάλασσα και καμιά δεκαριά γιοτ που έφερναν τουρίστες σε εκείνο το σημείο του νησιού, απ’ όπου λεγόταν ότι έβλε­πε κανείς το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα στον κόσμο.

Στο δρόμο ο Αδάμ παρατηρούσε τους γκρεμούς με τα διαφορε­τικά στρώματα του εδάφους, τις τρίχρωμες ρωγμές και τις κόκκινες, μαύρες και λευκές πέτρες στα σωθικά τους, όπως είχε περιγράψει ο Πλάτωνας τη γεωλογία της Ατλαντίδας.

Το υπόλοιπο ηφαίστειο είχε έντεκα κρατήρες για τους οποίους οι ειδικοί έλεγαν ότι κάποια μέρα θα ξυπνούσαν. Μάλιστα, η Σαντορίνη είχε αρκετές παραλίες με μαύρη και κόκκινη ηφαιστειακή άμμο.

Δεν άργησαν να φτάσουν στο εργαστήριο του Αχιλλέα. Επειδή τα­ξίδευαν χωρίς αποσκευές, μπήκαν αμέσως στο στούντιο με τις μεγά­λες τζαμόπορτες. Ήταν βαμμένο λευκό με γαλάζιες πινελιές.

«Από πού θα ξεκινήσουμε;» ρώτησε ο Έντουαρντ και πλησίασε το ψυγείο για να πιει κάτι κρύο. «Εγώ πρέπει να αγοράσω καινούριο κινητό».

Η Αλεξία τού έριξε μια έντονη ματιά. «Πρώτα πρέπει να μας βοηθήσεις εδώ. Εσύ ξέρεις τους συνδυα­

σμούς για να ανοίξουν οι πόρτες». Η κόρη του Ευαγγέλου έκανε μια αργή στροφή για να δει όλο το

σπίτι, σαν να είχε στο μυαλό της ένα διαισθητικό ραντάρ. «Άνοιξε εκείνη την πόρτα», ζήτησε από τον Έντουαρντ δείχνο­

ντας μια είσοδο στα δεξιά τους. Σε μερικά δευτερόλεπτα η πόρτα είχε ανοίξει. Πίσω της αντίκρι­

164 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

σαν καμιά εκατοστή έγγραφα, το τηλεσκόπιο του αρχαιολόγου, μια στολή καταδύσεων, φακέλους και σημειώσεις πάνω σε χάρτες και πε­ρίεργα σχέδια.

«Κοίτα, Αδάμ!» είπε έντονα η Αλεξία δείχνοντας ένα φάκελο πά­νω στο τραπέζι. «Έχει τα ίδια σχέδια και σύμβολα με το χάρτη που βρήκαμε».

Ο σεξολόγος πλησίασε για να τα δει. Υπήρχαν κι άλλα σύμβολα, διαφορετικά.

«Τι σημαίνουν όλα αυτά;» ρώτησε ο Έντουαρντ. Ο Αδάμ τα παρατηρούσε προσεκτικά. «Το ένα είναι ο Ουροβόρος, το φίδι που δαγκώνει την ουρά του.

Το σύμβολο της αιωνιότητας», απάντησε συνοφρυωμένος χωρίς να σηκώνει τα μάτια από το χάρτη.

«Συνέχισε», του ζήτησε η Αλεξία. «Αν ο πατέρας μου έχει αφήσει κάτι που πρέπει να βρούμε, είναι σίγουρα εδώ».

«Το σύμβολο του Ουροβόρου εμφανίζεται και στο χάρτη, δίπλα στη διπλή έλικα του γενετικού κώδικα που συμβολίζει το DNA. Έχου­με επιπρόσθετα τον αιγυπτιακό σταυρό, τον Ανκ, επίσης σύμβολο της αιωνιότητας και...»

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 165

Κοίταξε την Αλεξία πριν ολοκληρώσει τη φράση του. «Συνέχισε». «Ο σταυρός Ανκ έχει και σεξουαλικές αποχρώσεις», είπε ο σεξο­

λόγος με βεβαιότητα. «Είναι η ένωση του αρσενικού συμβόλου, δη­λαδή της γραμμής, που αντιπροσωπεύει το πέος, με το δακτύλιο που βρίσκεται πάνω από αυτήν, το θηλυκό, που αντιπροσωπεύει τον κόλ­πο. Και η γραμμή που τα ενώνει αναπαριστά τη σεξουαλική πράξη, τη μεγάλη ένωση. Ο Αδάμ έκανε ένα σχέδιο για να το καταλάβουν καλύτερα.

Πέος

Γραμμή της ένωσης

Κόλπος

Ο Έντουαρντ ήταν σκεπτικός. Ο σεξολόγος συνέχισε να εξηγεί. «Σε ορισμένες θρησκείες όπως ο ινδουισμός, η τελεία που μοιά­

ζει με σπόρο συμβολίζει το σπέρμα ή το σπόρο της ζωής. Μάλιστα,

166 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

το ινδουιστικό σύμβολο του Ομ, του ήχου της Δημιουργίας, είναι μα­ζί και σύμβολο της σεξουαλικής ένωσης».

Θηλυκοί γοφοί

Αρσενικά γεννητικά όργανα

«Και τα τρίγωνα από πάνω;» ρώτησε η Αλεξία, που το μυαλό της δούλευε πυρετωδώς.

Ο Αδάμ ανασήκωσε τα φρύδια, κατάλαβε και χαμογέλασε. «Είναι το αστέρι του Δαβίδ. Συμβολίζει την ένωση της ύλης με το

πνεύμα για τους Εβραίους, αλλά έχει και μια σεξουαλική απόχρωση, την οποία αποσιώπησαν: Ενώνει δύο τρίγωνα που σημαίνουν την ένωση του αρσενικού, της πυραμίδας που κοιτά προς τα πάνω, με το θηλυκό, της πυραμίδας που κοιτά προς τα κάτω».

Το τρίγωνο προς τα πάνω αντιπροσωπεύει το φαλλό

Το τρίγωνο προς τα κάτω αντιπροσωπεύει τον κόλπο

«Επομένως τα σύμβολα είναι σεξουαλικές εκφράσεις; Ο πατέρας μου το ήξερε, το είχε υπόψη του. Δε θα χρειαζόταν να σε καλέσει».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 167

Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Αφού ο αρχαιολόγος γνώριζε τι σήμαιναν τα σύμβολα, γιατί τον χρειαζόταν;

«Δεν ξέρω, Αλεξία». Πλησίασε το παράθυρο σκεπτικός. «Σε τι θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος στον πατέρα σου;»

«Μίλησέ μου λίγο περισσότερο για τα σύμβολα». Εκείνος στράφηκε προς το μέρος της. «Σου είπα, αντιπροσωπεύουν την αιωνιότητα και τη σεξουαλικό­

τητα μαζί. Ο δράκος που δαγκώνει την ουρά του συμβολίζει ότι όλα αρχίζουν, τελειώνουν και αναδημιουργούνται. Ο σταυρός Ανκ και τα τρίγωνα είναι τα σύμβολα των Αιγυπτίων και των Εβραίων αντίστοι­χα που απεικονίζουν την ιερή ένωση του άντρα με τη γυναίκα. Η τε­λεία ή ο σπόρος είναι το σπέρμα, η πρώτη ύλη της ζωής, όπως ακρι­βώς η διπλή έλικα που εμφανίζεται στο χάρτη με το κηρύκειο του Ερμή είναι η απεικόνιση του DNA της ανθρωπότητας, το οποίο οι αρχαίοι γνώριζαν».

Η Αλεξία έβγαλε τα μαύρα κοκάλινα γυαλιά της. «Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια λογική σειρά», είπε μαζεύοντας

τα μαλλιά της με μια στέκα. «Ξέρουμε ότι ο πατέρας μου γνώριζε τα σύμβολα, αλλά ας τα συγκρίνουμε με το χάρτη».

Έβγαλε το χάρτη από την τσάντα της και τον κοίταξε προσεκτι­κά. Ήταν αλλόκοτος, όπως και τα σύμβολα πάνω του.

168 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Τι λες; Τον έχουμε δει αρκετές φορές, αλλά εγώ δεν καταλαβαί­νω τίποτα», είπε η Αλεξία στον Αδάμ. Είχε σταθεί πλάι του αγγίζο­ντάς τον στον ώμο.

Ο σεξολόγος έμεινε σιωπηλός και παρατήρησε το χάρτη με προ­σοχή.

«Έχετε ακούσει για τον Πίρι Ρέις; Ήταν ένας Τούρκος ναύαρ­χος, που το 1513 έφτιαξε ορισμένους πλήρεις χάρτες της υδρόγειας σφαίρας. Σχεδίασε και έφτιαξε ως χαρτογράφος πλήρεις χάρτες πλο­ήγησης. Ανέκαθεν λεγόταν ότι δε θα μπορούσε να τα καταφέρει αν δεν είχε άποψη από ψηλά».

«Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν αεροπλάνα». Ο Έντουαρντ είχε μπερδευτεί λίγο παρακολουθώντας τη συζήτηση.

«Γι’ αυτό ακριβώς αναρωτιόμαστε πώς τα κατάφερε», είπε η Αλε­ξία.

Ο Αδάμ τούς εξήγησε κρατώντας το χάρτη. «Στους χάρτες του Πίρι Ρέις εμφανίζεται ένα μεγάλο νησί με το

όνομα Ανθήλια. Σήμερα το νησί δεν υπάρχει και υποθέτουν ότι πρό­κειται για την Ατλαντίδα. Μάλιστα, λέγεται ότι ο Χριστόφορος Κο­λόμβος βρήκε κατά τύχη την Αμερική, ενώ αναζητούσε στην πραγ­ματικότητα την Ατλαντίδα».

Η Αλεξία πετάχτηκε σαν ηλεκτρισμένη. «Ο χάρτης του πατέρα μου είναι ένα σημαντικό στοιχείο», είπε

σκεπτική. Ο Αδάμ συνοφρυώθηκε κι εξακολουθούσε να κοιτάζει το χάρτη

με προσοχή. «Τα σύμβολα είναι παγκόσμια... Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν

όλα αυτά». «Για να δω κι εγώ», είπε ο Έντουαρντ και κοίταξε με μεγάλη

προσοχή τη φωτοτυπία του χάρτη και τα σύμβολα. «Τι είναι όλα αυτά; Υποτίθεται ότι πρέπει να βρούμε ένα νόημα για το καθέ­να;»

Ο Αδάμ τον κοίταξε ίσια στα μάτια. «Το μυαλό μαθαίνει από τις λέξεις και η ψυχή κινητοποιείται από

τα σύμβολα», αποκρίθηκε αμέσως. Ύστερα γύρισε την πλάτη του και άρχισε να κοιτά σιωπηλός τη γαλάζια θάλασσα από το παράθυρο.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 169

Βυθίστηκε στις σκέψεις του κουρασμένος. Η Αλεξία τον μιμήθηκε και κάθισε στην καρέκλα του πατέρα της.

Έμειναν σιωπηλοί για λίγες στιγμές. «Με συγχωρείτε για λίγο. Πρέπει να σκεφτώ και να ανανεώσω την

ενέργειά μου», είπε ο Αδάμ. Θυμήθηκε ότι η δασκάλα του στη γιόγκα έλεγε πως η στάση στην

οποία καταφέρνει κανείς να δει τα πάντα ξεκάθαρα, όταν αντιμετω­πίζει προβλήματα, είναι εκείνη κατά την οποία στηρίζεσαι στο κε­φάλι, γνωστή και ως σιρσάσανα. Ξαφνικά του ήρθε μια έμπνευση.

Έβγαλε τα παπούτσια, στηρίχτηκε στον τοίχο με δύο κινήσεις και, πλέκοντας τα χέρια πίσω από το σβέρκο, έκανε ένα σάλτο και βρέθηκε στη σωστή στάση.

Βρήκε ώρα να κάνει γιόγκα, σκέφτηκε ο Έντουαρντ. Σε λιγότερο από ένα λεπτό ο Αδάμ στάθηκε ξανά όρθιος. Το πρό­

σωπό του ήταν κατακόκκινο από τη ροή του αίματος. «Έντουαρντ, δώσε μου το χάρτη!» φώναξε. Τον άρπαξε αμέσως και τον γύρισε από την άλλη. Αμέσως μια αναλαμπή διέτρεξε κάθε γωνιά του μυαλού του και

τον έκανε να καταλάβει. «Εύρηκα!» φώναξε πασιχαρής. Η Αλεξία τον πλησίασε γοργά. «Νομίζω ότι ο χάρτης διαβάζεται ανάποδα!»

31

Η ΑΛΕΞΙΑ έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Αναποδογύρισαν το χάρτη και τον κοίταξαν για μερικά δευτερόλεπτα.

«Δεν είναι γεωγραφικός χάρτης!» αναφώνησαν μαζί έπειτα από μια στιγμή σιωπής.

Ρίγη διέτρεξαν τις ραχοκοκαλιές τους κι ένιωσαν ζέστη και κρύο μαζί.

«Δείχνει τον Αδάμ και την Εύα!» αναφώνησαν. Είχαν ανατριχιά­σει σύγκορμοι.

Ο Έντουαρντ πλησίασε για να το δει με τα μάτια του.

170 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Αυτό είναι!» φώναξε η Αλεξία. «Πρέπει να υπάρχει κάτι μέσα στο χάρτη, κάτι που πρέπει να λύσεις εσύ, γιατί ο πατέρας μου δεν το γνωρίζει».

«Δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα», είπε ο Αδάμ, που ένιωθε την αδρεναλίνη να τρέχει στις φλέβες του με ιλιγγιώδη ταχύτητα. «Τι σχέ­ση έχει αυτός ο χάρτης ή το σχέδιο ή ό,τι κι αν είναι με τις προφη­τείες των Μάγια και την Ατλαντίδα;»

«Δεν ξέρω», απάντησε η Αλεξία. «Όμως τι το καινούριο βλέπεις εσύ σε αυτόν;»

Ο Αδάμ απέμεινε σιωπηλός, σκεπτικός. Αντλώντας νέα ενέργεια από το κουρασμένο σώμα του, στράφη­

κε προς το μέρος της κρατώντας το χάρτη, χωρίς να χρειάζεται πια να τον παρατηρεί, και ανέπτυξε τις γνώσεις του.

«Ορισμένες θρησκείες και πνευματικές πρακτικές της Ανατολής», είπε γαλήνια, «δε βλέπουν το σύμβολο του Αδάμ και της Εύας ως την απεικόνιση που συνδέουμε εμείς με την Εκκλησία».

«Δηλαδή;» «Στην Ανατολή όλα έχουν το συμβολισμό τους, αλλά με εσωτερι­

κό χαρακτήρα». Η Αλεξία ήταν ανήσυχη.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 171

«Τι εννοείς;» «Έχω μελετήσει κάθε θρησκεία, φιλοσοφικό μονοπάτι και πνευ­

ματική σχολή και ξέρω ότι ένα επιστημονικό μονοπάτι της Ανατο­λής, ο ταντρισμός, προσδίδει ξεχωριστή σημασία σε αυτά τα σύμβο­λα. Το τάντρα είναι μια επιστήμη με ηλικία πάνω από πέντε χιλιά­δες χρόνια που περιλαμβάνει τη σεξουαλικότητα».

«Και ποια εξήγηση δίνει σε αυτό το σύμβολο;» Ο Αδάμ πέρασε το χέρι από τις μπούκλες του και προσπάθησε

να θυμηθεί. «Το δέντρο του καλού και του κακού, ή αλλιώς το δέντρο της επι­

στήμης της γνώσης, στην πραγματικότητα δεν είναι δέντρο». Στο πρόσωπο της Αλεξίας ζωγραφίστηκε η έκπληξη. «Τι θέλεις να πεις;» «Το δέντρο αναπαριστά την ανθρώπινη σπονδυλική στήλη από

το ιερό οστό ως την κορυφή του κεφαλιού κι αυτό αντιπροσωπεύει από τις ρίζες ως το θεϊκό που υπάρχει μέσα στο ανθρώπινο ον. Στην Ανατολή ονομάζουν τσάκρα τα ενεργειακά σημεία κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης, τα οποία αποτελούν τις ψυχοενεργητικές μη­χανές για την ενεργοποίηση των αδένων του ενδοκρινολογικού συ­στήματος».

Η Αλεξία προσπαθούσε να καταλάβει αυτές τις εξηγήσεις, ενώ ο Έντουαρντ είχε καθίσει σε έναν καναπέ και τους κοίταζε από μα­κριά.

«Η σπονδυλική στήλη είναι σημαντική για τις θρησκείες της Ανα­τολής και τον ταντρισμό, γιατί εκεί βρίσκεται το φίδι».

«Ποιο φίδι;» ρώτησε έκπληκτη η κόρη του αρχαιολόγου. «Όπως και σε πολλές άλλες παραδόσεις, η σεξουαλική ενέργεια

συμβολίζεται με το φίδι. Ωστόσο έχει διαφορετική απόχρωση από εκείνη που γνωρίζουμε στη Δύση».

Η Αλεξία ανασήκωσε τα φρύδια περίεργη. «Και ποια είναι η διαφορά;» «Ξέρουμε ότι το φίδι υποτίθεται πως έβαλε την Εύα σε πειρασμό,

ώστε να φάει τον απαγορευμένο καρπό, το μήλο. Στην Ανατολή το φίδι συμβολίζει τη σεξουαλική ενέργεια, τη φυσική ώθηση ζωής που υπάρχει μέσα στον καθένα μας, την οποία ονομάζουν Κουνταλίνι».

172 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Επομένως το δέντρο είναι η ανθρώπινη ραχοκοκαλιά και το φί­δι η αναπαράσταση της σεξουαλικής ενέργειας;»

Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Εγώ ακόμα να καταλάβω», είπε ο Έντουαρντ. «Ο συμβολισμός δεν τελειώνει εκεί. Στην πραγματικότητα μόλις

αρχίζει στο σημείο αυτό. Πρέπει να ξέρεις ότι το φίδι εμφανίζεται σε αρκετούς πολιτισμούς, για παράδειγμα, στους Αζτέκους, όπου απεικο­νίζει τον Κετσαλκόατλ, ή στους Μάγια για τον Κουκουλκάν. Αυτοί οι θεοί αντιπροσωπεύονται από ένα φίδι, γιατί το όνομά τους σημαίνει “φτερωτό φίδι”. Και στη σημερινή εποχή το κηρύκειο του Ερμή της ιατρικής περιλαμβάνει δύο φίδια που κουλουριάζονται, ανεβαίνουν το κεντρικό μπαστούνι και μεταμορφώνονται σε δύο φτερά. Είναι ένα σύμβολο που έχουμε δει εκατοντάδες φορές στα ιατρικά έγγραφα».

Ο Έντουαρντ έμεινε σκεπτικός. Ο Αδάμ συνέχισε να εξηγεί. «Το φίδι είχε ανέκαθεν θετικούς συνειρμούς σε όλους σχεδόν τους

πολιτισμούς. Έλληνες, Αιγύπτιοι, Μάγια, Ινδοί και άλλοι γνώριζαν ότι το φίδι της φωτιάς είναι η δημιουργός ενέργεια του σεξ και βρί­σκεται μέσα σε κάθε σώμα».

«Στη Βίβλο το φίδι είναι αρνητικό. Στην πραγματικότητα συμβο­λίζει το διάβολο που βάζει σε πειρασμό την Εύα και μαζί όλες τις γυ­ναίκες», επενέβη ο Έντουαρντ ρίχνοντας μια ματιά στην Αλεξία.

«Όχι, κάνεις λάθος. Περίμενε να θυμηθώ...» είπε ο Αδάμ και κοί­ταξε το ταβάνι. Ύστερα απήγγειλε με απαλή φωνή: «Είπε τότε το φίδι στη γυναίκα· “δε θα πεθάνετε, κάθε άλλο. [Σας απαγόρευσε ο Θεός να φάτε από το δέντρο αυτό] διότι γνώριζε ότι κατά την ημέρα κατά την οποία θα φάτε θα ανοίξουν τα μάτια σας και θα είστε κι εσείς σαν θεοί, όμοιοι με αυτόν, γνωρίζο-ντες το καλό και το πονηρό”».

«Πού εμφανίζεται αυτό;» ρώτησε έκπληκτος ο Καταλανός. «Στη Γένεση», απάντησε ο Αδάμ. «Εκτός από το φίδι, το σύμβο­

λο του μήλου, δηλαδή ο καρπός, αντιπροσωπεύει στον ταντρισμό το πρώτο τσάκρα, έναν κόκκινο κύκλο από ενέργεια με διάμετρο περί­που πέντε εκατοστά».

«Τα τσάκρα έχουν χρώματα;» ρώτησε ο Έντουαρντ περισσότερο έκπληκτος.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 173

«Ναι. Και ήχους και άλλα χαρακτηριστικά. Ας επικεντρωθούμε όμως στο μήλο ή στο σεξουαλικό τσάκρα, που βρίσκεται στην ιερή ζώνη. Στο σχέδιο του Αχιλλέα είναι η ζώνη στην οποία το έχει η γυ­ναίκα. Λέγεται ότι η ζωτική ενέργεια με τη μορφή φιδιού βρίσκεται στο πρώτο τσάκρα και βγαίνει για να διατρέξει ή να ανέβει τη σπον­δυλική στήλη και να διεγείρει τα υπόλοιπα τσάκρα και να φτάσει έτσι ως την περιοχή της επίφυσης, ή και πιο πάνω, στην κορυφή του κεφαλιού».

«Αλήθεια;» «Ναι. Σίγουρα έχεις δει πολλές φορές σχέδια και μορφές αγίων

με μια αύρα ή έναν κύκλο στην κορυφή του κεφαλιού. Για τον ίδιο λόγο, το σύμβολο με το οποίο οι Έλληνες αναγνώριζαν τους νικητές ήταν ένα στεφάνι από δάφνη. Επίσης, οι βασιλιάδες και οι βασίλισ­σες στέφονταν πάντα στο κεφάλι».

«Η στέψη του μεγαλείου», πρόσθεσε η Αλεξία. «Ακριβώς. Στην αρχαία εποχή η στέψη συμβόλιζε την ανώτατη

εξύψωση». «Και στον ταντρισμό αυτή η στέψη είναι σεξουαλική; Δεν κατα­

λαβαίνω», είπε η γυναίκα. «Εδώ και χιλιετίες υπάρχουν μυστικές τεχνικές για να ανεβαίνει

η σεξουαλική ενέργεια από τη σπονδυλική στήλη σε ενεργητικό επί­πεδο και να κατεβαίνει ώστε να ενισχύει το άτομο και να το στέφει ευθέως στη σύνδεση με τη θεότητα που υπάρχει μέσα του. Οι τεχνι­κές βασίζονται στη μετατροπή της ενέργειας του οργασμού σε πνευ­ματική ισχύ, στον μεν άνδρα με την κατακράτηση του σπέρματος και στη γυναίκα όταν αφήνει τον οργασμό της να τη γεμίσει φως».

«Και έτσι οι αρχαίοι πετύχαιναν την εξύψωση;» ρώτησε η Αλεξία. Ο Αδάμ κατένευσε με βεβαιότητα. «Και όχι μόνο. Έτσι ανακάλυπταν την κατάσταση της αθανασίας

της συνείδησης. Δε χρειάζεται να πούμε ότι οι θρησκείες, ο ιουδαϊ­σμός, το ισλάμ και κυρίως η χριστιανική εκκλησία, προσπάθησαν έμμεσα, μέσω της ιδέας της αμαρτίας και της ενοχής, να κάνουν τη γυναίκα κρύα και ανοργασμική ή ένα άγριο, ανεξέλεγκτο πλάσμα, και τον άντρα έναν ενστικτώδη πρόωρο εκσπερματιστή. Έτσι...»

Η Αλεξία ολοκλήρωσε τη φράση του.

174 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«...Δεν υπάρχει άμεση επαφή με το θείο», είπε με ένα μικρό χα­μόγελο συνενοχής.

«Το σύμβολο είναι προφανώς σεξουαλικό. Όμως τι σημαίνουν το μισοφέγγαρο και η τελεία ή ο σπόρος;» ρώτησε ο Έντουαρντ.

«Το μισοφέγγαρο είναι η θηλυκή δύναμη, ενώ η τελεία είναι η σταγόνα του σπέρματος. Σε αυτό το μυστικό μονοπάτι», συνέχισε ο Αδάμ, «τρία πράγματα είναι σημαντικά: η αναπνοή, η κυριαρχία του μυαλού και, όπως είπα και πριν, η κατακράτηση του σπέρματος, ώστε η πρώτη ύλη της σεξουαλικής ενέργειας να μην ξοδεύεται και να ανεβαίνει στη σπονδυλική στήλη, όχι σωματικά αλλά ενεργειακά, ώστε να θρέψει το δέντρο, που τελικά θα είναι η αναπαράσταση του εαυτού σου, του κορμιού σου, με όλους τους καρπούς που είναι οι υπολανθάνουσες δυνατότητές σου».

«Τι είναι οι υπολανθάνουσες δυνατότητες;» ρώτησε η Αλεξία, που διαισθανόταν ποια θα ήταν η απάντηση.

«Στον ταντρισμό πιστεύεται ότι με την κατακράτηση του σπέρμα­τος η μαγνητική ενέργεια δημιουργεί έναν ηλεκτρισμό που διατρέ­χει το νευρικό σύστημα και ενεργοποιεί την ψυχοπνευματική ενέρ­γεια, τον εγκέφαλο και το DNA».

«Πρέπει να κατακρατείται το σπέρμα;» ρώτησε ο Έντουαρντ μπερδεμένος. «Εγώ είχα την εντύπωση ότι αυτό δεν είναι καλό».

Θυμήθηκε τον πατέρα του, έναν πιστό καθολικό Καταλανό, που του έλεγε ξανά και ξανά όταν ήταν έφηβος: Semen retenum, venenum est. «Το σπέρμα που κατακρατείς γίνεται δηλητήριο».

«Κάνεις λάθος, Έντουαρντ. Για τους Ανατολίτες το σπέρμα είναι η πρώτη ύλη της ζωής. Είναι ιερό και δεν πρέπει να ξοδεύεται, όπως ακριβώς και το αίμα. Πιστεύουν μάλιστα ότι η φράση της Βίβλου “από αυτό τον καρπό δε θα φάτε” δεν αναφέρεται στο μήλο αλλά στο σπέρμα».

«Δεν καταλαβαίνω», είπε ο Έντουαρντ. «Η σωστή μετάφραση είναι: “Από αυτό τον καρπό δε θα φάτε

άσκοπα παρά μόνο όταν θέλετε να αναπτυχθείτε και να πολλαπλασι­αστείτε”».

«Η εκσπερμάτωση δηλαδή θα έπρεπε να γίνεται μόνο τη στιγμή της τεκνοποίησης;»

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 175

«Σύμφωνα με αυτό το μονοπάτι, ναι». Η Αλεξία ήταν σκεπτική. Ο Αδάμ συνέχισε την εξήγησή του. «Ξέρεις πολύ καλά ότι μετά την εκσπερμάτωση νιώθεις άδειος,

κουρασμένος και νυσταγμένος. Πέφτεις από τον παράδεισο όπου βρισκόσουν. Αντίθετα, γι’ αυτούς τους πολιτισμούς η ανύψωση της σπερματικής πρώτης ύλης είναι κυριολεκτικά το θεμέλιο για τη δημι­ουργία ζωής μέσα σου. Η παραδεισιακή κατάσταση σύμφωνα με τους Ανατολίτες είναι η επέκταση της συνείδησης σε τέτοιο σημείο, ώστε να μπορεί να νιώσει κανείς τη συνειδητή σύνδεση με την Πη­γή, το Όλον. Πιστεύεται ότι διάφοροι πολιτισμοί, όπως οι Άτλαντες και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Μάγια και οι Ινδοί, εφάρμοζαν μια τέ­τοια αλχημιστική σεξουαλικότητα. Όταν ο Ιησούς λέει στο Νικόδη­μο ότι πρέπει να γεννηθεί ξανά για να μπει στο Βασίλειο, αναφέρε­ται σε μια εσωτερική αναγέννηση μέσα από τη σεξουαλική αλχημεία των ταντρικών. Στην Ανατολή αυτό ονομάζεται πνευματική αναγέν­νηση».

Η Αλεξία βυθίστηκε σε σκέψεις. Θυμήθηκε τον τελευταίο σύντρο­φό της, που την άφηνε πνευματικά άδεια, γιατί εκσπερμάτωνε γρή­γορα. Δεν υπήρχε καμία σύνδεση. Ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους ήταν ξανά μόνη.

«Μου φαίνεται πολύ περίπλοκο». Ο Καταλανός δεν πειθόταν εύ­κολα.

Ο Αδάμ ήθελε να προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. «Θα εκπλαγείς αν μάθεις ότι σύμφωνα με μια θεωρία, όταν ο Ιη­

σούς ήταν έφηβος, βρέθηκε στην Ανατολή, συγκεκριμένα στην Ινδία, για να μελετήσει και να ασκήσει αυτές τις θεωρίες».

«Λες δηλαδή ότι ο Ιησούς έκανε σεξ;» Ο Έντουαρντ ένιωθε τα θε­μέλια των πεποιθήσεών του να κλονίζονται.

Ο Αδάμ έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά. «Η θεωρία λέει ότι ο Χριστός όχι μόνο έκανε σεξ, αλλά και ότι

μέσω διαφόρων μυήσεων, ορισμένες από τις οποίες σχετίζονταν με τη σεξουαλικότητα, μεταμορφώθηκε από έναν απλό, θνητό άνθρω­πο, που λεγόταν Ιησούς, στο Χριστό, λέξη που στα αρχαία ελληνικά σύμφωνα με κάποιες ερμηνείες σημαίνει “χρισμένος στη φωτιά”.

176 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Εκεί βρήκε το δρόμο, τη μύηση στην αιωνιότητα μέσα στον εαυτό του. Αυτό απεικονίζεται με τον Ουροβόρο, το δράκοντα που ανακυ­κλώνει τον εαυτό του, και με το σταυρό Ανκ, που ενώνει το φαλλό με τον κόλπο. Λέγεται επίσης ότι με αυτό τον τρόπο ο Ιησούς φωτίστη­κε πνευματικά με τη Μαρία Μαγδαληνή. Ας μην ξεχνάμε ότι παλιά αναπαριστoύσαν τη σεξουαλική ενέργεια με τη φωτιά».

«Χρισμένος στη φωτιά». «Θα κάνω άλλο ένα σκίτσο για να το καταλάβετε καλύτερα». Ο

Αδάμ πήρε το στιλό του και βρήκε ένα λευκό φύλλο ανάμεσα στα χαρτιά που ο αρχαιολόγος είχε πάνω στο γραφείο του.

Έκαναν όλοι μια παύση σαν να ήθελαν να βάλουν τις σκέψεις τους σε τάξη. Εκείνο το εσωτερικό σύμβολο ήταν αλλόκοτο.

Ο Αδάμ σχεδίασε μια γυναίκα κι έναν άντρα στην κλασική στά­ση του διαλογισμού με τα τσάκρα και μια αύρα στις κορυφές των κε­φαλιών τους και στο πλάι το κηρύκειο του Ερμή. Στο πρόσωπο του Έντουαρντ είχε ζωγραφιστεί η απόλυτη έκπληξη. Θυμόταν ότι πολ­λοί άγιοι και προφήτες απεικονίζονταν με μια πύρινη γλώσσα πάνω από τα κεφάλια τους, αλλά ποτέ δε φαντάστηκε ότι αυτή οφειλόταν στη μετατροπή της σεξουαλικής ενέργειας.

«Δεν το πιστεύω ότι ο Ιησούς μπορεί να έκανε σεξ». Ο Αδάμ ανασήκωσε τους ώμους. «Η πίστη μοιάζει με οξύ, Έντουαρντ. Σκουριάζει την ευφυΐα του

κόσμου. Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο. Για να λειτουργήσει, πρέ­πει να είναι ανοιχτό».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 177

«Τι είναι οι κύκλοι πάνω στη σπονδυλική στήλη;» «Τα τσάκρα», απάντησε ο σεξολόγος. «Τα κέντρα ενέργειας που

θέτουν σε λειτουργία τους αδένες. Η σεξουαλική ενέργεια ταξιδεύει από το φύλο ως τον εγκέφαλο ενισχύοντας το νευρικό σύστημα και την πνευματική δύναμη στην κορυφή του κεφαλιού. Γι’ αυτό γίνεται λόγος για τη στέψη μέσω της σεξουαλικής φωτιάς που έχει μετατραπεί σε πνευματική ισχύ. Η ενέργεια του σεξ αποτελεί κυριολεκτικά το καύσι­μο για την πνευματικότητα και την επέκταση της συνείδησης».

«Μα...» Ο Αδάμ τον διέκοψε. «Παλιά, η αγνότητα δεν ήταν η αποχή από το σεξ, αλλά η άσκη­

σή του με τρόπο εσωτερικό και αλχημικό. Όχι μόνο στη Δύση αλλά και στους λαούς της Ανατολής. Γι’ αυτό ο Ιησούς ταξίδεψε ως εκεί για να το μάθει. Πολλά τεκμήρια αναφέρουν ότι έμαθε εκείνες τις τεχνικές όχι μόνο στην Ανατολή αλλά και με τους Εσσαίους. Και οι γνωστικοί διαδίδουν και γνωρίζουν τη χρήση και τη μετατροπή της σεξουαλικής ενέργειας».

Ο Αδάμ ήταν διατεθειμένος να προχωρήσει ακόμα περισσότερο. Έμοιαζε να ξεμπερδεύει το κουβάρι μιας γνώσης που έπρεπε να ται­ριάξει με όσα τους συνέβαιναν.

«Μην ξεχνάτε ότι το λέει και ο ίδιος ο Ιησούς. Έχει καταγραφεί στο Ευαγγέλιο του Θωμά: Όταν καταφέρεις να ενώσεις άνδρα και γυναίκα σε ένα, θα εισέλθεις στη Βασιλεία».

Ο Έντουαρντ χλόμιασε. Στα χείλη του Αδάμ σχηματίστηκε ένα λεπτό μειδίαμα. «Γι’ αυτό η Εκκλησία καταδίκασε τόσο το σεξ. Γιατί είναι επικίν­

δυνο! Αν ένας άνθρωπος μπορεί να φωτιστεί πνευματικά και να έρ­θει σε επαφή με το Θεό που έχει μέσα του χρησιμοποιώντας την εξυ­ψωμένη, μετατραπείσα και υπερενισχυμένη ενέργεια του σεξ, γιατί να χρειάζεται διαμεσολαβητές; Ο καθένας θα μπορούσε να μετατρέ­ψει ελεύθερα το σεξ σε συμπαντική αγάπη!»

Στο καταπιεσμένο μυαλό του Έντουαρντ, η ιδέα και μόνο προ­καλούσε ταραχή.

«Αδάμ, νομίζω ότι το απόσπασμα από το Ευαγγέλιο του Θωμά εί­ναι πιο εκτενές, έτσι δεν είναι;» ρώτησε η Αλεξία.

178 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Εκείνος κατένευσε επιβεβαιώνοντας τα λόγια της. «Δεν ξέρω αν θα το θυμηθώ ολόκληρο». Ο Αδάμ είχε μνήμη ελέ­

φαντα όταν επρόκειτο για ρητά και διάσημες φράσεις. «Όταν κάνετε τα δύο να γίνουν ένα και το μέσα σαν το έξω και το έξω σαν το μέσα, και το πά-νω σαν το κάτω, και όταν καθορίσετε το άρρεν με το θήλυ σαν μία μόνο ενότη-τα έτσι ώστε ο άνδρας να μην είναι αρσενικός και η γυναίκα να μην είναι θηλυ-κή... τότε θα εισέλθετε στη Βασιλεία».

Ο Έντουαρντ μπερδεύτηκε ακόμα περισσότερο. Το μυαλό του σάστισε ακούγοντας εκείνα τα λόγια.

Εσωτερικό και εξωτερικό, πάνω και κάτω, αρσενικό και θηλυκό; σκέφτηκε.

«Και το αμάρτημα;» ρώτησε ο Καταλανός φανερά ενοχλημένος. «Τι απέγινε;»

Ο Αδάμ πήρε βαθιά ανάσα. «Ξέρεις τι σημαίνει ετυμολογικά η λέξη “αμαρτία”;» Ο Έντουαρντ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Ψάξε το στο λεξικό. Σημαίνει “αστοχία”». «Αστοχία;» επανέλαβε εκείνος έκπληκτος. Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Η Αλεξία τον κοιτούσε προσεκτικά αναλύοντας την κάθε λέξη

του. «Ναι. Και ο στόχος στον οποίο αναφέρεται είναι η εκσπερμάτω­

ση. Αντί δηλαδή να σημαδεύουμε προς τα κάτω, έξω από το σώμα, υποτίθεται ότι πρέπει να σημαδεύουμε προς τα πάνω».

«Εννοείς την εκσπερμάτωση της σεξουαλικής ενέργειας;» «Ναι. Υποτίθεται πως δεν πρέπει να σπαταλάς την ενέργειά σου

βγάζοντάς την από το σώμα σου, γιατί οδηγεί στη μεταμόρφωση όλων των συστημάτων και κυρίως του ενεργητικού. Για τους αρχαίους η λέξη “αμαρτία” σήμαινε τη φύλαξη της ενέργειας αντί για τη σπα­τάλη της σε κάτι που δε θα αναπτυχθεί. Αργότερα, η λέξη απέκτησε ηθικές συνεκδοχές που κάλυψαν τις αρχικές διδαχές».

«Εγώ δε βλέπω τίποτα κακό στην εκσπερμάτωση», είπε ο Κατα­λανός.

Ο Αδάμ σκέφτηκε ότι ο άνθρωπος αυτός δεν καταλάβαινε τίπο­τα.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 179

«Σύμφωνα, πάντως, με την ταντρική επιστήμη, η εκσπερμάτωση σημαίνει ούτε λίγο ούτε πολύ την απώλεια της ιερής συνείδησης και κατά συνέπεια το θηριώδη αγώνα μεταξύ των εγωισμών. Σου φαίνε­ται λίγο;»

Η Αλεξία ένιωσε θαυμασμό για τον Αδάμ. Είχε αρχίσει να κατα­λαβαίνει γιατί ο πατέρας της τον κάλεσε στην Ελλάδα.

Ο Έντουαρντ είχε παγώσει στη θέση του. Ένιωθε ηττημένος από εκείνες τις εξηγήσεις.

Ο Αδάμ έκανε τρία βήματα προς το μεγάλο παράθυρο. «Εξάλλου η Εκκλησία έκανε ό,τι μπορούσε για να κρύψει και να

λογοκρίνει τα κρυφά χρόνια του Ιησού. Μάλιστα, άλλαξε και την έν­δυσή του».

«Τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε ο Έντουαρντ γουρλώνοντας τα μά­τια.

«Παλιά ο κόσμος φορούσε χιτώνες». Ο Καταλανός ανασήκωσε τους ώμους. «Και τι πάει να πει αυτό;» «Ύστερα, όταν εμφανίστηκε το παντελόνι, άρχισε να συμβολίζει

το “από κάτω”, ενώ το πουκάμισο το “από πάνω”. Αυτά τα δύο κό­βουν τον άνθρωπο ακριβώς στη μέση, στην ιερή περιοχή. Ήθελαν να χωρίσουν με κάθε τρόπο τον άνθρωπο από το φύλο του».

«Δεν πιστεύω να νομίζεις ότι η Εκκλησία το έκανε επίτηδες;» εί­πε ειρωνικά ο Έντουαρντ.

Ο Αδάμ έριξε μια πειρακτική ματιά στην Αλεξία. «Όχι μόνο αυτό. Η Εκκλησία αναγκάστηκε να κρύψει και να δαι­

μονοποιήσει καθετί σεξουαλικό, γιατί το σεξ, αν κατευθυνθεί σωστά, μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε μια παραδεισιακή κατάσταση. Σε μια κατάσταση εκτεταμένης συνείδησης».

«Θέλεις να πεις ότι ο Παράδεισος της Βίβλου, ο Κήπος της Εδέμ, ήταν μια κατάσταση της συνείδησης;»

«Ακριβώς έτσι. Στην Ανατολή το ονομάζουν φώτιση». Ακούγοντας εκείνα τα λόγια ο Έντουαρντ ένιωσε έντονη ανησυ­

χία. Ο Αδάμ είχε βιώσει μια δυο φορές ένα μικρό ίχνος εκείνης της

κατάστασης, αν και σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Όταν έκανε διαλο­

180 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

γισμό, είχε βγει αρκετές φορές από το σώμα του νιώθοντας να έχει τη ματιά αετού.

Η Αλεξία τον παρατηρούσε προσεκτικά, όπως έκανε όταν ήταν μικρή, και προσπαθούσε να συνδέσει όλες εκείνες τις πληροφορίες στο μυαλό της.

«Δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι η Εκκλησία μπορεί να έκανε κάτι τέ­τοιο», είπε ο Καταλανός. Η έκφρασή του φανέρωνε ότι αισθανόταν σαν θύμα.

«Έχει κάνει πολλά ακόμα, Έντουαρντ. Θυμήσου ότι, όταν πας στη λειτουργία, σε βάζουν να χτυπήσεις το στέρνο τρεις φορές και να πεις μια επώδυνη φράση: “Εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω”».

«Κακό είναι αυτό;» «Το τσάκρα της καρδιάς, του κέντρου της αγάπης», αποκρίθηκε

ο Αδάμ δείχνοντας το στέρνο του, «κλείνει και τότε δεν μπορείς να αγαπήσεις, επειδή νιώθεις ενοχές. Είναι ένας ακόμα τρόπος να δέ­νουν τα χέρια των ανθρώπων. Σου λένε: “Αν αισθάνεσαι ένοχος, μην αγαπάς, μην απολαμβάνεις, μην ευτυχείς”. Έτσι θα χρειαστείς πνευ­ματική βοήθεια. Και ξέρεις ήδη από πού θέλουν να τη ζητήσεις», εξή­γησε τονίζοντας τις τελευταίες λέξεις, που έσταζαν ειρωνεία.

Η Αλεξία επενέβη στη συζήτηση. «Αδάμ, ας επιστρέψουμε στο χάρτη», πρότεινε. «Μας μένουν ο

Αδάμ και η Εύα. Τι σχέση έχουν; Τι σημαίνουν;» «Η Βίβλος λέει ότι τους δημιούργησε ο Ιεχωβά κατ’ εικόνα και

καθ’ ομοίωσή του. Ετυμολογικά, Ιέ σημαίνει το αρσενικό και χωβά, που αργότερα έγινε “χεβά”, είναι η θηλυκή αρχή».

Ο Έντουαρντ σώπασε κι απέμεινε να κοιτάζει το παράξενο σχέ­διο σε εκείνο τον αλλόκοτο χάρτη. Έψαχνε κάποιο λάθος στις υπο­θέσεις τους.

«Απομένει να αποκωδικοποιήσουμε το σύμβολο του DNA στο χάρ­τη, έτσι δεν είναι;»

Ο Αδάμ παρατήρησε τις έλικες που μπερδεύονταν η μία με την άλλη.

«Ναι. Υποτίθεται ότι στα αρχαία χρόνια η σεξουαλικότητα χρη­σιμοποιούνταν για την ενίσχυση του γενετικού κώδικα εκείνου που κατάφερνε να ανεβάσει το φίδι της σεξουαλικής ενέργειας προς τα

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 181

πάνω, αντί να το ρίξει στην αστοχία, να μην το στοχεύσει έξω από το σώμα αλλά προς τη στεφανιαία περιοχή. Έτσι θα παραγόταν η συ­νειδητή ένωση του μικρόκοσμου του ανθρώπου με το μακρόκοσμο. Όμως, αυτό θα το πετύχαιναν μόνο οι μυημένοι που χρησιμοποιού­σαν την ενεργητική αλχημεία».

Ο Αδάμ θυμήθηκε τα βιβλία που είχε διαβάσει για τον ταντρισμό, αλλά και εκείνα του Καρλ Γιουνγκ για την αλχημεία.

«Ποιος ήταν ο ρόλος της γυναίκας σε αυτή τη σεξουαλική ιερο­τελεστία;» ρώτησε γεμάτη ενδιαφέρον η Αλεξία.

«Η γυναίκα είναι ο μύστης, η δύναμη της ζωής, το δισκοπότηρο απ’ όπου πηγάζει η δύναμη. Είναι η πηγή που περιέχει το αντίθετο του αρσενικού ηλεκτρισμού. Είναι ο θηλυκός μαγνητισμός. Έτσι γεν­νάται το ηλεκτρομαγνητικό ρεύμα του σεξ, η συνεχής έλξη, η ένωση των αντιθέτων. Μάλιστα, το ανάποδο τρίγωνο του εφηβαίου της αντι­προσωπεύει τη θηλυκή αρχή. Η γυναίκα είναι μαγνητική και ο άντρας ηλεκτρικός».

«Πες μου κάτι». Η Αλεξία χαμογελούσε και τα μάτια της άστρα­φταν. «Αν έχω καταλάβει καλά, η εξυψωμένη σεξουαλική ενέργεια θα μπορούσε να ενισχύσει όλες τις υπολανθάνουσες απόψεις του DNA στο σώμα μιας γυναίκας και ενός άντρα που ασκούν αυτή την πρα­κτική, έτσι δεν είναι; Και η Εκκλησία έκανε τα αδύνατα δυνατά, ώστε να εμποδίσει την ανάπτυξη και την ενεργοποίηση του DNA με πολ­λά μέσα, μεταξύ των οποίων και με την εμμονή της σεξουαλικής κα­ταπίεσης, σωστά;»

Ο Αδάμ την κοίταξε μπερδεμένος. «Τι θέλεις να πεις;» «Αδάμ, μιλάς και ισπανικά, έτσι δεν είναι;» Ο Αδάμ κατένευσε. «Ο συνονόματός σου, ο υποτιθέμενος πρώτος άντρας, ονομάζε­

ται στα ισπανικά όπως κι εσύ: Αδάν». «Ναι». Η κόρη του αρχαιολόγου χαμογέλασε αινιγματικά. «Αδάμ, για κάνε μου τη χάρη να βγάλεις το δεύτερο “α” από το

όνομά σου». Εκείνος πάγωσε στη θέση του.

182 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«DNA*!» Η Αλεξία κατένευσε και ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό της. «Πρέπει να τηλεφωνήσουμε στον Κρούγκερ!» είπε και βγήκε από

το σαλόνι για να βρει το τηλέφωνό της.

32

Ο ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΤΟΥΣ είχε πιέσει τον Βίκτορ Σοπένσκι να παίξει το πιο σημαντικό χαρτί του. Αν κατάφερνε να βρει την κόρη του αρχαι­ολόγου, θα κέρδιζε πενήντα χιλιάδες ευρώ. Αυτή η υπόσχεση είχε εντείνει ακόμα περισσότερο τη φιλοδοξία του διεφθαρμένου αστυ­νομικού. Θα σε βρω όπου κι αν κρυφτείς, σκεφτόταν.

Ο Σοπένσκι δεν πίστευε σε καμία προφητεία. Για εκείνον ο κό­σμος απλώς γυρνούσε καθημερινά και θα εξακολουθούσε να γυρνά μέχρι που ο ίδιος θα πέθαινε κάποια μέρα από βαθιά γεράματα. Όμως αυτό του φαινόταν ότι θα συνέβαινε σε ένα πολύ μακρινό μέλ­λον. Δεν ήταν άνθρωπος της πίστης ούτε της πνευματικής ζωής. Η μεγαλύτερη ανησυχία του ήταν να επιβάλλει την εξουσία του, γιατί αυτό ενίσχυε την αυτοπεποίθησή του και του έδινε μια θέση στον κό­σμο. Έτριβε τα χέρια όταν σκεφτόταν τι θα έκανε με την αμοιβή που του είχαν υποσχεθεί.

Περίμενε ανυπόμονος στην αίθουσα του αεροδρομίου. Το ταξί­δι στο Λονδίνο τον γέμιζε κουράγιο. Παρότι ήξερε ότι στην πόλη κυ­ριαρχούσε ένταση λόγω της πιθανότητας να γίνει κι εκεί σεισμός, η γενικευμένη ανησυχία των βρετανικών αρχών επικεντρωνόταν στην οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο Βίκτορ Σοπένσκι σκόπευε να πάει κατευθείαν στο σπίτι της Αλεξίας μόλις θα έφτανε στη βρετανική πρωτεύουσα. Θα έμπαινε κάποια στιγμή που εκείνη δε θα ήταν εκεί, θα περίμενε σιωπηλά και θα παγίδευε το θύμα του σαν πεινασμένο κοράκι. Εκείνο που δεν εί­χε αποφασίσει ακόμα ήταν το modus operandi.

Είχε πιει τον καφέ του κι έκοβε βόλτες πάνω κάτω ανήσυχος στο

* Στα ισπανικά, ADN, ενώ ο Αδάμ λέγεται Adán. (Σ.τ.Μ.)

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 183

αεροδρόμιο της Αθήνας. Οι άνθρωποι πηγαινοέρχονταν στους δια­δρόμους για να προλάβουν τις πτήσεις τους, να συναντήσουν φίλους ή να βρουν ταξί. Σε μισή ώρα θα επιβιβαζόταν κι εκείνος στο αερο­πλάνο για το Λονδίνο.

33

Ο ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ένιωθε βαθιά δυσπιστία, αλλά ήθελε να καταλάβει τι έλεγαν ο Αδάμ και η Αλεξία.

«Λέτε δηλαδή ότι ο πρώτος Αδάμ δεν είναι παρά η συμβολική συ­ντομογραφία του DNA;» ρώτησε. Το μυαλό του είχε αρχίσει να γυρί­ζει σαν ρόδα ποδηλάτου.

«Μπορεί», απάντησε ο σεξολόγος. «Οι Άτλαντες, οι Αιγύπτιοι, οι Ινδοί, οι Μάγια και αρκετά θρησκευτικά και πνευματικά ρεύματα ασκούσαν την ιερή σεξουαλικότητα και γνώριζαν την τεράστια δύ­ναμή της στην ενίσχυση του DNA. Γι’ αυτό είχαν μεγάλα μαθηματι­κά, επιστημονικά, αστρονομικά, πνευματικά και μυστικά χαρίσμα­τα. Μάλιστα, στην αρχαία Ελλάδα τελούνταν οι επονομαζόμενοι ιε­ροί γάμοι, τα συλλογικά σεξουαλικά τελετουργικά που είχαν σκοπό την αφύπνιση της ενέργειας στις γιορτές του Διονύσου. Αν και πρό­κειται μάλλον για τις στερνές στιγμές αυτών των διδαχών. Οι πολιτι­σμοί της αρχαιότητας ήταν σοφοί, γιατί βρίσκονταν σε επαφή με το σύμπαν και γνώριζαν ότι το σεξ είναι πηγή ζωής και επέκτασης της συνείδησης χωρίς λάγνες, καταπιεστικές ή αρρωστημένες συνεκδο­χές.

»Ύστερα όλα άρχισαν να φθείρονται, να υποβαθμίζονται και να παρερμηνεύονται την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και συ­νέχισαν να βουλιάζουν στη σύγχυση, στην καταπίεση ή στην ελευθε­ριότητα των ημερών μας».

«Τότε, λοιπόν, πώς μπορούμε να τα πάρουμε πίσω;» επενέβη ο Έντουαρντ.

Πριν απαντήσει, ο Αδάμ πήρε το χάρτη. «Ένα αρχαίο ταντρικό ρητό λέει: “Με όποιο πόδι πέφτεις, σηκώ­

νεσαι ξανά”. Αν δηλαδή πέσεις με το σεξ, πρέπει να σηκωθείς με το

184 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

σεξ. Αυτός ο χάρτης με τα σύμβολα ίσως αντιπροσωπεύει ένα πανάρ­χαιο σεξουαλικό μονοπάτι ενίσχυσης του DNA».

Η Αλεξία επέστρεψε στο σαλόνι κρατώντας το Blackberry. «Ξέρεις πού έχει ο πατέρας μου τα προσωπικά του τηλέφωνα;»

ρώτησε τον Έντουαρντ. «Πρέπει να τηλεφωνήσουμε στον Κρού­γκερ».

Ο Καταλανός τής έδωσε την ατζέντα του Ευαγγέλου. Η κόρη του βρήκε γρήγορα το γράμμα Κ: Βασίλης Καίσαρης, Κώστας Κρητι­κός, Στέφαν Κρούγκερ...

«Να το!» φώναξε ενθουσιασμένη. Ο Αδάμ και ο Έντουαρντ την πλησίασαν. Εκείνη πληκτρολόγησε τον αριθμό του Κρούγκερ. «Είμαστε τυχεροί», είπε η γυναίκα περιμένοντας να γίνει η σύν­

δεση. «Στο Λονδίνο είναι νωρίς ακόμα. Πάνε δύο ώρες πίσω». Πλάι της ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Λίγα δευτερό­

λεπτα αργότερα ακούστηκε από την άλλη άκρη της γραμμής μια αντρική φωνή.

«Παρακαλώ;» «Ο κύριος Κρούγκερ;» «Ο ίδιος. Ποιος είναι;» «Η Αλεξία Ευαγγέλου, η κόρη του Αχιλλέα. Δεν ξέρω αν με θυμά­

στε. Γνωριστήκαμε πριν από καιρό στη διάρκεια μιας ομιλίας του πατέρα μου στο εργαστήριό σας στο Λονδίνο».

Ο άντρας σώπασε για μια στιγμή. «Αλεξία!» είπε ύστερα χαρούμενος. «Πώς είσαι;» «Όχι πολύ καλά, κύριε Κρούγκερ. Ο πατέρας μου...» Η γυναίκα

καθάρισε το λαιμό της. «Ξέρω ότι συναντηθήκατε πριν από δύο μή­νες στο Λονδίνο, έτσι δεν είναι;»

«Ακριβώς, είχαμε μια συνάντηση». «Γνωρίζω ότι ο πατέρας μου ανακάλυψε κάτι πολύ σημαντικό, μα

δεν ξέρω τι ακριβώς. Κι εκείνος έχει εξαφανιστεί... Είμαι σίγουρη ότι τον έχουν απαγάγει».

«Τι πράγμα; Τον απήγαγαν; Δεν το πιστεύω!» Ο τόνος της φωνής του επιστήμονα άλλαξε. «Ποιος;»

«Δεν ξέρω, κάποιος που δε τον συμφέρει να αποκαλύψει ο πατέ­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 185

ρας μου όσα γνωρίζει. Ακούστε, πρέπει να μιλήσουμε. Υποθέτω ότι ο πατέρας μου σας μίλησε για την ανακάλυψή του. Εγώ έχω στα χέ­ρια μου μερικά μόνο στοιχεία. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο εργα­στήριό του και αναζητώ περισσότερα. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μου εξηγούσατε ορισμένα πράγματα».

Ο Κρούγκερ σώπασε για λίγο. Η σιωπή του φάνηκε αιώνια στην Αλεξία. Ο Γερμανός έπρεπε να αφομοιώσει πρώτα τα νέα. Η απα­γωγή του Αχιλλέα Ευαγγέλου ήταν μεγάλο πρόβλημα. Εξάλλου μπο­ρεί να ενέπλεκε και τον ίδιο.

«Είναι καλύτερα να μιλήσουμε από κοντά», απάντησε τελικά με κάποια δυσπιστία. «Το θέμα είναι πολύ λεπτό για να το συζητήσου­με από το τηλέφωνο».

«Μα είναι επείγον. Ο πατέρας μου δεν έχει δώσει σημεία ζωής, κανείς δεν έχει ζητήσει λύτρα, δεν ξέρω τίποτα. Είμαι απελπισμένη». Η φωνή της Αλεξίας φανέρωνε κούραση και συναισθηματικό πόνο.

«Είναι καλύτερα να έρθεις εδώ και να το συζητήσουμε από κο­ντά». Ο επιστήμονας ακουγόταν σαστισμένος.

«Στο Λονδίνο;» Η Αλεξία είχε κουραστεί, η φωνή της κόντευε να ραγίσει. «Εγώ θέλω απλώς να βρω τον πατέρα μου». Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και στο λαιμό της στάθηκε ένας κόμπος. «Πείτε μου, σας παρακαλώ, τη διεύθυνσή σας. Θα έρθω να σας συναντήσω το δί­χως άλλο».

Ο Αδάμ πήρε ένα χαρτί από το τραπέζι του αρχαιολόγου και της πρόσφερε το στιλό του για να σημειώσει. Η Αλεξία αποχαιρέτισε τον Κρούγκερ με την υπόσχεση να τον δει την επόμενη μέρα.

34

Ο ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ μιλούσε για το μυστικό σχέδιο στη συ­νάντησή του με τους δώδεκα ισχυρότερους ανθρώπους του κόσμου.

«Δεν μπορούμε να το κάνουμε εσκεμμένα αυτό», αντέτεινε ο Πά­τρικ Τζάκσον ακούγοντας την πρότασή του.

«Και τι προτείνετε να κάνουμε;» Η φωνή του Εγκεφάλου ήταν απότομη και τραχιά. «Να αφήσουμε την ενέργεια της πλανητικής ευ­

186 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

θυγράμμισης να καταστρέψει τη δουλειά μας; Συνειδητοποιείτε τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Είναι ό,τι πιο σοβαρό μάς έχει συμβεί μέ­χρι στιγμής».

Τα μέλη των υπηρεσιών πληροφοριών της οργάνωσης γνώριζαν ότι ο εγκέφαλος επηρεάζει το DNA. Ήξεραν καλά ότι στην ανώτατη δυνατή έκφρασή του, ο εγκέφαλος μπορεί να επεξεργαστεί πληρο­φορίες μεγέθους περίπου 400.000.000 bite, ενώ σήμερα ο ο εγκέφα­λος του κοινού Ηomo sapiens επεξεργάζεται και έχει συνείδηση με­γέθους μόνο 2.000 bite. Εξάλλου, αν η ενέργεια από τον Ήλιο και το κέντρο του Γαλαξία άλλαζε τις συχνότητες του παλμού Σούμαν της Γης, θα επηρέαζε ιδαίτερα τον εγκέφαλο, το DNA και την αντίληψη των ανθρώπων. Αν συνέβαινε αυτό, θα υπήρχαν δύο δρόμοι: είτε θα τρελαίνονταν κυριολεκτικά ή θα γίνονταν θεοί.

«Ας αναζητήσουμε κάποια άλλη στρατηγική», ζήτησε ο Τζάκσον κοιτώντας τα υπόλοιπα μέλη γύρω από το δρύινο τραπέζι. «Δε νομί­ζω ότι η ενεργοποίηση του σχεδίου είναι η πιο κατάλληλη απόφα­ση».

Οι παρευρισκόμενοι στη συνάντηση κορυφής ήταν διατεθειμένοι να πάρουν μια μεγάλη απόφαση, παρότι συνήθιζαν να αξιοποιούν την ευφυΐα και τις στρατηγικές τους σε πιο απτά πράγματα. Τώρα καλούνταν να αναπτύξουν την ύψιστη στρατηγική.

«Ωραία, λοιπόν, αν υπάρχει άλλη λύση, θα σας παρακαλούσα να τη μοιραστείτε μαζί μας», μουρμούρισε ο Ουάσινγκτον.

Ο Εγκέφαλος είχε συνηθίσει να εξυφαίνει όσο το δυνατό περισ­σότερα κρυφά σχέδια από τότε που δούλευε δίπλα στον πρώην πρό­εδρο Νίξον, κάτι για το οποίο είχε το σεβασμό όλων.

Ο Τζάκσον άφησε πάνω στο οβάλ γραφείο τους φακέλους που κρατούσε και σηκώθηκε. Ένιωθε εμπνευσμένος.

«Ακούστε», είπε με γαλήνια, σταθερή φωνή. «Πιστεύω ότι η κα­λύτερη λύση είναι να δημιουργήσουμε μια πιο δυνατή προστασία στη ζώνη του όζοντος για να εμποδίσει την είσοδο της συμπαντικής ενέργειας».

Οι υπόλοιποι τον κοίταξαν έκπληκτοι. «Αναφέρεστε στα chemtrails; Προτείνετε να ενισχύσουμε τις χημι­

κές πτήσεις;»

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 187

Ο Τζάκσον ήξερε ότι είχε βάλει δύο καρπούζια στην ίδια μασχά­λη.

«Δεν εννοώ ακριβώς να συνεχίσουμε τις χημικές πτήσεις. Αυτό γί­νεται και τώρα. Καθημερινά τα αεροσκάφη μας πετούν πάνω από τις πρωτεύουσες του κόσμου, ακόμα και τις νύχτες...» Πριν συνεχί­σει, πήρε βαθιά ανάσα. «Θέλω να πω ότι, αν οι δορυφόροι και τα σκάφη μας εξέπεμπαν ένα ισχυρό δίκτυο παλμών από την ιονόσφαι­ρα με τη στήριξη του HAARP από τη Γη, θα μπορούσαμε να...»

Αναφερόταν στους υποσυνείδητους παλμούς που εκπέμπονταν από τα κεντρικά της HAARP προς το περιβάλλον κι έφταναν στο αν­θρώπινο υποσυνείδητο. Ένας εύσωμος άντρας που λεγόταν Σεργκέι Βάλισνοφ θέλησε να τον υποστηρίξει.

«Πιστεύω ότι έχετε δίκιο», είπε με έντονη ρωσική προφορά. «Ένα προστατευτικό δίκτυο παλμών ίσως είναι μια καλή λύση. Το προστα­τευτικό κάλυμμα θα μοιάζει με παγκόσμια ασπίδα γύρω από τον πλα­νήτη. Δε θα επιτρέψει να φτάσει η βροχή των φωτονίων κι έτσι το κύ­μα της εναρμόνισης θα αναχαιτιστεί και δε θα καταφέρει να εισέλ­θει στην ανθρώπινη συνείδηση. Μπορούμε επίσης να εντείνουμε την καμπάνια του φόβου για τον Ήλιο».

Εκτός από μέλος των υπηρεσιών πληροφοριών, ο Σεργκέι Βάλι­σνοφ ήταν ειδικός στα διάφορα εσωτερικά και ενεργειακά ρεύματα. Είχε μελετήσει τα πάντα, από την επιστήμη του διαλογισμού ως την ψυχεδελική έκσταση για την επέκταση της συνείδησης με φυτά όπως η αγιαουάσκα και το πεγιότε, τους μυστικούς χορούς των δερβίση­δων και των σουφιστών, ακόμα και τη διέγερση των τσάκρα με ηλε­κτρονικές συσκευές και παλμούς, την κάμερα Κίρλιαν που φωτογρα­φίζει την ανθρώπινη ενέργεια, αλλά και τις επιστημονικές αναλύσεις που πραγματοποιούνταν σε φακίρηδες στην Ινδία, οι οποίοι άντεχαν το σωματικό πόνο μέσα από το διαλογισμό.

Εδώ και αρκετά χρόνια η Μυστική Κυβέρνηση έσπερνε στο πε­ριβάλλον παλμικά δίκτυα με διαφορετικές πολικότητες και επίπεδα για να δημιουργήσει δυσαρμονία και σύγχυση στους ανθρώπους και να επιβάλει υποσυνείδητα την εντολή να ακολουθούν τα κοινωνικά στερεότυπα, τον υλισμό και τον καταναλωτισμό. Αυτό είχε γίνει και μέσα από διαφημιστικά μηνύματα. Για τη Μυστική Κυβέρνηση ο

188 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

σύγχρονος άνθρωπος δεν ήταν παρά ένα ρομπότ με φαινομενική ελευθερία. Ένα μηχάνημα που στο κάτω κάτω είχε συναισθήματα, που πληρωνόταν κι ύστερα ξόδευε το μισθό του σε ό,τι αποφάσιζαν τα μέλη της, ώστε στο τέλος να καταλήξει στις τράπεζες, όπου κυρι­αρχούσε η Μυστική Κυβέρνηση μέσα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το Ομοσπονδιακό Απόθεμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος που έκανε τον πληθυσμό να πιστεύει ότι ήταν ελεύθερος, ενώ στην πραγματικότητα ζούσε κάτω από μια μισθωτή σκλαβιά.

Προέτρεπαν το σύγχρονο άνθρωπο, χωρίς εκείνος να το συνειδη­τοποιεί, να σκέφτεται, να πιστεύει, να αγοράζει προϊόντα και να λα­χταρά ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής υπό την επιτήρηση των ηγετών. Επιδίωκαν να τον έχουν απασχολημένο με το πώς θα κάνει ένα τα­ξίδι, πώς θα πληρώσει το δάνειό του, θα δουλέψει, θα παίξει και θα ψυχαγωγηθεί για να μην κοιτάζει ούτε μέσα στον εαυτό του ούτε προς τα αστέρια.

Ο κόσμος σάστιζε με τους παλμούς, γιατί επηρέαζαν κυρίως την εγκεφαλική μάζα και τα διάφορα ενεργειακά κέντρα του σώματος, τα τσάκρα. Αυτό ήταν ένα κεντρικό κομμάτι ελέγχου για την οργά­νωση. Η πλειονότητα του πληθυσμού δεν το μάθαινε ποτέ αυτό, πα­ρότι το ανέφεραν πολλές ιστοσελίδες και ντοκιμαντέρ στο διαδίκτυο, όπως το βραβευμένο Zeitgeist, το έργο ερευνητών όπως ο Τζέσι Βε­ντούρα, ένας πρώην πεζοναύτης που παρουσίαζε ένα κομμάτι της συνωμοσίας σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα στο διαδίκτυο, ή οι δια­λέξεις του πανέξυπνου Άγγλου Ντέιβιντ Άικ.

Πρόθεση των μελών της Μυστικής Κυβέρνησης ήταν να χρησι­μοποιεί ο άνθρωπος μόνο ένα ελάχιστο μέρος της δυνητικής του ικα­νότητας, ενώ το υπόλοιπο θα συνέχιζε να κοιμάται. Σε άλλα επίπε­δα, αυτό εξυπηρετούσε τη στρέβλωση και τη μείωση του τακτικού παλμού του σύμπαντος. Στόχος τους ήταν να μην αφήσουν καμία εξωγήινη ζωή ή ευφυΐα να έρθει σε επαφή με τη Γη λόγω της σύ­γκρουσης μιας τόσο χαμηλής συχνότητας.

Η Μυστική Κυβέρνηση απέκρυπτε τις αποδείξεις αρκετών συνα­ντήσεων με διαστατικά όντα από άλλες, υψηλότερες συχνότητες, που δε θα μπορούσαν να παρεμβάλλονται με τη Γη αν βλάπτονταν τα

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 189

ενεργειακά τους συστήματα λόγω της σύγκρουσης με μια μεγαλύτε­ρη τρισδιάστατη πυκνότητα.

«Κύριοι, η καλύτερη λύση, κατά τη γνώμη μου, είναι να βάλουμε σε λειτουργία το μυστικό σχέδιο», επέμεινε ο Εγκέφαλος, «όμως πι­στεύω ότι πρέπει να ακούσουμε τις προτάσεις και των λοιπών μελών. Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν. Πρέπει να γίνει ψηφοφορία».

Με αυτά τα λόγια ο Ουάσινγκτον έφτιαξε τον κόμπο της γραβά­τας του και περίμενε. Ήξερε ότι κάποια μέλη εκείνης της ελίτ έτει­ναν περισσότερο προς τις έλλογες αποφάσεις, γιατί αντιμετώπιζαν με δυσπιστία τις προφητείες. Άλλοι, αντίθετα, τις εκλάμβαναν ως αληθινές, γι’ αυτό υπέθεταν ότι εγκυμονούσαν κινδύνους.

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το προσωπικό του τηλέφωνο. Είχε δώ­σει εντολή να μην τον ενοχλήσουν εκτός και αν επρόκειτο για ζήτη­μα ζωής και θανάτου. Η φωνή του γραμματέα του έμοιαζε με βουη­τό μέλισσας. Ο Εγκέφαλος σήκωσε το τηλέφωνο κακοδιάθετος.

«Τι έγινε; Δε σου είπα ότι...» Ο γραμματέας του τον διέκοψε απότομα. Το πρόσωπο του Στιούαρτ Ουάσινγκτον άλλαξε χρώμα απότομα.

Σε πέντε δευτερόλεπτα το εξοργισμένο κόκκινο έδωσε τη θέση του στο πελιδνό χρώμα ενός πτώματος. Αισθάνθηκε μια απότομη μετα­βολή στην επιδερμίδα του και η θερμοκρασία του κορμιού του άλ­λαξε. Ένιωσε κρύο και ζέστη μαζί. Το στόμα του στέγνωσε.

«Είσαι σίγουρος;» ρώτησε. Με γουρλωμένα μάτια άκουσε ως το τέλος τα λόγια του συνομι­

λητή του και έκλεισε το τηλέφωνο. «Κύριοι», είπε με ραγισμένη φωνή, «έχουμε να αντιμετωπίσουμε

ένα μεγαλύτερο πρόβλημα». Ανάμεσα στα μέλη της Μυστικής Κυβέρνησης επικράτησε μια

αμήχανη σιωπή. «Τι συνέβη;» ρώτησε ο Τζάκσον περίεργος. «Ο γραμματέας μου με πληροφόρησε ότι του παρέδωσαν μια

επείγουσα αναφορά από τα κεντρικά μας στο Κολοράντο και ότι... είδαν...»

Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη. «Μιλήστε, για το Θεό!»

190 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Ουάσινγκτον ανάσαινε με δυσκολία. «Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι η Γη απειλείται από μια περίεργη

μάζα. Πιστεύουν ότι το φωτεινό σημείο που βλέπουν είναι στην πραγ­ματικότητα ένας τεράστιος αστεροειδής που έρχεται ίσια προς τα εδώ».

35

ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΕΡΑ ήταν μία από τις χειρότερες για τον καρδινάλιο Ρα­ούλ Τους. Τη νύχτα δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί. Ήταν ανήσυχος και εξαντλημένος. Η μεγάλη του ανησυχία οφειλόταν στο ότι έχανε δύναμη. Δύναμη στους κόλπους της Εκκλησίας και της Μυστικής Κυ­βέρνησης. Ήθελε να μάθει τι έκανε ο αρχηγός Βίκτορ Σοπένσκι στο ταξίδι του στο Λονδίνο. Έπαιζε ένα σημαντικό χαρτί με εκείνη την κί­νηση. Ο καρδινάλιος είχε εντολές να είναι παρών στο Βατικανό μαζί με άλλους ηγέτες κι ένιωθε φυλακισμένος. Το μυαλό του δεν έπαυε να επινοεί στρατηγικές και να εξετάζει πιθανότητες. Ήξερε ότι ο Αχιλ­λέας Ευαγγέλου είχε εκείνο που χρειαζόταν. Η Κουκουβάγια το είχε επιβεβαιώσει μπαίνοντας κρυφά στις έρευνες του αρχαιολόγου.

Ο Τους θα έφτανε πολύ κοντά στην εκπλήρωση του στόχου του αν ο Σοπένσκι αιχμαλώτιζε την Αλεξία. Ο καρδινάλιος έπρεπε να κά­νει αυτό ακριβώς που απεχθανόταν: να περιμένει. Ήταν άνθρωπος ανυπόμονος, αγχωτικός και ντετερμινιστής. Όλα έπρεπε να γίνονται όπως ήθελε εκείνος και μάλιστα σύντομα. Χρειαζόταν να πάρει στα χέρια του εκείνη την πανίσχυρη ανακάλυψη, όχι μόνο να γνωρίζει την ύπαρξή της.

Όλος ο κόσμος το ψάχνει εδώ και αιώνες. Πρέπει να γίνει δικό μου, σκεφτόταν.

Άρχισε να κόβει βόλτες σαν φυλακισμένη τίγρη στο άνετο αλλά λιτό δωμάτιό του. Το κρεβάτι ήταν μεγάλο και βολικό, από σκαλιστή δρυ, με ένα μικρό σταυρό πάνω από το προσκέφαλο και μια Βίβλο στο κομοδίνο. Υπήρχε επίσης και μια βιβλιοθήκη με πάνω από χί­λια βιβλία, τα οποία ο καρδινάλιος είχε συμβουλευτεί λεπτομερώς κατά καιρούς.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 191

Άνοιξε τη Βίβλο και ανέτρεξε στη Γένεση, στην Αποκάλυψη και στις προφητείες που αναφέρονταν εκεί. Ένιωσε ανήμπορος. Δεν ήταν δυνατό να χαλάσουν τα σχέδιά του οι προφητείες μερικών Ιν­διάνων της προκολομβιανής εποχής. Έπρεπε να βρει κάποιο λάθος. Μέσα του, μια πλευρά του πίστευε ότι όλα εκείνα δεν ήταν παρά μύ­θοι, μια άλλη όμως, πολύ δυνατή, αισθανόταν φόβο για το άγνωστο. Εκείνο το δειλινό είχε βγάλει την επίσημη αμφίεση που βάραινε τη συνείδησή του και είχε φορέσει την κομψή, σοβαρή γκρενά ρόμπα του από μετάξι. Από την ανυπομονησία του κάπνισε τρία τσιγάρα με άρωμα μέντας μέσα σε μισή ώρα.

Κάπου κάπου άγγιζε το χρυσό δαχτυλίδι στο μεσαίο δάχτυλο του δεξιού του χεριού, λες κι εκείνη η κίνηση μπορούσε να του δώσει πί­σω τη δύναμή του.

Σκέψου όπως ο Μάγος. Πρέπει να βρεις κάποια λύση στο πρό­βλημα. Γιατί δεν έχω λάβει νέα ούτε από το Κοράκι ούτε από την Κουκουβάγια; Τι να γίνεται άραγε με τον αρχαιολόγο; ρωτούσε τον εαυτό του. Μέσα του άρχισε να γεννιέται μια ανάφλεξη. Θα τους κα­λέσω αμέσως. Πρέπει να δράσω πριν να είναι πολύ αργά. Πού να εί­ναι ο γραμματέας μου; σκέφτηκε ενώ πήγαινε στο μπάνιο.

Ένιωσε ξανά την απελπισία που τον είχε αναγκάσει προηγουμέ­νως να πάρει μερικά ηρεμηστικά, να τον πλησιάζει σαν πληγωμένο θηρίο. Εκείνα τα χάπια τον ηρέμησαν. Τώρα όμως χρειαζόταν δύνα­μη, εξυπνάδα και πονηριά. Οι φωνές στο μυαλό του έμοιαζαν με ηφαί­στειο που εκρήγνυται, σαν το ανήσυχο φτερούγισμα ενός δαίμονα.

Έκλεισε τα μάτια και ανάσανε τον αέρα που έμπαινε από το πα­ράθυρο. Είχε ανάγκη να παραλύσει για μερικά λεπτά κάθε πνευμα­τική δραστηριότητα. Εκείνη τη στιγμή ο Ραούλ Τους ένιωσε μια ισο­πεδωτική μοναξιά. Μια άβυσσο μέσα του.

Για να μιλήσω με τον πάπα και τους ανθρώπους της οργάνωσης, πρέπει πρώτα να διαπιστώσω πώς είναι ο αρχαιολόγος, τι συμβαί­νει... Αν θέλω να κερδίσω αυτή τη μάχη, έχω μπροστά μου πολλή δουλειά, είπε στον εαυτό του.

Κρέμασε στο λαιμό το βαρύ σταυρό που έφτανε ως το στομάχι του, αν και ο σβέρκος του πονούσε όλο και περισσότερο. Η πρώτη κίνηση θα ήταν να βρει την ανακάλυψη του Ευαγγέλου για να την

192 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

κάνει κτήμα του. Με εκείνη την κίνηση μαεστρίας θα αποκτούσε πο­λύ μεγαλύτερη δύναμη, γιατί θα κατέστρεφε τις αποδείξεις του ψεύ­δους και της λογοκλοπής της Εκκλησίας σχετικά με τη βιβλική εξή­γηση της ιστορίας του Αδάμ και της Εύας.

Είχε κάνει κάτι παρόμοιο πριν από χρόνια, όταν ένας Παλαιστί­νιος αρχαιολόγος βρήκε μερικές παράξενες πλάκες των Σουμερίων, με ηλικία που ξεπερνούσε τα δέκα χιλιάδες χρόνια, οι οποίες παρου­σίαζαν μια διαφορετική υπόθεση από την ευρέως αποδεκτή σχετικά με την προέλευση του ανθρώπου στη Γη.

Θα μπορούσε να γίνει ο ίδιος το μεγάλο αφεντικό. Θα έβγαινε ωφελημένος και από τις δύο πλευρές. Το ψέμα θα παρέμενε άθικτο, θα αποκτούσε μια νέα δύναμη και θα τα είχε καταφέρει όλα εκεί­νος.

Έπαιζε το καλύτερο χαρτί του και ήταν έτοιμος για όλα. Με εκείνη τη σκέψη προσπάθησε να κοιμηθεί.

36

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΙ στη Σαντορίνη ο Αδάμ Ρούσος σηκώθηκε με το χάραμα, όταν οι πρώτες αχτίδες του Ήλιου έμπαιναν από το παρά­θυρο. Τον πονούσε λίγο η πλάτη, γιατί είχε κοιμηθεί σε ένα αυτοσχέ­διο κρεβάτι. Έκανε ένα ντους και, επειδή δεν είχε τα πράγματά του, φόρεσε τα ίδια ρούχα. Ενώ ντυνόταν, είδε με την άκρη του ματιού του την Αλεξία να ανακλαδίζεται. Ο Έντουαρντ κοιμόταν σε έναν κα­ναπέ εκεί κοντά.

«Καλημέρα», είπε εκείνη με την απαλή φωνή της. «Καλημέρα», απάντησε ο Αδάμ σχεδόν ψιθυριστά. «Ξύπνησα με

τη σκέψη να πάω σήμερα το πρωί στο Λονδίνο. Είναι καλύτερα να μείνεις εδώ με τον Έντουαρντ για να δείτε μήπως βρείτε κάτι μέσα στους φακέλους και στα έγγραφα. Υπάρχει μια πτήση στις 9:45».

«Θα έρθω μαζί σου», είπε η Αλεξία προσπαθώντας να ξυπνήσει το μυαλό της τόσο νωρίς.

Ο Αδάμ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Είναι καλύτερα να πάω μόνος. Αν ο Κρούγκερ ξέρει κάτι, θα σου

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 193

τηλεφωνήσω αμέσως. Εσύ είναι καλύτερα να μείνεις εδώ σε περίπτω­ση που βρεις κάτι. Χθες φτάσαμε αργά και ήμαστε κουρασμένοι. Δεν καταφέραμε να βρούμε τίποτα. Γνωρίζεις το εργαστήριο του πατέ­ρα σου καλύτερα από μένα. Έτσι, θα έχουμε διπλάσιες πιθανότητες να εντοπίσουμε κάποιο ίχνος».

Η Αλεξία σκέφτηκε ότι το επιχείρημα του Αδάμ ήταν σωστό, αλ­λά δεν της άρεσε καθόλου η ιδέα να χωριστούν.

«Σύμφωνοι, πιστεύω κι εγώ ότι είναι καλύτερα έτσι», είπε και ανα­κάθισε στο κρεβάτι του πατέρα της. Έπιασε ένα λευκό πουκάμισο από την ντουλάπα και το φόρεσε. Τα ανάστατα μαλλιά της την έκα­ναν να δείχνει πολύ αισθησιακή.

Συνόδευσε το σεξολόγο μέχρι την πόρτα. «Άκουσέ με, Αδάμ. Θα σου δώσω τη διεύθυνση του σπιτιού μου

και το τηλέφωνο του καλύτερου φίλου μου. Λέγεται Χαθίντο Ουρκί­χο και είναι συνάδελφός μου στη μη κερδοσκοπική οργάνωση που δουλεύω. Έχει κλειδιά από το σπίτι μου και μάλιστα μου υποσχέθη­κε ότι θα πήγαινε τακτικά για να ταΐζει τη γάτα μου και να ποτίζει τα λουλούδια».

Εκείνος πήρε το χαρτί με τη διεύθυνση και το τηλέφωνο και το έβαλε στη δεξιά τσέπη.

«Αν χρειαστεί να μείνεις μέρες, κοιμήσου εκεί. Ο Χαθίντο θα σου δώσει τα κλειδιά».

Ο Αδάμ κράτησε τα χέρια της και την ηρέμησε. «Θα δούμε τι θα μου πει ο Κρούγκερ και ύστερα θα αποφασίσου­

με». «Αδάμ... εγώ...» Δεν πρόλαβαν να μιλήσουν καθόλου για την προσωπική τους ζωή.

Δεν είπαν τίποτε δικό τους και δε θυμήθηκαν τις μέρες των εφηβι­κών τους χρόνων. Τώρα η Αλεξία ένιωθε ένα ρεύμα να την ενώνει με εκείνο τον άντρα που γνώριζε από παιδί και είχε βρεθεί στο πλάι της μέσα σε εκείνη τη φρικτή ιστορία.

«Θέλω να σε ευχαριστήσω για όσα κάνεις. Να προσέχεις πολύ». Τα μάτια της καρφώθηκαν στα δικά του και είπαν εκείνα που δεν μπορούσαν να εκφράσουν τα λόγια.

«Κι εσύ, Αλεξία. Να προσέχεις πολύ».

194 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Αδάμ ήθελε να την αγκαλιάσει. Εκείνη τον πρόλαβε. Ενώθη­καν σε μια ζεστή, έντονη αγκαλιά, που είχε τόση δύναμη και ενότη­τα όση οι ρίζες της βελανιδιάς με τη γη.

«Οι αποχαιρετισμοί είναι το προανάκρουσμα μελλοντικών συνα­ντήσεων και οι συναντήσεις ο προθάλαμος μελλοντικών αποχαιρετι­σμών». Ο Αδάμ θυμήθηκε τα λόγια που είχε διαβάσει κάπου.

Την επόμενη στιγμή φώναξε σαν να είχε δεχτεί ηλεκτρική εκκέ­νωση. «Α! Τι είναι αυτό;»

«Το στήθος μου», απάντησε εκείνη. «Είναι ο χαλαζίας». «Για το Θεό! Τι έχει; Είναι πολύ ζεστό. Ένιωσα μια εκκένωση

ενέργειας». Εκείνη ανασήκωσε τους ώμους. «Δεν ξέρω», απάντησε έκπληκτη. «Αυτό συμβαίνει από τότε που

άρχισαν όλα αυτά. Μάλιστα, χθες το βράδυ είδα περίεργα όνειρα...» Αποχαιρετίστηκαν μπερδεύοντας τα κορμιά και την ενέργειά τους

σε εκείνη την αγκαλιά. Πιο πέρα ο Έντουαρντ τους κοιτούσε σιωπη­λός με την άκρη του ματιού και σκεφτόταν ότι έπρεπε να βρει ένα καινούριο τηλέφωνο.

37

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ο Αχιλλέας ξύπνησε δεμένος χειροπόδαρα, εξαντλη­μένος και χωρίς ενέργεια. Ο πόνος στην πλάτη του ήταν ανυπόφο­ρος.

Πρέπει να του δώσω κάτι να φάει και να πιει, δεν πρέπει να πε­θάνει, σκέφτηκε ο Κλοντ Βιλαμιτρέ μόλις ξύπνησε.

Ο Γάλλος είχε κοιμηθεί σε έναν παλιό καναπέ εκεί κοντά, αλλά είχε ξυπνήσει αρκετές φορές τη νύχτα από φόβο μήπως δραπετεύ­σει ο αρχαιολόγος. Παρόλο που τον είχε δεμένο γερά και δεν μπο­ρούσε να πάει πουθενά, το μυαλό του Βιλαμιτρέ ήταν αιχμάλωτο των φόβων του. Διακυβεύονταν πολλά κι ένιωθε σημαντικός, γιατί του εί­χαν αναθέσει να φυλά τον αρχαιολόγο. Είχε καθήκον να τον κρατή­σει στη ζωή.

Δυσκολεύτηκε να τεντώσει το καμπουριασμένο κορμί του στον

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 195

καναπέ, λες και η άχαρη φιγούρα του είχε αόρατα γαμψώνυχα που δεν τον άφηναν να κουνηθεί. Με τα ίδια ρούχα που είχε βάλει πριν από μέρες πήγε στο μπάνιο. Επέστρεψε γρήγορα γιατί ήθελε μόνο να ουρήσει, χωρίς να πλυθεί. Όταν γύρισε, διαπίστωσε ότι ο αρχαι­ολόγος ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση.

«Θα σας αφήσω να φάτε και να πιείτε κάτι, αλλά σας προειδο­ποιώ ότι με την πρώτη παράξενη κίνηση θα σας πυροβολήσω», είπε σημαδεύοντάς τον με το πιστόλι.

Ο Αχιλλέας δεν είπε λέξη. Ήταν κουρασμένος και σαστισμένος. Ο Βιλαμιτρέ έβαλε στο τραπέζι ένα μπουκάλι νερό κι ένα ποτήρι μα­ζί με μερικά ψωμάκια, φρούτα, μια κονσέρβα τόνο, μερικά τυριά και μια δυο σπανακόπιτες που ήταν εκεί από μέρες.

«Να με συγχωρείτε, κύριε καθηγητή. Σίγουρα δεν είναι η καλή ελληνική κουζίνα στην οποία είμαι σίγουρος ότι έχετε συνηθίσει, αλ­λά πρέπει να φάτε κάτι», είπε σαρκαστικά.

Ο Αχιλλέας παρέμενε σιωπηλός, με το κεφάλι σκυφτό. Ο πόνος στο σβέρκο του ήταν ανυπόφορος.

«Θα σας λύσω το ένα χέρι για να μπορέσετε να φάτε, όμως το άλ­λο θα παραμείνει δεμένο στην καρέκλα. Σας ξαναλέω, μια λάθος κί­νηση και... καπούτ». Πέρασε το δάχτυλο κάτω από το λαιμό, σαν να του έκοβε το κεφάλι.

Έλυσε τα σχοινιά που κρατούσαν δεμένο το δεξί χέρι του αρχαι­ολόγου και άφησε δεμένο το αριστερό.

«Ωραία. Περάστε στο τραπέζι», είπε κάνοντάς του νόημα να φάει και να πιει.

Ο Αχιλλέας δεν μπορούσε παρά να φάει κάτι. «Ορίστε», είπε ξανά ο Βιλαμιτρέ και έβγαλε από την τσέπη του

παντελονιού του μια δυο ασπιρίνες. Παρά τα χρόνια του ο Αχιλλέας ήταν δυνατός άνθρωπος. Είχε μια

ζωντάνια που οφειλόταν τόσο στην κράση όσο και στο χαρακτήρα του. Μέσα του έσφυζε από ζωή. Ένιωθε σαν μικρό παιδί. Ονειρευόταν, έκανε τη δουλειά που του άρεσε, ακολουθούσε το πεπρωμένο του.

Έφαγε ένα μήλο, μερικά σταφύλια και μια μπανάνα και ήπιε αρ­κετό νερό. Λίγα λεπτά αργότερα κατάφερε να αρθρώσει μερικές λέ­ξεις.

196 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Σε παρακαλώ, λύσε μου το χέρι, πρέπει να κυκλοφορήσει το αί­μα».

Ο Γάλλος μόρφασε δυσαρεστημένος. «D’ accord». Ο Αχιλλέας έμεινε στραμμένος προς τον τοίχο. Ο Βιλαμιτρέ δεν

τον άφηνε να γυρίσει προς το μέρος του για να μη δει το πρόσωπό του. Ο αρχαιολόγος άδραξε την ευκαιρία για να ξεκουράσει τα μά­τια του, που ήταν κατακόκκινα από το φως, γιατί τώρα η δυνατή λά­μπα δεν ήταν αναμμένη πάνω του. Ο αδύνατος Γάλλος ήταν καθι­σμένος στον καναπέ και τον κοιτούσε από πίσω.

Ο Αχιλλέας έβγαλε έναν αναπάντεχο ψίθυρο. «Πόσο σε πληρώνουν;» «Αυτό δεν είναι δική σας δουλειά». «Είσαι υπνωτισμένος». «Τι πράγμα;» ρώτησε ο Βιλαμιτρέ έκπληκτος. «Είπα, είσαι υπνωτισμένος». Ο αρχαιολόγος είχε ανακτήσει λίγες

δυνάμεις. «Τι θέλετε να πείτε;» «Εσύ και η οργάνωσή σου. Δεν είσαι παρά ένας σκλάβος του μη­

χανισμού». Ο Γάλλος δεν καταλάβαινε τα λόγια του καθηγητή, ούτε το λόγο

για τον οποίο του έλεγε όλα εκείνα. «Εγώ εκτελώ εντολές. Και με πληρώνουν πολύ καλά γι’ αυτό». «Σε κινεί το χρήμα. Ζεις σε μια ψευδαίσθηση. Είσαι απόλυτα αντι­

καταστάσιμος». Όταν άκουσε αυτά τα λόγια, ο Βιλαμιτρέ ανακάθισε. «Και λες ότι δουλεύεις γιατί θέλεις να βγάλεις χρήματα. Τι θα τα

κάνεις;» «Αυτό είναι δική μου δουλειά. Μην ανακατεύεστε εκεί που δε σας

σπέρνουν». Ο Αχιλλέας δεν έδωσε σημασία σε εκείνα τα λόγια. «Βγάζεις λεφτά για να τα ξοδέψεις ύστερα σε τσιγάρα, πουτάνες

και φαγητό. Εγώ μπορώ να σου δώσω τα διπλάσια απ’ όσα σε πλη­ρώνουν εκείνοι».

Ο Ευαγγέλου έπαιζε το χαρτί της δωροδοκίας. Ο Γάλλος δεν ήταν

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 197

άνθρωπος των ιδανικών. Εκείνα τα λόγια τον ξύπνησαν τελείως. «Σε λίγο καιρό θα αγοράσω σπίτι», είπε ο Βιλαμιτρέ και άναψε

το πρώτο τσιγάρο της μέρας χωρίς να έχει φάει. «Σπίτι; Ωραία!» φώναξε ο Ευαγγέλου σαρκαστικά. «Θα νιώσεις

ιδιοκτήτης ενός μέρους που σύντομα δε θα είναι δικό σου». «Τι πράγμα;» «Πολύ σύντομα η Γη θα γίνει κληρονομιά όλων μας». «Τι είναι αυτά που λέτε;» «Εγώ απλώς σε πληροφορώ». «Με πληροφορείτε; Για ποιο πράγμα;» Ο Αχιλλέας ανάσανε με δυσκολία. Δυσανασχέτησε και τον έπια­

σε ξερός βήχας. Ένας από τους πνεύμονές του πονούσε πολύ. Υπέ­φερε. Αν όμως επρόκειτο να πεθάνει, πρώτα θα έλεγε όλα όσα ήθε­λε.

«Εσύ, όπως και πολλοί άλλοι, ζεις μια ζωή υπνωτισμένη. Δουλεύεις, συχνά σε μια δουλειά που δε σου αρέσει, τρως, ξοδεύεις τα χρήμα­τά σου, ονειρεύεσαι να αγοράσεις ένα σπίτι, να βρεις ένα σύντροφο που να σε κάνει ευτυχισμένο και τα λοιπά. Όλα αυτά είναι μια ψευ­δαίσθηση. Δεν έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί βρίσκεσαι στη ζωή; Τι κάνεις εδώ; Ποια είναι η αποστολή σου; Τι υπάρχει πέρα από τη μύ­τη σου, στο σύμπαν;»

Εκείνα τα λόγια σάστισαν τον Γάλλο. «Βλέπω ότι έχετε πιάσει τη φιλοσοφία», αποκρίθηκε χωρίς μεγά­

λο ενδιαφέρον. «Μαζί σου;» Ο Αχιλλέας στράφηκε προς τα πίσω, αν και δεν μπο­

ρούσε να δει το πρόσωπο του Βιλαμιτρέ. «Η φιλοσοφία είναι για τους ευφυείς».

«Μην παρακάνετε τον έξυπνο, καθηγητή». Ο Γάλλος χτύπησε τον Ευαγγέλου στην πλάτη με ένα μπαστού­

νι. «Τελειώστε το φαγητό και κρατήστε τα μάτια στον τοίχο, αλλιώς

θα ξαναστρέψω τη λάμπα στο πρόσωπό σας». Ο Αχιλλέας ανακάθισε αργά. Το κορμί του πονούσε περισσότε­

ρο. «Δε μου απάντησες».

198 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Τι στο διάβολο θέλετε να σας απαντήσω; Προσπαθείτε να με δωροδοκήσετε; Να με μορφώσετε;»

«Ποια είναι η διαφορά σου από τα ζώα; Κι εκείνα θέλουν να επι­βιώσουν με την τροφή, τη συνουσία και την αναζήτηση ενός μέρους για να μείνουν».

«Πού το πάτε, καθηγητή; Πόσα χρήματα μπορείτε να μου προ­σφέρετε; Μήπως θα με σώσετε και από το θάνατο;» Ο Γάλλος γέλα­σε ξερά κι έπειτα άρχισε να βήχει.

«Το θάνατό σου θα τον αναλάβει το τσιγάρο». «Όλοι θα πεθάνουμε κάποτε». «Ναι, σε αυτό έχεις δίκιο. Ωστόσο είναι άλλο πράγμα να πεθάνει

κάποιος που είναι ζωντανός και άλλο να τον βρει ο θάνατος κοιμι­σμένο και προγραμματισμένο. Είναι πολύ μεγάλη η διαφορά ανάμε­σα στο να πεθάνεις κάνοντας αυτό για το οποίο ήρθες στον κόσμο και στο να χάνεις τον καιρό σου σπέρνοντας το σπόρο σου στην άσφαλτο».

«Το σπόρο μου; Ποιο σπόρο;» Η φωνή του Γάλλου φανέρωνε την ενόχλησή του. Δεν καταλάβαινε τα λόγια του αρχαιολόγου.

«Το σπόρο σου, γαλλόπουλο, τα όνειρά σου. Φαντάζομαι ότι, όταν ήσουν μικρός, σε ρωτούσαν τι ήθελες να γίνεις μεγαλώνοντας. Πραγ­ματοποίησες το όνειρό σου;»

Ο άγαρμπος Βιλαμιτρέ θυμήθηκε άξαφνα τα παιδικά του χρό­νια, σαν να τα έβλεπε μπροστά του σε ταινία. Η παιδική του ηλικία δεν ήταν ευτυχισμένη. Η δική του ταινία ήταν ασπρόμαυρη. Όταν ήταν μικρός, ήθελε πάντα να γίνει τραγουδιστής, σαν το είδωλο και συμπατριώτη του, τον Σαρλ Αζναβούρ.

Σώπασε σκεπτικός. «Αν δεν πραγματοποιήσεις τα όνειρα που είχες όταν ήσουν παι­

δί, δε θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος ούτε ελεύθερος. Θα ζεις προγραμ­ματισμένος από την κοινωνία. Θα κάνεις ό,τι σου λένε οι άλλοι».

«La Liberté!» φώναξε αγριεμένος ο Γάλλος. «Είμαι ελεύθερος!» Εξοργισμένος άρχισε να χτυπά τον Ευαγγέλου ξανά και ξανά, όλο

και πιο δυνατά. Ένα ρυάκι αίμα άρχισε να τρέχει στην πληγωμένη πλά­τη του αρχαιολόγου, που έπεσε μπρούμυτα ακίνητος και νικημένος.

Σιωπή.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 199

Ο Αχιλλέας έβγαλε ένα βογκητό, γύρισε ανάσκελα με δυσκολία στο πάτωμα και έπειτα από αρκετά λεπτά συνέχισε να μιλά.

«Δεν είσαι ελεύθερος...» ψιθύρισε φέρνοντας το χέρι στο αιμό­φυρτο πρόσωπό του. «Έχεις στρέψει την υπαρξιακή σου τάση για φυγή στην τηλεόραση, στο ποτό και στο τσιγάρο. Ξέρεις ότι οι πε­ρισσότεροι άνθρωποι περνούν τέσσερις ώρες τη μέρα μπροστά στην τηλεόραση;»

Ο Βιλαμιτρέ ανασήκωσε τους ώμους και μόρφασε δυσαρεστημέ­νος.

«Δεν πάτε στο διάβολο, καθηγητή; Τι σχέση έχει αυτό;» «Είναι ένας τρόπος να δραπετεύει κανείς από το προσωπικό του

πεπρωμένο. Είναι πιο εύκολο και λιγότερο ριψοκίνδυνο να ζεις τη ζωή κάποιου άλλου. Μάλιστα, αν προσθέσεις...» Ο Αχιλλέας έκλεισε τα μάτια για να λογαριάσει στο μυαλό του. «Τέσσερις ώρες τη μέρα, δύο μήνες...»

Στα μάτια του Γάλλου εμφανίστηκε μια κακόβουλη έκφραση. Ο καθηγητής είχε καταφέρει να τον εξοργίσει, να τον ανησυχήσει. Δεν ήταν καλή ιδέα να του δώσει να φάει.

«Δύο μήνες», επανέλαβε ο αρχαιολόγος, «δύο μήνες το χρόνο μπροστά στην τηλεόραση. Αν τους προσθέσουμε στις ώρες που κοι­μάσαι... μας κάνουν περίπου εκατόν είκοσι μέρες... Με τον ύπνο και την τηλεόραση φτάνεις τις εκατόν ογδόντα μέρες. Σου μένει ο άλλος μισός χρόνος για να νιώθεις ελεύθερος...»

«Με βγάζετε από τα ρούχα μου! Σας είπα ότι είμαι ελεύθερος!» «Κάνεις λάθος. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που ακολουθεί τα

όνειρά του». «Ποιο πεπρωμένο; Ποια όνειρα; Τι είναι αυτά που λέτε; Εγώ δου­

λεύω όπως όλοι οι άλλοι και βγάζω τα χρήματά μου. Ύστερα κάνω ό,τι θέλω».

«Τα χρήματα δε σου δίνουν όλη τη δύναμη». «Α, ναι; Και τι θα μου δώσει τη δύναμη; Η ανακάλυψη κανενός

μνημείου; Λέτε να αρχίσω να σκάβω μήπως ανακαλύψω το θησαυρό κάποιου αρχαίου πολιτισμού; Τι, λοιπόν; Απαντήστε μου, καθηγη­τή!» Ο Αχιλλέας είχε καταφέρει να εξοργίσει περισσότερο τον Βιλα­μιτρέ.

200 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Η οργή είναι σημάδι φόβου. Εκείνο που θα σου δώσει πραγμα­τική δύναμη είναι η επίγνωση του εαυτού σου, η αίσθηση ότι έχεις μια αθάνατη ψυχή. Δε βρίσκεσαι εδώ με την ελεύθερη βούλησή σου. Απλώς λαμβάνεις εντολές. Δεν είσαι παρά ένα γρανάζι σε ένα μεγά­λο μηχανισμό. Κι όταν το γρανάζι σπάει, το πετούν και παίρνουν άλ­λο. Είσαι αναλώσιμος. Εγώ μπορώ να σου δώσω τα διπλάσια χρήμα­τα, αν αυτό είναι το μόνο που σε ενδιαφέρει».

Το πρόσωπο του Γάλλου, σκεπτικό τώρα πια, φανέρωνε παραί­τηση αλλά και αποτυχία και φιλοδοξία.

«Σε έχει προγραμματίσει η κοινωνία για να κάνεις αυτό που σου υποδεικνύουν εκείνοι. Αυτό είναι χειρότερο γιατί, εκτός των άλλων, πρέπει να δίνεις αναφορά στα αφεντικά σου σε κάποια οργάνωση που δε γνωρίζεις καν τα μέλη της».

Στο σημείο αυτό ο Βιλαμιτρέ αναγνώρισε ότι ο Ευαγγέλου είχε δίκιο. Πάντα λάμβανε τις αμοιβές του από άτομα που δε γνώριζε.

«Τότε, λοιπόν, κάντε μου μια προσφορά. Τι μου προτείνετε;» Η φωνή του έδειχνε σκεπτικισμό και ειρωνεία.

«Δε μπορείς να κάνεις πολλά, είσαι σαν μια τερματική ασθέ­νεια».

«Τερματική ασθένεια; Δηλαδή;» «Δηλαδή, γαλλόπουλο, δεν έχεις γιατρειά», αποκρίθηκε ο Αχιλ­

λέας και κρατήθηκε για να μην ξεσπάσει σε γέλια. Εξεπλάγη και ο ίδιος γιατί κατάφερνε να κάνει αστεία εκείνη τη γεμάτη ένταση στιγ­μή.

Ο Γάλλος παραδόθηκε στην οργή. Άρχισε να χτυπά τον αρχαιο­λόγο ανελέητα, με όλη του τη δύναμη στην πλάτη, στο κεφάλι, στα πόδια... Το πρόσωπο του καθηγητή γέμισε αίμα που ανάβλυζε άφθο­νο από τη μύτη. Ένα εύστοχο χτύπημα στο σβέρκο τον έκανε να λι­ποθυμήσει.

Ο Βιλαμιτρέ ένιωσε περίεργα όταν κατάλαβε ότι τα λόγια που εί­χε ακούσει ήταν επικίνδυνα για εκείνον.

«Ευχαριστώ για τις συμβουλές, καθηγητή», είπε παρατηρώντας το ακίνητο κορμί του Αχιλλέα. «Νομίζω όμως ότι έφτασε η ώρα να σας δέσω και να σας φιμώσω ξανά».

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 201

38

OΤΑΝ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ του Αδάμ απογειωνόταν από τη Σαντορίνη για το Λονδίνο, όπου ο σεξολόγος θα συναντούσε τον Κρούγκερ, ο Σοπένσκι είχε φτάσει στη βρετανική πρωτεύουσα κι ήταν έτοιμος να δράσει. Στο μεταξύ, ο Έντουαρντ Κάσας κατάφερε να βρει καινού­ριο κινητό και έκανε αμέσως την πρώτη κλήση. Τα δευτερόλεπτα που πέρασαν μέχρι να του απαντήσουν του φάνηκαν αιώ νες. Ήταν ανήσυχος και το τικ του είχε ενεργοποιηθεί σαν ελατήριο.

Από το Βατικανό την κλήση απάντησε ο Ραούλ Τους. «Καλημέρα», είπε ο Έντουαρντ ανυπόμονος. «Εγώ είμαι». Η φωνή του καρδινάλιου ακούστηκε σταθερή και αυταρχική. «Πού είσαι; Περίμενα νέα σου! Γιατί εξαφανίστηκες;» ρώτησε

ενώ βασανιζόταν από έναν ανυπόφορο πονοκέφαλο. «Έχω καλά νέα», βιάστηκε να απαντήσει ο Καταλανός. «Δεν μπο­

ρούσα να σε ειδοποιήσω γιατί δεν είχα τηλέφωνο». «Τι νέα; Πού βρίσκεσαι;» Ο Μάγος ένιωσε μια εκκένωση αδρε­

ναλίνης όταν άκουσε τα λόγια εκείνα. Τα χρειαζόταν. «Νομίζω ότι κατάφερα αυτό που ήθελες», αποκρίθηκε ο Έντου­

αρντ με αυταρέσκεια, γιατί ήξερε ότι θα έπαιρνε σε αντάλλαγμα μια δόση εξουσίας.

«Αποκάλυψε κάτι ο Ευαγγέλου; Έθεσες σε λειτουργία το σχέδιο;» Η φωνή του Τους ήταν γεμάτη ανυπομονησία.

«Έθεσα σε λειτουργία κάτι που θα μας οδηγήσει ως εκεί. Βρίσκο­μαι στη Σαντορίνη με την κόρη του αρχαιολόγου».

Τα μάτια του καρδινάλιου άστραψαν. «Τι κάνεις εκεί;» «Με έφερε η ίδια μαζί με ένα φίλο της. Τώρα είναι στο εργαστή­

ριο και ψάχνουν πληροφορίες για την ανακάλυψη του αρχαιολόγου. Ο πατέρας της δεν της φανέρωσε τίποτα», απάντησε ο Καταλανός χωρίς να ανοίγει πολύ το στόμα. Μιλούσε με έναν περίεργο τρόπο, λες και τα σαγόνια του ήταν κολλημένα μεταξύ τους. «Τελικά μπο­ρεί να υπάρχει πεπρωμένο, Ραούλ», είπε η Κουκουβάγια. Στις προ­σωπικές στιγμές τους ήταν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να αποκαλεί τον καρδινάλιο με το κοσμικό του όνομα. Ήξερε πως ο

202 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Τους ήταν ανυπόμονος και ήθελε να επωφεληθεί από το επίτευγμα. «Μην απομακρυνθείς από κοντά της. Δώσε της λίγο χρόνο ακό­

μα μήπως βρει κάτι. Διαφορετικά, θα εκτελέσουμε το σχέδιο». «Εντάξει». «Ο Αχιλλέας θα μιλήσει!» Ο καρδινάλιος είπε εκείνα τα λόγια

γρήγορα, σαν να τα ξερνούσε. Ένιωθε περιχαρής. Τα μάτια του Έντουαρντ άστραψαν.

«Ο φίλος της κόρης του πήγε να συναντήσει ένα γενετιστή στο Λονδίνο. Θα προσπαθήσει να μάθει αν ο αρχαιολόγος άφησε εκεί την ανακάλυψή του».

«Δώσε μου το όνομα και τη διεύθυνση του γενετιστή γρήγορα!» Ο Έντουαρντ του έδωσε τις πληροφορίες στο λεπτό. «Θα κινητοποιήσω περισσότερο κόσμο. Μην εξαφανιστείς ξανά»,

διέταξε ο καρδινάλιος. «Και να με κρατάς ενήμερο ανά πάσα στιγ­μή». Ο Τους ένιωθε ότι είχε μπει ξανά στο παιχνίδι.

Ο Καταλανός βιάστηκε να βρει την Αλεξία.

39

Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ κοιτούσε τα χαρτιά, τους φακέλους και τα αρχεία μπροστά της. Είχε ψάξει κάτω από το γραφείο, πίσω από τα κάδρα, στις πιο ασυνήθιστες γωνιές του εργαστηρίου, αλλά χωρίς επιτυχία. Είχε απελπιστεί. Ένιωθε απογοητευμένη και κουρασμένη. Άξαφνα, ενώ ξανακοιτούσε την ατζέντα του πατέρα της, βρήκε κάτι που τράβηξε την προσοχή της.

Η τελευταία σημείωση του αρχαιολόγου ακύρωνε ένα ραντεβού στον οδοντίατρο. Από κάτω ο Ευαγγέλου είχε γράψει «Αμαλίας 45», ακριβώς μία μέρα πριν από την προγραμματισμένη συνάντησή του με την κόρη του και τον Αδάμ. Η Αλεξία αποφάσισε να τηλεφωνή­σει στο σεξολόγο για να του πει τα νέα. Σε λίγα δευτερόλεπτα ακού­στηκε ο αυτόματος τηλεφωνητής και η γυναίκα άφησε ένα μήνυμα:

Αδάμ, νομίζω ότι βρήκα ένα καινούριο στοιχείο. Τη μέρα που τον απήγαγαν ο πατέρας μου πήγε ή σκόπευε να πάει σε κάποιο μέρος

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 203

στην Αθήνα. Έχω τη διεύθυνση. Την είχε σημειώσει στην ατζέντα του. Θα επιστρέψω στην Αθήνα για να δω τι πήγαινε να κάνει εκεί. Τηλεφώνησέ μου αμέσως μόλις πάρεις το μήνυμα. Η διεύθυνση εί­ναι...

40

Ο ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ μπήκε στο εργαστήριο του αρχαιολόγου σιωπηλός θέλοντας να πιάσει την Αλεξία εξ απροόπτου. Την αναζήτησε σε όλα τα δωμάτια, αλλά δεν υπήρχε ψυχή. Το πρόσωπό του άρχισε να συ­σπάται ξανά. «Σκύλα! Πού χώθηκες;»

Τότε πρόσεξε ότι έλειπε το δεύτερο ζευγάρι κλειδιά. Άρχισε να ψαχουλεύει στο γραφείο και βρήκε την ατζέντα του αρχαιολόγου. Ήταν ανοιχτή στην ημερομηνία της απαγωγής. Είδε το ραντεβού με τον οδοντίατρο και πιο κάτω... τη διεύθυνση στην Αθήνα όπου κρα­τούσαν αιχμάλωτο τον καθηγητή! Έγινε έξω φρενών. Δεν έβλεπε την ώρα να πιάσει την Αλεξία στα χέρια του. Δεν ξέρει τι σημαίνει αυτή η διεύθυνση, σκέφτηκε.

Κοίταξε γύρω του και ανάμεσα στα χαρτιά βρήκε ένα σημείω­μα.

Έντουαρντ, επιστρέφω εσπευσμένα στην Αθήνα. Βρήκα ένα ίχνος του πατέρα μου. Μείνε εδώ. Μπορεί να χρειαστούμε κάτι.

Έγινε κατακόκκινος και τον έλουσε κρύος ιδρώτας. Τηλεφώνη­

σε αμέσως στην τουριστική αστυνομία για να ρωτήσει για τις πτή­σεις και τα δρομολόγια των πλοίων εκείνης της μέρας.

«Παλιοθήλυκο!» φώναξε εξοργισμένος. «Θα φύγει με το πλοίο σε μισή ώρα!»

Δεν μπορούσε να ρισκάρει να της τηλεφωνήσει. Αν του ξέφευγε, ο Τους θα γινόταν έξω φρενών και ο ίδιος θα έχανε το σημαντικό χαρ­τί που θα έπαιζε αιχμαλωτίζοντάς την. Πήρε το πιστόλι που είχε κρυμ­μένο πίσω από μια ντουλάπα και την ατζέντα του αρχαιολόγου και τυφλός από οργή έφυγε για το λιμάνι όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

204 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

41

Ο ΑΔΑΜ προσγειώθηκε στο Λονδίνο μετά το μεσημέρι. Πριν φύγει από το αεροδρόμιο, πλησίασε ένα κιόσκι και διάβασε τα πρωτοσέ­λιδα των κυριότερων εφημερίδων.

Η Γη καταρρέει. Ακατανόητη αλυσίδα σεισμών. Ο Ήλιος αφήνει το σημά-δι του στον πλανήτη μας. Σύσκεψη κορυφής του ΟΗΕ. Η βρετανική κυβέρνη-ση ζητά ψυχραιμία ενώπιον των Ολυμπιακών Αγώνων.

Τα πρωτοσέλιδα ήταν ανησυχητικά. Σχεδόν στο ένα τρίτο του πλανήτη είχαν σημειωθεί ισχυρές σεισμικές δονήσεις. Οι τεκτονικές πλάκες της Βόρειας Αμερικής και της Ωκεανίας είχαν μετακινηθεί. Παρότι υπήρχε ένα ρεύμα γενικευμένου φόβου, οι άνθρωποι είχαν γίνει τόσο αναίσθητοι, ώστε όλα τούς φαίνονταν φυσιολογικά. Εδώ και χρόνια όμως σημειώνονταν κάθε είδους καταστροφές και επι­κρατούσε σύγχυση σε σχέση με το κλίμα, αν και ποτέ τόσο έντονα όσο εκείνη τη στιγμή.

Αν ο Αχιλλέας βρήκε τον τρόπο να ανανεώσει το DNA ή κάτι σχε­τικό με την προέλευση του πρώτου ανθρώπου, ποιο θα είναι το επό­μενο βήμα; Τι θα πρέπει να κάνει; Τι σχέση έχουν αυτά με το σεξ και τις προφητείες των Μάγια; αναρωτήθηκε ο Αδάμ.

Θυμήθηκε το χάρτη με τα σύμβολα και την απεικόνιση του Αδάμ και της Εύας. Μετάνιωσε που τον άφησε στην τσάντα της Αλεξίας. Ένιωθε το μυαλό του φυλακισμένο, λες και τεράστια μεγάφωνα επα­ναλάμβαναν τις σκέψεις του δημιουργώντας μια δυνατή ηχώ μέσα στο κεφάλι του. Σκέφτηκε ότι ο αρχαιολόγος, όπως και πολλοί άν­θρωποι, δε λογάριαζε τις συνέπειες όταν κατακλυζόταν από ενθου­σιασμό και ευτυχία. Ωστόσο, αν όντως ανακάλυψε κάτι τόσο πολύ­τιμο, θα πρέπει να πήρε μέτρα προφύλαξης.

Ο Αδάμ βγήκε από το αεροδρόμιο και πήρε ένα ταξί για το ινστι­τούτο του Γερμανού επιστήμονα. Πολλοί δρόμοι της αγγλικής πρω­τεύουσας είχαν κίνηση, γι’ αυτό ο οδηγός αναγκάστηκε να κάνει μια λίγο πιο μεγάλη διαδρομή.

«Σας παρακαλώ, βιάζομαι». Ο ταξιτζής παρέκαμψε ένα δυο αυτοκίνητα και πήρε μερικές επι­

κίνδυνες στροφές, ώσπου βρήκε έναν πιο άδειο δρόμο για το κέντρο

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 205

του Λονδίνου. Στο ραδιόφωνο έπαιζε η ρυθμική μελωδία του «Staying Alive», της αθάνατης επιτυχίας των Bee Gees. Ο Αδάμ σκέφτηκε ότι και ο ίδιος προσπαθούσε να μείνει ζωντανός μέσα σε εκείνη την μπερδεμένη πλανητική κατάσταση.

Πέρασαν έξω από το Βρετανικό Μουσείο και ο σεξολόγος ανα­στέναξε. Ήξερε ότι εκεί μέσα υπήρχαν έργα και τμήματα της ζωφό­ρου του Παρθενώνα που πριν από πολλά χρόνια αρπάχτηκαν από τα σωθικά του. Έλληνες πολίτες συχνά διαδήλωναν για να επιστραφούν τα έργα στο καινούριο μουσείο της Αθήνας. Σε λίγα λεπτά το ταξί δι­έσχισε την κομψή, αυστηρή λονδρέζικη γειτονιά της Μπελγκράβια με τα πολυτελή σπίτια και τις κομψές βικτοριανές επαύλεις.

Λίγα λεπτά αργότερα το αυτοκίνητο σταμάτησε σε μια γωνία. «Καλύτερα να κατεβείτε εδώ και να στρίψετε δεξιά. Η διεύθυνση

που ψάχνετε είναι εκεί πίσω», είπε ο ταξιτζής κι έδειξε ένα κτίριο με θολωτή κατασκευή.

Ο Αδάμ ακολούθησε το δρόμο και είδε ένα δυο νεαρούς με πα­ράξενο χτένισμα και τατουάζ στα μπράτσα να κάθονται σε ένα πα­γκάκι και να καπνίζουν.

Άλλα πενήντα μέτρα περίπου τον χώριζαν από το ινστιτούτο του Κρούγκερ. Όταν έφτασε, ανέβηκε καμιά δεκαριά λευκά σκαλιά και χτύπησε το κουδούνι στα δεξιά της ξύλινης πόρτας. Δε χρειάστηκε να περιμένει πολύ για να του ανοίξουν.

«Καλημέρα σας». Την πόρτα άνοιξε μια μαύρη νεαρή γυναίκα, πολύ κομψή και με καλογυμνασμένο σώμα. Ήταν γύρω στα τριάντα και είχε ολοζώντανα μάτια και κατσαρά μαλλιά που έπεφταν σε μια εντυπωσιακή αφροαμερικανική καστανή κόμη. Στη μύτη φορούσε σκουλαρίκι, που της προσέδιδε μια αισθησιακή εμφάνιση.

«Ψάχνω το δόκτορα Στέφαν Κρούγκερ». «Το όνομά σας;» Η όμορφη γυναίκα μιλούσε με κλασική βρετα­

νική προφορά. «Λέγομαι Αδάμ Ρούσος και βρίσκομαι εδώ εκ μέρους της Αλεξίας

Ευαγγέλου. Είχε ραντεβού μαζί του. Μίλησαν στο τηλέφωνο και...» «Περάστε», ακούστηκε μια αντρική φωνή από μέσα. Ο Στέφαν

Κρούγκερ ήταν ένας ψηλός άντρας, γύρω στο ένα και ενενήντα, πε­ρίπου πενήντα πέντε χρονών, καλοξυρισμένος, με πυκνά, λευκά μαλ­

206 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

λιά και γερή κράση. Συστήθηκε στον Αδάμ σφίγγοντάς του το χέρι και χαμογέλασε στη νεαρή γυναίκα.

«Ευχαριστώ, Κέιτ, θα αναλάβω εγώ». Η νεαρή με το γυμνασμένο κορμί απομακρύνθηκε ακολουθώντας

ένα μακρύ διάδρομο. Τα τακούνια της αντηχούσαν στο πάτωμα. «Περάστε, κύριε Ρούσο. Πάμε στο γραφείο μου». Τους τοίχους διακοσμούσαν διάφοροι πίνακες: παιδιά που έπαι­

ζαν, το ηλιακό σύστημα, οι έλικες του DNA, δέντρα και τοπία, όλα πολύ κομψά και όμορφα. Μπήκαν σε ένα γραφείο που μύριζε νάρ­δο και λεβάντα.

«Ανησύχησα πολύ με το χθεσινό τηλεφώνημα της δεσποινίδας Ευαγ γέλου». Ο Κρούγκερ πλησίασε ένα ψυγειάκι και έβγαλε ένα δυο μπουκάλια χυμό.

«Όλοι ανησυχούμε», έσπευσε να απαντήσει ο Αδάμ. «Ο Αχιλ λέας κάλεσε την Αλεξία κι εμένα για να μας πει ότι ανακάλυψε κάτι σχε­τικό με τους Άτλαντες και τη σεξουαλικότητα. Πιστεύουμε ότι έχει σχέση και με τις προφητείες των Μάγια που αναγγέλλουν το τέλος του χρόνου μέσα στους επόμενους μήνες, όπως και με τους σεισμούς και τον κόκκινο Ήλιο. Όλα αυτά είναι λίγο περίεργα».

Ο Κρούγκερ γύρισε προς το μέρος του και του έδωσε ένα ποτήρι χυμό.

«Ηρεμήστε». Ακουγόταν σαν πατέρας που προσπαθεί να καθη­συχάσει το παιδί του. «Καθίστε, παρακαλώ. Σας βλέπω λίγο νευρικό. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή», πρότεινε στον επισκέπτη του και κάθισε απέναντί του στον άλλο δερμάτινο μπεζ καναπέ.

Ο Αδάμ τού εξήγησε το λόγο του ταξιδιού του στην Αθήνα μιλώ­ντας του για το τηλεφώνημα που είχε λάβει από τον αρχαιολόγο.

«Δόκτωρ Κρούγκερ, θα ήθελα να μάθω τι σας είπε ο Αχιλλέας», κατέληξε σοβαρός.

Ο Γερμανός ανασήκωσε τα φρύδια. «Ακούστε, ο Αχιλλέας κι εγώ είμαστε συνάδελφοι από τα Ηνωμέ­

να Έθνη αλλά και φίλοι. Μέσα από το δρόμο της αρχαιολογίας εκεί­νος προσπαθεί να λύσει αινίγματα αρχαίων πολιτισμών. Εγώ, μέσα από το δικό μου δρόμο, ως γενετιστής, επιχειρώ να μάθω πράγματα του παρελθόντος και της ιστορίας μας ως φυλής». Η φωνή του ήταν

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 207

απαλή. «Όποτε βλεπόμαστε, συμπληρώνουμε ο ένας τις μελέτες του άλλου και...»

«Υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθω, δόκτωρ Κρούγκερ», τον διέ­κοψε ο Αδάμ. «Πείτε μου, σας παρακαλώ. Γιατί ήρθε να σας δει ο Αχιλλέας; Σας είπε κάτι σχετικά με την ανακάλυψή του; Τι ξέρετε; Είναι σημαντικό, κινδυνεύει η ζωή του».

Ο Γερμανός έκανε μια παύση για να σκεφτεί. «Κύριε Ρούσο... Μπορώ να σας μιλώ στον ενικό; Άκουσε, Αδάμ,

γνώριζα τον πατέρα σου, έχω το βιβλίο του, αλλά και το δικό σου βι­βλίο για τη σεξουαλικότητα».

«Είχατε γνωρίσει τον πατέρα μου;» Ο Αδάμ ένιωσε την καρδιά του να χτυπά πιο δυνατά από τη συγκίνηση.

Ο Κρούγκερ κούνησε το κεφάλι καταφατικά. «Μου τον είχε συστήσει ο Αχιλλέας. Βρεθήκαμε στα Ηνωμένα

Έθνη κάμποσες φορές. Ξέρω ότι τόσο ο Νίκος όσο και ο Αχιλλέας αναζητούσαν την Ατλαντίδα. Λυπάμαι πολύ για το θάνατό του».

Ο Αδάμ κάρφωσε τη ματιά του σε έναν πίνακα σαν χαμένος, χω­ρίς να τον κοιτά πραγματικά. Για μερικά δευτερόλεπτα τον πλημμύ­ρισε η νοσταλγία για τον πατέρα του που δεν ήταν εκεί.

«Φαντάζομαι ότι γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μπορώ να σου έχω εμπιστοσύνη», πρόσθεσε ο γενετιστής. «Παρεμπιπτόντως, γιατί δεν ήρθε η Αλεξία;»

«Έμεινε στο εργαστήριο του πατέρα της στη Σαντορίνη μήπως βρει κάτι καινούριο».

Ο Κρούγκερ έσκυψε μπροστά. «Άκουσε, Αδάμ. Ο Αχιλλέας ήρθε να με δει φέρνοντας κάτι πολύ­

τιμο για την αρχαιολογία και την ανθρωπότητα. Όμως, αν η ανακά­λυψή του χρησιμοποιηθεί με αρνητικό τρόπο, ίσως έχει πολύ άσχη­μες συνέπειες».

Ο Αδάμ εξεπλάγη. Ο Γερμανός σηκώθηκε από τον καναπέ και πλησίασε τη βιβλιο­

θήκη. «Αυτό εδώ είναι τμήμα των ανακαλύψεων του Αχιλλέα, σε αντί­

γραφο, φυσικά. Είναι το λιγότερο πρακτικό από τα δύο πράγματα που βρήκε».

208 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Κρούγκερ έδωσε στον Αδάμ ένα φύλλο χαρτί. Ο σεξολόγος το πήρε και έμεινε άναυδος όταν διαπίστωσε ότι κρατούσε το χάρτη που βρήκαν και οι ίδιοι, με τα σύμβολα και τον Αδάμ και την Εύα.

«Αυτό το έχουμε δει. Κρατάμε κι εμείς ένα αντίγραφο στη Σαντο­ρίνη. Ξέρετε τι σημαίνει;»

Ο γενετιστής έσφιξε τα χείλη. «Είναι ένα τμήμα της προέλευσής μας». Ο Αδάμ ένιωθε να μπερδεύεται όλο και περισσότερο, αν και το

ενδιαφέρον του μεγάλωνε διαρκώς. «Τμήμα της προέλευσής μας; Ως ανθρώπινου είδους; Σε ένα κομ­

μάτι χαρτί;» «Δεν είναι χαρτί, Αδάμ. Είναι μια αυθεντική πλάκα από ορείχαλ­

κο, το μέταλλο που χρησιμοποιούσαν οι Άτλαντες. Σύμφωνα με τις μετρήσεις του άνθρακα 14, η ηλικία του ξεπερνά τα δώδεκα χιλιάδες χρόνια. Πρόκειται για μια απόδειξη ότι υπήρξαν, αλλά και ότι...»

Τον διέκοψε το τηλέφωνό του που χτυπούσε. Ο Γερμανός σταμά­τησε την εξήγηση.

«Παρακαλώ;» Ακολούθησε σιωπή. Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής τού έδωσε μια αναφορά. «Πολύ καλά, Κέιτ. Έρχομαι αμέ­σως».

Ο γενετιστής έκλεισε το τηλέφωνο και έστρεψε τα μάτια στον Αδάμ.

«Ήταν η Κέιτ, η καθηγήτρια που σου άνοιξε. Κάνε υπομονή ένα λεπτό, σύντομα θα γνωρίσεις το πιο σημαντικό κομμάτι της ανακά­λυψης του Αχιλλέα».

«Ποιο είναι αυτό;» Ο Γερμανός τον κοίταξε κατάματα. «Πρέπει πρώτα να ερμηνεύσεις το πρώτο κομμάτι. Αυτό εδώ δεν

είναι χάρτης, αλλά ένας κρυφός κώδικας του αυθεντικού DNA μας και της προέλευσής μας».

«Ξέρω ότι έχει σχέση με το DNA, αλλά πώς εξηγεί την προέλευ­σή μας;»

Ο Γερμανός χαμογέλασε αχνά. «Βρισκόμαστε σε μια πολύ σημαντική στιγμή της ιστορίας μας.

Το ξέρει πολύς κόσμος, Αδάμ. Πολλές πνευματικές ομάδες εργάζο­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 209

νται για την εξέλιξη και ανώνυμοι άνθρωποι διατηρούν τη γενετική και την ενέργειά τους σε αρμονία αναμένοντας τη μεγάλη στιγμή». Τα μάτια του έπεσαν σε έναν πίνακα με τους πλανήτες, που κρεμό­ταν στον τοίχο.

Ο Αδάμ τον παρατήρησε σκεπτικός. «Αναμένεται ότι η Γη θα περάσει από την τρίτη στην πέμπτη διά­

σταση». «Πιστεύετε ότι...» «Πιστεύω ότι έχεις διαβάσει το βιβλίο του πατέρα σου και τις προ­

φητείες, αλλά φοβάμαι ότι δεν τους έχεις δώσει τη δέουσα προσο­χή».

Ο σεξολόγος μόρφασε αποδοκιμαστικά. Είχε διαβάσει το βιβλίο του πατέρα του πάνω από δώδεκα φορές.

«Κάνω ό,τι είναι δυνατό για να βρω τον Αχιλλέα και να αποκαλύ­ψω τι σημαίνουν όλα αυτά».

«Εγώ θα σε βοηθήσω. Όχι να βρεις τον Αχιλλέα, γιατί δεν ξέρω πού είναι. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι θα έλεγε: “Εμένα ξέχασέ με, Στέ­φαν. Ακολούθησε το σχέδιο”».

«Ποιο σχέδιο; Εξηγηθείτε πιο καθαρά, σας παρακαλώ». Ο Γερμανός κάθισε πάνω στο γραφείο του. «Άκουσε, Αδάμ. Εδώ και καιρό πολλοί επιστήμονες ερευνούν το

γενετικό κώδικα σε διάφορα μέτωπα της επιστήμης, τόσο στις αρ­χαιότατες πλάκες των Σουμερίων που βρέθηκαν όσο και σε άλλες πη­γές. Άλλοι ερευνητές έχουν δοκιμάσει ακολουθώντας οδηγίες προς άλλες διαστάσεις. Τα πάντα δείχνουν ότι δεν είμαστε παιδιά του πη­λού ούτε καταγόμαστε από τους πιθήκους».

Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Και παρότι οι κυβερνήσεις και η παραδοσιακή επιστήμη το έχουν

αρνηθεί και επιμένουν ότι οι μόνες θεωρίες που πρέπει να συμβιώσουν είναι εκείνες της δημιουργίας και της εξέλιξης, είναι γεγονός η παρου­σία όντων άλλων διαστάσεων που έχουν επισκεφθεί τη Γη εδώ και πολ­λές χιλιάδες χρόνια, όταν άρχισε να δημιουργείται το σχέδιο».

«Ποιο σχέδιο;» «Αντιμετώπισέ το με ηρεμία», αποκρίθηκε ο Κρούγκερ χαμογε­

λώντας, ενώ έβγαζε το σακάκι του. «Αδάμ, μιλάμε για το αυθεντικό

210 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

σχέδιο, για μια νέα Γη. Αν όλα πάνε καλά, αυτά που ενδέχεται να ακολουθήσουν θα είναι θετικά για όλους».

Ο Αδάμ άρχισε να σκέφτεται ξανά εκείνη τη θεωρία. Ο ίδιος ήθε­λε πάνω από όλα να μάθει κάτι που θα του αποκάλυπτε πού βρισκό­ταν ο Αχιλλέας. Αντίθετα, άρχισε να πληροφορείται πράγματα που δεν περίμενε.

«Δεν καταγόμαστε από τους πιθήκους ούτε φτιαχτήκαμε από πη­λό. Στην πραγματικότητα είμαστε ένα πείραμα».

«Ένα πείραμα;» Ο Κρούγκερ πλησίασε ξανά τη βιβλιοθήκη. «Ναι. Ένα πείραμα προηγμένων όντων, συγκεκριμένα από τον

Ωρίωνα, τον Σείριο και τις Πλειάδες. Πριν από εκατομμύρια χρόνια ήρθαν δάσκαλοι της γενετικής και δημιούργησαν τους Ηomo sapiens, τις τέσσερις διαφορετικές φυλές των ανθρώπων που υπάρχουν σήμε­ρα. Ίσως μάλιστα θα εκπλαγείς όταν μάθεις ότι η πρώτη ανθρώπι­νη φυλή ήταν η μαύρη».

«Πώς μπορείτε να διαπιστώσετε κάτι τέτοιο;» «Σου είπα και πριν. Σύντομα θα σου δείξω το δεύτερο μέρος της

ανακάλυψης του Αχιλλέα. Κάνε υπομονή, αλλιώς δε θα καταλάβεις τίποτα».

«Έχω διαβάσει πολλά βιβλία που υποστηρίζουν τα λεγόμενά σας», αποκρίθηκε ο Αδάμ ενώ σκεφτόταν ότι στην προσωπική του βιβλιοθήκη στη Νέα Υόρκη υπήρχαν τόμοι του Παλαιστίνιου λο γίου Ζαχαρία Σίτσιν, ο οποίος είχε αποκρυπτογραφήσει τις αρχαίες πλά­κες των Σουμερίων, της Πατρίσια Κόρι, ερευνήτριας της Ατλαντίδας, της Έλενα Μπλαβάτσκι, της αμφιλεγόμενης Ρωσίδας μεταφυσικού, αλλά και ερευνητών όπως ο Τζον Μέιτζορ Τζένκινς, ο Γκρεγκ Μπρά­ντεν, ο Ντέιβιντ Άικ και ο Χοσέ Αργουέγες.

Ο Κρούγκερ άρχισε να ανεβάζει τα μανίκια του πουκαμίσου του.

«Λοιπόν, η γνώση χάνεται σιγά σιγά και όλον αυτό τον καιρό εί­χε παραμείνει κρυφή».

«Εννοείτε...» «Την Εκκλησία», συμπλήρωσε ο Κρούγκερ κουνώντας καταφατι­

κά το κεφάλι.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 211

Ο Αδάμ έμεινε σκεπτικός ακούγοντας τα λόγια του γενετιστή. «Οι Άτλαντες ανέπτυξαν έναν προηγμένο πολιτισμό μεταγενέστε­

ρο της Λεμουρίας, του πρώτου ανθρώπινου πολιτισμού που δημιούρ­γησαν τα όντα του φωτός από τα πέρατα του σύμπαντος. Είναι υπό­λογοι στην Παγκόσμια Συνείδηση, στην πρώτη Πηγή. Στην Αιώνια Συνείδηση, όπως όλοι. Στην πραγματικότητα η ανθρωπότητα δεν την ονόμασε έτσι. Η ουσία της μπερδεύτηκε όταν της επιβλήθηκε το όνο­μα του Θεού, όταν χάραξαν στο παγκόσμιο υποσυνείδητο ένα πρό­γραμμα διαφορετικών πεποιθήσεων, απόλυτα λανθασμένο, με το σκεπτικό ότι ο Θεός είναι μια αρσενική ενέργεια με μακριά λευκή γενειάδα και τιμωρεί ή επιβραβεύει».

«Σωστά», κατένευσε ο Αδάμ. «Όλες οι θρησκείες πιστεύουν ότι αυτός ο Θεός τούς ανήκει, ενώ

κανείς δεν μπορεί να το υποστηρίξει στ’ αλήθεια αυτό. Στην πραγ­ματικότητα όλες οι θρησκείες λατρεύουν την Πηγή, παρόλο που της δίνουν διαφορετικά ονόματα. Πριν από δέκα χιλιάδες και πλέον χρό­νια υπήρχε η μητριαρχία και λατρευόταν η θεά, γένους θηλυκού, δη­μιουργός και μαγική ενέργεια. Ώσπου η πατριαρχία και οι θρησκεί­ες έσβησαν κάθε ίχνος της λατρείας της με τη δύναμη και τη βία ενά­ντια στη θηλυκή θεότητα».

«Για ποιο λόγο;» «Γιατί από άλλα μέρη του σύμπαντος είχαν αρχίσει να φτάνουν

στη Γη ενέργειες αρνητικών όντων που δεν είχαν φως. Και κατά κύ­ριο λόγο για την εξουσία».

«Υπάρχουν άλλα όντα στο σύμπαν;» «Ναι, Αδάμ», απάντησε ο Κρούγκερ με ειλικρινές χαμόγελο.

«Υπάρχει ζωή και αλλού. Δεν πιστεύω να νομίζεις κι εσύ ότι είμαστε ο ομφαλός του σύμπαντος! Η Γη είναι ένα σημαντικό σημείο, ένας τόπος εμπειριών, εξέλιξης και μάθησης, αλλά είναι ένα ελάχιστο μέ­ρος ανάμεσα σε τόσους γαλαξίες, άστρα και πλανήτες».

Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Θυμήθηκε ότι, όταν έκα­νε διαλογισμό, είχε μια ιδέα της συνείδησης του απεριόριστου.

«Πριν από δώδεκα χιλιάδες και πλέον χρόνια, μετά την έντονη βροχή και τον κατακλυσμό που έθαψε τους Λεμουριανούς και έπει­τα τους Άτλαντες, οι επιζήσαντες δημιούργησαν νέους πολιτισμούς

212 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

και πήγαν στην Αίγυπτο, στην Ελλάδα, στο Στόουνχεντζ και στην Ιν­δία. Άλλοι δημιούργησαν τον πολιτισμό των Μάγια, οι οποίοι επίσης εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς, αφού όμως μας κληροδότησαν το ημε­ρολόγιο που αναγγέλλει το τέλος ενός κύκλου σε αυτό το χρόνο, την 21η Δεκεμβρίου που μας έρχεται. Αυτοί οι πολιτισμοί θυμούνταν την προέ λευσή τους. Οι Αιγύπτιοι, μάλιστα, έχτισαν τις πυραμίδες, σαν αυτή της Γκίζας, για να αντιπροσωπεύσουν τα τρία άστρα του αστε­ρισμού του Ωρίωνα και τον Σείριο, την προέλευσή μας.

»Έκτοτε έχουμε καταπέσει», συνέχισε ο Κρούγκερ, «έχουμε χά­σει πολλή σοφία, γιατί δε συνέφερε τις θρησκείες και τα συστήματα ελέγχου να συνεχίσει ο άνθρωπος να βρίσκεται σε άμεση επαφή με την Πηγή από την οποία προέρχεται. Και έπειτα από πολλές χιλιά­δες χρόνων ιστορίας, λανθασμένων πεποιθήσεων, ακατανόητων μύ­θων και χειραγώγησης έχουμε ξεχάσει την πραγματική μας προέλευ­ση».

«Και τώρα, το 2012, τι θα συμβεί;» θέλησε να μάθει ο Αδάμ. «Η Γη θα περάσει στην πέμπτη διάσταση». «Με ποιο τρόπο;» «Όπως γεννά μια γυναίκα», απάντησε ο Κρούγκερ με ευγενικό

χαμόγελο. «Θα είναι ο τοκετός της Γης. Πριν από δώδεκα χιλιάδες χρόνια, όταν ο κατακλυσμός έθαψε την Ατλαντίδα, οι μαγνητικοί πό­λοι της Γης αντιστράφηκαν. Οι σεισμοί που γίνονται σήμερα έχουν σκοπό να επανατοποθετήσουν τον άξονα της Γης στη θέση του».

«Μα είναι δυνατό;» «Είναι. Ο σεισμός της Χιλής το 2010, έντασης 8,8 βαθμών της κλί­

μακας Ρίχτερ, μετακίνησε τον άξονα της Γης από τους 17 στους 23 βαθμούς. Ο πλανήτης πρέπει να ευθυγραμμιστεί σύμφωνα με αυτή τη μετακίνηση για να εξελιχθεί».

Ο Αδάμ τον κοίταξε έκπληκτος. «Θα συμβεί ό,τι συνέβη και με την Ατλαντίδα;» «Η Ατλαντίδα εξαφανίστηκε μόλις σε μία μέρα και μία νύχτα». «Τότε, λοιπόν, τι θα γίνει με τη Γη;» Ο Γερμανός έδειχνε να αντλεί τις γνώσεις από κάπου αλλού, πέ­

ρα από την απλή διανόηση, σαν να είχε μια διαισθητική σοφία. «Όπως σου ανέφερα, η Γη θα αυξήσει τη συχνότητά της στην πέ­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 213

μπτη διάσταση. Ό,τι θα έχει προετοιμαστεί και θα πάλλεται σε αυ­τή τη συχνότητα θα διατηρηθεί, φυσικά, σε μια βάση λιγότερο υλι­κή, γιατί η ύλη έχει σχέση με την τρίτη διάσταση».

«Και η τέταρτη διάσταση;» Ο Αδάμ δεν πίστευε ότι εκείνος ο άν­θρωπος, που ήταν γενετιστής, Γερμανός, ορθόδοξος επιστήμονας και φαινομενικά άτομο σοβαρό, του μιλούσε γι’ αυτά τα θέματα.

«Η τέταρτη διάσταση είναι ο κόσμος των ζωντανών που έχουν ολοκληρώσει τις εμπειρίες τους στη Γη και τους οποίους ονομάζου­με νεκρούς, αν και είναι πιο ζωντανοί από εμάς», αποκρίθηκε ο Κρούγκερ.

«Εννοείτε ότι...» Ο Γερμανός τον διέκοψε. «Ότι ίσως θα πάψουμε να χρησιμοποιούμε την ύλη όπως κάνου­

με ως τώρα. Θα αξιοποιούμε την τηλεπάθεια και την επικοινωνία μέ­σω της ενέργειας. Θα επέλθει το τέλος των ψεμάτων, το χάος των πληροφοριακών συστημάτων και του χρήματος. Θα εξαφανιστούν οι δικηγόροι, οι αστυνόμοι, οι νόμοι που γνωρίζουμε και θα αρχίσει η χρήση των καθαρών ενεργειών...»

Ο Αδάμ είχε απομείνει με το στόμα ανοιχτό. Τα μάτια του γέμι­σαν φως.

«Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Θα εξαφανιστούν τα πάντα; Δεν μπο­ρώ να πιστέψω ότι η γειτόνισσά μου, αυτή η δύστροπη μέγαιρα, θα γίνει νεράιδα εν μια νυκτί».

Ο Κρούγκερ χαμογέλασε. «Πες μου κάτι, Αδάμ. Θα έβλαπτες ποτέ κάποιο αγαπημένο σου

πρόσωπο; Θα έκανες κακό ή θα έκλεβες από το γιο, τον πατέρα ή την αγαπημένη σου;»

Ο σεξολόγος κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Τα πάντα είναι παλμός και ενέργεια. Ο νόμος της ενέργειας λέει

ότι τα ομώνυμα έλκονται. Εκείνος θα έλκει όποιον παλμό εκπέμπει, όπως εσύ κι εγώ. Όταν η συνείδησή σου επεκτείνεται και συνειδητο­ποιείς ότι όλοι είμαστε ένα, ότι η ίδια αγάπη, σαν πνευματική ενέρ­γεια, σε συνδέει με όλα τα όντα, δε θα χρειάζεται ούτε ο έλεγχος ού­τε οι νόμοι. Η συνείδηση θα γίνει η μοναδική αρχή και το στοιχείο που θα σε ενώνει με τα πάντα. Αδάμ, δεν έχουμε μόνο το ίδιο DNA

214 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

με τους γύρω μας, μοιραζόμαστε και την ίδια συνείδηση, αν και σε διαφορετικό βαθμό. Αν ο κόσμος το αντιληφθεί αυτό, δε θα επηρεα­στεί αρνητικά η συνείδηση του άλλου, γιατί είναι ένα και το αυτό».

«Πώς τα ξέρετε όλα αυτά;» «Έλα μαζί μου», του είπε ο Κρούγκερ. Φόρεσε το σακάκι του και

κατευθύνθηκε προς την έξοδο του γραφείου. «Θα σου δείξω το δεύ­τερο και πιο σημαντικό τμήμα εκείνου που πέτυχε ο Αχιλλέας».

42

Ο ΒΙΚΤΟΡ ΣΟΠΕΝΣΚΙ βρισκόταν εδώ και πάνω από μία ώρα έξω από το σπίτι της Αλεξίας. Το Γκριν Παρκ, η όμορφη γειτονιά όπου έμε­νε η κόρη του Ευαγγέλου, δεν είχε πολλή κίνηση. Μόνο μερικά αυ­τοκίνητα περνούσαν και λίγοι πεζοί. Ο αρχηγός δε σκόπευε να περι­μένει πάνω από μία ώρα, αλλά ήθελε να βεβαιωθεί ότι, αν η Αλεξία ήταν στο σπίτι, δε θα έπεφτε πάνω του όταν έβγαινε για δουλειά. Δε γνώριζε το πρόγραμμά της ούτε είχε πολλά στοιχεία για εκείνη. Αυ­τή η ειδική αποστολή ήταν ένας μικρός αυτοσχεδιασμός κατ’ εντο­λή του Μάγου. Ο Σοπένσκι σκέφτηκε να χτυπήσει πολύ απλά το κου­δούνι. Αν δεν απαντούσε κανείς, θα έμπαινε από την κυρίως είσοδο. Αν, πάλι, η Αλεξία ήταν στο σπίτι, θα έβγαζε το πιστόλι και θα τη ση­μάδευε. Θα ήταν δική του πριν προλάβει να πει κύμινο.

Το μυαλό και το βαρύ κορμί του αρχηγού ήταν έτοιμα να αναλά­βουν δράση. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε εκτελέσει και άλ­λες παρόμοιες αποστολές. Η καρδιά του χτυπούσε βιαστικά και η αδρεναλίνη πλημμύριζε το αίμα του.

Το γεγονός ότι αυτή τη φορά το θύμα του ήταν γυναίκα έδινε μια διαφορετική απόχρωση στα γεγονότα. Γι’ αυτό ήταν κάπως νευρικός. Στην καθημερινή του ζωή η σχέση του με τις γυναίκες ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Στο παρελθόν έκανε μόνο δύο σχέσεις και από τότε περιο­ριζόταν στο να πλαγιάζει με πόρνες, χωρίς να έχει οικειότητες με κα­νέναν. Εκείνο όμως ήταν διαφορετικό. Από την εφηβεία του είχε μια αδυναμία. Δεν μπορούσε να αντισταθεί στην ομορφιά μιας γυναίκας. Στο σχολείο, λίγο πριν από την πρώτη του φορά με ένα από τα ωραιό­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 215

τερα κορίτσια της τάξης, το ένστικτό του τον πρόδωσε και τελείωσε πριν καν αρχίσει. Και οι επόμενες φορές ήταν πάντα έτσι, ώσπου μια μέρα η όμορφη συμμαθήτριά του κουράστηκε και τον παράτησε.

Η εικόνα του τραχύ, βίαιου και αναίσθητου άντρα κατέρρεε μπρο­στά στη θηλυκή ομορφιά. Δεν το άντεχε, ήταν πιο δυνατό από τον ίδιο. Ήταν αθεράπευτος λάτρης του ποδόγυρου. Γι’ αυτό ανησυχού­σε έξω από το σπίτι της Αλεξίας. Κι αν δεν μπορούσε να κρατηθεί; Κι αν εκείνη η γυναίκα τον γοήτευε; Ο ίδιος ήξερε ότι το μυαλό του ήταν ένα συνονθύλευμα από λανθασμένες σκέψεις, ύφαινε φαντασιώσεις και ιδέες και παγιδευόταν μόνος του σε εκείνο τον ιστό αράχνης. Πά­ρε ανάσα, Βίκτορ, πάρε ανάσα, παρότρυνε τον εαυτό του.

Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και είχε αρχίσει να πέφτει μια ψιλή καλοκαιρινή βροχούλα που τον υποχρέωσε να δράσει. Πέρασε το δρόμο. Φορούσε σκούρο μπλε σακάκι χωρίς γραβάτα. Εκείνη τη μέρα ο φαρδύς σβέρκος του δεν την άντεχε. Μπροστά του πέρασε μια γυναίκα που κρατούσε από το χέρι ένα παιδί. Ο Σοπένσκι περί­μενε να απομακρυνθούν, να στρίψουν στη γωνία και να χαθούν. Χτύ­πησε το κουδούνι. Περίμενε ένα δυο λεπτά, αλλά δεν του απάντησε κανείς.

Σκέφτηκε ότι θα ήταν καλή ιδέα να μπει και να ψάξει εξονυχιστι­κά το σπίτι, να το μυρίσει, να ερευνήσει τα πράγματα της ιδιοκτή­τριας, τα ρούχα, τις φωτογραφίες και τις συνήθειές της. Να βρει κά­ποια ανέλπιστη πληροφορία. Η σκέψη και μόνο του προκάλεσε στύ­ση. Θα περίμενε εκεί μέχρι το σούρουπο, όταν η Αλεξία θα γύριζε στο σπίτι της.

Έβγαλε από την τσέπη ένα λεπτό εργαλείο για να ανοίξει την κλειδαριά. Δε δυσκολεύτηκε. Σε λιγότερο από δεκαπέντε δευτερόλε­πτα το Κοράκι είχε τρυπώσει στο σπίτι της κόρης του Ευαγγέλου.

Διέσχισε σιωπηλός το χολ κι ύστερα κατευθύνθηκε προς το υπνο­δωμάτιο. Εκεί φόρεσε ένα ζευγάρι λεπτά γάντια και έψαξε όλα τα συρτάρια. Σκάλισε με προσοχή τους φακέλους και τα βιβλία στη βι­βλιοθήκη και στο γραφείο της για πάνω από μία ώρα χωρίς να προ­καλέσει ακαταστασία. Μέχρι στιγμής, τίποτα δεν του έδινε κάποιο στοιχείο. Έπρεπε να περιμένει. Ήθελε να τη δει, να βρεθεί πρόσω­πο με πρόσωπο μαζί της.

216 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Ο Σοπένσκι έβρισκε ιδιαίτερα ευχάριστο το γυναικείο άρωμα που πλανιόταν στο σπίτι. Τον έκανε να ονειρεύεται, να νιώθει γοητευμέ­νος, σημαντικός. Ο έρωτας και ο ρομαντισμός ήταν δύο τομείς που αποδοκίμαζε απόλυτα. Δεν ήταν γυναικοκατακτητής, ούτε κατά διά­νοια. Ποτέ δεν το κατάφερε, ωστόσο φλέρταρε με την ιδέα ότι είχε κάνει δική του εκείνη τη γυναίκα μόνο και μόνο επειδή είχε μυρίσει το άρωμά της και είχε αγγίξει τα ρούχα της.

Είχε ερεθιστεί βλέποντας το συρτάρι με τα εσώρουχα της Αλε­ξίας. Ήταν φίνα και μικροσκοπικά και ξεχείλιζαν αισθησιασμό. Τον έκαναν να ονειρεύεται το απαλό δέρμα του κορμιού που τα φο­ρούσε. Από κάτω ήταν το ράφι με τα παπούτσια. Ο Σοπένσκι κό­ντεψε να τρελαθεί από πόθο όταν είδε ένα ζευγάρι μαύρες γόβες στιλέτο.

Ο υπέρβαρος αρχηγός προσπαθούσε να κάνει την αναμονή πιο ευχάριστη. Εκείνη η ώρα έμοιαζε σχεδόν με ραντεβού με την όμορ­φη γυναίκα, που βλέποντάς τον εκεί μέσα θα έπεφτε στα πόδια του, ακόμα και διά της βίας. Όταν είδε μια φωτογραφία της σε μια κορ­νίζα, η εικόνα τάραξε τις αισθήσεις του. Ξέχασε ότι έπρεπε να τη δέ­σει και να την πιέσει, να την κάνει να μιλήσει. Θα ήταν εύκολο μό­λις την έπιανε. Θα την έδενε και θα καλούσε τον Βιλαμιτρέ στην Αθή­να. Ο Αχιλλέας Ευαγγέλου θα άκουγε από το τηλέφωνο ότι είχαν απα­γάγει την κόρη του και θα αναγκαζόταν να μιλήσει.

Το Κοράκι θα ανταμειβόταν καλά, γιατί θα είχε αποσπάσει πλη­ροφορίες από τον αρχαιολόγο και την κόρη του. Θα γινόταν σαν τον Τζέιμς Μποντ. Ο Βίκτορ Σοπένσκι ξάπλωσε με τα ιδρωμένα ρούχα του πάνω στο ντελικάτο, λευκό κρεβάτι της Αλεξίας, με ένα σλιπάκι της στο χέρι, και χωρίς να το καταλάβει αποκοιμήθηκε.

Μόλις κατάφερε να χαλαρώσει λιγάκι, χτύπησε το κινητό του. Ήταν ο Μάγος από τη Ρώμη.

43

Ο ΑΔΑΜ ακολουθούσε τον Κρούγκερ στο μακρύ διάδρομο που χώ­ριζε το γραφείο του Γερμανού από το υπόλοιπο κτίριο. Και αυτό ήταν

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 217

ολόλευκο. Μερικοί αυστηροί πίνακες έδιναν μια νηφάλια αίσθηση και από παντού αναδιδόταν το υπέροχο άρωμα βιολέτας και λεβά­ντας. Έστριψαν αριστερά σε ένα διάδρομο με κλειστές πόρτες γρα­φείων και επιγραφές όπως «Δρ Λουίς Κάνο», «Δρ Πίτερ Ίνγκαλς», «Δρ Κέιτ Σμιθ».

«Περίμενε εδώ», του είπε ο Κρούγκερ και πληκτρολόγησε έναν κωδικό, ενώ έβαζε το δεξί του αντίχειρα σε έναν οπτικό αναγνώστη ασφαλείας πριν ανοίξει μια πόρτα.

Ο Αδάμ Ρούσος παρακολουθούσε έκπληκτος. Πέρασαν την πόρ­τα ασφαλείας και προχώρησαν οι δυο τους σε έναν ακόμα διάδρομο που έμοιαζε ατέλειωτος. Έστριψαν δεξιά και ξανά αριστερά. Όταν έφτασαν στην επόμενη πόρτα, ο Κρούγκερ σήκωσε το ακουστικό ενός λευκού τηλεφώνου ενδοεπικοινωνίας που ήταν στερεωμένο στον τοίχο.

«Κέιτ, εγώ είμαι. Έρχομαι με το δόκτορα Ρούσο. Μπορούμε να μπούμε; Πώς τα πάνε;»

«Περάστε». Ο Αδάμ άκουσε τη φωνή της Κέιτ κι ύστερα το θόρυ­βο της πόρτας που άνοιγε από μέσα.

Ο Αδάμ χαμογέλασε στη νεαρή γυναίκα μπαίνοντας. «Ετοιμαζόμαστε για μια γενική πρόβα». Η Κέιτ φορούσε ένα

εξαίσιο άρωμα, τα νύχια των χεριών της ήταν βαμμένα βιολετιά, ενώ το λεπτό της δέρμα ήταν απαλό και άστραφτε από νεότητα. Όμως η ομορφιά της δεν απασχόλησε πολύ τον Αδάμ, που ένιωθε μεγάλη περιέργεια να μάθει τι συνέβαινε εκεί.

«Γενική πρόβα; Τι θέλετε να πείτε;» Ο Αδάμ χρειαζόταν πληρο­φορίες.

«Δεν του είπατε τίποτα, δόκτωρ Κρούγκερ;» ρώτησε το γενετιστή η Κέιτ.

Ο Γερμανός έβαλε τα κλειδιά στην τσέπη του σακακιού του και στράφηκε προς τον Αδάμ.

«Άκουσε», του είπε κοιτώντας τον στα μάτια. «Εδώ θα δεις, κυ­ρίως, τα πρακτικά αποτελέσματα του ευρήματος του φίλου μας, του Αχιλλέα. Η μητρική ανακάλυψη βρίσκεται αλλού. Έχουμε μόνο ένα κομμάτι της».

Ο Αδάμ κοίταξε τον Κρούγκερ απορημένος.

218 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Δεν καταλαβαίνω». «Πλησίασε εκείνο το παράθυρο», του ζήτησε ο γενετιστής. Τότε κατευθύνθηκε προς μια μεγάλη τζαμαρία απ’ όπου έλεγξε

το χώρο. Είδε καμιά εικοσαριά παιδιά να κάνουν διάφορα πράγμα­τα. Μερικά έγραφαν. Άλλα διάβαζαν. Άλλα είχαν σχηματίσει ομάδες των πέντε ή των επτά και κάθονταν στο πάτωμα με κλειστά τα μά­τια. Τα καθοδηγούσαν τρεις ενήλικες. Ο Αδάμ σκέφτηκε ότι ήταν οι δάσκαλοι ή οι προγυμναστές τους. Υπήρχαν παιδιά πραγματικά από όλες τις φυλές.

«Τι σημαίνει αυτό; Τι κάνουν τα παιδιά;» Η Κέιτ και ο δόκτωρ Κρούγκερ κοιτάχτηκαν. «Τι σχέση έχει αυτό με την ανακάλυψη του Ευαγγέλου;» «Περίμενε». Ο Κρούγκερ ακούμπησε το χέρι στον ώμο του Αδάμ.

«Σου είπα ότι αυτά είναι τα πρακτικά αποτελέσματα της ανακάλυ­ψης του Αχιλλέα».

Ο σεξολόγος κόντευε να χάσει την υπομονή του. «Ωραία. Είναι παιδιά. Και λέτε ότι είναι το πρακτικό αποτέλε­

σμα... ποιου πράγματος;» Η δόκτωρ Κέιτ απομακρύνθηκε προς κάποιο άλλο δωμάτιο. Ο

Κρούγκερ έδειξε στον Αδάμ ένα δερμάτινο καναπέ. «Κάθισε, θα σου τα πω όλα». Εκείνος έκανε όπως του είπε. «Αυτά που είδες είναι παιδιά ίντιγκο, δηλαδή παιδιά με ξεχωρι­

στές ικανότητες. Έχουν εξελίξει ένα μεγάλο τμήμα του εγκεφάλου τους και έχουν διαφορετικό γενετικό κώδικα».

Ο Αδάμ έμοιαζε με ραντάρ που αναζητά πληροφορίες. Στο πρό­σωπό του ήταν ζωγραφισμένη η περιέργεια.

«Αυτά τα παιδιά έχουν πολλές ικανότητες, τις οποίες ο κοινός άν­θρωπος δε διαθέτει, τις έχει ξεχάσει».

«Τι είδους ικανότητες;» Ο Κρούγκερ έκανε μια χειρονομία και ένα απαλό χαμόγελο εμ­

φανίστηκε στα χείλη του. «Πρόκειται για κάτι που βεβαιώνουν οι μελέτες του Αχιλλέα και

πολλών άλλων ερευνητών. Θα έχεις ακούσει σίγουρα από τον πατέ­ρα σου για τις μελέτες αρχαιολόγων όπως ο Κάρλος δε Σιγουένθα, ο

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 219

Μεξικανός που εντόπισε τον παραλληλισμό ανάμεσα στην καταστρο­φή της Ατλαντίδας και στον κατακλυσμό του Νώε».

Ο Αδάμ κατένευσε. Η Κέιτ επέστρεψε και κάθισε σταυροπόδι απέναντί του. Φορού­

σε μια ανοιχτή λευκή ρόμπα. Ο σεξολόγος είδε ένα μικρό τατουάζ πάνω από το τακούνι της, στον αριστερό αστράγαλο, κάτι που του φάνηκε ιδιαίτερα αισθησιακό. Όμως αυτό που τραβούσε περισσό­τερο την προσοχή ήταν τα μάτια της αινιγματικής και πανέμορφης γυναίκας. Ήταν γεμάτα από μια ξεχωριστή λάμψη.

«Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί με κάλεσε ο Αχιλλέας». «Λόγω των μελετών σου σχετικά με το σεξ». «Αυτό το φανταζόμουν, αλλά...» «Σύμφωνα με τις μελέτες σου, Αδάμ, και τις μελέτες του πατέρα

σου, πιστεύεις ότι οι Άτλαντες εξαφανίστηκαν μόνο λόγω του κατα­κλυσμού;» ρώτησε με ενδιαφέρον ο Κρούγκερ.

«Οι έρευνες του πατέρα μου ανέφεραν ότι την εποχή των Ατλά­ντων ο κόσμος είχε προηγμένες γνώσεις, δεν υπήρχαν ανώφελες απο­σπάσεις όπως στη σημερινή εποχή και ο απώτατος σκοπός κάθε ατό­μου ήταν να έρθει στη Γη και να αποκτήσει εμπειρίες για να μπορέ­σει να εξελιχθεί πνευματικά».

Ο Κρούγκερ τον ενθάρρυνε να συνεχίσει. «Σιγά σιγά ο πολιτισμός των Ατλάντων άρχισε να παρακμάζει,

όπως τα πάντα σε αυτή τη ζωή. Βίωσε τη δόξα και την παρακμή του· είναι νόμος της ενέργειας», πρόσθεσε ο Αδάμ.

Ο γενετιστής χαμογέλασε σκεπτικός. «Επίσης χρησιμοποίησαν λανθασμένα τη σεξουαλική ενέργεια»,

συνέχισε ο σεξολόγος. «Και όχι μόνο. Σήμερα πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να χρη­

σιμοποιούν την εσωτερική τους δύναμη, τη σεξουαλικότητα ή τη συ­νείδησή τους».

Και ο Αδάμ είχε πολλές ερωτήσεις για το Γερμανό. «Αυτό το καταλαβαίνουμε, όμως ακόμα δε μου έχετε εξηγήσει τι

σχέση έχουν τα παιδιά ίντιγκο που βρίσκονται εδώ με τη σεξουαλι­κότητα των Ατλάντων. Ποια είναι η ανακάλυψη του Αχιλλέα;»

Ο Κρούγκερ αντάλλαξε με την Κέιτ μια ματιά γεμάτη συνενοχή.

220 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

«Ένα ένα, Αδάμ. Σου εξηγώ τα μέρη για να μπορέσεις έπειτα να δεις το σύνολο».

Ο σεξολόγος κούνησε το κεφάλι κάπως παραιτημένος. Η Κέιτ τού χάρισε ένα φιλικό χαμόγελο για να τον καθησυχάσει.

«Με συγχωρείτε, είναι δύσκολες ώρες. Εξάλλου...» «Το καταλαβαίνω», αποκρίθηκε πρόθυμα ο Κρούγκερ. Γύρισε και στηρίχτηκε σε ένα γραφείο. «Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν το 2008 στο Πανεπιστήμιο της

Βαρκελώνης από τον ακαδημαϊκό γενετιστή Ζορντί Γκαρσία Φερνά­ντεθ, ο άνθρωπος έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος του γενετικού του κώ­δικα με το πέρασμα των χρόνων. Έχει διατηρήσει μόνο το πέντε τοις εκατό».

Ο Αδάμ δε θέλησε να τον διακόψει. Ήξερε ότι τα στοιχεία αυτά μπορούσε να τα ερευνήσει αργότερα στο διαδίκτυο.

«Πιστεύουμε ότι οι Άτλαντες βίωναν μια κατάσταση διαφωτισμού, συνδεδεμένοι με τη Δημιουργό Πηγή. Φαντάσου ότι είσαι μια στα­γόνα που κρέμεται από ένα φύλλο. Η σταγόνα, δηλαδή εσύ, έχει συ­νείδηση και γαντζώνεται από το φύλλο, γιατί δε γνωρίζει άλλον κό­σμο. Δεν ξέρει ότι από κάτω υπάρχει ένας απέραντος ωκεανός. Πώς πιστεύεις ότι νιώθει η σταγόνα που αγνοεί ότι κάτω από αυτήν υπάρ­χει νερό;»

«Φοβάται να αφεθεί...» «Ακριβώς. Φοβάται. Όταν ο άνθρωπος φοβήθηκε, άρχισε να χά­

νει την επαφή με την Πηγή. Γιατί... Φαντάζεσαι τι μπορεί να συμβεί στη σταγόνα αν πέσει στον ωκεανό;»

Ο Αδάμ φαντάστηκε τη σκηνή. «Είναι ξεκάθαρο. Θα ενωθεί με κάτι πολύ μεγαλύτερο». «Ακριβώς. Η περιορισμένη σταγόνα είναι το ανθρώπινο εγώ που

φοβάται. Αν όμως ενωθεί με τον ωκεανό της παγκόσμιας συνείδη­σης, θα γίνουν ένα και το αυτό».

«Προφανώς. Αν όμως οι Άτλαντες, όπως λέει ο πατέρας μου, τρά­πηκαν σε φυγή και δημιούργησαν άλλους πολιτισμούς, όπως οι Αι­γύπτιοι, οι Μινωίτες, οι Μάγια και οι δρυΐδες, τότε διατήρησαν την κατάσταση της πεφωτισμένης συνείδησης, δηλαδή τη σύνδεση με την Πηγή», είπε ο Αδάμ ενώ ο Κρούγκερ κατένευε επιδοκιμαστικά.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 221

«Αυτοί οι πολιτισμοί έμειναν πιστοί στην Πηγή, όμως ο ανθρώ­πινος νους άρχισε να χάνει σιγά σιγά τις ικανότητες που είχε στην αρχή. Το αρχικό DNA με τους δώδεκα ενεργούς κλώνους άρχισε να καταπέφτει. Όσο περνούσαν οι χιλιετίες, μετατράπηκε σε αυ­τό που είμαστε σήμερα. Είναι ενεργοί μόνο δύο κλώνοι. Παρ’ όλα αυτά, σκέψου πόση πρόοδος σημειώθηκε. Πολλές εφευρέσεις και περίπλοκες τεχνολογίες έχουν επιτευχθεί με μικρό ποσοστό των δυνατοτήτων μας ενεργό. Φαντάσου τι θα γινόταν αν αντί για δύο κλώνους...»

Ο Αδάμ ήξερε ότι ο σύγχρονος πολιτισμός είχε προοδεύσει σε πολλούς τομείς, όπως η τεχνολογία και η πληροφορική, αλλά η πρό­οδος δεν ήταν μεγάλη όσον αφορά τον πολιτισμό, την πνευματικό­τητα και την τέχνη. Ο κόσμος προτιμούσε πια τα πλαστικά ποτήρια από τα κύπελλα με τα λεπτεπίλεπτα σκαλίσματα των παλιότερων πο­λιτισμών και κατασκεύαζε κτίρια από μπετόν και γυψοσανίδα αντί για Παρθενώνες και πυραμίδες.

Η Κέιτ τού έριξε μια ματιά γεμάτη αγάπη. Ο Αδάμ ένιωσε θετι­κούς παλμούς να τον προσεγγίζουν από το σώμα της.

«Θα εκπλαγείς όταν μάθεις, Αδάμ, ότι ακόμα και ο Χίτλερ ερευ­νούσε την ύπαρξη της Ατλαντίδας και ξεκίνησε επιχειρήσεις αναζή­τησης όχι μόνο της χαμένης ηπείρου μα και αντικειμένων φορτισμέ­νων με ενέργεια, όπως το δισκοπότηρο από το οποίο ήπιε ο Ιησούς, η ιερά σινδόνη, η προέλευση της Αρίας φυλής και πολλά άλλα. Όλος ο αρχαίος κόσμος που ενδιαφερόταν για την εξουσία ήξερε ότι είχε υπάρξει η Ατλαντίδα και το μεγαλείο του πολιτισμού της. Και ο Αχιλ­λέας βρήκε εκείνο που αναζητούσαν όλοι».

44

Ο ΑΔΑΜ περίμενε. Η υπομονή του είχε αρχίσει να εξαντλείται. «Μα για τι πράγμα μιλάμε;» Ήξερε ότι ούτε η ιερά σινδόνη ούτε το δισκοπότηρο του Ιησού

μπορούσαν να αλλάξουν την ανθρωπότητα. Θα έπρεπε να είναι κά­τι ακόμα πιο ισχυρό, κάτι που να περιλαμβάνει και τις υπόλοιπες

222 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

θρησκείες. Μια αλλαγή όχι απλώς πνευματική αλλά επιστημονική. «Θα το δεις σύντομα. Είναι ένα κομβικό κομμάτι, αν χρησιμοποι­

ηθεί σωστά. Αν και αυτό που έχουμε εδώ είναι μόνο ένα μικρό θραύ-σμα της μητρικής ανακάλυψης», αποκρίθηκε ο Γερμανός.

Έπειτα έκανε μερικά βήματα και κάθισε πλάι στην Κέιτ. «Αδάμ, πιστεύουμε ότι είμαστε πολύ κοντά στην ανακάλυψη της

πραγματικής προέλευσης της ανθρωπότητας». «Πώς τα ξέρετε εσείς όλα αυτά;» Ο Γερμανός χαμογέλασε. Την περίμενε τη συγκεκριμένη ερώτη­

ση. «Για δύο λόγους: γιατί μου το είπαν τα παιδιά ίντιγκο που είδες,

αλλά κυρίως γιατί μου το αποκάλυψε άμεσα το αντικείμενο που βρή­κε ο Αχιλλέας».

Ο Αδάμ ένιωθε σαν μια ανοιχτή πληγή την αγωνία του να μάθει για όλα εκείνα. Έσκυψε μπροστά.

«Πώς δηλαδή το μάθατε από τα παιδιά;» «Η πέμπτη διάσταση είναι μια πύλη που συνδέει διαφορετικές

πραγματικότητες. Σύμφωνα με τις μεταφυσικές σπουδές, στο γνωστό σε εμάς σύμπαν υπάρχουν εννέα διαστάσεις. Όσο πιο υψηλή είναι η διάσταση τόσο πιο κοντά βρίσκεται κανείς στην Πηγή. Ιδιαίτερα εξελιγμένα όντα όπως ο Βούδας και ο Ιησούς υπάρχουν στην ένατη διάσταση».

«Ένα λεπτό», τον διέκοψε ορμητικά ο Αδάμ. «Δεν έχω καταλάβει ακόμα τη σχέση αυτών των παιδιών με την εξέλιξη του DNA, την πύ­λη της μετάβασης ανάμεσα στις διαστάσεις, τις προφητείες των Μά­για και την Ατλαντίδα».

Ο Κρούγκερ τον κοίταξε με κατανόηση. «Πολύ σύντομα θα το καταλάβεις μόνος σου. Πρέπει να ξεχάσεις

τη ματιά του μυρμηγκιού και να αρχίσεις να χρησιμοποιείς τη ματιά του αετού, Αδάμ».

«Τι εννοείτε;» «Κάθε άνθρωπος είναι ένα εν δυνάμει θεϊκό ον, μια τέλεια ανα­

παράσταση της ολότητας που περιέχει όλες τις διαστάσεις και τις συ­μπαντικές ενέργειες. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να θυμηθεί».

«Τι να θυμηθεί;»

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 223

Ο Κρούγκερ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. «Να θυμηθεί και να ισχυροποιήσει το DNA. Έχεις μέσα σου όλα

όσα χρειάζεσαι. Γι’ αυτό οι θρησκείες έχουν δώσει τόση έμφαση στην παρεμπόδιση της ανάπτυξης του ανθρώπου με κάθε μέσο. Του εμ­φύσησαν το φόβο από την παιδική ηλικία και γέμισαν το μυαλό του με πολλές λανθασμένες θεωρίες».

Ο Αδάμ ένιωθε ανήσυχος. «Ξέρω ότι μέσα από την εκάστοτε πίστη οι θρησκείες έχουν ξε­

κινήσει πολλές διαμάχες και ότι το αρχικό πρόβλημα είναι η προ­σπάθεια επιβολής νεκρών πεποιθήσεων μέσω της βίας και της τυ­φλής πίστης». Ο Αδάμ τινάχτηκε. «Διαστρεβλωμένες θεωρίες! Δεν έχουν άμεσες εμπειρίες, έχουν αλλοιώσει το μήνυμα των πνευματι­κών ηγετών τους. Εσείς πιστεύετε ότι, αν ο Ιησούς επέστρεφε στη Γη, θα χαιρόταν με τα έργα της Εκκλησίας αυτές τις δύο χιλιετίες; Θα ήταν ευχαριστημένος με τις σταυροφορίες και το κυνήγι μαγισ­σών που κάηκαν στην πυρά, με τον πλούτο του Βατικανού τη στιγ­μή που χιλιάδες άνθρωποι λιμοκτονούν; Αν επέστρεφε στη Γη ο Μωά μεθ, τι θα έλεγε στους πιστούς του για τις βόμβες και την κλει­τοριδεκτομή στο όνομα του Θεού;»

«Ας μη βγαίνουμε από το θέμα, Αδάμ. Τα παιδιά ίντιγκο που βρί­σκονται εδώ και τα οποία μελετούμε έχουν γεννηθεί με μεγαλύτερες γενετικές δυνατότητες και οι γονείς τους ξέρουν ότι αυτό είναι σχο­λείο για εκείνα. Εδώ το DNA τους δέχεται ερεθίσματα, πολύ περισ­σότερα μάλιστα χάρη στην πολύτιμη, σημαντικότατη βοήθεια του Αχιλλέα. Ένα μέρος αυτών που έχουμε μάθει από τα παιδιά είναι όσα σου λέω τώρα».

«Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι τα παιδιά σάς αποκάλυψαν πραγ­ματικά αυτά που μου λέτε».

Ο Κρούγκερ κατένευσε ξανά χαμογελώντας. «Έχουμε κάνει πειράματα σε διαφορετικά παιδιά που δε γνωρί­

ζονταν μεταξύ τους, που δεν είχαν δει ποτέ το ένα το άλλο και όλα μας έδωσαν παρόμοιες πληροφορίες, με διαφορετικά μόνο λόγια».

Ο Αδάμ έμεινε άναυδος ακούγοντας όλα αυτά. «Κοίτα αυτές τις πλάκες», του είπε ο Κρούγκερ πλησιάζοντας μια

μικρή διάφανη θήκη στον τοίχο, που φωτιζόταν από πίσω. «Είναι οι

224 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

εικόνες των εγκεφάλων των παιδιών ίντιγκο, με τα οποία κάναμε το ίδιο επιστημονικό πείραμα, πριν και μετά».

Ο Αδάμ πρόσεξε ότι στις εικόνες των εγκεφάλων που απεικονίζο­νταν σε εκείνες τις τομογραφίες υπήρχαν αρκετοί εμφανείς φωτεινοί κύκλοι.

«Τι είναι αυτά;» «Φωτεινοί κύκλοι», είπε ο γενετιστής. «Δεν έχουμε ξαναδεί τίπο­

τα παρόμοιο. Υποθέτουμε ότι είναι η ενεργοποίηση του DNA. »Πιστεύουμε ότι ενδέχεται να είναι τα πρώτα αποτελέσματα και

η αρχή της ενεργοποίησης στο DNA με την επιρροή της νέας συμπα­ντικής ενέργειας. Τα πρώτα συμπτώματα της άφιξης της βροχής των φωτονίων από το κέντρο του Γαλαξία μας».

Ο Αδάμ άκουγε με προσοχή. «Θα σου το εξηγήσω επιστημονικά», είπε ο Κρούγκερ. «Οι σημα­

ντικότεροι νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου εκκρίνονται με μεγαλύ­τερη ισχύ από τις νευρικές απολήξεις. Τα εγκεφαλικά πεπτίδια απαι­τούν να υπάρχουν μέσα στο σώμα των νευρώνων τα φαινόμενα της μεταγραφής, της μετάφρασης και της μετα­μεταφραστικής επεξερ­γασίας των αποθηκευμένων στοιχείων. Το τελικό προϊόν μεταφέρε­ται μέσα από τον άξονα για την έκκρισή του. Τα μόρια που παράγο­νται έτσι λειτουργούν ως προάγγελοι για διάφορα ενεργά εγκεφαλι­κά πεπτίδια. Ο υποθάλαμος και η υπόφυση διαδραματίζουν σημα­ντικό ρόλο στην επέκταση της κατάστασης της συνείδησης αλλά και σε βιοχημικό επίπεδο, στην αφύπνιση της σεξουαλικής δραστηριό­τητας. Κινούν όλα όσα βρίσκονται κάτω από το κεφάλι. Η λέξη “υπό­φυση” συντίθεται από την πρόθεση υπό, “κάτω από”, και τη φύση, που αρχικά σήμαινε “ανάπτυξη”. Εκεί βρίσκονται τα κέντρα της έμπνευ­σης, της δημιουργικότητας, της διαίσθησης και της πνευματικότη­τας.

»Μέσω της υπερενεργοποίησης της υπόφυσης, δηλαδή, μπορούν να αναπτυχθούν όλες οι δυνατότητες που βρίσκονται κάτω από αυ­τήν: Οι ενεργοί ενδοκρινείς αδένες και τα τσάκρα εκπέμπουν όλη τους τη δύναμη. Έτσι, οι πληροφορίες που έχουν αποθηκευτεί σε υπολανθάνουσα κατάσταση ενεργοποιούνται και καθιστούν δυνατή την έναρξη ενός ήδη υπάρχοντος εσωτερικού προγράμματος, σαν να

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 225

μπαίνουν σε λειτουργία ειδικά αρχεία και προγράμματα ενός υπο­λογιστή που δεν ήταν ως τώρα πλήρως ενεργοποιημένος».

Επικράτησε σιωπή. Ο Αδάμ θυμήθηκε ότι η αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία ονόμαζε το

μάτι της θεϊκής συνείδησης, το ηλιακό μάτι που βλέπει τα πάντα, Μάτι του Ώρου. Άραγε η αλλόκοτη συμπεριφορά του Ήλιου είχε σχέση με την ενεργοποίηση του ανθρώπινου τρίτου ματιού; Θυμή­θηκε ότι στις ασκήσεις διαλογισμού τού είχαν μάθει να στρέφει την προσοχή προς εκείνο το σημείο.

Οι ανατολίτικες επιστήμες το ονόμαζαν Άγκνια Τσάκρα και χρη­σιμοποιούσαν πολλές τεχνικές διαλογισμού για τον ερεθισμό του τρί­του ματιού. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ρενέ Ντεκάρτ, θεμελιωτής της οπτι­κής επιστήμης, πίστευε ότι η επίφυση είναι η βάση της ψυχής. Το ίδιο υποστήριζαν και οι αρχαίοι Έλληνες. Μάλιστα τον 4ο π.Χ. αιώ­να ο Ερώφιλος περιέγραψε την επίφυση ως ένα όργανο που ρύθμιζε και εξέπεμπε σκέψεις.

Ο Αδάμ θυμήθηκε ότι οι βουδιστές αποκαλούσαν τα φυσικά μά­τια «κλέφτες της ψυχής», γιατί πάντα αναζητούν έξω εκείνο που έχουν ήδη μέσα. Εκείνη η παράδοση έλεγε ότι τα φυσικά μάτια αντιστοι­χούν στη δυϊκότητα, στην όραση του καλού και του κακού. Και άλ­λες παραδόσεις αναφέρουν ότι κατά τη σταύρωση του Ιησού στο Γολ­γοθά, που σημαίνει «κρανίο», οι ληστές που σταυρώθηκαν δεξιά κι αριστερά του συμβολίζουν τα φυσικά μάτια, ενώ ο Ιησούς, που βρί­σκεται στη μέση, αντιπροσωπεύει το μάτι της συνείδησης.

Ο Κρούγκερ πήρε μία από τις τομογραφίες και συνέχισε. «Στην επίφυση έχουμε δύναμη, Αδάμ. Το τρίτο μάτι, το μάτι της

συνείδησης, είναι ικανό να αιχμαλωτίσει την κατάσταση της διαισθη­τικής γνώσης. Την ανακάλυψη που έκανε ο Αρχιμήδης, όταν αναφώ­νησε το περίφημο “Εύρηκα”, τη χρωστά στο μάτι της διαίσθησης».

Η Κέιτ έβαλε μερικές ακόμα τομογραφίες στην οθόνη. «Αφού είδαμε αυτό, η Κέιτ κι εγώ διαπιστώσαμε από πρώτο χέρι

την επίδραση της ανακάλυψης του Αχιλλέα στους δικούς μας εγκε­φάλους. Και σκέψου ότι δεν είναι παρά ένα χιλιοστό του ευρήματός του, το οποίο δυστυχώς δεν ξέρουμε πού βρίσκεται. Φαντάσου αν όλη η ανθρωπότητα...» Ο γενετιστής έκανε μια παύση για να σκεφτεί και

226 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

πρόσθεσε απαλά: «Είμαστε μονάδες μιας συνείδησης εν εξελίξει, Αδάμ. Τα πάντα λειτουργούν σύμφωνα με το σκοπό της Πηγής, προο δεύουν και εξελίσσονται από τη μία κατάσταση στην άλλη, κα­ταστρέφονται, δημιουργούνται και διατηρούνται για να καταστρα­φούν και να δημιουργηθούν ξανά, αναζητώντας αιώνια μια όλο και μεγαλύτερη τελειοποίηση.

»Γνωρίζεις ότι ο όρος “προσωπική ψυχή” είναι μια σπίθα από την αιώνια φλόγα της δημιουργίας. Και η προσωπική σπίθα μας πηδά ξανά και ξανά από ένα κορμί σε άλλο, από μία εμπειρία σε άλλη, χωρίς να σβήνει ποτέ, ώστε να επιστρέψει στην Πηγή από την οποία ξεπήδησε. Μοιάζει με παιχνίδι, καταλαβαίνεις; Πολύ σύντομα θα εγκαταλείψουμε την περιπλάνηση στη Γη της τρίτης διάστασης. Μας περιμένει ένας εορτασμός, παρόλο που πολύς κόσμος νιώθει φόβο για τη μετάβαση και πολλοί έχουν βαλθεί να την εμποδίσουν για διά­φορους λόγους. Γι’ αυτό φαντάζομαι ότι απήγαγαν τον Αχιλλέα».

Ο Αδάμ σηκώθηκε. Ήταν άνθρωπος ανοιχτός, αλλά ένιωθε ότι εκείνα τα στοιχεία έπρεπε να μπουν στη θέση τους ένα ένα.

«Το DNA και ο εγκέφαλός μας θα βοηθήσουν να μεταβούμε σε άλλη διάσταση;» ρώτησε.

Ο Κρούγκερ κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Δε νομίζω να συμβεί σε όλους μας. Θα εξελιχθούν στην επόμε­

νη διάσταση μόνο όσοι πάλλονται σε συντονισμό με την Πύλη και την ενέργεια της Πηγής, αυτό που οι Μάγια ονόμασαν Κεντρικό Ήλιο. Πιστεύω ότι δεν έχει να κάνει με την τύχη ούτε την καλοσύ­νη ούτε την πραγματοποίηση φιλανθρωπικών πράξεων. Είναι ενέρ­γεια και συνείδηση. Η διαφορά θα είναι για εκείνους που έχουν ένα βαθμό επεκταμένης συνείδησης και μια ενεργειακή εργασία που πραγματοποιήθηκε από χρόνια και θα τους βοηθήσει να αντέξουν την αλλαγή στο νευρικό τους σύστημα, στον εγκέφαλο και στο DNA τους».

Ο σεξολόγος απέμεινε σιωπηλός. Έπρεπε να τα σκεφτεί όλα αυ­τά. Στο μυαλό του ήρθε ένα απόσπασμα από τη Βίβλο. Ένα χωρίο του Δανιήλ συνέπιπτε με όλες αυτές τις πληροφορίες.

Και πολλοί από αυτούς που κοιμούνται στο χώμα της γης θα εγερ­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 227

θούν, άλλοι για την αιώνια ζωή, άλλοι για τον αιώνιο επονειδισμό και την αισχύνη.

«Και όσοι δεν μπορέσουν να περάσουν την πύλη;» Ο Κρούγκερ πλησίασε το σεξολόγο και του μίλησε σχεδόν ψιθυ­

ρίζοντας. «Αυτό δύσκολα μπορούμε να το προβλέψουμε, όμως η ίδια η συ­

μπαντική ενέργεια θα ανοίξει το δρόμο για τη Μεγάλη Έλικα της Ανάληψης. Όσοι δεν την αντιληφθούν θα συνεχίσουν να ζουν σε άλ­λη πραγματικότητα, πιο κοντινή στον ενεργητικό τους παλμό, στον εγκέφαλο και στο DNA τους. Στο κάτω κάτω δεν πρέπει να φοβόμα­στε το θάνατο ως κάτι μελλοντικό, γιατί αυτή τη στιγμή σε όλο τον κόσμο πεθαίνουν χιλιάδες άτομα από διάφορα αίτια. Έτσι συνέβαι­νε πάντα. Όλοι θα συνεχίσουν τον εξελικτικό δρόμο τους».

Ο Αδάμ κράτησε μια απόσταση. «Ο πατέρας μου υποστηρίζει στο βιβλίο του ότι έτσι εξαφανίστη­

καν οι Μάγια: διάβηκαν μια διαστατική πύλη. Γι’ αυτό εγκατέλειψαν τις πόλεις τους».

«Ακριβώς». «Τότε, λοιπόν, τι θα συμβεί με τα όσα έχουμε μάθει; Τι θα απο­

γίνει η αγάπη όλης της ανθρωπότητας για το θείο;» ρώτησε ο Αδάμ κοιτώντας την Κέιτ.

Ο Κρούγκερ αναστέναξε. «Αδάμ, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη αγάπης της Πηγής από

την προσφορά της προσέγγισης, της πιθανότητας να νιώθουμε την παρουσία της ανά πάσα στιγμή, όπως την ένιωσαν τα πρώτα νοήμο­να όντα. Η Γη είναι ένα πείραμα που πραγματοποιήθηκε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, ένας τόπος μάθησης μέσα από διαδοχικές ζωές, συσσώρευση εμπειριών, κάρμα και βιωμάτων ανάπτυξης. Τώ­ρα ο πλανήτης ετοιμάζεται να εξελιχθεί έπειτα από έναν κύκλο πά­ρα πολλών χρόνων».

Ο Αδάμ κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Ο Κρούγκερ στράφηκε προς το παράθυρο για να δει τα παιδιά.

«Δεν είμαστε η μοναδική μορφή ζωής», είπε με την πλάτη γυρι­σμένη προς το σεξολόγο. «Αυτό το σύμπαν είναι τόσο απέραντο και

228 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

περιέχει τόσες δυνατότητες, ώστε θα ήταν αδύνατο να το περιγρά­ψουμε».

«Θα επιμείνω ξανά, δόκτωρ Κρούγκερ. Συγχωρέστε τους ενδοια­σμούς μου, όμως πώς τα ξέρετε εσείς όλα αυτά;»

Ο γενετιστής στράφηκε και έριξε μια ματιά γεμάτη συνενοχή στη συνάδελφό του.

«Η Κέιτ θα σου δείξει όλα όσα πρέπει να διαπιστώσεις μόνος σου».

45

ΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ των μελών της Μυστικής Κυβέρνησης είχαν φτά­σει άλλα έξι άτομα και γι’ αυτό αναγκάστηκαν να κάνουν ένα διά­λειμμα μισής ώρας για να ξεκαθαριστούν ορισμένες ιδέες. Αρκετοί από τους άρτι αφιχθέντες ανήκαν στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, την ελίτ των πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο, που αποτελούνταν από πανίσχυρους μεγιστάνες και επιχειρηματίες με μεγάλη επιρροή. Πρόθεσή τους ήταν να εξαλειφθεί η μεσαία τάξη για να προκληθεί φτώχεια και συνεπώς μεγαλύτερη μισθωτή σκλαβιά. Επίσης σχεδία­ζαν να τοποθετήσουν σε κάθε άτομο ένα μικροτσίπ με όλα τα προ­σωπικά στοιχεία και τη θέση του για να έχουν τον απόλυτο έλεγχο.

Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον φορούσε μπλε κοστούμι Armani, λεπτό πουκάμισο από λευκό μετάξι και σκούρα μπλε γραβάτα. Ήταν βυ­θισμένος στις σκέψεις του και κοιτούσε από ένα παραθυράκι της πο­λυτελούς αίθουσας όταν τον προσέγγισε ο Σεργκέι Βάλισνοφ, το μέ­λος της οργάνωσης που είχε επιφορτιστεί με τον τομέα των πληρο­φοριών και των εσωτερικών θεμάτων.

«Μου επιτρέπετε;» ρώτησε ο Βάλισνοφ, ο Γητευτής, πριν πλησιά­σει στα δεξιά του.

Ο Εγκέφαλος κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Το πρόσωπό του ήταν σοβαρό, πέτρινο.

«Ξέρω ότι αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη περίσταση», του είπε ήρεμος ο Σεργκέι Βάλισνοφ, «και ότι ο αστεροειδής, ή ό,τι είναι αυ­τό, συνιστά σοβαρή απειλή, αλλά...»

Ο Εγκέφαλος δε γύρισε καν προς το μέρος του. Εξακολουθούσε

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 229

να κοιτάζει τον ορίζοντα έξω από το παράθυρο σαν υπνωτισμένος. «Ένας αστεροειδής από το διάστημα πλησιάζει τη Γη», επιβεβαίω­

σε με πολύ αδύναμη φωνή. «Ή θα τον καταστρέψουμε πριν φτάσει εδώ ή θα καταστρέψει αυτός εμάς. Δεν έχουμε πολλές επιλογές. Τα προβλήματα αυξάνονται...»

«Κύριε Ουάσινγκτον», τον διέκοψε ο Βάλισνοφ. «Έλαβα μια πρό­σφατη αναφορά που μάλλον πρέπει να δείτε».

Η έκφραση του Εγκεφάλου άλλαξε λίγο. Στράφηκε προς το Γη­τευτή, αν και ήταν κουρασμένος κι είχε πονοκέφαλο από τις δεκά­δες αναφορές της CIA, του HAARP, της NASA και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που είχε μαζί του.

«Εξηγηθείτε». «Τηλεφώνησε ο γραμματέας μου και είπε ότι σε μια πρόσφατη

συνέντευξη Τύπου του CΝΝ αρκετοί πρώην στρατιωτικοί, ελεγκτές πτήσεων, πιλότοι και λοιποί, όλοι πλέον εν αποστρατεία, έκαναν δη­λώσεις που μας φέρνουν σε δύσκολη θέση».

Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον ανασήκωσε τους ώμους ενοχλημένος. «Δηλώσεις; Σχετικά με τι;» Ο Ρώσος έκανε μια παύση για να βγάλει ένα φάκελο με αναφο­

ρές από ένα μαύρο χαρτοφύλακα. «Κύριε Ουάσινγκτον, έχουν αποκαλυφθεί άκρως απόρρητα μυ­

στικά της επίσημης κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών». Ο Στιούαρτ Ουάσινγκτον ένιωσε ότι ο Γητευτής τού έδινε να κρα­

τήσει ένα αναμμένο κάρβουνο. «Τι θέλετε να πείτε;» Η φωνή του Εγκεφάλου ακούστηκε αυταρ­

χική και γεμάτη ενδιαφέρον μαζί. «Θυμάστε τι συνέβη το 2001 στην Εθνική Λέσχη Τύπου της Ουά­

σινγκτον;» «Αναφέρεστε στο... Disclosure Project;» «Ακριβώς», απάντησε ο Γητευτής. «Εκείνη τη χρονιά κατέθεσαν

πάνω από είκοσι άτομα». Ο Σεργκέι Βάλισνοφ αναφερόταν στο Σχέδιο Αποκάλυψη, που εί­

χε συνταχθεί το 1993 από το δόκτορα Στίβεν Γκριρ και σήμερα είχε έδρα στο Κροζέτ, στη Βιρτζίνια, αλλά και μια ιδιαίτερα δημοφιλή ιστοσελίδα (www.disclosureproject.org), με σκοπό να αποκαλύπτει

230 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

αυστηρά εμπιστευτικές πληροφορίες της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε μια συνέντευξη Τύπου μπροστά σε πολλά μέσα τα μέ­λη του σχεδίου μίλησαν για τους μυστικούς φακέλους που τεκμηρί­ωναν την ύπαρξη ζωής όντων από άλλες διαστάσεις αλλά και τα οχή­ματά τους, τις επαφές και τις εμφανίσεις τους.

Ο Ουάσινγκτον θυμήθηκε το γεγονός από το οποίο είχαν περά­σει ήδη έντεκα χρόνια και συνοφρυώθηκε.

«Ευτυχώς», απάντησε, «καταφέραμε εν μέρει να ελέγξουμε την κατάσταση με τη βοήθεια του Γραφείου Ειδικών Ερευνών της Αερο­πορίας της Βόρειας Αμερικής».

Πολύς κόσμος ανά τον κόσμο πίστευε το Σχέδιο Αποκάλυψη, για­τί υποστηρίχτηκε από μια ισχυρή, αξιόπιστη ομάδα, τα μέλη της οποίας ήταν πρώην αντισυνταγματάρχες, στρατηγοί, επιστήμονες, ταγματάρχες, αστροναύτες, πιλότοι, καθηγητές, υπουργοί άμυνας, δι­αχειριστές, δικηγόροι και άλλοι επαγγελματίες με μεγάλο κύρος και ισχύ. Πάνω από τετρακόσιοι μάρτυρες είχαν έρθει σε επαφή με σκά­φη ανώτερης τεχνολογίας που πετούσαν σε ύψος είκοσι τεσσάρων χι­λιάδων και πλέον μέτρων, είχαν δυνατότητα ταχύτητας τριών χιλιά­δων χιλιομέτρων την ώρα και πληρώματα πολυδιάστατων όντων. Μέ­σα από ντοκουμέντα και δηλώσεις προσπαθούσαν τώρα να αποκαλύ­ψουν τη ζωή άλλων ειδών νοημοσύνης στο σύμπαν, αφού είχαν εκα­τοντάδες αποδείξεις γι’ αυτό.

Οι μαρτυρίες αυτές λογοκρίθηκαν παλαιότερα από τις κυβερνή­σεις του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, του Τζίμι Κάρτερ, του Ρόναλντ Ρί­γκαν, του Μπιλ Κλίντον και του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου και του νεότερου, με μέτρα ακραίας καταπίεσης από την κυβέρνηση και σε μικρότερο βαθμό, ανεπίσημα, από τη Μυστική Κυβέρνηση. Αν και οι μάρτυρες της ομάδας του δόκτορα Γκριρ παρέμεναν ενεργοί με εκείνη την εκστρατεία και παρότι στο διαδίκτυο κυκλοφορούσαν τα νέα σχετικά με το γεγονός, δεν είχαν καταφέρει να αναγκάσουν την επίσημη κυβέρνηση να ενημερώσει τον κόσμο για εκείνες τις εμπιστευτικές πληροφορίες.

Ο Εγκέφαλος έγινε κατακόκκινος από οργή. «Μη μου πείτε ότι πάλι αποκάλυψαν...» Η φωνή του Ουάσινγκτον

έμοιαζε με τη φωνή ενός δαιμονίου.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 231

Ο Γητευτής Βάλισνοφ κούνησε το κεφάλι καταφατικά. «Είναι πιο σοβαρό από αυτό που συνέβη με τα WikiLeaks το

2010». Ο Βάλισνοφ δεν ένιωθε άνετα, γιατί βρισκόταν πολύ κοντά στον

Εγκέφαλο σε μια στιγμή που ήταν ιδιαίτερα ταραγμένος, αλλά χει­ρίστηκε την κατάσταση όσο καλύτερα μπορούσε. Ο χρόνος κυλούσε και έπρεπε να βρουν λύσεις το συντομότερο δυνατό.

«Δεν έχω συγκεκριμένα στοιχεία», πρόσθεσε, «όμως έχουν ανα­φερθεί πρόσφατες εμφανίσεις στο Όρεγκον, στο Τέξας, στο Κολο­ράντο, στο Νέο Μεξικό, στο Ντάλας και σε άλλες πόλεις. Αυτή τη στιγμή στη Νέα Υόρκη και σε πολλές πρωτεύουσες ανά τον κόσμο διαδηλώνουν διάφορες ομάδες, ομάδες ακτιβιστών που λένε ότι εί­χαν επαφή με ανώτερα είδη νοημοσύνης, αλλά και πνευματικές ομά­δες και ομάδες new age, που δίνουν όποιες πληροφορίες θέλουν στον πληθυσμό». Τα μάτια του Βάλισνοφ άστραψαν.

«Είναι μειοψηφίες χωρίς καμία αξιοπιστία», είπε ο Εγκέφαλος. Ο Γητευτής έκανε μια παύση για να κοιτάξει τα χαρτιά του. «Καλό θα ήταν να μην τους υποτιμάμε, κύριε Ουάσινγκτον, έχουν

γίνει πολύ έξυπνοι. Γίνονται όλο και περισσότεροι και δύσκολα θα δημιουργηθούν άλλα μοντάζ. Το φράγμα δέχεται όλο και μεγαλύτε­ρες πιέσεις».

«Τι λένε στη NORAD;» ρώτησε ανήσυχος ο Εγκέφαλος. «Δεν έχω καμία δική τους αναφορά».

Ο Ουάσινγκτον εννοούσε το Κέντρο Αεροδιαστημικής Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών, που είχε τη βάση του στα βουνά Τσεγιέν στο Κολοράντο.

«Ούτε εγώ έχω λάβει κάτι πρόσφατο». Επικράτησε σιωπή. «Κύριε Ουάσινγκτον», πρόσθεσε μετρημένα ο Βάλισνοφ, «έχουν

δει και ένα μεγάλο κύκλο από περιστρεφόμενα φώτα στον ουρανό, πάνω από την Περιοχή 51».

Η Περιοχή 51 ήταν μια άκρως μυστική στρατιωτική βάση στα βόρεια του Λας Βέγκας με έκταση δέκα χιλιάδες τετραγωνικά χιλιό­μετρα, η οποία είχε αρχίσει να κατασκευάζεται το 1955. Εκείνη η περιοχή, γνωστή και ως «το Κουτί», χαρακτηριζόταν συχνά ως τόπος

232 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

συνωμοσίας και λεγόταν ότι εκεί επιστήμονες μελετούσαν και έκρυ­βαν τεχνολογία εξωγήινης προέλευσης και όχι μόνο.

Ο Ουάσινγκτον κοίταξε το Γητευτή με γουρλωμένα μάτια. «Πάνω από την Περιοχή 51;» Ήξεραν και οι δύο ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Η AEC, αλλιώς Επι­

τροπή Ατομικής Ενέργειας, ήταν ιδιοκτησία του Τμήματος Άμυνας και της Αεροπορίας.

«Αυτό είναι πολύ σοβαρό». Ο Ουάσινγκτον έδειχνε βαθιά ανησυ­χία.

Έκανε μια παύση για να σκεφτεί. «Στην πραγματικότητα είναι ζήτημα της επίσημης κυβέρνησης

και της CΙΑ. Τι λένε εκείνοι; Το θέμα είναι φλέγον, πρέπει να το ανα­λάβουν».

«Έχουν αρχίσει να το μελετούν ταχύτατα για να προβούν σε κι­νήσεις», απάντησε με έμφαση ο Βάλισνοφ.

«Ζητήστε από τον Τύπο και τα τηλεοπτικά μέσα που βρίσκονται υπό την επιρροή μας να εξισορροπήσουν τα πράγματα και να ελα­χιστοποιήσουν τα στοιχεία».

«Αυτό το έχουν αναλάβει ήδη άλλα μέλη», αποκρίθηκε ψυχρά ο Ρώσος. «Τα μέσα έχουν ειδοποιηθεί να φιλτράρουν κάθε εμπιστευ­τική πληροφορία για τις προφητείες και τις εμφανίσεις σκαφών».

Η Μυστική Κυβέρνηση ήταν ιδιαίτερα ικανή όταν επρόκειτο για τη λογοκρισία ορισμένων πληροφοριών και τη διοχέτευση άλλων. Προγραμμάτιζαν, μάλιστα, μέσα από μεγάλες παραγωγές και ται­νίες του Χόλιγουντ, ιδέες και πεποιθήσεις, τις οποίες έβαζαν στο συλ­λογικό υποσυνείδητο. Έτσι, η μάζα έβλεπε ταινίες που είχαν ενορ­χηστρωθεί από τα μέλη της Μυστικής Κυβέρνησης ως προς το θέμα και τη χρηματοδότηση, όπως οι ταινίες σχετικά με το 2012 που πρό­βαλλαν φόβο και τρόμο χωρίς να αναφέρουν την πιθανότητα εξέλι­ξης, ώστε ο κόσμος να μένει με αυτή την εντύπωση.

«Λοιπόν», ψιθύρισε ο Ουάσινγκτον που βασανιζόταν από τον πο­νοκέφαλο. «Βρείτε τρόπο να συνεχίσετε να ναρκώνετε τον κόσμο. Βρείτε έναν καινούριο αποδιοπομπαίο τράγο που θα μας δώσει προς στιγμήν χρόνο να λύσουμε το θέμα, μια μεγάλη βόμβα, το θάνατο μιας διασημότητας. Έχουμε πολλά μέτωπα ανοιχτά. Πρέπει να απο­

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 233

σπάσουμε την προσοχή του κοινού σε παγκόσμιο επίπεδο. Και να αυξηθούν οι χημικές πτήσεις πάνω από όλες τις πόλεις».

Ο Ουάσινγκτον αισθανόταν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τη Μυστική Κυβέρνηση. Έπρεπε να χρησιμοποιήσουν όλα τα όπλα ελέγχου που διέθεταν. Ο Βάλισνοφ ένιωσε να τον λούζει κρύος ιδρώτας. Ήθελε να μιλήσει για κάτι προσωπικό. Δεν μπορούσε να συγκρατηθεί άλλο. Ήταν μια ευκαιρία να ανελιχθεί μέσα στην ορ­γάνωση.

«Κύριε Ουάσινγκτον, αν μου επιτρέπετε, θέλω να σας εκθέσω μια σκέψη μου. Πιστεύω ότι, αν συνδέσουμε τα κομμάτια της κατάστα­σης του πλανήτη, τους σεισμούς, τη συμπεριφορά του Ήλιου, την ανακοίνωση των προφητειών των Μάγια και τον αστεροειδή που έχουν δει στα παρατηρητήρια, με τους διαδηλωτές για τα διαστατι­κά όντα, ίσως μπορέσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα ώστε να εί­ναι ευνοϊκά για μας».

Η έκφραση του προσώπου και η λάμψη στα μάτια του Γητευτή έδειχναν ότι κρατούσε έναν άσο στο μανίκι του. Ο Εγκέφαλος φάνη­κε να ενδιαφέρεται. Χαλάρωσε τον κόμπο της γραβάτας. Ήταν δια­τεθειμένος να ακούσει αυτό που είχε να προτείνει ο Ρώσος. Εκείνη τη στιγμή ζητήθηκε η επιστροφή των ηγετών της Μυστικής Κυβέρ­νησης για να αρχίσει ξανά η συζήτηση. Οι συμμετέχοντες άρχισαν να κάθονται γύρω από το δρύινο τραπέζι με φακέλους και νέες ανα­φορές, ενώ ο Βάλισνοφ ψιθύριζε στον Στιούαρτ Ουάσινγκτον μια φο­βερή ιδέα για να προβούν σε μια αποφασιστική κίνηση.

46

Η ΚΕΪΤ οδήγησε τον Αδάμ από ένα μακρύ διάδρομο σε μια αίθου­σα συναντήσεων. Τη διέσχισαν και βγήκαν σε ένα μικρό πάρκο, όπου ήταν ευδιάκριτη η φροντίδα ενός καλού κηπουρού, γιατί υπήρχαν κάμποσα καλοφροντισμένα δέντρα και φυτά. Έφτασαν σε ένα κτί­ριο σε σχήμα θόλου, με ένα στρογγυλό, σκούρο μπλε τζάμι και αρ­κετά βιτρό ψηλά και προς το εσωτερικό της ευρύχωρης στρογγυλής αίθουσας.

234 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

Η Κέιτ πέρασε μια μαγνητική κάρτα από μια στενή σχισμή και άνοιξε τη λευκή πόρτα.

«Άφησε, σε παρακαλώ, έξω τα παπούτσια σου και τα μεταλλικά αντικείμενα», ζήτησε ευγενικά από τον Αδάμ.

Εκείνος έβγαλε τα παπούτσια και άφησε πάνω σε ένα τραπεζάκι το ρολόι του, τα γυαλιά ηλίου, το πορτοφόλι, τη ζώνη και μια αση­μένια αλυσιδίτσα με το ελληνικό σύμβολο της αιωνιότητας. Φαίνε­ται ότι αυτό το μέρος έχει ισχυρή ενέργεια, σκέφτηκε.

Η Κέιτ έδειχνε να διαβάζει τη σκέψη του. «Αυτό το μέρος έχει πολλή ενέργεια, Αδάμ. Προσπάθησε να αφή­

σεις το μυαλό σου κατά μέρος». «Τι θα κάνουμε;» ρώτησε εκείνος. Η Κέιτ τον κοίταξε με μάτια γεμάτα φως. Το πρόσωπό της απέ­

πνεε ένα μαγνητικό αισθησιασμό. «Θα γνωρίσεις την ανακάλυψη του Αχιλλέα. Μας απομένει λίγος

χρόνος και πρέπει να γίνουμε πολύ περισσότεροι αυτοί που θα τη φέρουμε στο φως. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, ο αρχαιολόγος περίμενε πολλά από σένα, Αδάμ. Έτσι μου είπε ο δόκτωρ Κρούγκερ».

Η μορφή της Κέιτ ήταν επιβλητική. Το κορμί της έδειχνε να έχει σμιλευτεί από κάποιον καλλιτέχνη και από την ύπαρξή της ανάβλυ­ζε μια κυκλωτική ενέργεια.

Πέρασαν στο εσωτερικό του μυστηριώδους θόλου και ο Αδάμ διέ­κρινε στο κέντρο του χώρου έναν κύκλο από μικρούς κρυστάλλους χαλαζία με ύψος περίπου δεκαπέντε με είκοσι εκατοστά, ακριβώς κάτω από την περιφέρεια του γαλάζιου τζαμιού στην οροφή.

«Χαλαζίες είναι αυτοί;» ρώτησε ο σεξολόγος ενώ γυρνούσε το κε­φάλι για να δει τους ψηλούς λευκούς τοίχους, το θολωτό ταβάνι και τα κρύσταλλα που υπήρχαν παντού γύρω του.

«Εδώ έχουμε ένα ελάχιστο τμήμα του ευρήματος του Αχιλλέα. Στο ίδιο σημείο πραγματοποιήσαμε και τα πειράματα με τα παιδιά. Προη γουμένως πειραματιζόμασταν με τα μέλη της ομάδας. Πρώτα θα σου δείξω την ανακάλυψη του Αχιλλέα και μετά θα νιώσεις ο ίδιος το βίωμα».

Ο Αδάμ έμεινε σιωπηλός. Ήθελε να μάθει επιτέλους τι είχε βρει ο αρχαιολόγος εκτός από την ορειχάλκινη πλάκα των Ατλάντων.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 235

«Κλείσε τα μάτια και πάρε μερικές βαθιές ανάσες. Όπως σου εί­πα πριν, είναι σημαντικό να σταματήσει το μυαλό σου να δουλεύει, να μείνεις σιωπηλός μέσα σου».

Ο Αδάμ Ρούσος είχε συνηθίσει στο διαλογισμό και ξεκίνησε αμέ­σως. Ύστερα χαμογέλασε στην Κέιτ για να δείξει ότι ήταν έτοιμος.

«Πλησίασε τον κύκλο των κρυστάλλων του χαλαζία», του ζήτησε η γυναίκα με σιγουριά. «Αν μπορέσεις να το κάνεις εντελώς γυμνός, θα είναι καλύτερα. Θα το κάνω κι εγώ και θα μπούμε μαζί».

Ο Αδάμ θυμήθηκε τον Βίλχελμ Ράιχ, τον επιστήμονα που πειρα­ματίστηκε με τη σεξουαλική ενέργεια. Έβαζε ζευγάρια να κάνουν έρωτα για μία ώρα σε ένα ειδικό σημείο, όπου ύστερα ερχόταν άλλο ζευγάρι και αργότερα κι άλλα, ώστε να συγκεντρωθεί στο περιβάλ­λον μια βιοενέργεια, την οποία ο ίδιος ονόμαζε οργόνη.

Ύστερα έβαζε στο ίδιο σημείο ασθενείς, που κατά παράξενο τρό­πο γιατρεύονταν απορροφώντας τη βιολογική ενέργεια και τους παλ­μούς της οργόνης που παρήγαγαν τα σώματα που είχαν κάνει έρω­τα. Αυτό ενίσχυε το ενεργητικό πεδίο των ασθενών και έτσι η υγεία απλωνόταν φυσιολογικά στον οργανισμό. Για εκείνα τα πειράματα, αλλά και για πολλά άλλα, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εί­χε λογοκρίνει τον Ράιχ.

Η Κέιτ φερόταν με φυσικότητα και ηρεμία. Δεν έδειξε κανένα σημάδι ντροπής για τη γύμνια των κορμιών τους. Δε φορούσε κοσμή­ματα. Το κορμί της στόλιζε μόνο ένα πλούσιο εφηβαίο που σχημά­τιζε ένα απαλό τρίγωνο. Ο Αδάμ είχε σαστίσει λιγάκι με εκείνη την κατάσταση.

«Ωραία», είπε αποφασιστικά η Κέιτ. «Σταύρωσε τα πόδια στη στάση του λωτού, όπως στο διαλογισμό, και ίσιωσε τελείως τη σπον­δυλική στήλη σου. Κλείσε τα μάτια και πάρε βαθιά ανάσα. Άνοιξε τις παλάμες σου στο ύψος του κέντρου του στέρνου σου σαν να περι­μένεις να λάβεις κάτι».

Ο σεξολόγος έκανε ό,τι του ζήτησε η γυναίκα. Σε λίγα λεπτά είχε βρεθεί σε πνευματική συχνότητα Άλφα, ένιωθε καθαρότητα και συ­γκέντρωση στην οθόνη του μυαλού του.

«Θα λάβεις στα χέρια σου την ανακάλυψη του Αχιλλέα. Ένα σπό­ρο από εκείνο που χρησιμοποιούσαν οι Άτλαντες για να ενισχύσουν

236 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

το DNA τους. Έπειτα από αυτή την εμπειρία δε θα είσαι πια ο ίδιος».

Εκείνα τα λόγια ακούστηκαν σχεδόν σαν θρησκευτικός ψαλμός. Ο Αδάμ έμεινε ήρεμος και γαλήνιος. Έπειτα από δέκα περίπου λε­πτά που πέρασαν αναπνέοντας μαζί ο ένας απέναντι στον άλλον για να εξισορροπήσουν τις ενέργειές τους, την αρσενική και τη θηλυκή, η Κέιτ έβγαλε ένα μικρό αντικείμενο από ένα γαλάζιο βελούδινο σα­κουλάκι.

«Μείνε σε βαθιά κατάσταση», είπε σχεδόν ψιθυριστά στον Αδάμ. «Προσπάθησε να αντιληφθείς τι θα συμβεί μέσα σου».

Εκείνος ένιωσε στις παλάμες του το βάρος ενός μικρού αντικει­μένου απαλού στην αφή και λίγο κρύου. Η Κέιτ είχε βάλει στα χέρια του ένα μικρό κρύσταλλο από χαλαζία με ηλικία πάνω από δώδεκα χιλιάδες χρόνια. Ήταν ένα μικροσκοπικό θραύσμα του μητρικού χα­λαζία με ύψος σχεδόν ένα μέτρο που είχε ανακαλύψει ο Αχιλλέας. Εκεί οι σοφοί Άτλαντες είχαν φυλάξει τις πληροφορίες και τη γνώση της ζωής και του σύμπαντος, όπως έκανε ο σύγχρονος πολιτισμός με τις δικές του τεχνολογίες, όπως τα μικροτσίπ, οι δίσκοι ή οι κάρτες μνήμης. Για τους Άτλαντες ήταν πιο εύκολο να φυλάξουν τις πληρο­φορίες συγκεντρώνοντάς τες μέσα στο χαλαζία με τις εξελιγμένες με­θόδους του μυαλού τους.

Ο Αδάμ ένιωσε να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά του ένας ανεπαί­σθητος παλμός, σχεδόν σαν μικρή ηλεκτρική εκκένωση, και το νευ­ρικό του σύστημα κινητοποίησε άθελά του κάμποσους μυς του σώ­ματος και του προσώπου. Σιγά σιγά άρχισε να νιώθει ζέστη, ύστερα τα επίπεδα ενέργειάς του αυξήθηκαν και είδε μια περίεργη εικόνα: Αντίκριζε από μέσα τα κύτταρά του να χορεύουν σαν μικροσκοπικοί κύκλοι φωτός. Του φάνηκε αστείο να βλέπει εκατομμύρια κύτταρα σαν φωτεινές συνειδήσεις να διατρέχουν το κορμί του.

Είχε διαβάσει στο βιβλίο του πατέρα του ότι οι Άτλαντες φώ­τιζαν τις πόλεις τους με μεγάλα κομμάτια χαλαζία που τα είχαν προγραμματίσει να απορροφούν το φως του Ήλιου και να το αντανακλούν. Κατά τον ίδιο τρόπο τα σημερινά ρολόγια είχαν μέ­σα τους μια μικροσκοπική πέτρα από χαλαζία, σαν μια μηχανή λειτουργίας.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 237

«Στάσου όρθιος», του είπε η γυναίκα. «Συγκεντρώσου σε αυτό που νιώθεις».

Η εικόνα των δύο γυμνών κορμιών μέσα στον κύκλο των κρυστάλ­λων ήταν όμορφη, γεμάτη από μια αύρα μυστηρίου. Ο Αδάμ ένιωθε την ενέργεια του χαλαζία να αυξάνεται μέσα του και τη θηλυκή ενέρ­γεια της Κέιτ να τον αγκαλιάζει με θέρμη. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε μια ισχυρή σύνδεση με το χαλαζία που είχε κρεμασμένο στο λαιμό της η Αλεξία.

Γι’ αυτό ήταν άραγε πάντα τόσο ζεστός; αναρωτήθηκε. Η Κέιτ πήρε τα χέρια του στα δικά της και τύλιξε τη μικροσκο­

πική πέτρα μέσα σε αυτά. Ο σεξολόγος ένιωσε μια δυνατή θερμότη­τα και μια εκκένωση όταν ένωσε τα χέρια του με τα χέρια της γυναί­κας, η οποία πλησίασε και του ψιθύρισε στο αφτί.

«Σύντομα το εσωτερικό σου ον και το DNA σου θα αρχίσουν να αλλάζουν», είπε σαν να μιλούσε σε ένα παιδί. «Ετοιμάσου να κάνεις ένα εσωτερικό ταξίδι».

Τον κράτησε απαλά από την πλάτη, τον ξάπλωσε στο πάτωμα και έβαλε το χαλαζία καταμεσής στο μέτωπό του.

Όταν ο σεξολόγος ένιωσε όλη τη δύναμη της πέτρας στο τρίτο μάτι, στην περιοχή των αδένων της επίφυσης και της υπόφυσης, εμ­φανίστηκαν στο μυαλό του σαν αστραπή όλα τα σύμβολα της πλά­κας που είχε ανακαλύψει ο Αχιλλέας. Εκείνη τη στιγμή ο Αδάμ Ρού­σος, τελείως γυμνός μέσα και έξω, παραδόθηκε σε ένα βαθύ déjà vu.

47

Η ΑΛΕΞΙΑ επιβιβάστηκε στο πλοίο για Αθήνα. Ανησυχούσε. Κόντευε μεσημέρι και ο Αδάμ δεν της είχε τηλεφωνήσει ακόμα.

Για το Θεό, μπαμπά! Πού μου έχεις αφήσει κάποιο σημάδι; ανα­ρωτήθηκε. Άλλαξε θέση και χώθηκε σε μια γωνιά κοντά στο παράθυ­ρο, παρόλο που το πλοίο ήταν γεμάτο τουρίστες. Καταπονημένη πνευ­ματικά, αποφάσισε να συνδεθεί στο διαδίκτυο από το Blackberry.

Αμέσως διαπίστωσε ότι τα νέα ήταν άσχημα. Οι σελίδες των κυ­

238 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

ριότερων πρακτορείων Τύπου περιέγραφαν τις σοβαρές ζημιές που είχαν προκληθεί από τους σεισμούς και την κατάσταση του Ήλιου. Στις επόμενες μέρες αναμένονταν νέες αντιδράσεις και αντίκτυπος σε όλη τη Γη. Ως γεωλόγος η Αλεξία ήξερε ότι, όταν γίνεται σεισμός σε ένα σημείο, λίγο καιρό αργότερα συμβαίνει μια καταστροφή και σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, ως αντίδραση. Αιτία και αιτια­τό. Η κατάσταση είναι φρικτή, αναλογίστηκε.

Έβλεπε εικόνες από διάφορα μέρη όπου ο σεισμός είχε προκα­λέσει σαρωτικές καταστροφές. Κυρίως στην Ταϊβάν, στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στις Φιλιππίνες είχαν καταρρεύσει κατασκευές, γέ­φυρες και κτίσματα. Οι εικόνες ήταν δραματικές. Ένιωσε μόνη. Τι θα κάνουμε; αναρωτήθηκε φοβισμένη. Άρχισε να διαβάζει προσε­κτικά μια αναφορά που εμφανιζόταν σε μια ιστοσελίδα που ειδικευό­ταν στη γεωλογία.

Ο πλανήτης συγκλονίζεται

Το δυνατό σοκ που προκάλεσε χθες ο Ήλιος στον ηλιακό άνεμο με­τρήθηκε από το δορυφόρο ACE και το ηλιακό και ηλιοσφαιρικό πα­ρατηρητήριο SOHO/CELIAS γύρω στις 14:00 UT (Παγκόσμιος Χρό­νος) και συσχετίστηκε με τη στεφανιαία εκτίναξη μάζας (CME) που συνδέεται με την έκρηξη τάξης­x3.4.

Στο επόμενο εικοσιτετράωρο αναμένεται ισχυρή γεωμαγνητική καταιγίδα. Το μαγνητικό πεδίο της Γης, που δρα ως προστασία απέ­ναντι σε διαφορετικά μόρια στο σύμπαν, μεταξύ άλλων στην ηλιακή ακτινοβολία, αποδυναμώνεται προς το σημείο μηδέν και κατά συνέ­πεια είναι πιο ευάλωτο απέναντι στη γεωμαγνητική επίδραση, ειδι­κά στις ηλιακές εκρήξεις, στις στεφανιαίες εκτινάξεις (CME) και στις εκρήξεις πλάσματος.

Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των ηλιακών εκρήξεων τόσο πιο εύκολες είναι η ποσότητα και η ισχύς των CME, οι οποίες μπο­ρούν να προκαλέσουν έντονες καταιγίδες, ανεμοστρόβιλους, πλημ­μύρες, ξηρασίες, πυρκαγιές, σεισμούς και λιώσιμο των πάγων.

Κάθε μερικές χιλιάδες χρόνια το μαγνητικό πεδίο της Γης μετα­μορφώνεται, αδυνατίζει, αλλάζει θέση και ενισχύεται ξανά. Αυτό το

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ 239

γεγονός μάς είναι απόλυτα άγνωστο και δεν ξέρουμε τι πρέπει να αναμένουμε.

Από την άλλη, μια ηλιακή καταιγίδα θα μπορούσε να κάψει τους δορυφόρους, με συνέπεια να μπλοκαριστούν εντελώς οι τηλεπικοι­νωνίες, το διαδίκτυο και όλα τα λειτουργικά συστήματα επικοινω νίας. Ο κόσμος θα μπορούσε να χάσει τη δυνατότητα επικοινωνίας.

Η Αλεξία ένιωσε ανήμπορη. Ήξερε ότι, αν σημειωνόταν απώλεια

επικοινωνίας σε παγκόσμιο επίπεδο, θα επικρατούσε το χάος σε όλους τους τομείς. Ολόκληρος ο κόσμος βασιζόταν στις επικοινω νίες και στην τεχνολογία: πτήσεις, τράπεζες, χρηματιστήρια, πλοηγήσεις, αρχεία πληροφορικής, ξενοδοχεία, καταστήματα, εταιρείες – με δυο λόγια, ολόκληρος ο σύγχρονος κόσμος.

Πήρε το κινητό της και τηλεφώνησε στον Αδάμ. Απάντησε ξανά ο τηλεφωνητής.

Στα βάθη της ψυχής της υποψιαζόταν ότι για εκείνη τη γεωλογι­κή και αστρονομική κατάσταση υπήρχε μια κρυφή αιτία. Ίσως μά­λιστα ήταν μια θεϊκή αιτία.

Από την άλλη άκρη του πλοίου ένας άντρας με σκούρα γυαλιά και τουριστικό καπελάκι την παρακολουθούσε κουλουριασμένος στο κά­θισμά του.

Ήταν ο Έντουαρντ.

48

Ο ΔΕΣΜΟΣ που συνέδεε τον άνθρωπο που αποκαλούσαν Κουκουβά­για με τον καρδινάλιο Ραούλ Τους είχε δημιουργηθεί πριν από δε­κατέσσερα χρόνια, το 1998. Είχαν γνωριστεί αναπάντεχα στη Βοστό­νη, την εποχή που ο Μάγος ήταν επίσκοπος της πόλης και είχε αρ­χίσει να κάνει την εμφάνισή του στον καθολικό κλήρο με όλο και με­γαλύτερη ισχύ και ένταση. Ήξερε ότι σε λίγα χρόνια θα ανέβαινε στο βαθμό του καρδινάλιου και εκείνη την εποχή είχε ξεκινήσει ήδη να αναλαμβάνει εργασίες για τη Μυστική Κυβέρνηση.

Στο περιθώριο των «εργασιών» που εκτελούσε στη σκιά ο Τους

240 ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΦΕΡΑΡΑ

εκπλήρωνε και τα επίσημα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Κάπου κάπου του άρεσε να τελεί το γάμο κάποιας προσωπικότητας της κοι­νωνικής ελίτ, αφού στη γενέτειρά του, τη Λισαβόνα, η μητέρα του τον έβαζε από μικρό να παρακολουθεί σαπουνόπερες. Μεγάλωσε βλέ­ποντάς τη να δακρύζει από συγκίνηση όταν ένα ζευγάρι παντρευό­ταν στην εκκλησία. Έτσι, η σποραδική τέλεση γάμων έγινε για τον Τους ένας τρόπος να έχει κοντά του τη μητέρα του χωρίς εκείνη να είναι φυσικά παρούσα.

Στις 19 Μαΐου 1998 ο Έντουαρντ Κάσας πήγε να παντρευτεί στην εκκλησία του τότε επισκόπου Τους, ο οποίος στα μάτια του δεν ήταν παρά ένας ακόμα αντιπρόσωπος της χριστιανικής εκκλησίας. Ο Έντουαρντ ήταν πολύ ερωτευμένος με μια Αμερικανίδα, λίγο μεγα­λύτερή του και από καλή οικογένεια, γεγονός που του προκαλούσε πολλούς πονοκεφάλους. Εκείνη την εποχή ζούσε στη Βαρκελώνη και ταξίδευε κάθε δεκαπέντε με είκοσι μέρες για να τη βλέπει. Για την οικογένεια του Καταλανού αυτό ήταν τεράστιο πρόβλημα, κυρίως οι­κονομικό, γιατί καλούνταν να πληρώνουν τα έξοδα του μοναχογιού τους. Στον πατέρα του δεν άρεσε διόλου το γεγονός. Ήταν ένας πα­ραδοσιακός Καταλανός που είχε φορτώσει την ψυχή του με το μι­κρόβιο της αποταμίευσης, την πνευματική σκουριά του εθνικισμού και την έπαρση της ανωτερότητας.

«Ο γιος μου δε χρειάζεται να πάει τόσο μακριά για να βρει κοπέ­λα. Εδώ ο τόπος είναι γεμάτος όμορφες γυναίκες», έλεγε με υπερο­ψία.

Συχνά καβγάδιζε με τη γυναίκα του για το θέμα αυτό. Έφτασαν σε τέτοιο σημείο κορεσμού και έντασης, ώστε τελικά είδαν το γάμο του γιου τους με ανακούφιση. Ο αυστηρός, αλύγιστος πατέρας προ­τιμούσε να παραδώσει το παιδί του σε έναν αμερικανικό γάμο παρά να καταστραφεί οικονομικά πληρώνοντάς του τα έξοδα εκείνης της ερωτικής περιπέτειας.

«Στο κάτω κάτω, δική του είναι η ζωή», έλεγε. «Θα πρέπει να δου­λέψει».

Η μητέρα, αντίθε