Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΥΑ - Public Η...

Click here to load reader

  • date post

    20-Jan-2020
  • Category

    Documents

  • view

    1
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΥΑ - Public Η...

  • Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

  • Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται από τις διατά- ξεις της ελληνικής νομοθεσίας (Ν 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτη- σίας. Απαγορεύεται απολύτως, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη, η κατά οποιονδήποτε τρόπο ή οποιοδήποτε μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση, και εν γένει αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό, σε οποιαδήπο- τε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου.

    Σπύρος Γλύκας: e-mail: [email protected]

    διορθώσεις κειμένου: Κωνσταντίνα Σαρρή

    επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Ιωάννου

    σχεδιασμός εξωφύλλου: Κατερίνα Γλύκα

    © 2010 εκδόσεις ΙΒΙΣΚΟΣ Ηροδότου 31, 15122 Μαρούσι τηλ: 210 8021333 - φαξ: 211 0135560 http://www.iviskospublications.gr e-mail: [email protected] ISBN 978-960-98547-8-8

    ΣΠΥΡΟΣ ΓΛΥΚΑΣ

    Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΥΑ

    εκδόσεις ΙΒΙΣΚΟΣ

  • Στον πατέρα μου Στη μητέρα μου

    Στους γιους μου και στη γυναίκα μου Στην αδερφή μου, στον Γιάννη

    Στον Θανάση

  • 9

    Ιδού η Ρόδος

    Είμαι σύγχρονος άνθρωπος. Μου αρέσουν οι περιπέτειες. Οι σύγχρονες περιπέτειες. Γι’ αυτό κι εκείνο το ηλιόλουστο πρω- ινό βρέθηκα να περπατάω κατά μήκος του λιμανιού με ένα με- γαλούτσικο σακίδιο στον ώμο και όρεξη για πεζοπορία. Ήθε- λα να απομακρυνθώ απ’ τον πολιτισμό, δίχως να αισθάνομαι όμως ότι απέχω και πολύ απ’ αυτόν. Πώς θα μπορούσε άλ- λωστε να συμβαίνει κάτι τέτοιο όταν είχα μαζί μου κινητό τη- λέφωνο, ένα μικρό φαρμακείο, τέσσερα σάντουιτς, μπισκότα, φακό, αναπτήρα, για να διασχίσω μια απόσταση τριάντα λε- πτών και να διαμείνω σε μια παραλία για λίγες μέρες; Δεν είχα αποφασίσει ακόμα πόσες, μα θα ήταν λίγες. Είπαμε, εί- μαι σύγχρονος άνθρωπος. Αναίτιες ταλαιπωρίες, μακριά από μένα. Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρχε αιτία. Ήθε-

  • 10 11

    λα να μείνω ένα διάστημα με τον εαυτό μου. Πολλά είχαν συμβεί. Όχι μονάχα εκείνη την περίοδο. Γενικότερα στη ζωή μου. Είχε έρθει η ώρα για ανακεφαλαίωση. Με είχε κατα- κλύσει αυτή η επιθυμία σαν παλιρροϊκό κύμα που ξέχασε να τραβηχτεί, πλημμυρίζοντας την ψυχή μου.

    Ποτέ άλλοτε δεν είχα νιώσει την ανάγκη να γράψω για κάποια κομμάτια απ’ τη ζωή μου. Καλά καθόντουσαν μέσα στην αίθουσα των αναμνήσεων· υπήρχε χώρος, χρόνος. Τώρα σαν κάτι να είχε αλλάξει, κι η αίθουσα έμοιαζε με καμαρούλα. Ή θα έπρεπε να τις μετακομίσω ή να αναζητή- σω έναν καινούργιο χώρο για να αποθηκεύσω αυτές που δε μου χρειαζόντουσαν και τόσο πια. Εν τέλει δεν έβρισκα τι έπρεπε να κάνω και πώς, όταν μια μέρα ένας φίλος άρχισε να μου μιλάει για την Ιθάκη. Ένα νησί που δεν είχα επισκε- φθεί. «Εξαιρετικός τόπος για χαλάρωση. Σεπτέμβρη μήνα το σπίτι μου θα είναι διαθέσιμο. Πήγαινε, και θα με θυμη- θείς». Αν και λάτρης των Κυκλάδων, σκέφτηκα ότι είχα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσω το νησί του Οδυσσέα μακριά από όλους και… «να γράψεις, να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα. Να δημιουργήσεις κάτι διαφορετικό» είχε προσθέσει αυτός ο φίλος μου, μνημονεύοντας μια πα- λιά επιθυμία, που είχα εκφράσει όταν μέτραγα κάτι παρα- πάνω από δύο δεκαετίες και διάβαζα μετά μανίας το ένα βιβλίο πίσω από το άλλο. Λες και με είχε ανακαλύψει εκ νέου ο φιλόλογος που μας δίδασκε στο γυμνάσιο και υπό την απειλή κάποιου μοντέρνου άγνωστου υπερόπλου με δι- έταζε να ανακτήσω επιτέλους το χαμένο έδαφος της λογο-

    τεχνίας, που τα ηχηρά του χαστούκια δεν είχαν καταφέρει να με κάνουν να αγαπήσω. Και πώς θα μπορούσαν άλλω- στε!

    Αυτή του λοιπόν η προτροπή –ας του δώσουμε και ένα όνομα, γιατί φαίνεται ότι θα αναφερόμαστε συχνά στη χάρη του (ω! οποία έκπληξη, Χάρη τον έλεγαν και απ’ ό,τι ξέρω συνεχίζουν να τον λένε ακόμα)– στάθηκε ικανή να με βά- λει σε σκέψεις, μπας και έβαζα τις δικές μου αναμνήσεις και σκέψεις σε ένα χαρτί –μακρύ θα ήταν για να τις χωρέ- σει όλες– για να καταφέρω να αντικρίσω τον γαλάζιο ου- ρανό με νεανική ψυχρότητα και ανεμελιά. Να αδειάσω το περιεχόμενο σ’ αυτό που δε θα με ακούει αλλά θα με νιώ- θει καθώς το χαράζω και δε θα διαμαρτύρεται αλλά θα ευ- χαριστιέται που γίνεται χρήσιμο σε κάτι. Δεν επιζητούσα τη βοήθεια κανενός. Το είχα κάνει στο παρελθόν. Δε με πλη- ρούσε η αντικειμενική υποκειμενικότητα των γνωστών, των φίλων, των ειδικών. Αν και σ’ αυτούς τους τελευταίους δεν είχα αποταθεί. Εξάλλου ο Χάρης μού είχε υποσχεθεί ότι θα με βοηθούσε σε περίπτωση που ήθελα να εκδώσω το πόνη- μά μου, καθώς διατηρούσε έναν μικρό εκδοτικό οίκο που υποστήριζε τους νέους συγγραφείς, και αυτό από μόνο του ήταν ένα επιπλέον κίνητρο.

    Περπατούσα λοιπόν σε ένα στενό μονοπατάκι που οδη- γούσε, περνώντας από χαμηλή βλάστηση και κάποια πεύ- κα, στο Γιδάκι, την ωραιότερη παραλία του νησιού. Και ενώ τα δύο τρίτα της διαδρομής ήταν κάπως ανηφορικά, χω- ρίς όμως να με δυσκολεύουν, περνώντας στην πίσω μεριά

  • 12 13

    του λόφου, πυκνή βλάστηση, ολισθηρότητα λόγω κατηφορι- κής κλίσης του εδάφους και ένας γκρεμός που κατέληγε σε άκρως αφιλόξενα βράχια βάλθηκαν να αμφισβητήσουν την ορειβατική μου δεινότητα και να τραυματίσουν ελαφρά τον εγωισμό μου. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν καταδέχτηκε να φορέσει κάτι πιο κλειστό από ένα ζευγάρι επώνυμα πέδιλα και βρέθηκε αγκαλιά με έναν ξερό θάμνο στην προσπάθειά του να σώσει το ευμέγεθες σακίδιο που κουβαλούσε, όταν έχασε αναπάντεχα την ισορροπία του γλιστρώντας πάνω σε μια πέτρα. Ας ήταν. Το θέαμα που αντίκρισα τη στιγμή που πατούσα σαν άλλος Άρμστρονγκ το πόδι μου στην αμ- μουδιά με αποζημίωσε για τις λίγες αμυχές που κοσμού- σαν πλέον τα άκρα μου. Στο δεξί μου χέ