Εγώ ο πόλεμος και...

Click here to load reader

  • date post

    29-Oct-2019
  • Category

    Documents

  • view

    1
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of Εγώ ο πόλεμος και...

  • 1

    Εγώ, ο πόλεμος και το σχολείο Εισαγωγικό σημείωμα Το βασικότερο στοιχείο ενός πολιτισμένου λαού είναι η παιδεία. Αυτό μπορεί να

    συγκριθεί σαν ένα γερό θεμέλιο ενός κτιρίου με τους καλά τοποθετημένους ακρογωνιαίους

    λίθους που θα στηρίζουν το οικοδόμημα για πολλά χρόνια.

    Για ένα παιδί, σπουδαίο ρόλο παίζουν οι γονείς, το νηπιαγωγείο, η πρωτοβάθμια και η

    δευτεροβάθμια εκπαίδευση που είναι τα κυριότερα και πιο απαραίτητα εφόδια για να

    διαλέξει την μελλοντική πορεία της ζωής του. Όταν όλα αυτά προσφέρονται σε ένα παιδί με

    συνέχεια η τελική επαγγελματική του κατάρτιση θα είναι εύκολη και έτσι το παιδί αυτό θα

    μπορέσει να εξελιχθεί σε ένα άτομο χρήσιμο στην κοινωνία .

    Αυτό βέβαια όταν σε ένα κράτος επικρατεί η ειρήνη, πολιτική σταθερότητα. οικονομική

    ευρωστία και όταν παρέχονται αυτές οι ευκολίες στους πολίτες της.

    Τόσο η πατρίδα μου η Ελλάδα όσο κι εγώ και πάρα πολλοί άλλοι δεν είχαμε τη τύχη να

    έχουμε ειρήνη, ηρεμία και σταθερά χρόνια . Από τα χρόνια της επανάστασης μέχρι σχεδόν

    το 1950 είχαμε αναταραχές, με πολέμους, κατοχές, εμφύλιο σπαραγμό και δικτατορίες που

    δεν επιτρέψανε σε πολλά παιδιά να διδαχτούν ούτε τα βασικά γράμματα.

    Ένα από τα παιδιά αυτά ήμουν κι εγώ που η παιδεία μου σταμάτησε για πέντε χρόνια στο

    διάστημα του Β ΄Παγκοσμίου Πολέμου

    Στο βιβλίο αυτό που είναι αυτογραφικό θα κάνω αφηγήσεις από το έτος 1935 που άρχισα

    το νηπιαγωγείο μέχρι το 1948 που κατόρθωσα να πάω μέχρι την τρίτη τάξη της

    Αμερικανικής Γεωργική Σχολής Θεσσαλονίκης.

    Δεν είμαι επαγγελματίας λογοτέχνης για να μπορέσω να στολίσω τις εκφράσεις μου με

    αυτό το ταλέντο αλλά θα τα γράψω στην απλή γλώσσα που μιλάω στην καθημερινή μου

    ζωή και θα τα διηγηθώ όπως ακριβώς θα τα έλεγα στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου

    σαν ένα διήγημα.

    Έτσι, επειδή τη συγγραφή αυτή την κάνω κατ’ ευθείαν στον υπολογιστή μου δίχως

    διορθώσεις από ειδικούς ενδέχεται να υπάρχουν λίγα συντακτικά και ορθογραφικά λάθη

    και εκ των προτέρων ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες μου.

    Τάσος Κολοκοτρώνης

  • 2

    Η οικογένειά μου

    ****** Οι γονείς μου ήταν: ο Πρόδρομος Κολοκοτρώνης και η Αγγελική το γένος Δελσίζη ή Ντιλσίζ (άγλωσσος).Γεννήθηκαν στο χωριό Χαμιντιέ της Μικράς Ασίας. Το 1922.

    Ήρθαν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν πρώτα στο Τσαλτζιλάρ

    (Φιλώτα Φλωρίνης) και μετά στο Αραπλή (Νέα Μαγνησία Θεσσαλονίκης) και

    απέκτησαν τέσσερα παιδιά..

    1) Τον Βάσο το 1925 ο οποίος απεβίωσε το 1931 από ελωνοσία.

    2) Τον Τάσο(εμένα ) το 1929 (ακόμα ζω και τα γράφω).

    3) Την Γεωργία το 1931 η οποία απεβίωσε το 1936 από ελονοσία.

    4) Την Βασιλική το 1937 είναι εν τη ζωή και μένει στην Έδεσσα .

    Οι γονείς του πατέρα ήταν : Ο Νίκος Καραμπέτσογλου (Κολοκοτρώνης) και η Αριάδνη

    (το γένος Μυλωνά) οι οποίοι γεννήθηκαν στο Χαμιντιέ της Μικράς Ασίας απέκτησαν

    μόνο τον πατέρα μου και η καταγωγή τους σύμφωνα με την παράδοση ήταν από την

    Πελοπόννησο που οι πρόγονοί τους έφυγαν για να γλιτώσουν από τις σφαγές των

    Τούρκων που υφίσταντο στα χρόνια της επανάστασης.

    Στην παράδοση υπάρχει ότι οι προπαππούδες μου είχαν κάποια συγγένεια με τους

    Κολοκοτρωναίους και για να αποφύγουν την αναγνώριση και σύλληψη αλλάξανε το

    όνομά τους σε Καραμπέτσογλου και φύγανε στη Σμύρνη και απ’ εκεί εγκαταστάθηκαν

    στο Χαμιντιέ που είναι κοντά στην Μανισά (αρχαία Μαγνησία) και Μενεμένη κάπου 37

    χιλιόμετρα από τη

    Το χωριό Χαμιντιές Μικράς Ασίας. Το πίσω μέρος του σπιτιού του μπαμπά, παππού

    και της γιαγιάς μου όπως το άφησαν το 1922 φεύγοντας σαν πρόσφυγες

  • 3

    Το χωριό χαμιντιές της Μικράς Aσία όπου γεννήθηκαν οι γονείς μου και οι παππούδες

    μου. Το σπίτι δεξιά ήταν του παππού μου Νικολάου και Αριάδνης Κολοκοτρώνη

    Οι κάτοικοι ήταν γεωργοί και αμπελουργοί στο επάγγελμα και το χωρίο που

    εγκαταστάθηκαν ήταν πολύ εύφορο που το διέσχισε ο Έρμος ποταμός .Έτρεφαν ζώα,

    κουκούλια έκαναν καπνό, βαμβάκι σύκα και άλλα είδη και ζούσαν πολύ αρμονικά με

    τους Τούρκους που στο χωριό τους ήταν μειονότητα και δούλευαν στα κτήματά τους σαν

    υπάλληλοι. Είχαν δύο ορθόδοξες εκκλησίες, του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου

    Νικολάου που οι Τούρκοι συνεορτάζανε πολλές γιορτές και περισσότερο το Πάσχα (το

    μπαϊράμι). Είχαν και ένα Δημοτικό Σχολείο μέχρι τέσσερις τάξεις . ¨Όσοι ήθελαν μα

    πάνε για ανώτερες σπουδές πήγαιναν στη Σμύρνη όπου υπήρχε και πολύς ελληνισμός .

    Ο πατέρας μου ήτανε μοναχογιός και έμεινε ορφανός όταν ήταν 12 χρονών .Όταν έγινε

    18 χρονών για να αποφύγει την επιστράτευση από τους Τούρκους αποφάσισε με άλλους

    φίλους της ίδιας ηλικίας να δραπετεύσουν στα κοντινά νησιά που ήταν στην ελεύθερη

    Ελλάδα και απ’ εκεί να μεταναστεύσουν στην Αμερική. Αυτό το κατάφεραν αφού

    πλήρωσαν Τούρκο ψαρά να τους αφήσει σε κάποια ερημική παραλία της Σάμου.

    Εκεί βρήκαν το δρόμο, πήγαν στην πόλη ,άλλαξαν τις τουρκικές φορεσιές ,αγόρασαν τα

    φράγκικά παλτελόνια και σακάκια και ταξίδευσαν για τον Πειραιά και υπέβαλαν αίτηση

    να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ.

    Στον Πειραιά γνωρίζοντας ότι το όνομά που είχε για τόσα χρόνια σαν Καραμπέτσος

    ήταν ψεύτικο και θετό το άλλαξε στο σωστό που του είχαν πει οι δικοί του ότι το

    πραγματικό του επίθετο ήταν Κολοκοτρώνης .Έτσι τ