ΠΡΟΦΙΛ...

Click here to load reader

  • date post

    27-May-2020
  • Category

    Documents

  • view

    3
  • download

    0

Embed Size (px)

Transcript of ΠΡΟΦΙΛ...

  • ΠΡΟΦΙΛ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

    - Βασιλείου Ποτούλα-Σπυριδούλα, Πλευρές της εκπαιδευτικής διαδικασίας που θα µπορούσαν να συµβάλλουν στην εµφάνιση του φαινόµενου του εκφοβισµού……………

    - ∆ανιηλίδου Νταίζη Μαργαρίτα, Το “αποτελεσµατικό” σχολείο και η λογική των εκπαιδευτικών µεταρρυθµίσεων

    - Κακουλίδου Άννα, Σιδηροπούλου Ουρανία, .Ο ρόλος Jean-Jacques Rousseau στην σηµερινή εκπαιδευτική πραγµατικότητα

    - Κοκογιάννης Κωνσταντίνος, Σκοποί και σκοπιµότητες της εκπαιδευτικής οργάνωσης και διοίκησης: ένα εγχείρηµα αποφενακισµού

    - Κοντόση Κωνσταντίνα, Η σχολική αποτυχία στο σύγχρονο σχολείο. Ερευνητική προσέγγιση των αναπαραστάσεων εκπαιδευτικών Τ.Ε.Ε. σχετικά µε τους παράγοντες που την ενισχύουν

    - Λιάµπας Αναστάσιος, Κάσκαρης Ιωάννης, Κριτικός µεταµοντερνισµός, κριτική παιδαγωγική και τα ιδεολογικά σχήµατα του νεοφιλελευθερισµού στην εκπαίδευση

    - Μαρνέλη Βασιλική, ∆ηµιουργικός ή καταστροφικός χρόνος: η περίπτωση των φοιτητών του Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων

    - Παυλογιάννης Ονούφριος, Προγράµµατα Σχολικών ∆ραστηριοτήτων-Πολιτιστικά Προγράµµατα: Προοπτική και ∆υσκολίες

    - Ρες Γιάννης, Προϋποθέσεις συµµετοχής της εκπαιδευτικής µονάδας στη διαµόρφωση και άσκηση της εκπαιδευτικής πολιτικής

    - Τοσουνίδης Αντώνης, ∆είκτες ποιότητας του αθλητικού εκπαιδευτικού έργου στην σχολική µονάδα

  • Πλευρές της εκπαιδευτικής διαδικασίας που θα µπορούσαν να συµβάλλουν στην εµφάνιση του φαινοµένου του εκφοβισµού»

    Βασιλείου Ποτούλα - Σπυριδούλα, Εκπαιδευτικός Π.E., Msc, Υπ.∆ρ Πάντειου Πανεπιστηµίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστηµών Εισαγωγή

    Η σχολική βία µπορεί να γίνει κατανοητή ως ένα πεδίο «αντικοινωνικών» συµπεριφορών στην περιοχή του σχολείου, κυµαινόµενων από την αντίθεση και τον εκφοβισµό µέχρι τις επιθέσεις.

    Η επιθετικότητα των παιδιών είναι ένα από τα θέµατα που έχουν διερευνηθεί εκτενώς στις κοινωνικές επιστήµες. Η αναζήτηση για αποτελεσµατικές έγκαιρες παρεµβάσεις σε επιθετικά παιδιά βασίζεται στη στενή σχέση µεταξύ πρόωρης επιθετικότητας και επακόλουθης ψυχοπαθολογίας, συµπεριλαµβανοµένης της σχολικής αποτυχίας, παραβατικότητας, και εγκληµατικότητας (Hughes et al., 1999).

    Ο εκφοβισµός και η θυµατοποίηση των µαθητών στο σχολείο, όµως, είναι µια σχετικά νέα περιοχή έρευνας, παρόλο το µεγάλο αριθµό των µελετών που είναι σήµερα διαθέσιµες. Ακόµα και στη Νορβηγία, όπου υπήρξε πρωτοποριακό έργο, ήταν το 1982 µε την αυτοκτονία τριών θυµάτων που ο εκφοβισµός αναγνωρίστηκε ως κοινωνικό ζήτηµα. Στο Ηνωµένο Βασίλειο ο εκφοβισµός καθιερώθηκε ως ένα ανεξάρτητο πεδίο κοινωνικής και επιστηµονικής έρευνας το 1988 µε τη δηµοσίευση του πρώτου βιβλίου πάνω στο πρόβληµα. Παροµοίως, στην Ιαπωνία ο εκφοβισµός αναγνωρίστηκε πρωταρχικά ως ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβληµα το 1984 και 1985, όταν 16 µαθητές αυτοκτόνησαν κάτω από συνθήκες ύποπτες για θυµατοποίηση, γεγονός το οποίο οδήγησε στη δηµοσίευση της πρώτης επιστηµονικής εργασίας πάνω στο θέµα το 1986 (βλ. Yoneyama & Naito, 2003).

    Μετά τις αρχικές µελέτες, ερευνητές σε πολλές άλλες χώρες, περιλαµβάνοντας την Αγγλία, την Αυστραλία, τις Η.Π.Α., την Ιταλία, το Βέλγιο, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, έχουν επίσης αναφέρει ότι ο εκφοβισµός είναι ένα µεγάλο σχολικό πρόβληµα (βλ. Houndoumadi & Pateraki, 2001). Στη διεθνή έρευνα του ΕΠΙΨΥ, HBSC-WHO (2000), για τη γενική κατάσταση της σωµατικής και ψυχικής υγείας των Ελλήνων µαθητών φαίνεται ότι ανάµεσα στους εντεκάχρονους και δεκατριάχρονους µαθητές τα ποσοστά θυµατοποίησης είναι αρκετά υψηλά (34% και 39% αντιστοίχως).

    Πολυάριθµες µελέτες έχουν συνταχθεί σε όλο τον κόσµο για να προµηθεύσουν αξιόπιστες και λεπτοµερείς περιγραφές του εκφοβισµού µεταξύ των µαθητών του σχολείου. Ως συνέπεια, πλήθος στοιχείων έχει συσσωρευτεί για πλευρές όπως, η κυριαρχία του φαινοµένου, η συχνότητα, η ένταση, η διάρκεια, οι τόποι της εµφάνισης, οι διαφορές φύλου, οι διάφορες µορφές και οι µέθοδοι του εκφοβισµού, τα συµπεριφορικά χαρακτηριστικά των θυτών, των θυµάτων και των θυτών/θυµάτων. Όσον αφορά όµως στην αιτία του εκφοβισµού, αυτή χρειάζεται περαιτέρω έρευνα. Η εξήγηση τού γιατί κάποιοι µαθητές εκφοβίζουν κάποιους άλλους έχει αναζητηθεί αρχικά εξετάζοντας τα προσωπικά χαρακτηριστικά του θύτη και του θύµατος, τις οικογένειές τους και το κοινωνικό τους υπόβαθρο. Έτσι, σχολικοί παράγοντες που σχετίζονται µε την εµφάνιση του φαινοµένου δεν έχουν εξεταστεί επαρκώς. Επιπλέον, υπάρχουν λίγες µελέτες που εστιάζουν καθαρά σε θεµελιώδεις πλευρές του σχολείου, όπως οι σχέσεις δασκάλου-µαθητή, η ποιότητα της διδασκαλίας και της µάθησης και οι µέθοδοι της πειθαρχίας που συµβάλλουν στον εκφοβισµό (βλ. Yoneyama & Naito, 2003).

  • Εννοιολογική οριοθέτηση Ο Olweus (1996), πρωτοπόρος στη έρευνα για τη διερεύνηση του φαινοµένου του

    εκφοβισµού, το ορίζει ως εξής: Ένας µαθητής είναι θύµα εκφοβισµού όταν εκτίθεται επαναληπτικά για ένα χρονικό διάστηµα σε αρνητικές ενέργειες, που εκτελούνται από έναν ή περισσότερους µαθητές. Μία ενέργεια θεωρείται αρνητική όταν κάποιος σκόπιµα βλάπτει ή επιχειρεί να βλάψει ή να ταλαιπωρήσει κάποιον άλλον.

    Σύµφωνα µε τον Olweus, το φαινόµενο του εκφοβισµού χαρακτηρίζεται από τα τρία επόµενα κριτήρια: α) Είναι µια επιθετική συµπεριφορά, β) η οποία πραγµατοποιείται κατ’ επανάληψη και στη διάρκεια του χρόνου, γ) µέσα σε µια διαπροσωπική σχέση που χαρακτηρίζεται από δυσαναλογία εξουσίας.

    Ο όρος αυτός περιλαµβάνει και µορφές µαθητικής δραστηριότητας που παραδοσιακά θεωρούνται συνυφασµένες µε την εκπαιδευτική διαδικασία